Services to Success

2024 အတွက် Taiwan Language Program လျှောက်လွှာများကို စတင်လက်ခံနေပါပြီနော်

မှတ်ချက်
-အစိုးရတက္ကသိုလ်အား အနည်းဆုံး ဒုတိယနှစ်အောင်မြင်ထားသူဖြစ်ရမည်။
-အသက် (၃၅)နှစ်အောက်ဖြစ်ရမည်။

HSK II, TOCFL A1, IELTS, TOEFL နှင့် Doulingo လက်မှတ်များ မရှိထားပါက TOEIC (English - Listening & Reading) Test ကို လမှာဖြေဆိုရပါမယ်ရှင်

TOEIC exam အတွက် Preparation Class ကို အခမဲ့သင်ကြားပေးပါတယ်နော်

TOEIC exam အောင်မြင်ပြီးပါက ထိုင်ဝမ်တရုတ်စာကိုလည်း အခမဲ့သင်ကြားပေးပါတယ်

-
-
-

လူဦးရေကန့်သတ်ချက် (၂၄)ယောက်သာလက်ခံမည်ဖြစ်သောကြောင့် အမြန်လေးစာရင်းသွင်းပေးဖို့တော့လိုပါမယ်နော်

စာရင်းသွင်းလျှောက်ထားရန်လိုအပ်ချက်များ
ဆေးစစ်လက်မှတ် (HIV နှင့် ကာလသားရောဂါကင်းရှင်းကြောင်းဆေးလက်မှတ်)
မှတ်ပုံတင် soft copy
အိမ်ထောင်စုစာရင်း soft copy
၁၀တန်းအောင်လက်မှတ် soft copy
စာမေးပွဲကြေး
ဓါတ်ပုံ 3cmx4cm (၄ပုံ)

အသေးစိတ်အား သိရှိလိုပါက ရုံးချိန်အတွင်းစုံစမ်းမေးမြန်းနိုင်ပါသည်။
Monday to Friday - (9Am~ 12Pm/1Pm~ 5Pm)
Saturday - (9Am to 2Pm)

Yangon
09 775443180 (Viber available)

သင်မသိသေးတဲ့ ထိုင်ဝမ်အကြောင်း အချက် ၂၁ ချက်

၁။. ထိုင်ဝမ်သည် တရုတ်အရှေ့တောင်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းတွင် ထိုင်ဝမ်သတ္တဝါက ခွဲထွက်ထားသည်။ ဒီကျွန်းဟာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဘယ်လ်ဂျီယံ သို့မဟုတ် အမေရိကန် Maryland ရဲ့ အရွယ်အစားပါပဲ။

၂။. ပေါ်တူဂီလူမျိုးတွေဟာ ၁၆ ရာစုမှာ ထိုင်ဝမ်ကို "Ilha Formosa" လို့ အမည်ပေးခဲ့ကြပြီး လှပတဲ့ ကျွန်း" လို့ အဓိပ္ပါယ်ရတဲ့ ရှုခင်းတွေနဲ့ ရှုခင်းအလှကို ထင်ဟပ်စေတဲ့ နာမည်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။

၃။. ထိုင်ဝမ်မြို့တော် တိုင်ပေဟာ ညဈေးတန်းတွေနဲ့ အထင်ကရ တိုင်ပေ ၁၀၁ မိုးပျံကားတွေနဲ့ ၂၀၀၄ ကနေ ၂၀၁၀ အထိ ကမ္ဘာ့အမြင့်ဆုံး အဆောက်အဦဖြစ်ခဲ့တဲ့ အထင်ကရ တိုင်ပေ ၁၀၁ မိုးပျံကားဖြစ်ပါတယ်။

၄။. ဒီကျွန်းဟာ တိုင်းရင်းသားတွေအတွက် သြစထရိုနီးရှားဘာသာစကားတတ်ပြီး အနည်းဆုံး အသိအမှတ်ပြုခံရတဲ့ လူမျိုးစု ၁၆ ခုစီရှိပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဓလေ့ထုံးစံတွေနဲ့ ဖြစ်ပါတယ်။

5 ။ ။ ။. တိုင်ပေမြို့ရှိ အမျိုးသားနန်းတော်ပြတိုက်တွင် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး တရုတ်လက်ရာများနှင့် အနုပညာလက်ရာများ စုဆောင်းမှုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး တရုတ် ပြည်တွင်းစစ်အတွင်း ထိုင်ဝမ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းထားသူများအနက် အများအပြားရှိသည်။

၆။. ထိုင်ဝမ်သည် ဆီမီးကွန်ဒက်စက်များနှင့် နည်းပညာထုတ်ကုန်များကို ဦးဆောင်ထုတ်လုပ်သူဖြစ်ပြီး ထိုင်ဝမ် ဆီမီးကွန်ဒက်စက်ထုတ်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ (TSMC) နှင့်အတူ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူဖြစ်သည်။

7. ပါ. ကျွန်းမှာ Convenience Store တွေရဲ့ သိပ်သည်းဆမြင့်မားပြီး 7-Eleven နဲ့ FamilyMart တို့ပါဝင်ပြီး အထူးကောင်းမွန်တဲ့ Convenience Store ကားခထက် အများကြီးပိုတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေ ပေးနေပါတယ်။

8. ပါ. ထိုင်ဝမ် ဟင်းလျာတွေဟာ မတူကွဲပြားပြီး တရုတ်၊ ဂျပန်နဲ့ တိုင်းရင်းသားတွေ အပါအဝင် ဟင်းလျာဓလေ့ အမျိုးမျိုးက လွှမ်းမိုးနေပါတယ်။ လူကြိုက်များတဲ့ ဟင်းလျာတွေထဲမှာ အမဲသားခေါက်ဆွဲပြုတ်၊ bubble tea နဲ့ နံနံနံနံ တို့ဖူးတွေ ပါဝင်ပါတယ်။

9. ပါ. ထိုင်ဝမ်သည် ပြန်လည်အသုံးချခြင်းနှင့် စွန့်ပစ်အမှိုက်စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြန်လည်အသုံးချနှုန်းအမြင့်ဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကြွားဝါခဲ့သည်။

10. ပါ. ပစိဖိတ်မီးကွင်းပေါ်က တည်နေရာကြောင့် ငလျင်လှုပ်လွယ်တဲ့ ကျွန်း ထိုင်ဝမ်တွင် ငလျင်ဘေးအန္တရာယ်ဆိုင်ရာ အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်များနှင့် လူထုလုံခြုံရေး အစီအမံများကို တုံ့ပြန်ဆောင်ရွက်

11. ပါ. နန်တူးကောင်တီမှာတည်ရှိတဲ့ Sun Moon ရေကန်ဟာ ထိုင်ဝမ်ရဲ့ အကြီးဆုံးရေကန်ဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်လှပတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ ပတ်ပတ်လည်နေရာတွေကြောင့် လူသိများတဲ့ ခရီးသွားနေရာလည်းဖြစ်ပါတယ်။

12. ပါ. ထိုင်ဝမ်က ဒီမိုကရေစီအသွင်ကူးပြောင်းရေးတွင် သိသာထင်ရှားသော ခြေလှမ်းတစ်ရပ်အဖြစ် ၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်သမ္မတရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပခဲ့သည်။

13. ပါ. Taroko အမျိုးသားဥယျာဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်တဲ့ Taroko Gorge ဟာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ရှုခင်းတွေနဲ့ တောင်တက်လမ်းတွေကို ပေးထားတဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကျောက်ကျောက်ချောင်းတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။

14. ပါ. ထိုင်ဝမ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုစနစ်ဟာ သူတို့ရဲ့ ထိရောက်မှုနဲ့ အရည်အသွေးအတွက် နိုင်ငံတကာမှာ အထူးမှတ်သားထားပြီး ၎င်းတို့ရဲ့နေအိမ်တွေကို စွယ်စုံကျန်းမာရေး အကာအကွယ် ပေးနေပါတယ်။

15. ပါ. ကျွန်းတွင် အနောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ မြို့ကြီးများကို ဆက်သွယ်ထားသော ထိုင်ဝမ် အမြန်ရထားအပါအဝင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်နှင့် ထိရောက်သော အများပြည်သူသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်ရှိသည်။

16. ပါ. "manhua" ဟု လူသိများသော ထိုင်ဝမ်ရုပ်ပြရုပ်ပြနှင့် ကာတွန်းများတွင် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အန်နီမေးရှင်းနှင့် မန်ဂါယဉ်ကျေးမှုတို့ကို အထောက်အကူပြုသည့် ထူးခြားသောစတိုင်များနှင့် ဇာတ်လမ်းများ ပါဝင်သည်။

17 ။ ။. ကျွန်းပေါင်း ၉၀ နှင့် ကျွန်းစုပေါင်းထားတဲ့ Penghu Archipelago ဟာ သူ့ရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ရေပြင်တွေ၊ သဲဖြူရောင် ကမ်းခြေတွေနဲ့ ဘေဆာတိုင်တွေနဲ့ နာမည်ကျော်ကြားပါတယ်။

