Үүрийн 5 цаг

Zugaatai ymbe

хар дарсан зүүд юм даа.😂

Vincent Van Gogh " I often think that the night is more alive and more richly colored than the day. "
Ад: MassiV3 😁

Гэрэл байдгийн адил сүүдэр ч бас бий
Ад: MassiV3 😁

Хаврын өнгө
Ад: MassiV3 😁

|

Эргэн ирэлт :))

Миний бодлоор...
Хүн хэдийнээс эхлэн давардаг юм бол ? Магадгүй анхнаасаа даварч эхэлсэн байдаг байх. Харилцах цагийн давтамж нь нэмэгдэхийн хэрээр уулзахыг бага багаар хүсэмжилж эхлэнэ. Уулзахаараа их цагийг хамт өнгөрүүлэх хүсэл төрж аажмаар бие биедээ дасна. Хайрлаж дурлахаараа сохор болчихно. Гэхдээ бодсон, мөрөөдсөн шиг тийм ч амархан өрнөх зохиол огтхон ч бишдгээ. Голын урсгал шиг л зарим хэсэгтээ тогтуун зөөлөн, заримдаа " ор мөргүй " авч явах нуу гэлтэй ширүүн эд юм. Урсгалыг нь барьж байхгүй л болвол нэг бол гүнд нь аа нөгөө бол эрэг дээр нь шидэгдээд үлдчихсэн байхыг үгүйсгэхгүй. " Дурлал " гээч зүйл нь хоёр зүрхийг нэвт сүлбэн нэгэн бүхэл болгоод " Хайр "-ыг сэрээснээр тэдний дунд бяцхан гал ноцоно. Итгэл, сэтгэл,хүндлэл зэргээр тэрхүү галыг өрдөж улам элчтэй дулаан болгож байдаг. Нөгөө " Сохорсон " нөхөр маань энэ гурвынхаа нэгийг галдаа хийгээгүйгээс болоод цурам болгочихдог нь харамсалтай. Эцэст нь хэлэхэд байна аа " Ай лайфүү " Ад: MassiV3 😁

Оюуны өмчийн зөвшөөрөлтэйгөөр таньд хүрч байна. " jihshig 😂 "

Ад: зинтант🌓

" Харалган байсан... "
ад: MassiV3😁

Санаатай юм шиг санаандгүй дарсан зургуудаас :)) Жич: Энэ 2 бараг үүрийн 5 цагын үед дарагдсан санагдаж байна 😂
ад: MassiV3😁

Амьдралын минь хамгийн сайхан мөч
Өвөл шөнийн хэдэн цаг ч байсан юм нэг ч хүн үгүй анир чимээгүй, алхаж буй гудам харанхуй мөртлөө үл ялим тусах шар гэрэлтэй. Дээрээс зөөлөн цас бударч урдаас минь хүйтэн салхи үлээгээстэй. Маш их стресс болон тэр бүгдийг яаж зохицуулахаа мэдэхээ байж өөрийн бодолдоо төөрөлдөж, самуурч эцэст нь амиа хорлохоор шийдсэн би. Тэрхүү агшинд л ертөнцөөс тасрах шиг ямар ч гомдол, уур, харуусалгүй зөвхөн би болон чихэнд минь явж буй дуу. Бүхэл ертөнц намайг хүрээлэн оршиж буй мэт, нэр төр, хариуцлага, ёс журам, маргааш ч огт хамаагүй зөвхөн одоо. Эхэндээ маш хүйтэн гар минь чичирж, цээжийг маань салхи нэвт сүлбэх шиг болж чих минь зүүгээр хатгах шиг мэдрэгдэж байсан ч нэг л мэдэхэд огт даарахаа больж. Яагаад гэвэл ухамсар минь хөгжмөөс бусдыг бүгдийг нь халж. Тэрхүү гашуудалтай мөртлөө эвлэгхэн үгээр илэрхийлэхийн аргагүй агшин л хамгийн тасархай...