19/01/2019
စာစီစာကုံးေရးတတ္ခ်င္သလား (၄)
စာစီစာကုံးစာအုပ္ေတြ ဝယ္ထားပါ
🍀🌹🍀🌹🍀🌹
"ကြၽန္ေတာ္ စေမးခဲ့တဲ့
'စာစီစာကုံး ေရးတတ္ခ်င္ရင္
ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ' ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို
အခုထိ မေျဖေသးပါလား"
"ေျဖသင့္သေလာက္ေတာ့ ေျဖၿပီးၿပီလားလို႔"
"ေျဖတာေတြက တကယ္ေရးရင္
သတိျပဳရမဲ႔ဟာေတြလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
အဲသည္လို တကယ္ေရးတတ္ေအာင္
ဘယ္လို ေလ့လာ သင္ယူရမယ္ ဆိုတာကို
ကြၽန္ေတာ္က သိခ်င္တာပါ"
"ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြကို
အျမဲေျပာျပေနခဲ့တဲ့ အခ်က္တစ္ခုကို
စေျပာမယ္။ စာစီစာကုံးေကာင္း
ေရးတတ္ခ်င္သူဟာ ပထမဆုံးကေတာ့
စာစီစာကုံးစာအုပ္ ဆယ္အုပ္ထက္ မနဲ
ကိုယ္ပိုင္ ႐ွိရမယ္။
မ်ားမ်ား ႐ွိေလ ေကာင္းေလပဲ"
"လမ္းၫႊန္ခ်က္ကလဲ မသက္သာပါကလား။
စာစီစာကုံးစာအုပ္ တစ္အုပ္ရဲ့ တန္ဖိုးက
အထက္တန္းအဆင့္ဆို ႏွစ္ေထာင္ကေန
ငါးေထာင္ေက်ာ္အထိ ႐ွိတယ္ဗ်ာ"
"ေအး..တို့ ၫႊန္းခ်င္တာလဲ
အဲသည္စာအုပ္ေတြပဲ။
ကိုယ့္အတန္းအဆင့္နဲ႔ ကိုယ္ေပါ့ကြာ။
အခုေတာ့ အထက္တန္းအဆင့္ပဲ ေျပာမယ္။
"အဲသည္လို ဝယ္တဲ့အခါ အထူးသျဖင့္
တကၠသိုလ္က ဆရာႀကီးေတြ စုေပါင္းေရးတဲ့၊ စာစီစာကုံး အပုဒ္တစ္ရာေလာက္ပါတဲ့
စာအုပ္ေတြကို ဦးစားေပး ဝယ္ေစခ်င္တယ္။
ၿပီးေတာ့မွ ျမန္မာစာ သင္ၾကားေရးမွာ
နာမည္ရ၊ ဝါရင့္ေနတဲ့ ဆရာႀကီးေတြရဲ႕
စာအုပ္ေတြကို ဝယ္ေစခ်င္တယ္၊
ေနာက္ ျမန္မာစာ ဂုဏ္ထူးရ ေက်ာင္းသားေတြ
ေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ေစခ်င္တယ္။
"မိဘေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြက
နဲနဲေတာ့ ခြက်သဗ်။
ဆရာတစ္ေယာက္ကို
တစ္လ တစ္သိန္း တစ္သိန္းခြဲ၊
စာစီစာကုံးသင္တန္းေၾကး
တစ္သိန္း တစ္သိန္းခြဲ ေပးရတာက်
မတြန္႔တိုဘဲနဲ႔
ဆရာတစ္ေယာက္ထက္မက
အေရးပါတယ္ ဆိုႏိုင္တဲ့၊
သင္တန္းတက္တာထက္ေတာင္
ပိုထိေရာက္ႏိုင္တဲ့ စာစီစာကုံးစာအုပ္ေတြကို
တစ္သိန္းဖိုးေလာက္ ဝယ္ဖို႔က်
လက္တြန္႔ေနတတ္ၾကတယ္။
"ကဲ..ဝယ္ၿပီးပါၿပီတဲ့။
ဒါဆို စာစီစာကုံး ေရးတတ္ကေရာလား"
"စာစီစာကုံးေရးတတ္ဖို႔ တစ္ဝက္ေတာ့
နီးစပ္လာၿပီ မွတ္ေပေတာ့"
"စာစီစာကုံးစာအုပ္ေတြ ဝယ္ထားတာနဲ႔ပဲ
စာစီစာကုံးက ေရးတတ္ေရာ ဆိုတာ
ဟုတ္ေရာဟုတ္ပါ့မလား"
"ေရးတတ္ေရာ မေျပာပါဘူး။
ေရးတတ္ဖို႔ တစ္ဝက္နီးစပ္လာၿပီ ေျပာတာ။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စာစီစာကုံး
သင္ေပးမဲ့ အေကာင္းဆုံးဆရာေတြက
ကိုယ့္အနားမွာ ဝန္းရံေနၿပီေလ"
"စာအုပ္ေတြက ဆရာလား.."