18. ပါ. ထိုင်ဝမ်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကောင်းကင်မီးပုံးတွေ လွှတ်တင်ပြီး မီးပုံးပွဲတော် ကျင်းပတဲ့ နေရာအချို့ထဲက တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ပင်စီမြို့လေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၁၉. ၁၉. ကျွန်းဟာ စက်ဘီးထုတ်လုပ်ရေးအတွက် ဦးတည်နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး စက်ဘီးစီးယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ကို ခံစားပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စက်ဘီးသွားလမ်းတွေနဲ့ နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ ထိုင်ဝမ် စက်ဘီးစီးပွဲတော်ဖြစ်ပါတယ်။

20 ။ ။. ထိုင်ဝမ်အုပ်ချုပ်သော ကင်မန်နှင့် မက်ဆူကျွန်းသည် ထိုင်ဝမ်၏ ပင်မကျွန်းထက် တရုတ်ပြည်မကြီးနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာတည်ရှိပြီး ရှုပ်ထွေးသော သမိုင်းဝင်နှင့် ပထဝီနိုင်ငံရေးဆက်ဆံရေးကို ထင်ဟပ်စေသည်။

၂၁။. ထိုင်ဝမ်သည် သစ်ခွပန်းများကို အဓိကတင်ပို့ရောင်းချသူဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စိုက်ပျိုးရေးသုတေသနနှင့် တီထွင်ဆန်းသစ်မှုများကြောင့် သစ်ခွစိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် သားဖောက်ခြင်းတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။

