17/03/2022
UPDATE: PERSOONLIJKE GESTELDHEID
@ #€&×∆¶~ BOEM. Dat gebeurde er vorig jaar in mei. Flinke burn-out. De derde burn-out in drie jaar tijd. En de eerste keer dat ik echt helemaal stopte met werken. Dat ik de tijd nam om die extreme, opgestapelde vermoeidheid toe te laten.
De burn-out maakte dingen los in mij. Na acht jaar op mezelf wonen, kwamen voor het eerst ooit mijn onverwerkte jeugdtrauma's naar boven. En dat deed zo extreem veel pijn. Daarvoor was ik altijd doorgegaan: werken, reizen, studeren, werken. Ik heb met de tijd onbewust coping ontwikkeld, wat mij redde in mijn jeugd en het wat draaglijk maakte. Mijn coping, ook wel overlevingsmechanismen, zette ik door toen ik op mijzelf ging wonen. Een coping was om heel hard te werken. Mijn coping zorgde voor interne beschermingslagen, zodat ik de grote pijn niet hoefde te voelen.
Maar uiteindelijk toen ik mijn coping niet meer kon inzetten, werd ik overspoeld. Het is maanden een hel geweest voor mij. Op dit moment ben ik iets stabieler, dan aan het begin van mijn uitval. Ik ben nog aan het herstellen van de burn-out. Ik kan nu ietsje meer mensen zien dan driekwart jaar geleden. Maar ik kan nog niet met groepen afspreken en ik raak heel snel overprikkeld. Na een afspraak heb ik nog tijd nodig om te rusten. Sowieso rust ik veel.
Ik heb vanaf het begin gelukkig goede psychische zorg gekregen. Deze zorg was erop gericht om tot herstel, rust en stabilisatie te komen. Ik was tot voor kort nog niet klaar voor therapie, omdat ik nog zo veel last had van mijn burn-out en te instabiel was.
Sinds een maand ben ik gestart met traumaverwerking van enkelvoudige trauma's, die los staan van mijn jeugd. Daarna zal ik starten met langdurige therapie. Om met mijn kernproblematiek en jeugdtrauma's aan de slag te gaan. Dat gaat erg pittig worden, dat is mij verteld door de therapeut.
Maar ik ben er klaar voor. Ik wil proberen mezelf alle tijd van de wereld te gunnen om aan mijzelf te werken. Zodat ik straks op een gezonde manier voor mijzelf kan zorgen.
Ik voel ondertussen ook dankbaarheid, naast dat het ontzettend zwaar is. Dankbaar dat het nu naar boven is gekomen, zodat ik hier iets mee kan doen. Vroeg of laat was de bom toch gebarsten.
Iemand zei tegen mij dat aan jezelf werken veel harder werken is dan 'gewoon' werk. Dat ervaar ik als geen ander. Ik ben gewend om 50-60 uur ik de week te werken, voor anderen te zorgen, te sporten en om ook een sociaal leven te hebben. Dat was veel en ik raakte steeds meer uitgeput. Maar het is niet te vergelijken met aan jezelf werken. Dat is pas uitputtend en zwaar.
Maar het is het meer dan waard. Op de lange termijn, de rest van mijn leven, zal ik hierdoor echt voluit kunnen leven. En er sterker uitkomen.
Waar ik ook dankbaar voor ben en eeuwig voor zal zijn, is de hele grote steun van wat familie en mijn beste vrienden.
Zonder hen... Was ik waarschijnlijk weer gaan werken. Had ik mij niet willen toegeven en voelen dat het echt niet goed gaat met mij.
Ik kan nog altijd op hen steunen, zij verlaten mij niet en zijn er door dik en dun.
Dit is een persoonlijk verhaal en dat deel ik, omdat ik graag eerlijk ben. Ook omdat het voor mij voor nu een afsluiting is van APOlearn/werk, wat ik nodig heb. Daarnaast vind ik het mooi dat ik kan bijdragen aan het bespreekbaar maken van psychisch ziek zijn. Dat ziek zijn, lang niet altijd te zien of te merken is...
Ik wil iedereen bedanken die mij sinds mei steunende, lieve berichten, mails etc. heeft gestuurd. Dat waardeer ik heel erg. Op dit moment kan ik niet met veel mensen contact onderhouden en berichten sturen. Dat is teveel en daarom heb ik alleen contact met de mensen die het meest dichtbij mij staan. Wanneer ik daar aan toe ben, zal ik mijn sociale kring langzaam steeds wat meer uitbreiden. Ik probeer mezelf hierin de ruimte te geven. En ik weet dat mensen die goed voor mij zijn, mij ook deze ruimte gunnen en het begrijpen.
Dit is een lang en persoonlijk bericht. Ik wil via social media inhoudelijk niet meer delen over het bovenstaande, dan ik nu heb gedaan.
Probeer goed voor jezelf te zorgen en niet over je grenzen heen te gaan. Want dat verdien je, net als elk persoon. ;-)
Liefs, Apolline