"ေအးေလ သမၻာရင့္ ဝါရင့္ဆရာႀကီးေတြရဲ႕
ဗဟုသုတ အတတ္ပညာေတြ စီးဝင္ေနတဲ့
စာစီစာကုံး ေမွာ္ပစၥည္းေတြ
ပိုင္ဆိုင္ထားမွေတာ့ မင္းမွ စာစီစာကုံး
မေရးတတ္ရင္ ဘယ္သူေရးတတ္ေတာ့မလဲ"
"သည္စကားက ရယ္စရာမ်ား
ျဖစ္ေနသလားလို႔ စာစီစာကုံး စာအုပ္ေတြ
ပိုင္တာနဲ႔ပဲ စာစီစာကုံးေရးတတ္ၿပီ ဆိုတာကို
စာအုပ္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကလူေတြ ၾကားရင္
ဟားတိုက္ေနပါ့မယ္"
"သူတို႔က ေရာင္းသူေလ၊ မင္းက ဝယ္သူေလ။
ဘယ္သူက စာအုပ္ကို သုံးမွာလဲ။
ထမင္းဆိုင္က စားပြဲထိုးက
ဟင္းေကာင္းေတြ ေရာင္းေနရေပမဲ့
သူစားရတာက ငါးပိရည္
ျဖစ္ေနတတ္သလိုေပါ့။
မင္းက စားဖို႔ ဝယ္တာ၊
သူတို႔က ေရာင္းဖို႔ ခ်က္တာ။
ဝယ္ႏိုင္သူပဲ ဟင္းေကာင္းစားရမွာေလ"
"ဟုတ္ပါၿပီ။
သည္စာအုပ္ေတြနဲ႔ ဗိုက္ဝေအာင္
ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လိုစားရမလဲ။
အဲေလ.. စာစီစာကုံးေရးတတ္ေအာင္
ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ"
"ေနာက္တစ္ခါမွ ေျပာမယ္ကြယ္။
အခုေတာ့ ထြက္ဝယ္လိုက္စမ္းပါဦး"
ဦးျမင့္ေဇာ္ (ေရႊတံခါး)
19/01/2019
စာစီစာကုံးေရးတတ္ခ်င္သလား (၅)
သို့ဖတ္ သို့မွတ္
🍀🌹🍀🍀🌹
"စာစီစာကုံး စာအုပ္ေတြက
မ်ားလိုက္တာဗ်ာ"
"ဝယ္ၿပီးၿပီ ဆိုပါေတာ့"
"ဟုတ္ကဲ့...တတ္ႏိုင္သေလာက္
ဝယ္လိုက္တာ၊ စာအုပ္ႏွစ္ဆယ္ကို
ငါးေသာင္းေက်ာ္ ႐ွင္းလိုက္ရတယ္"
"ႏွေျမာေနသလားကြာ"
"ဝယ္ပာ ေျပာလို႔သာ ဝယ္ရတယ္။
စာအုပ္ဖိုးကို တစ္ခါမွ သည္ေလာက္
မသုံးဖူးဘူး"
"အဲဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔မွာ
ဆယ္တန္း ေရာက္ကၿပီ။ စာစီစာကုံးလဲ
မေရးတတ္။ စာစီစာကုံး အသာထားလို႔
ျမန္မာစာေတာင္ ေသစာ႐ွင္စာ
ေရးတတ္႐ုံကေလး တတ္ၾကတာေပါ့ကြယ္"
"ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ႏွိမ္လိုက္တာ၊ ေသစာ႐ွင္စာ
အဆင့္ေတာ့ မကပါဘူးဆရာရဲ႕။
ဟိုစာသည္စာေတြေတာ့
ေကာင္းေကာင္း ေရးတတ္ပါတယ္"
"ေတြ႔ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ
မူလတန္းကေလးက ေရးတဲ့စာတဲ့။
'ဖားေတြက မိုးကို ျကိဳက္တယ္၊
ပ်ားေတြက ပန္းကို ျကိဳက္တယ္၊
ပုရြက္ဆိတ္က အခ်ိဳကို ျကိဳက္တယ္၊
ဟိန္းက ဇာ့ကို ႀကိဳက္တယ္' ဆိုလား
ဘာဆိုလား။
ပညာ႐ွင္အဆင့္လို႔ ဆိုရမလားပါပဲ"
"ကြၽမ္းက်င္ရာ လိမၼာလို႔
ေျပာျကတာပဲေလ"
"အဲဒါ လိမၼာတာ မဟုတ္ဘူးဟဲ့။
မိုက္တြင္းနက္တာ၊
'ေသစာ'ေရးတတ္တာလို႔ ေျပာရမလားပဲ"
"ကဲပါ...စကားေတြက အျပင္ထြက္သြားၿပီ။