#ငွေရှာဖို့မပျင်းပါနဲ့
~~~~~~~~~~~~~~~~
ငွေရှာဖို့မပျင်းပါနဲ့
ရွှေရှိ ငွေရှိမှ ဆွေမျိုးတော်ချင်တဲ့
အမျိုးတုတွေ ရှိနေသေးတာမို့..။

ငွေရှာဖို့မပျင်းပါနဲ့
ကျွေးနိုင် မွေးနိုင်မှ
ပေါင်းသင်းချင်တဲ့ မိတ်ဆွေ
အတုတွေရှိနေသေးတာမို့..။

ငွေရှာဖို့မပျင်းပါနဲ့
မင်းညံ မင်းအ တယ် မင်းတုံးတယ်ဆိုပြီး
အပစ်ပေါင်းစုံပြောနေတဲ့ လူတွေကို
ဒီငွေကပဲ မင်းတော်တယ်
မင်းကောင်းတယ်ဆိုပြီးပြောလာအောင်
လုပ်ပေးနိုင်တာမို့..။

ငွေရှာဖို့မပျင်းပါနဲ့
မင်းမှာ ငွေရှိမှ မင်းရဲ့မိဘနှစ်ပါး
အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်မှာမို့..။

ငွေရှာဖို့မပျင်းပါနဲ့
မင်းမှာ ငွေရှိမှ မင်းရဲ့မိသားစု
လူတွေ အနိမ်မခံ အပြောမခံရမှာမို့..။

ငွေရှာဖို့မပျင်းပါနဲ့
မင်းမှာငွေရှိမှ မင်းမှာအိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းရှိမှ
မင်းမှာ ကားအကောင်းစား
ဆိုင်ကယ်အကောင်းစား ရှိမှ
သူလိုအပ်သမျှ မင်းဖြည့်ဆည်းပေးနေမှ
မင်းကိုအရမ်းချစ်ပြနေမယ့် လူတစ်ယောက်ရှိနေမှာမို့..။

ငွေရှာဖို့လဲမပျင်းပါနဲ့
ကတ်စေးလဲကုတ်မနေပါနဲ့
ပေးသင့်တဲ့ လူကိုပေးလိုက်ပါ
ကျွေးသင့်တဲ့ လူကိုကျွေးလိုက်ပါ
သုံးသင့်တဲ့ နေရာမှာသုံးလိုက်ပါ
ပိုက်ဆံကို အလကားဖြုံးတီးမပြစ်လိုက်ပါနဲ့မိတ်ဆွေ..။
ငွေဆိုတာက လူတိုင်းကို
ပြောင်းလဲစေနိုင်တဲ့
ခေတ်ကြီးမို့..။

-To Original Writer


မေတ္တာဖြင့် တဆင့်_
ပြန်လည်မျှဝေသည်.....
-BH🦚🦚🦚

အချိန်မတန်ခင်ဇိမ်မခံမိစေနဲ့
**************************
သူတစ်ပါးကို အားကျရုံမျှဖြင့်
မင်းဘဝကြီး မတိုးတက်နိုင်ပါဘူး.....

ကိုဒူးကို ချွန်ပြီး ကိုယ်ခြေထောက်ပေါ်
ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ.......

လောကကြီးမှာ ဘယ်အရာမှာ အလကားမရပါ
လက်ဝါးဖြန်ဖို့ အရှုက်တွေ ရင်းရသလို့
ပေးကမ်းသူရှိမှာ ရမဲ့ အရာထက် လက်သီးဆုပ်ပြီး မိုးပေါ်ကို မြှောက်နိုင် ကြိုးစားပါ..........

လက်မ ထောင်နိုင်ရင်တော့ ပိုအဆင်ပြေမယ်
လုပ်ဖော် ကိုင်ဖက် အချင်းချင်း မျက်စောင်း
ထိုးနေရုံနဲ့ မင်း ဘဝကြီး မပြောင်းလဲဘူး........

လက်ညိုးထိုးပြီး ထောက်ပြနိုင်မှာ့ မင်း
ဘဝက အောင်မြင့် မှူ လမ်းမပေါ် ရောက်နိုင်မှာ....

လောကမှာ ကိုယ်ထက် အတဲ့ ကောင်မရှိဘူး
ကိုယ်ကို တိုင်က သူများ လက်ညိုးအောက်မရောက်
ဖို့ လိုအပ်တယ်.... တစ်ထောင်ရပြီး ပျော်နေရင် မင်း ဘဝက တစ်ထောင်ပဲ တန်မယ်...........

ကြိုးစားပါ အနည်းဆုံးတော့
ဓာတ်ပုံ ဘောင်နဲ့ မင်းဧည့်ခန်းမှာ မိန့်မိန့် ကြီး ပြုံးလို့ရတာပေါ့.............

မင်းခြေလှမ်းတွေ နောက်မကျ သေးဘူး
ထင်ရင် ရောက်တဲ့ နေရာကနေ ဆက်လျှောက်ပါ
ဒါ မင်း ဘဝရဲ့ တက်လမ်းပဲ...........

အချိန်မတန်ပဲ ဇိမ်မခံပါနဲ့ အနှိမ်ခံ ဘဝထဲက
လွတ်မြှောက်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ......

လေးစားလျှက်..

Credit-To Original Writer
ပြန်လည်မျှဝေပါသည်.....

᠌“သားရယ်၊ အဘမှာ ပိုက်ဆံ တစ်ရာပဲပါလို့ ကားခကို ဒါလေးပဲ ယူပါနော်”

“ဟာ ရတယ် ဘကြီး။ တစ်ရာလည်း မပေးနဲ့တော့”

နွမ်းပါးဟန် ရှိသော အဘိုးအိုနှင့် စိတ်သဘော ထားကောင်းသော အထူးကား စပယ်ယာလေးတို့ ကြားမှာ အလှူလေး တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်သော အလှူကြီးတော့ မဟုတ်။ လက်ကောက်သံ တချွင်ချွင် မကြားရ။ ဟန်းဖုန်းသံ တညံညံ မမြည်။ သတင်းစာထဲ ကျေးဇူးတင်လွှာ မပါဘဲနှင့် လှူဖြစ်သွားသည်။ ဘေးနားရှိ ခရီးသည် အားလုံးလိုလိုမှာ စပယ်ယာလေးအား ချစ်ခင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အဘိုးအိုကမူ တတွတ်တွတ်နှင့် ဆုပေးနေရှာ၏။

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

“အစ်မ၊ ဒီနားမှာ ငါးဆယ်တန်လေး တစ်ရွက် ပြုတ်ကျတာ တွေ့မိလား ဟင်”

“မတွေ့မိပါဘူး ကလေးရယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အဲဒီ ငါးဆယ်က သား မုန့်ဖိုးလေ”

“ဒါဆို ဒီနေ့အတွက် သားမှာ စားစရာ မုန့်ဖိုး မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ဟုတ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့”
“ကဲ ဒါဆို အစ်မက သားစားချင်တဲ့ ငါးဆယ်တန် မုန့်တစ်ခု ကျွေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါဆိုရင် တော့ ကိုယ့်မုန့်ဖိုးကို မပျောက်အောင် သိမ်းရမယ် ကြားလား”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူး တင်ပါတယ် အစ်မ”

သူတို့ရပ်ကွက်က လက်လုပ် လက်စားများသည်။ အဲသည်လို ကလေးတွေ ဆိုမှတော့ မုန့်ဖိုးရသည့် နေ့ဆိုသည်မှာ မဟာ ကံထူးရှင် ဖြစ်သည့်နေ့ပင်။ အခုလို ငါးဆယ်တန် မုန့်ကြီး အလကား စားရသည့်နေ့ဆို ဘာပြော ကောင်းမလဲ။ အင်တာနေ ရှင်နယ်ကျောင်း တက်ခွင့်ရ သည့် ကလေးတစ်ယောက် ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်ရတော့သည်။ မုန့်ကလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါ အောင် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ၀မ်းသာအားရ ပြေးထွက် သွားသော ကလေးငယ်အား ကြည့်ရင်း လမ်းဘေးမုန့်ဆိုင် အသေးစား ပိုင်ရှင် ကလေးမ ခမျာ အလှူကြီး ပေးလိုက်ရ သကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

“အဘွား ခရေပန်း တစ်ကုံးကို ဘယ်လောက်လဲ”

“တစ်ကုံးကို တစ်ရာပါ သမီးရယ်။ အဘွား ဒီနေ့ ရောင်းမကောင်းလို့ သုံးကုံး နှစ်ရာသာ ယူသွားပါတော့”

လှည်းတန်းပလက် ဖောင်းပေါ်မှာ ခရေပန်းကလေးတွေ သီရောင်းနေသော အဘွားအိုထံမှ ပိုက်ဆံငါးရာ ဖြင့် ပန်းတစ်ကုံးသာ ယူသွားသော ကျောင်းသူကောင် မလေးအား အဘွားအိုက မေတ္တာ ပို့ပေးနေသည်။ ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်ကလည်း ပန်းကုံးပေးစရာ ချစ်သူ ကောင်မလေး မရှိပါ ဘဲနှင့် ပိုက်ဆံ ငါးရာပေးကာ အဘွားအိုထံမှ ပန်းကုံးတစ်ကုံး အားပေးသွားသည်။

“ပန်းတစ်ကုံး ဘယ်လို ရောင်းလဲ”

“သုံးကုံးနှစ်ရာပဲ ယူပါ တော့ သမီးရယ်”

