09/08/2026
Үнэндээ хувийн цэцэрлэг ажиллуулна гэдэг санаснаас маш хэцүү шүү.
Гаднаас нь харахад “хэдэн хүүхэд аваад, төлбөрөө аваад ажиллачихдаг” мэт санагдаж болох ч дотор нь ороод үзэхээр маш олон зүйл зэрэг явдаг.
НДШ, татвар, цалин хөлс , амралтын мөнгө, түрээс, ус, цахилгаан, халаалт, нэмэлт халаалт, ус цэвэршүүлэгч, аяга угаагч, аруйн хэрэглээ ариутгал халдваргүйтгэл, аюулгүй байдлын стандартын тохижилт, жил бүр урсгал засвар жил бүр хичээлийн жилд шинэ тоглоомоор хангана мөн эвдрэл засвар элэгдэл хорогдол гээд Жижиг юм шиг хэрнээ нийлээд маш өндөр зардал болдог.
Гэхдээ хамгийн хэцүү нь зардал биш юм байна.
Эцэг эхийн хандлага хамгийн хэцүү санагдсан.
“Хувийн цэцэрлэг мөнгө авч байгаа юм чинь бүх зүйлийг хийх ёстой” гэсэн хандлагатай ээж, аавууд байдаг. Заримдаа өгч байгаа маш олон үнэ цэнийг биш, ганц жижиг алдаа эсвэл төлөөгүй нэг зүйлийг л хардаг.
Гэтэл хүүхэд цэцэрлэгт өдөр бүр ирэхдээ:
1. Эрүүл, аюулгүй орчинд байна.
2. Өдөрт 3 удаагийн хоол их үд бага үдийн цай гээд нийт 5 удаагийн хоол идэж байна.
3. Нийгэмшиж байна, хөгжиж байна
4. Өдөр бүр суралцаж хүмүүжиж байна.
5. Багш, найз нөхөдтэйгөө харилцаж, өөрийгөө таньж байна.
Хүний амьдралын хамгийн чухал үе бол 0–5 нас.
“Би хэн бэ?”, “Би ямар хүн бэ?”, “Би аюулгүй юу?”, “Би хайрлагддаг уу?” гэдэг суурь итгэл үнэмшил энэ үед бүрэлдэж эхэлдэг.
Манай цэцэрлэгийн төлбөрийг өдөрт хуваавал ойролцоогоор 20,000 орчим. Манайх харьцангуй хямд төлбөртэй ангилалд орно.
Гэтэл өнөөдөр нэг удаагийн хоол ч 20,000₮-өөс давах үе байна. 20, байтугай 200,000 ийг нэг орой зарцуулахдаа харамсдаггүй атлаа хүүхдийнхээ амьдралын хамгийн чухал насанд өдөр бүр авч байгаа боловсрол, асаргаа, хоол, аюулгүй орчин, нийгэмшилд зарцуулж буй мөнгөө хамгийн ихээр харамлах тохиолдол байдгийг харахад их зүйл бодогддог.
Тиймээс цэцэрлэг ажиллуулахын хамгийн хэцүү ажлын нэг нь хүүхдүүдээ сургахаас гадна эцэг эхчүүдтэй нэг ойлголт, нэг үнэт зүйл дээр хамтрах юм байна.
Багшийн асуудал ч бас маш хүнд.
Угаасаа багшийн хомсдолтой. Сайн багш олох бүр хэцүү. Өвдөнө, тасална, ажлаа орхино. Мэдээж бүх багшийг хэлээгүй. Үнэхээр чадвартай, сэтгэлтэй багш нар бий.
Гэхдээ сайн багшийг тогтоон ажиллуулахын тулд сайн цалин, сайн орчин, хүндлэл хэрэгтэй.
Улсын багшийн цалин нэмэгдэх болгонд хувийн сургууль, цэцэрлэгүүд ч сайн багш нараа авч үлдэхийн тулд цалингаа дагаж нэмэх шаардлагатай болдог.
Тэгээд нэг зүйлийг их ойлгочихвол эртнээс амар:
Цэцэрлэг бол богино хугацаанд хөрөнгө оруулалтаа нөхдөг “бизнес” бол биш уртын марафон шүү.
Эхний жилүүдэд бүр эсрэгээрээ алдагдал их хүлээдэг.
Харин урт хугацаандаа мөнгөөр хэмжигдэхгүй маш олон сайхан үнэ цэн бий.
Нийгэмдээ эерэг нөлөө үзүүлж байна.
Багш нараа ажлын цагт нь тарааж, ядаж нэг багшийн хүүхэд ээжтэйгээ орой чанартай цаг өнгөрүүлэх боломжтой ажлын байр бий болгож байна.
Ээж, аавууд хүүхдээ аюулгүй газар мэргэжлийн багш нарт үлдээгээд ажилдаа төвлөрч, өөрийнхөө ажил мэргэжлээр нийгэмдээ хувь нэмрээ оруулах боломжтой болж байна.
Харин энэ ажлыг хийхэд сэтгэлзүйн хувьд маш тогтвортой байх шаардлагатай юм байна.
Учир нь цэцэрлэг дээр юу ч, хэзээ ч болж болно.
Нэг хүүхэд нөгөөгөө хазна.
Багш нэг хүүхдийн живхийг сольж байхад өөр нэг хүүхэд халтираад унана.
Тэгээд “Нөгөө багш нь хаана байсан юм?” гэдэг асуулт ирнэ.
Нөгөө багш нь үлдсэн хүүхдүүдээ харж байсан байдаг.
20 хүүхэдтэй ангид 2 багш ажиллаж байсан ч хүүхэд учраас хөдөлнө, тоглоно, гүйнэ, маргалдана, унаж босно. Асуудал огт гарахгүй орчин гэж бодит амьдрал дээр байхгүй.
Мөн “Цэцэрлэгт өгөхийн оронд асрагч аваад гэрт нь байлгасан нь дээр” гэсэн яриа хааяа сонсогддог.
Уучлаарай, гэхдээ боловсролын байгууллагын үйл ажиллагааг nanny-тай шууд харьцуулж болохгүй.
Цэцэрлэг, сургууль гэдэг байгууллага нэг өдөр хэн нэгний санаанд ороод бий болчихсон зүйл биш.
Хэдэн арван, хэдэн зуун жилийн турш хүүхдийн хөгжил, хүмүүжил, нийгэмшил, суралцах үйл явцыг судалж, шат дараатай хөгжиж ирсэн боловсролын тогтолцоо.
Home schooling зарим гэр бүлд тохирч болно. Асрагч ч хэрэгтэй үйлчилгээ.
Гэхдээ хүүхэд гэдэг зөвхөн том хүний мэдлэгийг авч суудаг амьтан биш.
Хүн бол нийгмийн амьтан.
Таны хүүхэд бусад хүүхэдтэй тоглож, хүлээж, хуваалцаж, маргалдаж, эвлэрч, бусдын хил хязгаарыг мэдэрч, өөрийнхөө дуу хоолойг олж байж нийгмийн нэг хэсэг болж төлөвшинө.
Тэгээд эцэст нь нэг хүүхэд өвдөхөд:
“Танайхаар ханиад их байна уу?”
гэсэн мессеж хамгийн түрүүнд ирнэ. 😅
Энэ бүхнийг туулж яваад би нэг зүйл ойлгосон.
Цэцэрлэг ажиллуулахад хүүхдүүд хамгийн хэцүү нь биш юм байна.
Хүүхдийг тойрсон томчуудтай нэг ойлголцолд хүрэх нь хамгийн хэцүү нь юм байна.
яг зөв хэлжээ