အခုဝယ္ထားတဲ့ စာစီစာကုံးစာအုပ္ေတြ
အကုန္ဖတ္ရမွာလား"
"မဖတ္နဲ႔..."
"အိုး..ေပ်ာ္စရာႀကီး၊
မဖတ္ဘဲနဲ႔ စာအုပ္ဝယ္ထားတာနဲ႔
စာစီစာကုံးေရးတတ္ၿပီေပါ့"
"ေအး..သည္ေခတ္ လူငယ္အမ်ားစုကလဲ
စာအုပ္ပိုင္တာနဲ႔ စာပိုင္ၿပီ၊
နာမည္ႀကီးဆရာနဲ႔ သင္တာနဲ႔ စာတတ္ၿပီ၊
သင္တန္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တက္ေနတာနဲ႔
ပညာတတ္ၿပီလို႔ ထင္ေနတတ္ၾကတယ္။
ကိုယ္တတ္ခ်င္တဲ့ပညာကို ကိုယ့္ဘာသာ
အားထုတ္ ေလ့လာတဲ့
အေလ့အထ ႐ွိသူ နဲတယ္"
"စာစီစာကုံးစာအုပ္ေတြ အပိုင္႐ွိရင္
စာစီစာကုံး တစ္ဝက္ ေရးတတ္သြားၿပီဆို"
"ေအးေလ..တစ္ဝက္ေရးတတ္တာက
ေရးတတ္တာမွ မဟုတ္တာ။
"ကဲ..မင္းဆံပင္ညႇပ္တဲ့အခါ
တစ္ဝက္ညႇပ္ၿပီးတာနဲ႔ တစ္ဝက္ၿပီးၿပီပဲဗ်ာ၊
ကြၽန္ေတာ္က တစ္ဝက္ညႇပ္ခပဲ ႐ွိလို႔၊
ဒါမွမဟုတ္ အေရးတႀကီး အလုပ္ေပၚလာလို႔
ဆိုၿပီး ဆံညႇပ္တာကို ရပ္ခိုင္းမလား"
"ပုံဆိုးပန္းဆိုးႀကီး ျဖစ္သြားမွာေပါ့ဗ်ာ"
"ကဲ..မင္း တစ္ဝက္ပဲ ေရးတတ္တဲ့
စာစီစာကုံးကိုလဲ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေပါ့"
"ဒာျဖင့္လဲ မဖတ္နဲ႔လို႔ ဘာလို႔ေျပာလဲ"
"ေအးေလ..မင္းက ဖတ္နည္းမွ မသိေသးတာ
ဖတ္လဲ ဖတ္ဖတ္ပဲ ႐ွိေနေတာ့မေပါ့။
ၿပီးေတာ့ တစ္အုပ္ မေျပာနဲ႔
တစ္ပုဒ္ေတာင္ ဆုံးေအာင္
ဖတ္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး"
"ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါရဲ႕။
ဝယ္ခိုင္းလို႔သာ ဝယ္လိုက္ရတယ္။
စာအုပ္ေတြကို လွန္ေတာင္
မၾကည့္ျဖစ္ေသးဘူး။
ဖတ္ခ်င္လာေအာင္၊ ဖတ္ျဖစ္လာေအာင္
ဖတ္နည္းကေလးေျပာပါ"
"စာစီစာကုံးစာအုပ္ေတြ မဖတ္ခင္
မင္းမွာ တာဝန္တစ္ခု ႐ွိဖို႔လိုတယ္။
အဲဒါက ဘာေခါင္းစဥ္နဲ႔
စာစီစာကုံးေရးရမယ္ဆိုတဲ့ တာဝန္ပါပဲ။
ဥပမာ 'ပညာေခတ္မွာ ပညာ႐ွာ' ဆိုတဲ့
ေခါင္းစဥ္ကို ေရးရမယ္ ဆိုပါစို႔။
"ကဲ..စာစီစာကုံးစာအုပ္ေတြ ဖတ္ၾကစို႔။
ပထဆုံး စာအုပ္တိုင္းရဲ႕ မာတိကာမွာ
ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြ ႐ွာပါ။
ျပီးရင္ မာတိကာက ၫႊန္ျပတဲ့
စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ စာရြက္ကေလးေတြ
ထိုးၿပီး မွတ္ထားပါ။
စာအုပ္ကို စာမ်က္ႏွာေခါက္ၿပီး မွတ္တဲ့အက်င့္
ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ပါနဲ႔"
"ဒာက ကြၽန္ေတာ့္ကို
ေစာင္းေျမာင္းေျပာလိုက္သလိုပါပဲလား"
"ေစာင္းေျမာင္းေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။
မင့္းမွာ အဲသည္အက်င့္ ႐ွိရင္