“များလိုက်တာ။ အရင်ကဆို တစ်ကုံးငါးဆယ် တည်းပါ။ စျေးတွေကလည်း ကြီးလိုက်တာနော်။ အလကား ရတဲ့ ပန်းတွေသွားကောက် ပြီးတော့။ အိမ်ကလူအတွက် ယတြာေ ချစရာရှိလို့သာ ၀ယ်ရတာ”

အ၀တ်အစား ပြောင် ပြောင်လက်လက်နှင့် မိန်းမက စကားကို တရစပ်ပြော နေသည်။ အဘွားအိုကလည်း ဘုရားတရားနှင့် နေသူပီပီ မုသားစကားကို မဆို။
“မနက် အစောကြီး ကလေးတွေနဲ့ လုမကောက် နိုင်လို့ သူတို့ဆီက တစ်ဆင့် ပြန်၀ယ် ထားရတာပါ သမီးရယ်။ ကဲ ကဲ၊ အရင်းအတိုင်းပဲ ယူသွားပါကွယ်”

လက်ကောက်များ၏ ထိရိုက်သံနှင့် အတူ ဆူမိုနပန်း သမားကြီးကဲ့သို့ ပြည့်ဖောင်း ကားနေသော ပိုက်ဆံအိတ် အတွင်းမှ နှစ်ရာတန် အစုတ် ကလေးဖြင့် ခရေပန်း လေးကုံးကြီးများပင် အားပေး သွားသည်။ ထို့နောက် ကားမည်းမည်းကြီးပေါ်သို့ တက်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းထွက်သွား၏။ အဘွား အိုကမူ စောစောကကဲ့သို့ မလျော့သော မေတ္တာများ ပို့ သနေလေ၏။

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

“လက်ဖက်ရည်တစ် ခွက်ပေး။ ဘယ်လောက် ကျလဲ”

“ငါးထောင်ကျတယ်”

“ဟယ် နင်တို့ကလည်း စျေးတက်တာ မြန်လိုက်တာ။ မနေ့ကပဲ တစ်ထောင်ဆို”

“ကုန်စျေးနှုန်း အတက် ကြမ်းတာ သိသားနဲ့”

“ကဲ ကဲ၊ ဒါဆိုလည်း ငါ့ချက်ယူမလား”

“ဟာ အဒေါ့်ချက်တော့ မယူချင်ပါဘူး”

“ချက်လက်မှတ်ကို ပြောတာပါ ကောင်လေးရဲ့။ ငါ ရေးပေးလိုက်မယ်။ မနက် ဖြန်ကျတော့ ဘဏ်မှာ သွား ထုတ်ပေါ့။ စမူဆာလေးပါ ထည့်ပေးလိုက်ဦးနော်”

“ကရင်လေးရေ၊ ဒေါ်ဝိုင်းစိန်ကို သုံးထောင်တန် စမူဆာ ထည့်ပေးလိုက် ဟေ့”
အနာဂတ် ကာလ ရောက်သွားခြင်း မဟုတ်ပါ။ စိတ်မနှံ့ ဖြစ်နေရှာသော ဒေါ်ဝိုင်းစိန်ကို လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးပေါက်က နေ့စဉ် လက်ဖက်ရည်နှင့် စမူဆာ အလကား ကျွေးသည်။ သို့ သော် ဒေါ်ဝိုင်းစိန်က အလ ကားဆို လက်မခံ။ တကယ် ပေးဖို့လည်း သူ့မှာ မရှိ။ ပါးစပ်နှင့်ရောင်း၊ ပါးစပ်နှင့် ပေး။ ရောင်းသူ၀ယ်သူ သဘော တူကြသည်။ ထိုသို့ ဒေါ်ဝိုင်းစိန် လာစားတိုင်း ယခုကဲ့သို့ပင် နောက်နေကျ။ ငါးထောင်တန် အထပ်လိုက် ကြဲနိုင်သော အလှူမျိုးမဟုတ်။လှူချင်စိတ်ကလည်း ရိုးရိုးရှင်း ရှင်း။ ပါမစ်တွေ ကျပါစေ။ ဟမ်းဖုန်းကို တစ်ယောက် တစ်လုံး တစ်အိမ်လုံးကို သုံး နိုင်ပါစေ။ ဆိုက်ကနက်ကား ကြီး စီးရပါစေဆိုသည့် ဆု တောင်းသံကိုမူ မကြားရ။ ပုံမှန်လေး ရောင်းရတော်ပြီဟူ ၍သာ ဦးပေါက်တို့ရင်ထဲမှာ ရှိသည်။ ဒေါ်ဝိုင်းစိန်ကမူ သူ့ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်ရင်း-
“မြန်မြန်လုပ်ပါဟဲ့။ ဒီမှာ ဗိုက်ဆာလှပြီ။ ရန်ကုန်မှာ ရှိတဲ့ ဟိုတယ်တွေထက် နင်တို့ ဆိုင်က ကောင်းလို့ လာအားပေး နေတာ သိရဲ့လား”

သူ့၀မ်းစာလေး သူယူ ရင်း ထွက်သွားခါနီးမှ
“ဟဲ့ ဘဏ်မှာ ပိုက်ဆံ သွားထုတ်ရင် ဝိုင်းစိန် ကုမ္ပဏီလို့ ပြောပြီး ထုတ်လိုက်၊ လူ တိုင်းသိတယ်။ ဟုတ်ပြီ လား”

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

သည်ကိစ္စက အတော့်ကို ခွကျသည့်ကိစ္စ။ အပတ် စဉ် တစ်ပတ်ကို နှစ်ရက် လောက် အဲဒီအသံကို ကြား ကြရသည်။ ဓားသွေး ကျောက်တုံးထမ်း၍ အော်နေသည့် ဘကြီးတစ်ဦး အသံက မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့် နှင့်။ အသက်ထက် ခန္ဓာ ကိုယ်က ပိုပြီး ရင့်ရော်နေသည့် ဘကြီးအား သူတို့ မိသားစု ကူညီချင်ကြသည်။ သို့သော် ဓားသွေးသည့်ကိစ်္စဆိုသည် မှာ ခဏ ခဏလုပ်ရန် မဖြစ် နိုင်။ အဘ အသံက မကြား မချင်းအော်နေမည့်အသံမျိုး။ တစ်စတစ်စ ပိုကျယ်လာသည်။

“အဘ ဓားတွေ သွေး ပါတယ်။ အဘကို ကူညီပါ”

သူတို့ မိသားစုကလည်းသည် အသံကြားရပြီ ဆိုလျှင် နေမထိထိုင်မသာ။ တိုက်ပုံအင်္ကျီတစ်ပတ်နွမ်း ကလေးနှင့် အဘ ပုံစံက တစ်ချိန်က အရာရှိ၊ ယခုမူ ပင်စင်စားအဘိုးကြီးတစ်ဦး လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခင် က သူ့နားမှာ ခြွေရံသင်း ပင်းများ တစ်ပုံကြီး ရှိကောင်း ရှိခဲ့လိမ့်မည်။ ဆရာ၊ ဆရာ နှင့် တစ်ရာတည်းရာနေမည်။ ယခုမူ ပါဝါလည်း မရှိ။ ဆရာလည်း နတ္ထိဖြစ်သွား လေမလား မသိ။
သို့တည်းမဟုတ် လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စီးပွားရေး သမားဆိုသည်မှာ တစ်ချက် မှားသည်နှင့် တစ်သက် ရှာ မျှ ကုန်ရော မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သိက္ခာရှိရှိ လုပ်ကိုင် စားသောက်နေသော ဘကြီး၏ စိတ်ကို လေးစားရ မည်။ ဟိုလူ့လိမ် သည်လူ့ ကောက်နှင့်ရသော ငါး ထောင်တန်တစ်ထပ်ထက် အဘ လက်ထဲက ချွေးစို့နေ သော နှစ်ရာတန်၊ တစ်ရာတန် အနွမ်းကလေးတွေက ပိုသန့်ရှင်းသည်။ အသက်ကြီး လာသည်နှင အမျှ ရိုးသားမှု ပို၍ကြီး လာသင့်သည်ဟု အဘ တွေးမှတ် ထားပုံရသည်။

ဘကြီး အသံကြား တိုင်း ဓားသွေးရလွန်းသဖြင့် သူတို့အိမ်က ဓားတွေလည်း လုံးပါးပါးကုန်ပြီ။ ထို့ကြောင့် သူတို့အိမ်က လူတွေကို မှာထားရသည်။ ဓားကိုင်လျှင် သေချာ သတိထားကိုင်။ အဘ လာနေသရွေ့ သူတို့အိမ်က ဓားတွေ ထက်နေမှာပင်။

“အဘ ဓားတွေ သွေး ပါတယ်။ အဘကို ကူညီပါ”

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

သူတို့ တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းသား ကျောင်းသူတွေ ရေတစ်လီတာကို လေးရာနှင့် ၀ယ်သောက် ကြရသည်။ ထို ရေကို ထည့်ထားသည့် ဘူးခွံ ကိုမူ ကလေးတွေက တောင်းသည်။ နောက်ပြီး တစ်ဆင့် ပြန်ရောင်းသည်။ ထိုသည်ပင် ကျောင်းနားမှာရှိသည့် ကလေးများ၏ စီးပွားရေး။ သူတို့လေးတွေ ကျောင်းဆင်း သည့်အချိန်ဆို အပြေးအလွှား ရောက်လာကြ၏။ သို့မှသာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူကျောင်း သားတွေ မပြန်မီ တွေ့မှာ။ နွေရာသီဆို တစ်ညနေတည်း မှာပင် သူတို့အတွက် မြွေရေခွံ အိတ်တစ်လုံးစာခန့် အသာ လေး ရ၏။ မိုးတွင်းဆိုလျှင် တော့ လေးငါးဘူးလောက် ပင် မရချင်။ စျေးကွက်ကို သိလာသဖြင့် အပြိုင်အဆိုင် တွေကလည်း များလာ သည်။ လူကြီးတွေကပင် အလုအယက် စျေးကွက်လု ချင်လာသည်။ သည်ကြား ထဲ ကျောင်းအပေါက်၀မှ ကျောင်းစောင့်တွေကို ဆေး လိပ်၊ ကွမ်းယာနှင့် ဖားရ သေးသည်။ မဟုတ်လျှင် ကျောင်းနားကပ်ခွင့် မပေး။ ခပ်ဝေးဝေးက လှမ်းမျှော် ရသည်။ ရေဘူးကောက်ပြီး သည်နှင့် မမြင်သာသည့် နေရာပြန်ပြေးရသည်။ အထုပ် ကြီးတွေ ထမ်းလိုက်ပြေး လိုက်က မသက်သာ။ ကလေးတော်တော်များများ လည်း လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ လုပ်ကြရသည်။ မလုပ်လျှင် ရေဘူးမရနိုင်သောကြောင့်ပင်။

