SensoKids

What is it that we need in order to sustain our attention and perform at our best? We are all different in what it takes to keep our arousal at the best level. Some people can’t cope with any noise while they are trying to think, while others need to have music on constantly. Meeting our arousal needs depends on how we process our sensory information. The important thing to remember is that some people will need more of these sensory inputs to be at the optimum state of arousal and some will need less. We are then able to to “self-regulate” by getting our arousal levels right even when our environment changes. Self-regulating all of the sensory information can be very difficult for a child. Movement is commonly a way that a child will try and regulate so they can calm and focus. Forcing a child to sit still is counter-productive. When we work out what their sensory needs are we can help support them to meet their best arousal.

More information on my blog

https://www.thetherapistparent.com/post/understanding-sensory-processing-as-a-key-to-behaviour

Link in bio

- Mamo, chcę to auto! – woła mój 3,5-letni syn, przechodząc wzdłuż alejki pełnych kolorowych samochodów w supermarkecie.
- O, wyścigówka. Co ci się w niej podoba?
- Że szybko jeździ i jest czerwona. Kup mi ją! Proszę, proszę.
- Wiem, że chciałbyś ją mieć, ale nie mogę jej kupić. Budżet na zabawki się skończył.
- O nie! – krzyczy synek i zaczyna się denerwować.
- Mam pomysł. Możemy wpisać to auto na listę życzeń i kupić np. na twoje urodziny. Chcesz?
- Nieee! Chcę teraz, teraz! – maluch zaczyna płakać i tupać.
- Wiem, chcesz teraz, a ja się nie zgadzam i cię to złości? – mówię spokojnym tonem.
- Taaaak! Łeeee! – syn płacze coraz głośniej i głośniej. Siada na podłodze i uderza w nią nogami. Kucam obok malucha. Biorę kilka spokojnych oddechów i mówię:
- Jestem przy tobie. Możesz płakać.

Syn niczym mantrę powtarza: Kup mi, proszę! Kup! Odpowiadam, że to niemożliwe i że dostanie auto na urodziny. Chcę przytulić malucha, ale nie jest gotowy.

Płacz O. trwa dość długo. Obok nas przechodzą rodzice z dziećmi. Ktoś kręci głową, ktoś inny spogląda z politowaniem. Zastanawiam się, czy inni naprawdę nie nie doświadczają złości swoich pociech? A może na nią nie pozwalają… Wracam do chwili obecnej, czuję, że powoli uchodzi ze mnie energia, więc biorę łyka chłodnej wody i powtarzam sobie: “To minie. Spokojnie”, “Nie gonią nas wilki. Nic złego się nie dzieje”. Wdech, wydech. Wdech, wydech. Jest mi nieco lepiej.

- Na ręce! – woła nagle mój syn. Przytulam go i wstaję. Robimy kilka kroków w stronę głównej alejki. Płacz O. łagodnieje.
- Kocham cię, synku. Bardzo cię kocham. – powtarzam w międzyczasie.
- Jak wrócimy, to poszukamy auta w Internecie i zapiszemy link na później. – rzuca nagle O.
- Tak, kochanie. Tak, jak obiecałam. – potwierdzam.

Syn się we mnie wtula i nuci jakąś melodię. Dołączam do niego, żeby zrzucić z siebie resztki napięcia. Później O. wskakuje do wózka i pomaga mi wybierać artykuły spożywcze. Rozpędzamy się między alejkami, niczym pojazdy wyścigowe. Rozmawiamy i się śmiejemy.

Wieczorem przypominam sobie tę sytuację z wdzięcznością za to, że pozwoliłam dziecku uwolnić złość, niezadowolenie, rozczarowanie i ich NIE zablokowałam, choć chwilami włączało mi się automatyczne: “No już wystarczy” albo” Masz tyle aut w domu. Nie przesadzaj!”

Dziękuję sobie za to, że nie poddałam się myślom w stylu: “Co on wyprawia”, “Co za okropne i roszczeniowe dziecko! lub też “Wszyscy się na nas gapią. Wygląda, jakbym sobie nie radziła. / Pewnie myślą, że O. jest rozpieszczony i źle wychowany”. Cieszę się, że puściłam te myśli i zastąpiłam je (na tyle, ile mogłam) kojącym mnie: “To minie. Spokojnie.”.

W końcu świętuję, że zostałam przy swoich granicach, bo ileż można kupować! I komu miałoby to tak naprawdę służyć…? Chyba producentom zabawek, bo my ich więcej nie potrzebujemy.

Potrzebujemy siebie i bliskości w radości i trudzie. Czucia, że każde z nas jest ważne i może wyrażać siebie; swoje emocje i uczucia. Zaspokajać potrzeby. Komunikować granice.

Każdy zasługuje na czułość, uwagę i szacunek. Miłość i akceptację siebie; tego, co przeżywa. Dałam je wtedy nam obojgu. I choć nie zawsze mi się to udaje, chcę dzielić się tym, że można.🫂

Niech wiara w ten fakt i jej moc Was nie opuszczają!❤️❤️❤️

💯A jeśli chcecie ćwiczyć wspieranie dziecka w złości i dbanie przy tym o siebie, mam dla Was coś specjalnego. Plakaty “o złości”, które możecie powiesić na lodówce, drzwiach pokoju dziecka, czy ścianie i codziennie ćwiczyć wspierające strategię na “poradzenie” sobie ze złością dziecka i swoim trudem, gdy emocje biorą górę. Plakaty docierają do kolejnych domów, przedszkoli, szkół i przychodni. Jeżeli chcecie złapać je także dla siebie i to w obniżonej cenie!, link jest w komentarzu! ⬇️😘

Adventures don't need to be big to be worthy. Head to your local park and see how many of these you can find!

via Hike it Baby

SHOWER CURTAIN PAINTING - what a fun outdoor idea! ☀️

https://happytoddlerplaytime.com/shower-curtain-painting-summer-activity/