မင့္းကို တည့္တည့္ ေျပာတာ။
ကဲ..မင္းဝယ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ
ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့စာစီစာကုံး
ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သုံးဆယ္ေလာက္
ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။
"အဲသည္ စာစီစာကုံး အပုဒ္သုံးဆယ္ကို
ဟိုေက်ာ္သည္ေက်ာ္ ဖတ္ၿပီး
ကိုယ္အဖတ္ခ်င္ဆုံး သုံးပုဒ္ေလာက္ ေရြးပါ။
အဲသည္သုံးပုဒ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ၿပီး
အေကာင္းဆုံး တစ္ပုဒ္ကို ကိုယ့္ဘာသာေရြးပါ။
အေကာင္းဆုံးဆိုတာ ကိုယ္ဖတ္ေကာင္းတာ
အေကာင္းဆုံးပဲလို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါၿပီ။
"ကိုယ္ေရြးလိုက္တဲ့ အပုဒ္ကိုေတာ့
သုံးေခါက္ေလာက္ အနည္းဆုံးဖတ္ပါ။
ဖတ္တဲ့အခါ ကိုယ္သေဘာက်တဲ့
အခ်က္ကေလးေတြကို မ်ဥ္းသားမွတ္ထားပါ။
မွတ္စုထဲမွာ ကူးသင့္ရာကို ကူးထားပါ။
ေနာက္ က်န္တဲ့ ႏွစ္ပုဒ္ ဖတ္ပါ။
မ်ဥ္းသားသင့္တာ မ်ဥ္းသား၊
မွတ္စုထုတ္သင့္တာ မွတ္စုထုတ္ပါ။
"ၿပီးေတာ့မွ က်န္တဲ့ စာစီစာကုံးေတြ
လိုက္ဖတ္ပါ။ တကယ္လို႔ ေ႐ွ႕က သုံးပုဒ္ကို
တို့ေျပာသလို ဖတ္ခဲ့ရင္ အံ့ျသစရာေတြ
မင္းခံစားရေတာ့မယ္"
"အံ့ျသစရာက ႐ွိေသးတာလား"
"ကိုယ္မေတြ႔ၾကဳံဘူးတဲ့ အထူးအဆန္းနဲ႔
ေတြ႔ၾကဳံရရင္ အံ့ၾသရတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား"
"စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းလာၿပီ"
"ေအး..ေနာက္ဖတ္တဲ့ စာစီစာကုံးေတြဟာ ေ႐ွ႕က ဖတ္ထားတဲ့ စာစီစာကုံးသုံးပုဒ္နဲ႔
တူေနတာေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။
သည္ေတာ့ မင္းအကုန္ဖတ္ဖို႔ မခက္ေတာ့ဘူး။ မတူတာကေလးပဲ ႐ွာဖတ္ၿပီး မွတ္စရာ႐ွိတာ
မွတ္ထားေပေတာ့။
ေလးငါးပုဒ္ေလာက္ကေတာ့ ဖတ္စရာကို
မ႐ွိတာလဲ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္"
"သည္လိုျကီးလားဗ်ာ၊
ဒါဆို တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ကူးခ်ထားၾကတာေပါ့"
"ကူးခ်တာလို႔ မေျပာေကာင္းဘူး။
မွီျငမ္းျပဳတယ္လို႔ ေျပာရတယ္။
တကယ္ေတာ့ ပညာရပ္ေတြကို
ဆရာမကူ သယမၻဴဉာဏ္ျမတ္နဲ႔ သိတာက ဘုရား႐ွင္ပဲ ႐ွိတယ္။
က်န္တဲ့သူေတြက သူမ်ားသင္မွ
တတ္ၾကသိၾကတာခ်ည္းပဲ။
ကိုယ့္ဘာသာ သိလာတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ေ႐ွးဆရာေတြ သင္တာကို
ေနာက္ဆရာေတြက လိုက္ေရးတယ္လို႔
ဆိုရမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ပာ၊ အခုေျပာသလို
ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္ပါ့မယ္။
ၿပီးရင္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ"
"ဖတ္ၿပီးရင္ ေျပာၾကတာေပါ့ကြယ္"
ဦးျမင့္ေဇာ္ (ေရႊတံခါး)
19/01/2019
စာစီစာကုံးေရးတတ္ခ်င္သလား (၆)
အထပ္ထပ္ဖတ္ အလြတ္က်က္
🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
"ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ ေျပာခဲ့သလို အံ့ျသရပါတယ္။
တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ စာစီစာကုံး တစ္ပုဒ္နဲ႔ တစ္ပုဒ္
အေၾကာင္းလိုက္၊ အပိုဒ္လိုက္ကို
အတူတူ ျဖစ္ေနတယ္။
ၿပီးေတာ့ သာဓကေတြဆိုလဲ
ဒါေတြခ်ည္းပဲ ထပ္ေနတာပဲ။
"ဒါေပမဲ့ အရင္တုန္းကဆို ကြၽန္ေတာ္က
စာစီစာကုံးတစ္ပုဒ္ကို ၿပီးေအာင္ ဖတ္ဖို႔
အေတာ္ ပ်င္းတာ။
အခု လမ္းၫႊန္ခဲ့သလို တူရာတူရာကို စုၿပီး
ဖတ္လိုက္ေတာ့ တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္
ဖတ္ခ်င္ေနတာပဲ။
"ပထမသုံးပုဒ္ ဖတ္တုန္းကသာ
နဲနဲ အခ်ိန္ယူရတာ။
ေနာက္ စာစီစာကုံးေတြက်ေတာ့
တစ္ထိုင္ႏွစ္ထိုင္ ဖတ္လိုက္တာနဲ႔
ကုန္သြားေရာ"
"ေအး..အဲဒါ စာဖတ္နည္း
မွန္သြားလို႔ေပါ့။
အခု ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့
စာစီစာကုံးတစ္ပုဒ္ ေရးရမယ္ဆိုရင္
အရင္လို လက္တြန္႔ေနဦးမလား"
"ဟား..ေရးဖို႔အသင့္ပါပဲ"
"ကဲ..ဒါဆိုရင္ ေရးမယ္ကြာ။
ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမွာ ဆိုရင္
စာစီစာကုံးေရးခ်ိန္က
မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ ရႏိုင္တယ္။
အခုေတာ့ ၾကာခ်င္သေလာက္ ၾကာပါေစ။
ဒါေပမဲ့ တစ္ထိုင္တဲနဲ႔ အၿပီးေရးရမယ္။
မေရးခင္ နာရီၾကည့္ထား၊
ေရးၿပီးရင္ နာရီၾကည့္၊
ျကာခ်ိန္ကိုေတာ့ မွတ္ထားေပါ့"
"ဘယ္ေခါင္းစဥ္ ေရးရမလဲ"
"ပညာေခတ္မွာ ပညာ႐ွာေပါ့။
ပုံၾကမ္းကေတာ့
ဆယ္တန္းေမးခြန္းေဟာင္းထဲက
ပုံၾကမ္းတစ္ခုကို ယူလိုက္မယ္"
"အခု ေရးရမွာလား။
မွတ္စုစာအုပ္က ပါမလာလို႔ အခုေတာ့ ေရးလို႔
မျဖစ္ေသးဘူး ထင္တယ္"
"ေဟ..မင္းက မွတ္စုစာအုပ္ထဲက စာေတြ
ကူးေရးမလို႔လားကြာ"
"အဲသည္လိုေရးမွ ေကာင္းေကာင္းကေလး
ေရးႏိုင္မွာေပါ့ဗ်ာ"
"ေအး..သည္လို ကူးေရးလို႔ေတာ့ျဖင့္
ေရးတတ္ပါလိမ့္မယ္ စာစီစာကုံးႀကီး။
မွတ္စုထုတ္ထားတာေတြကို
ျပန္မဖတ္ဘူးလား။
အလြတ္ရေအာင္ က်က္မထားဘူးလား"
"ဟင္..စာစီစာကုံးက
အလြတ္က်က္ဖို႔ လိုသလား"