“အစ်မကြီး အဲဒီရေဘူးလေး သားကို ပေးပါလား”

ရေသန့်ဘူးကိုင်ထားသော ကောင်မလေးက ဘာကြောင့် တောင်းမှန်းမသိ။ ပြီးတော့ သူ့ရေဘူးထဲမှာ ရေတွေ ကျန်သေးသည်။
“ဟဲ့ ဘာလုပ်ဖို့လဲ”

“သား ရောင်းစားမလို့ ပါ”

“တစ်ဘူး ဘယ် လောက်ရလဲ”

“သုံးဆယ်”
“ကဲ အစ်မကို ဒီရေဘူး ပြန်ရောင်းလိုက်တယ်လို့ သဘောထား ရော့ ငါးဆယ် ယူ”

“သားမှာ ပြန်အမ်းစရာ နှစ်ဆယ် မရှိဘူး အစ်မရဲ့”
“ကဲပါ ပြန်မအမ်းနဲ့ စျေးကောင်းပေး၀ယ်တယ်လို့ မှတ်လိုက်”

“ဟာပွတာပဲ နေ့တိုင်း အဲဒီလို စျေးကောင်းပေး၀ယ် တဲ့သူ ရှိရင်ကောင်းမှာပဲ။ သွားမယ်နော် အစ်မ”
ကျောင်းသူလေးက သူ့ မုန့်ဖိုး အနည်းငယ်ကို လှူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကိုယ်သူလည်း လှူသည် ဟု မတွေးမိ။ ကလေးတစ် ယောက်၏ရယ်သံ၊ ပျော်ရွှင်သံကို ခပ်တိုးတိုး နားစွင့် လိုက်ရုံသာ။

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

သီလရှင်လေး သုံးပါးနှင့် သီလရှင်ဆရာကြီးတစ် ပါး ဆန်လှူခံကြွလာသည်။ ဟိုအရင်ကမူ အိမ်တော် တော်များများက ဆန်လှူလေ့ ရှိသည်။ ဆန်ကလည်း လှူ နိုင်သည့်အခြေအနေ မဟုတ် လား။ ယခုမူ ပိုက်ဆံသာ လှူနိုင်ကြတော့သည်။ ပိုက် ဆံဆိုရာတွင် များများစားစား လည်း မလှူနိုင်။ တစ်နေ့ တစ်နေ့ လာလိုက်သည့် ဆရာလေးတွေ။ သီလရှင်ဆို သည်မှာ ဆွမ်းခံစားလို့ရသည် မဟုတ်။ ဆန်အလှူခံပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် ချက်စားကြ ရသည်။ ဟိုအရင်ကမူ လူများက ပိုက်ဆံလှူလေ့ မရှိ။ တချို့ဆရာလေးတွေက မူ စားရန် လိုသလောက် ဆန်ကိုယူထားပြီး စျေးသည် တစ်ဦးတလေထံမှာ ဟင်း ချက်စရာလေးဖြင့် လဲယူ တတ်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။ ယခုမူ လူတော်တော်များများ က ပိုက်ဆံလှူသဖြင့် ထိုသို့ လုပ်စရာမလိုတော့ပေ။ (ပိုက် ဆံဆိုလို့ အထင်မကြီးလေ နှင့်။ ဆရာလေးတို့၏ နှီးဗန်း ကလေးထဲတွင် ငါးကျပ်တန်၊ တစ်ဆယ်တန်ကလေးများ သာ မျက်နှာရကြသည်။ နှစ်ရာတန်ဆိုသည်မှာ မပေါ် တစ်ခါ ပျောက်တစ်လှည့်။)

“ဒါနရှင်များရှင်”
ဆရာလေးတို့ အလှူခံ နေကျအိမ်တစ်အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ အိမ်ရှင် က ထွက်မလာသေး။ တချို့ အိမ်တွေက ဆရာလေးများကို ရေအေးအေး ဒါမှမဟုတ် အအေးကပ်လေ့ ရှိသည်။ အအေးကပ်လေ့ ရှိသော ဒကာမကြီးကို စောင့်ရင်း အုတ်ခုံတွင် ထိုင်ကာ သီလ ရှင်အငယ်ဆုံးလေးက သူ အလှူခံရသော ပိုက်ဆံလေး များကို ရေတွက်နေသည်။

“လေးရာ၊ လေးရာ လေးဆယ့်ငါး၊ လေးရာ့ငါး ဆယ်”

ပိုက်ဆံလေးများကို နောက်တစ်ခေါက်ထပ်ရေပြန် သည်။
“လေးရာလေးဆယ့် ငါး၊ လေးရာ့ငါးဆယ်”

အိမ်ရှင်အစ်မကြီးက ဆရာလေးလုပ်နေပုံကို သေ ချာကြည့်ရင်း ပြုံးနေသည်။ ရေနေပုံက ထပ်ရေလေ ပိုက် ဆံတွေက ပိုလာလေမလား ဟု အထင်နှင့်။
“ဆရာလေး လေးရာ့ ငါးဆယ်အကြွေလဲမလား”

“မလဲပါဘူး ဒကာ မကြီး”

“ငါးရာပေးမယ်လေ”

သီလရှင်လေးမျက်နှာ ၀င်းခနဲဖြစ်သွားပြီး
“လဲမယ်”

အိမ်ရှင်အစ်မကြီးက ခြံထဲကနေ ပိုက်ဆံကို လှမ်း ယူရင်း “အခုနေ ပိုက်ဆံယူ ထားလိုက်ရင် ဆရာလေး ဘာမှလုပ် မရတော့ဘူးနော်” ဟု နောက်နေသည်။ သီလ ရှင်လေးခမျာ တကယ်ယူ လိုက်လေမလားဟန်ဖြင့် သူ့ပိုက်ဆံလေးကိုလက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ် ကိုင်ထားသေးသည်။ အိမ်ရှင် က ငါးရာတန်လေးပေးမှ သူ့အလှူခံ ပိုက်ဆံလေးများ ကို လွှတ်တော့သည်။

အိမ်ရှင်အစ်မကြီးအိမ် ထဲအ၀င် သီလရှင်ခပ်ငယ် ငယ်တစ်ပါးက လှမ်းပြော လိုက်သေးသည်။ သို့သော် ကြားစေချင်သူမှာ မကြား တော့။
“ဒီမှာတော့ သုံးရာ့ငါး ဆယ်နော်”

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

“ကန်စွန်းရွက်”
တိုက်ခန်းတွဲပေါင်း များစွာ ရှိသည့်နေရာတစ်ခုသို့ ကန်စွန်းရွက်သည်လေး၏အသံ က ပျံ့လွင့်နေသည်။ အသံ ကလည်း နှစ်သံ။ တစ်ယောက်က ခပ်ငယ်ငယ်။ တစ်ယောက်က ခပ်ရွယ်ရွယ်။ ဗန်းလေးတွေထဲမှာ ကန်စွန်း ရွက်အစည်းလေးတွေ အစီအရီ နေရာချလို့။

“၀ယ်မလား”
“မင်းစားချင်၀ယ် လေ။ တစ်ခါတလေ အပေါ်ကို ခေါ်ပြီးမှ တစ်စီးသုံးရာတွေ ဘာတွေ လုပ်နေမှဖြင့်”
“အိုတော်၊ မလုပ် လောက်ပါဘူး။ ကလေးတွေ ပဲဟာ”

လေးထပ်၀ရန်တာမှ လင်မယား နှစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်၏။
“တက်လာလို့ရလား”

ကောင်မလေးနှစ် ယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြ သည့်။ ခြေသံခပ်သွက်သွက် ကိုကြားရ၏။ ငယ်ရွယ်သူမို့ သွက်လက်နေခြင်းဖြစ်သလို၊ စျေးရောင်းရတော့မည် ဖြစ် သောကြောင့်လည်း ခြေ ထောက်များက ပျော်ရွှင် နေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

“တစ်စည်း ဘယ်လောက်လဲ”

“ငါးဆယ်ပါအစ်မ။ ဘယ်သူ့ဆီက အားပေးမှာလဲ ဟင်”

မိန်းကလေးငယ်နှစ် ယောက်၏ မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးတွေက တလက် လက်တောက်ပလို့။
“အစည်းကြီးတဲ့ သူဆီ က ၀ယ်မှာပေါ့အေ”

“တူတူပါပဲ၊ အစ်မရဲ့”

“ကဲ ကဲ နောက်တာပါ ကွယ်။ ရော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ရာဖိုးစီ ယူမယ်”

ကောင်မလေး နှစ်ယောက်လုံး ခပ်မြန်မြန်ပင် ကန်စွန်းရွက်နှစ်စည်း ထိုး ပေး၏။
သူတို့ ၀တ်ထားသော ကျောင်းစိမ်းလေးတွေက လင်မယား နှစ်ယောက်ကို စပ်စုချင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
“ကလေးတို့ ကျောင်း တက်လား”

“တက်တာပေါ့ အစ်မ ရဲ့။ သူက သုံးတန်း၊ သမီး က ငါးတန်းလေ”
“ငါးတန်းလည်းဆိုသေး၊ စကတ်နဲ့ပါလားအေ့”

“ဟုတ်တယ် အစ်မရေ၊ ဆရာမကို မနည်းပြောထား ရတယ်။ လကုန်မှပဲ ထဘီ ချုပ်တော့မယ်လေ”