"လိုတာေပါ့ဗ်ာ။
ဒါေပမဲ့ သူမ်ားေရးထားတာ တစ္ပုဒ္လုံးကို
အလြတ္က်က္ရမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ စကားလုံးကေလးေတြ၊
ဝါက်ကေလးေတြ၊ စာပိုဒ္ကေလးေတြကို
အထပ္ထပ္ ဖတ္ရ က်က္ရတယ္။
ကဗ်ာအတိုအထြာ၊ စကားပုံ ဆို႐ိုးစကား
စတာေတြကိုလဲ
အလြတ္ရေအာင္ က်က္ရတယ္"
"ဒါဆို ကိုယ္ပိုင္ေရးတာ ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မလဲ။
အလြတ္က်က္ေရးတဲ့စနစ္ႀကီးပဲ။
ဒါကိုေတာ့ အလိုမ႐ွိပါဘူးဗ်ာ"
"ေဟ..မင္းတို႔ ဆယ္တန္းက
'ခြန္အား႐ွိေသာစာ' စကားေျပမွာ
ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းက ဘယ္လိုေျပာခဲ့သလဲ။
စာေရးေကာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ
'လက္သမားေကာင္းမ်ား စာေပတို႔ကို
ျကိဳက္တတ္ေအာင္ ေလ့လာၿပီး
ပီတိႏွင့္တကြ အထပ္ထပ္ ဖတ္ရမည္' လို႔
ေျပာမထားဘူးလား။
"အထပ္ထပ္ ဖတ္ဆိုတာ
အလြတ္က်က္ခိုင္းတာနဲ႔ သိပ္မကြာလွဘူးဗ်။
ေနစမ္းပါဦး၊ မင္းက ကူးေရးမယ္ေတာ့
စိတ္ကူးတယ္။ အလြတ္ရေအာင္
က်က္ဆိုေတာ့ အလြတ္က်က္ေရးတဲ့စနစ္မို႔
အလိုမ႐ွိဆိုေတာ့၊
ကူးေရးတဲ့စနစ္ေတာ့ အလို႐ွိသေပါ့ေလ"
"ဟာ..အဲသည္လိုေတာ့လဲ မဟုတ္ဘူးေပါ့။
ကူးေရးတာနဲ႔ အလြတ္က်က္ေရးတာ
သိပ္ေတာ့ မထူးဘူးထင္တယ္။
ကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ စာစီစာကုံး
ညယ္ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မလဲ"
"မင့္းကို စာစီစာကုံး တစ္ပုဒ္တဲကိုပဲ
တစ္ပုဒ္လုံး အလြတ္ရေအာင္
က်က္ခိုင္းတာမွ မဟုတ္တာ။
ကိုယ္ႀကိဳက္တာကေလးေတြ
အလြတ္နီးနီးရေအာင္
ထပ္ဖတ္ထားဖို႔ ေျပာတာပါ။
"မင္းက စာစီစာကုံး
အပုဒ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က
ျကိဳက္တာကေလးေတြ
ထပ္ထပ္ ဖတ္ထားတယ္၊
က်က္သင့္တာ က်က္ထားတယ္ ဆိုရင္
ကိုယ့္စိတ္ကူးကေလးေတြနဲ႔ပါ ေပါင္းစပ္ၿပီး
ကိုယ္ပိုင္အစီအစဥ္တစ္ခုနဲ႔
ခ်ေရးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။
ကိုယ္ပိုင္စာစီစာကုံးေကာင္းကေလးတစ္ပုဒ္
ရလာပါလိမ့္မယ္"
"သည္လိုလား။ ျကိဳးစားေရးၾကည့္မယ္ေလ"
ဦးျမင့္ေဇာ္ (ေရႊတံခါး)
13/10/2017
အလြမ္းက်န္ေစ လမ္းမွန္ေစ
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ကဗ်ာစာဆိုေက်ာ္ေတြကို
ဆန္းၾကယ္တဲ့ မ်က္လံုးပိုင္ရွင္ေတြ၊
စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ေတြလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ၾကည့္ဗ်ာ.....