ကောင်မလေးတွေက သူတို့နှစ်ယောက် ကန်စွန်း ရွက်များ ရောင်းရသော ပိုက်ဆံဖြင့် ကျောင်းမုန့်ဖိုး လုပ်ရကြောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ အမေ့ကိုပင် ဟင်းချက်စရာ အတွက် ပြန်ပေးရကြောင်း၊ တစ်စီးရောင်းလျှင် နှစ်ဆယ် ခန့်မြတ်ကြောင်း၊ တစ်နေ့ အစီးနှစ်ဆယ်ခန့်တော့ ရောင်း ရကြောင်း၊ ထိုသို့ရောင်းရရန် အတွက် ညနေစောင်းသည် အထိ လျှောက်ရကြောင်း စုံနေအောင်ပြောသွားသည်။

“ရော့၊ ဒါက တိုက်ခန်းပေါ် တက်လာရလို့ တစ်ယောက်တစ်ရာစီ ပိုယူ”

“သွားမယ်နော် အစ်မ။ နောက်လည်း အားပေး။ နောက်တစ်ခါကျရင် အပေါ် ကို တက်ရတာဖိုး မယူပါဘူး အစ်မရ။ မောမှ မမောဘဲ”

ကောင်မလေးတွေ မျက်နှာမှာ အပျော်တွေ အစုလိုက် အပြုံလိုက်။ လှေကား ပေါ်မှ ဆင်းသွားသော ခြေသံများနှင့် အတူ သူတို့မျှော်လင့် ချက်တွေကပါ ဆူညံနေ၏။
“ပျော်စရာကြီးဟေ့၊ မုန့်၀ယ်စားမယ်”

“ငါကတော့ ဘောပင် မင်ကုန်နေပြီဟ၊ တစ်ရာတန် တစ်ချောင်း၀ယ်ဦးမယ်”

လူတိုင်းတွင် မျှော်လင့် ချက်ရှိသည် ဆိုလျှင် ထိုမိန်း ကလေးငယ် နှစ်ယောက်တွင် လည်း မျှော်လင့်ချက် သေး သေးကလေးတွေရှိသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက် ကိုမျှ မထိခိုက်နိုင်သော သူတို့ ၏ မျှော်လင့်ချက်သည် အဖြူထည်သက်သက်မျှသာ။ သိန်းလေးရာတန် မဟုတ်။ တရားမျှတစွာ စဉ်းစားလျှင် တစ်နေ့ လေးရာတန် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကလေးများ ပြည့်၀သင့်ပါသည်။

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

ဒီနေ့ သူ့မွေးနေ့။ ခပ်စောစော ဘုရားရှိခိုး။ ဆီမီး ပူဇော်။ မိဘကို မေတ္တာပို့။ လူနတ်ဗြဟ္မာ သတ္တဝါအပေါင်း ကို မေတ္တာပို့။ စိတ်ချမ်းသာ စရာ နံနက်ခင်းပါပဲ။
“အမှိုက်ပစ်မလား”

ကလေးတစ်ယောက၏ အော်သံ ခပ်စူးစူးထွက်လာသည်။ သူ့အမေက
“အမှိုက်ပစ်မယ်ဟေ့”

သူတို့ဟာသူတို့တော့ ဟုတ်နေသည်ပင်။ ရောင်းသူ ၀ယ်သူအသံကို တူလို့။ အမှိုက်လှည်းကလေးက အိမ် ရှေ့မှာရပ်။ နောက် ကလေး တစ်ယောက်က အိမ်ထဲကို ၀င်လာပြီး အမေ့ဆီက အမှိုက် ထုပ်တွေ ဝိုင်းသယ်ပေးသည်။ အမေက နှစ်ရာတန်လေး တစ်ရွက်ကို ကလေး အဖေ လက်ထဲထည့်ပေး၏။ သူ့စီးပွားရေးနှင့် သူ ဟန်ကျ လို့။

သူ့မှာသာ အတွေးတွေ တစီတတန်းနှင့်။ ကလေးက မသကာ ရှစ်နှစ်ကိုးနှစ်။ အမှိုက်နံ့ကို ရှူရင်းကြီးပြင်း ရသူမို့ သေးကွေးနေသလား။ သို့တည်းမဟုတ် ရောဂါပိုး တွေပှဲုာကညန (ပိုးမွှားယဉ် ပါးသည်) ဖြစ်နေသလား။ တော်ရုံတန်ရုံ ပိုးလောက်က တော့ သူက ခံနိုင်ရည်ရှိသွား မလား။ စဉ်းစားရင်း သတိရ လာသည်။ အမှိုက်က အရေး မကြီး။ သူတို့အတွက် ဗိုက်က အရေးကြီးသည်။

သူ့မွေးနေ့အတွက် အလှူလေးတစ်ခုကို ပြုလုပ် လိုက်၏။ သူ့လက်ထဲမှာ အထုပ်လေးတစ်ထုပ်။ ကလေးကို လှမ်းပေးလိုက် သည်။ ကလေးနှင့် ကလေး အဖေ မျက်နှာက မြန်မာမီနီ ၀က်ဂွန် ၀ယ်ခွင့်ရသည့်လူလို အပြုံးမျိုးနှင့်။ မွေးနေ့ရှင်က လည်း သူများအတွက် လို အပ်သည်ကို လှူလိုက်ရလို့ ပျော်ရွှင်မှုက အပြည့်။

ကလေးကမူ အိတ် ထဲပါသည့် မုန့်အစုံကို ကြည့် ရင်းပျော်နေသည်။ စကား တစ်ခွန်းပင် ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်လိုက်သေး။
“ကော်ဖီမစ် နှစ်ထုပ်ပါတယ် အဖေရ။ အဖေနဲ့ အမေ တစ်ထုပ်စီပေါ့။ မုန့်တွေက လည်း အများကြီးပဲ။ ညီလေးဖို့လည်း ချန်ထားရဦး မယ်”

“မုန့်ဗျို့ မုန့်၊ အဲ... အမှိုက်ဗျို့ အမှိုက်”

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

လူနာတင်ကား တစ်စီး၏ အသံက အဆက်မပြတ် အော်မြည်နေသည်။ မည် သည့်ကားကမှ လမ်းဖယ် မပေးကြ။ နောက်ဆုံးပေါ် ကားတွေကလည်း မှန်ကို အလုံပိတ်ပြီး အဲကွန်းတွေနှင့် ဇိမ်ကျနေ၏။ သူတို့၏စီး ပွားရေး၊ ကြီးပွားရေးတွေကို စဉ်းစားရင်း ဘေးပတ်၀န်း ကျင်ကိုလည်း အာရုံမစိုက် နိုင်။

နောက်ဆုံး ခပ်ဖြည်း ဖြည်း၊ ခပ်နှေးနှေး သွားနေ သော ဆိုက်ကားဆရာကြီးက သူ့ဆိုက်ကားကို လမ်းဘေး ချရပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို အခါမှ အောက်ဆီဂျင် အပြည့် ရသွားသည့် အဆုတ်ရောဂါ သမားတစ်ယောက်လို လူနာ တင်ကားခမျာ လျင်မြန်စွာ မောင်းထွက်သွားလေသည်။ လူနာတင်ကားကို နေရာဖယ် ပေးလိုက်ရသဖြင့် သူ့ဆိုက် ကားက မီးပွိုင့်ထပ်မိ သွား ပြန်သည်။

ထို့နောက် သူ့အတိတ်ကို သူ့စိတ်က ပြန်ရောက်သွား ၏။ အကယ်၍ ယခုခေတ် ကဲ့သို့ သူတို့ရွာမှာ ဆေးရုံ၊ ဆေးခန်းတွေ၊ လူနာတင် ယာဉ်တွေ ပေါပေါများများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့လျှင် သူ့မိန်းမနှင့် ဗိုက်ထဲက သူ့ကလေး အသက်ဆုံးရှုံးရမည်မဟုတ်။ ရွာမှာရှိသည့်လှည်းက ဘီးနှစ် ဘီးတည်းရယ်။ လမ်းက လည်း ချိုင့်ပေါင်းများစွာ၊ ခဲပေါင်းများစွာ၊ ကတ္တရာ လမ်း၊ ကွန်ကရစ်လမ်းများ ကဲ့သို့ မကောင်းသည်က အမှန်ပင်။ မရမက ရုန်းပေး ခဲ့သော ချစ်သားကြီးများကို ကျေးဇူးတင်လှပါသည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာ မျက်နှာ သာ မပေးခဲ့ပေ။ အတွေးက နယ်ချဲ့နေစဉ်...။ ဆိုက်ကား ပေါ်မှ ကိုယ်၀န်ဆောင်ခရီး သည်က-
“ဦးလေးကြီး ဆေးရုံကို မြန်မြန်နင်းပါ။ ဒီမှာ ဗိုက်နာ လှပြီ။ မွေးတော့မလား မသိ ဘူး”

“သြော်၊ အေးပါ ကလေးမရယ်၊ ရောက်တော့ မှာပါ။ ဦးလေးမြန်မြန်နင်း ပေးပါ့မယ်။ ကွန်ကရစ်လမ်း ဆိုတာ လှည်းလမ်းထက် တော့ နင်းရတာ မြန်ပါ တယ်”

တစ်ခါတုန်းက ဘုရင်ကြီးတစ်ပါးတွင်
အလွန်မှလိမ္မာပါးနပ်သော ကြောင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိလေသည် ထိုကြောင်ကြီးက တစ်ကယ်ကို တည်တည်ကြီးနှင့် ရာဇပလ္လင်ထက်မှာ ဘုရင်ကြီးနှင့် အတူတူရှိနေတတ်သည် ။
အစားစားတဲ့အခါမှာလည်း အိနြေ္ဒရှိစွာ စားပြီ လမ်းလျှောက်လျှင်လည်း အင်မတန်မှ တည်ငြိမ်ရင့်ကျင့်စွာဖြင့် နန်းရင်ပြင်
မှာ လျှောက်လေသည် ။

ဘုရင်ကြီးကလည်း အမြဲတမ်း ကြောင်ကြီးကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြောရင်းကျေနပ်နေတာပေါ့ သူ့ကြောင်က တစ်ကယ်ကို သိက္ခာရှိတဲ့ ကြောင်ဖြစ်တယ်ဟုသတ်မှတ်ပြီး
ယုံကြည်နေတာပေါ့ ။

ညီလာခံတက်တိုင်း ပလ္လင်ပေါ် ခေါ်လာစမြဲဖြစ်သည် ကြောင်ကြီးကလည်း ညီလာခံမပြီးမချင်း လုံးဝအသံမထွက်
အမြီးမလှုပ်ပဲ ရှိနေတတ်သည် ။
ဘုရင်ကြီးက ညီလာခံပြီးတဲ့အခါမှာ မင်းပရတ်သတ်အားလုံးနှင့်တကွ ပညာရှိအမတ်များကို ငါ့ကြောင်သည် အမြဲအိနြေ္ဒသိက္ခာနှင့် ပြည့်စုံကြောင်း
ပြောလေသည် ။
အားလုံးက မှန်ပါ့ဘုရားဟု လျှောက်တင်ကြတာပေါ့ ဒါပေမယ့် ပညာရှိ အမတ်တစ်ဦးမှ အကြိုက်မတွေ့လို့ပါဘုရားဟု ပြန်လည်လျှောက်တင်လေသည် ။

ဒီစကားကို ဘုရင်ကြီးကြားတော့ မကျေနပ်ဖြစ်ကာ ဟဲ့ပေါ်ဦး မင်းက
ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောရသလဲ အေးးးး မင်းစကားအတွက် မင်းသက်သေပြရမယ် မပြနိုင်ရင် မင်းစကားကို မင်းတာဝန်
ယူရမယ်ငါ့ကြောင်က ဘယ်တော့မှ အိနြေ္ဒမမဲ့ဘူးကွဟုပြောကာ နက်ဖြန်ညီလာခံမှာ မင်းသက်သေပြရမယ်ဟုပြောကာ
ညီလာခံသိမ်းလိုက်လေသည် ။

နောက်နေ့ ညီလာခံတွင် ကျန်အမတ်များက
လျှာရှည်တဲ့ အမတ်ကြီး မှတ်ပလား ဘယ်လိုသက်သေပြမလဲဆိုတဲ့
အတွေးများနှင့် ကြည့်နေကြသည် ။

ဘုရင်ကြီးကလည်း ကြောင်ကြီးနှင့် အတူ ပလ္လင်ထက်တွင်ထိုင်ကာ ပေါ်ဦးကို
သက်သေအဖြေ သိချင်နေပြီး ပေါ်ဦးတော့ မပြနိုင်တော့ဟုတွေးကာ ပြုံးနေတော့တာပေါ့
ကဲ ပေါ်ဦး ငါ့ကြောင်ကြီး
အိနြေ္ဒမဲ့တာကို ပြတော့လေဟု မိန့်၏ ။
အမတ်ကြီးမှ ပြပါမည်ဟုဆိုကာ ရှေ့သို့ထွက်
လာပြီး အိတ်ထဲတွင် ဖမ်းယူလာသော ကြွက်ကို
ထုတ်ပြီး ကြောင်ကြီး မြင်သာတဲ့နေရာမှာ လွှတ်လိုက်လေသည် ။

ကြွက်ကိုမြင်တာနှင့်ကြောင်ကြီးက အတင်းခုန်ဆင်းကာ လူအုပ်ထဲကို လိုက်လေသည် ကြွက်ကလည်း လူအုပ်မှ ပလ္လင်ထက်သို့တက်
ကြောင်ကြီးကလည်း ပလ္လင်ပေါ်လိုက်နှင့် ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေသည် ။
နောက်ဆုံးကြွက်က ဘုရင်ကြီးခေါင်း ပေါ်မှဖြတ်ပြေးရာ ကြောင်ကြီးက လှမ်းအအုပ် ဘုရင်ကြီးခေါင်းပေါင်းတော်
သရဖူပင် ပြုတ်ကျကုန်၏ ကြောင်ကြီးကလည်း ကြွက်ကိုမမိမချင်းလိုက်လေသည်ကြွက်ကို မိမှ ငြိမ်သွားလေသည် ။

ဘုရင်ကြီးလည်း အမတ်ကြီးစကားကို လက်ခံပြီး သ
ဘောကျကာ ဆုလာဘ်တော်များ ပေးသနားတော်မူ၏ ။

ပုံပြင်ကတော့ ဒါပါပဲ
ဒါပေမယ့် စာရေးသူ ပြောချင်တာလေး
ဆက်ပြီးပြောပါရစေ ။

လူ့ဘဝတွင် လိုချင်စရာ အများကြီး ရှိနေတဲ့အတွက်
တစ်ခါတစ်လေ လိုချင်မှုအတွက် အိနြေ္ဒသိက္ခာမဲ့ တဲ့ လုပ်ရပ်၊အပြောအဆို အကြံအစည်များဖြင့် လိုချင်တာကိုယူတတ်ကြသည် ဒါကြောင့် လိုချင်မှုအတွက် အိနြေ္ဒသိက္ခာမမဲ့အောင်
သတိတရားထားနိုင်ပါစေ

ကြောင်ကြီးလည်း တစ်ကယ်တော့ အရင်ကတစ်
ကယ်ကို သိက္ခာနဲ့ နေလာတာပါ ဒါပေမယ့်သူအကြိုက်ဆုံးအ
စာကို မြင်တော့ ထိန်းလာသမျှသိက္ခာမဲ့သွားတာပါ
လူတွေလည်း ဒီလိုပဲ တစ်သက်လုံးထိန်းလာတဲ့ အိနြေ္ဒသိက္ခာတွေဟာ
မိမိအကြိုက်ဖြစ်တဲ့ ရွှေငွေ အချစ် တဏှာရာဂ
အပျော်အပါး အောင်မြင်မှု များကြောင့် ပျက်သွားတတ်ပါတယ် မဲ့သွားတတ်ပါတယ် ဒါကြောင့် ကြောင်ကြီးလို မဖြစ်အောင် ထိန်းနိုင်ကြပါစေဟု
ပြောရင်း အဆုံးသတ်ပါ၏ ။
ဘာအရောင်မှ ခြယ်မထားပါ ။

''ဂျက်မား '' ကပြောတယ်…
============
ဆင်းရဲပါစေ ငွေချေးပြီး သွားမဖြုန်းနဲ့။

ခက်ခဲပါစေ ကတိမတည်ဘဲ မဖြစ်စေနဲ့။

အကြွေးတင်ရင် အသက်ကိုရင်းပြီး ပြန်ဆပ်ရမယ်။
ပြန်မဆပ်နိုင်သေးရင် ဖုန်းဆက်ပြီးပြော။သင် မမေ့ဘူးဆိုတာကို သူများသိအောင်ပြ။

ရိုးရိုး သားသားနဲ့ လူလုပ်။
ဘယ်တော့မှ သူများ သင့်အပေါ် ထားရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုကို မပျက်စေနဲ့။

သူများ သင့် ကိုယုံကြည်တာဟာ သင် သူများရဲ့ရင်ထဲမှာ တည်ရှိနေတဲ့တန်ဖိုးပါ။

ဘဝခရီးကရှည်တယ်။
လမ်းကျဉ်းအောင်တော့မလုပ်နဲ့။

လူကောင်းအောင်သာ အရင်လုပ်။
ဘာမဆိုရှိလာနိုင်တယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဘယ်တော့မှ သင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကို ယုံကြည်မှုမပျက်သွားစေနဲ့။

ယုံကြည်မှုပျက် = တစ်သက်ပြိုလဲ

"မှတ်သားဖွယ်ဘဝနေနည်းများ"

၁။ ကိုယ့်မူ နဲ့ ကိုယ်နေပါ။

၂။ အကောင်းမြင်စိတ် မွေးပါ။

၃။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံပါနဲ့။

၄။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သူများတွေနဲ့ မနိုင်းယှဉ်ပါနဲ့။
( အားငယ်စိတ်တွေ ဝင်တတ်သည်)

၅။ မှားခဲ့တဲ့ အမှားတွေကို ခနခနမတွေးပါနဲ့။( စိတ်ဆင်းရဲတက်သည် )

၆။ မှားခဲ့တဲ့ အမှားတွေကို သင်္ခန်းစာယူပါ

၇။ အရည်မရ အဖတ်မရတဲ့ အတင်းအဖျင်းပြောတာ ရှောင်ပါ။

၈။ အားနာတတ်တဲ့ အကျင့်ကို ဖျောက်ပါ။( ကိုယ်ကသာခံဘက်ကချည်းပဲမို့ )

၉။ မှားမှား၊ မှန်မှန်၊ အကျိုးမရှိရင် မငြင်းခုန်ပါနဲ့။
( ပြောနေလဲ ဘာမှမထူးဘူး )

၁၀။ ပိုက်ဆံကို ပစ္စုပ္ပန်မှာပဲအကုန်မသုံးပါနဲ့၊ အနာဂတ်အတွက်လည်း ချန်ထားပါ။( ကျန်းမားရေးကို မေ့မထားပါနဲ့ )

၁၁။ စီးပွားရေးကို ဖြတ်လမ်းကလိုက်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မကြိုးစားနဲ့။( အကျနာတတ်တယ် )

၁၂။ မအောင်မြင်ချင်နေပါစေ မကျရှုံးပါစေနဲ့။( စိတ်ဓာတ် )

၁၃။ သူများပြောတိုင်း ယုံတတ်တဲ့ အကျင့်ကို ဖျောက်ပါ။

၁၄ ။ဆိုဆုံးမလို့ မရတဲ့သူကို အာညောင်းခံပြီး ပြောမနေပါနဲ့။

၁၅။ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သူဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ။
( စာများများ ဖတ်ပါ )

၁၆။ မလိုအပ်ပဲ စကားများများပြောခြင်းကို ရှောင်ပါ။

၁၇။ ပျော်ပျော်နေပါ ပေါတောတော မနေပါနဲ့။

၁၈။ အမှတ်ထားပါ၊ အငြိုးအာဃာတ မထားပါနဲ့။

အလုပ် အင်တာဗျူး တစ်ခုတွင်

" ဒေါက်ဒေါက် .. ဒေါက် "( တံခါးခေါက်သံ )

" ဝင်ခဲ့ .. ညေး "

" ဟုတ်ကဲ့ .. ကွီး "

" မေးခွန်းမေးမယ် ဖြေဖို့
အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား ညေး .. "

" မေးပါ .. ကွီး "

" လေယဉ်ပေါ်မှာ အုတ်ခဲ (500) ရှိတယ်
(1) လုံးကျသွားရင် ဘယ်နှစ်လုံး
ကျန်မလဲ ..? "

" လွယ်လွယ်လေး ...
(499) ခု " 😎

" နောက်မေးခွန်း တစ်ခု ...
ဆင်ကို ရေခဲသေတ္တာထဲ
ထည့်ဖို့ .. လိုအပ်တဲ့ အချက်(3)ချက်ကို
ပြောပြ "

" (1) ရေခဲသေတ္တာကိုဖွင့်
(2) ဆင်ကိုထည့်
(3) ရေခဲသေတ္တာကိုပိတ် " 😎

" ဒါဆို မြင်းကို ရေခဲသေတ္တာထဲ
ထည့်ဖို့ အချက်(4)ချက် "

"(1) ရေခဲသေတ္တာကိုဖွင့်
(2) ဆင်ကိုထုတ်
(3) မြင်းကိုထည့်
(4) ရေခဲသေတ္တာပိတ် " 😎

" အင်း .... မဆိုးဘူး
နောက်မေးခွန်းက
ခြင်္သေ့ဟာ .. သူ့မွေးနေ့ပါတီပွဲ
ကျင်းပတယ် ... တိရိစ္ဆာန်အားလုံးကို
ဖိတ်တယ် ဘယ်သူ မပါဘူးလဲ ..? " 🤔

" မြင်းလေ .. ဘာလို့လဲ ဆိုတော့
သူက ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ "🙄

" ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖြေ
ကဲ .. အခုမေးမှာက မိန်းမကြီးတစ်ယောက်
မိကျောင်းတွေ ပြည့်နေတဲ့
ရေကန်တစ်ကန်ကို ဘယ်လိုဖြတ်ကျော်မလဲ ..? " 🤔

" ရေကူးသွားရုံပဲလေ
မိကျောင်းတွေ အားလုံးက
ခြင်္သေ့မွေးနေ့ပွဲမှာ " 😎

" မင်းတော်သားပဲ
အဆုံးသတ်မေးခွန်းမေးမယ်
နောက်ဆုံးမှာ အဲ့မိန်းမကြီး
သေသွားတယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ ..?"

" အမ် !!? 😳
ရေနစ် သေတာ မဟုတ်လား
ဟင် ? " 😬

" မှားတယ်
အဖြေက လေယဉ်ပျံပေါ်က
ကျလာတဲ့ .. အုတ်ခဲ မိန်းမကြီးခေါင်းကို
မှန်သွားလို့ " 🙂😎

" ဗျာ ...!!! " 😵

" မင်း အင်တာဗျူး ကျပြီ
ဒိုးလိုက်တော့ "

" ဒီတစ်ကွက် .. မတွေးလိုက်မိဘူး
ဗျာ ...🥴 "

#ဘဝအမောတွေပြေနိုင်ကြပါစေ

အားမလျော့ပါနဲ့..
ကြမ်းတမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေက သင့်ကို ပိုသန်မာစေပါတယ်

လောကကြီးဆိုတာ
မိခင်တစ်ယောက်လို မဟုတ်ပါဘူး ။
အကောင်းတွေချည်းပဲ မမျှော်လင့်ထားပါနဲ့ ။

အရှုံးကို မလိုချင်ရင် .
မခံချင်စိတ်နဲ့ ကြိုးစားပါ ။

ကိုယ့်ကို အလဲထိုးတဲ့ လူတွေသာ
ကိုယ့်ကို ပိုတော်ဖို့အတွက် လှုံဆော်မှု
အကောင်းအဆုံး ပေးနိုင်တာပါ ။

သင် နာကျင်ရတဲ့အခါ
လက်ခံလိုက်ပါ ။

ဘဝက သင့်ကိုတစ်ခုခု
သင်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ ။

ဆုံးရှုံးမှုတိုင်းမှာ ရလဒ်ဆိုတာရှိပါတယ် ။
အနည်းဆုံးတော့ သင်ခန်းစာပေါ့ ။

ရည်မှန်းချက် ရှိဖို့လိုပါတယ်
ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်နေရုံနဲ့တော့
ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။

အလုပ်နဲ့
အကောင်ထည်ဖော်ဖို့ လိုပါတယ် ။

စာအုပ်စာပေတွေ ဖတ်ပြီး
အသိဉာဏ်တွေ တိုးလာပေမယ့်
လက်တွေ့ အသုံးမချရင်တော့
သင်ဟာ စိတ်ကူးယှဉ်သမားတစ်ယောက်ပါပဲ ။

ငါးကြီးကြီးလိုချင်ရင် ပင်လယ်ထဲသွားပါ ။
အဲ့ဒီမြာ မုန်းတိုင်းတော့လည်း ရှိတယ် ။

ဘဝကို ကြက်တူရွေးလို မဖြစ်စေနဲ့။
သိန်းငှက်လိုနေထိုင်ပါ ။

ကြက်တူရွေးက စကားသာများတာ
မြင့်မြင့်မပျံနိုင်ဘူး ။

သိန်းငှက်ကတော့ နှုတ်ဆိတ်ပေမယ့်
မိုးထိတက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ် ။

လူ့သက်တမ်းကိုပဲ
အကန့်အသတ်ရှိတာပါ ။

သင် ကြိုးစားနိုင်မှု စွမ်းရည်ဆိုတာ
အကန့်အသတ် မရှိပါဘူး ။

ကြိုးစားတဲ့ သူတိုင်း
မအောင်မြင်ကြပါဘူး ။

ဒါပေမယ့်
အားမလျော့လိုက်ပါနဲ့ ။

အောင်မြင်သူတိုင်း
ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ် ။

လမ်းမရှိဘူးလို့
ညည်းမနေပါနဲ့ ။

ကိုယ်လျှောက်မယ့် လမ်းကို
ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖောက်ကြရမှာပါ ။

👷👷👷👷👷
"မိန်းမ ဒါတွေက ဘာတွေတုန်း တုတ်ချောင်း တွေအဝိုင်းတွေ အတွန့်အတက်တွေနဲ့ "

"ဘယ်သိမလဲ!! ရှင့်သားကိုခေါ်မေး. ."

"ဟေ့ကောင်သူရ . .ဒါကဘာတွေတုန်း!"

"အာ အဖေကလည်း အဲ့တာ ကိုရီယားစာတွေဗျ ။
ကျွန်တော်ခုအဲ့ဘာသာစကားတက်ပြီးလေ့လာနေတာ ။
အဖေ ဘာမှနားမလည်ဘဲနဲ့များ "

"အေးလေ. .!ငါမသိလို့မေးတာပေါ့ . .ငါ့မိန်းမသားရဲ့ . !! ""

"မသိလည်း အေးဆေးနေပါအဖေရာ အဖေကိုရှင်းပြလည်း နားလည်မှာမှမဟုတ်တာ "

ဒါကိုဘေးက မိခင်ဖြစ်သူကြားတော့ မျက်နှာလေးညှိုးသွားတယ် ။ဖအေဖြစ်သူက သူ့ဇနီးကိုခေါင်းခါပြလိုက်တယ် ။

အဲ့လိုနဲ့ ညစားထမင်းစားပြီး အိပ်ရာဝင်ခါနီးကြတော့
သားလုပ်သူက အမေ့နားကပ်ပြီး

"အမေမုန့်ဖိုးပေးဦး မနက်သင်တန်းတက်ရင်သုံးမလို့ "

"ရော့သား တစ်သောင်း ! ခြွေတာသုံး ။သားတတ်ချင်တာကိုသေချာသင် . .လူငယ်ဆိုတာ ပျော်တတ်ရတယ်
လေ့လာသင့်တာလည်း လေ့လာရမယ် . .သားမအိပ်သေးရင် မင်းအဖေအင်္ကျီတွေ မီးပူတိုက်လိုက်ဦး . .

"အမေ အဖေအင်္ကျီတွေမှာ ပခုံးအသားတွေက အရောင်ဖျော့ပြီး ဘာလို့ ပါးနေတာလဲ? '

မိခင်လုပ်သူက အတော်လေးနူတ်ဆိတ်နေပြီးမှ…
"သား သစ်ပင်တစ်ပင်မှာ အသီးတွေသီးဖို့ အကိုင်းအခတ် တွေ ပင်စည်တွေမရှိပဲ ဖြစ်ပါ့မလား"

"အမေလည်းအဖေ့လိုပဲ ဘာမှမသိဘူး ဘာတွေမေးမှန်း
မသိဘူး . .!"

"ဟုတ်တယ်. .မင်းအဖေကဘာမှမသိဘူး . .ဘာမှလည်းမတတ်ဘူး . . .သူတတ်တာနှစ်ခုရှိတယ်သိလား . "

"ဘာလဲဟင် "

၁။ မိသားစုအေးအေးချမ်းချမ်းနေရဖို့
၂။မင်းခုလိုပညာတွေတတ်မြောက်ဖို့
"သားမှတ်ထားပါ ! မင်းအဖေပညာတတ်ဘူး ဒါပေမယ့် သူ့လုပ်အားနဲ့တော့မင်းပညာတတ်ဖြစ်နေပြီ ဒါပေမယ့် မင်းက ပညာကိုသိပဲ သိသေးတာ . .!မင်းအဖေလောက် ပညာမတတ်သေးဘူး . ."

"ဟားဟား …အမေကလည်း အဖေက မြန်မာစာတောင်ဖြောင့်အောင်မရေးနိုင်တာ ပညာတတ်ဖြစ်မလားဗျ "

အမေဖြစ်သူက တစ်ခွန်းပဲပြောလိုက်တယ် …။
"မင်းစီးထားတဲ့ ဖိနပ်တောင် မင်းအဖေရင်းထားတဲ့ပညာတွေပါတယ် …ပညာဆိုတာဘာလဲသား သိလား?
သိဖို့တတ်ဖို့ထက် အမှားအမှန်ကိုဝေဖန်ပိုင်းခြား တတ်တာကို ပညာလို့ခေါ်တယ် ခုသားက သင်ညာသိပဲရှိသေးတယ် ပညာရှိမဖြစ်သေးဘူး "
…
ဘဝမှာ ပညာသိ ၊ပညာတတ် ၊ ပညာရှင်ဆိုပြီး သုံးမျိုးရှိတယ် ။ကိုယ်တိုင်သိနေဖို့ထက် ကိုယ်သိသလို သူလည်းနားလည်ဖို့ဝေမျှရမယ် အဲ့လို့ဝေမျှဖို့လည်းဆန်းသစ်နေရမယ် လူတစ်ယောက်က အားလုံးသိပါတယ်လို့ကြွေးကြော်နေပြီဆိုရင် သေချာတယ် သူဘာမှမသိသေးလို့ !!အတန်းတက်ပြီး အကန်းဖြစ်နေသမျှတော့ ပညာဆိုတာဝေးနေဦးမှာ . .

ဟုတ်ကဲ့ . .ကျွန်တော်ပညာနဲ့ဝေးနေတုန်းပါ . .လောကမှာ ဘာမှမသိလို့မိုက်တာ .ပြင်ပေးလို့ရတယ် ။သိပြီးမိုက်တာက မှ အတော်လေးကြောက်ဖို့ကောင်းတာပါ။

အတွေးတစ်ခုခုရကြပါစေ ....။