လႈိင္းကေလးေတြ ကမ္းစပ္ဆီ ေျပးလာတာ၊
ကမ္းကို ႐ိုက္ခတ္ၿပီး ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္သြားတာ ခင္ဗ်ားေရာ ကြၽန္ေတာ္ေရာ ျမင္ဖူးတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာစာဆိုေက်ာ္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီလိုေတာ့ျဖင့္
"ျပင္က်ယ္က်ယ္ ပင္လယ္စခန္းဆီက
သည္ကမ္းယံ ေစတီဦးဆီသုိ႔
ဖူးေျမာ္ရန္ ေရာက္လာရင္းေပလ
ေဘာ...အိုအခ်င္း လႈိင္းကေလးသင္" လို႔ မျမင္မိ မေတြးမိပါလား...။
ဆရာကေတာ့ လႈိင္းကေလးဟာ အေျပာက်ယ္တဲ့ ပင္လယ္ျပင္ကေန ကမ္းစပ္ကို အေျပးေရာက္လာတာဟာ ကမ္းယံဦးမွာ တည္ထားတဲ့ ေရႊေစတီေတာ္ကို ဦးခိုက္ဖူးေျမာ္ခ်င္လို႔မ်ားလား...လို႔
ျမင္တယ္ ေတြးတယ္ဗ်။
ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေရလႈိင္းကို ေရလႈိင္းလို႔ ျမင္ေပမဲ့ ဆရာကေတာ့ ေရလႈိင္းကို ဘုရားဖူးလာတဲ့ ခရီးသည္တစ္ဦးလို ျမင္တာဟာ ဆန္းၾကယ္တဲ့ မ်က္လံုးပိုင္ရွင္ အေတြးပိုင္ရွင္မို႔လို႔ေပါ့ဗ်ာ။
စာေပလာစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ သက္မဲ့ကို သက္ရွိပမာ တင္စားဆိုထားလို႔ သမာဓိဂုဏ္ေျမာက္သေပါ့။
ဆရာ့အေတြးက မရပ္ေသးဘူးဗ်။ လႈိင္းကေလးက ကမ္းစပ္ ႐ိုက္ခတ္လိုက္ပုံကို
"ကမ္းေရာက္ျပန္ေတာ့
တစ္ေဖ်ာက္ျမည္သံက်ဴ၍
နဂိုမူ စြန္႔ကာပစ္ပါလို႔
မူသစ္တစ္ဆင္ျခယ္၍
ျပင္က်ယ္က်ယ္ ပင္လယ္စခန္းဆီသုိ႔
ျမန္းႂကြမည့္သြင္"လို႔ ျမင္လိုက္ေတြးလိုက္ျပန္ပါေလေရာ။
ၾကည့္ဗ်ာ..လႈိင္းကေလး ကမ္းစပ္ကိုလာပုံနဲ႔ ကမ္းစပ္ကို ႐ိုက္ခတ္ၿပီး ျပန္သြားပုံက မတူဘူးတဲ့ဗ်။ သည္မွာ ဆရာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေတြးစရာေတြ ေပးသြားတယ္။
'လႈိင္းကေလးသင္' ဆိုတာကိုက စာဖတ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာေနတာပါကလားလို႔ ခံစားလာမိတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔ဘဝထဲကို ေရာက္လာပုံနဲ႔ လူ႔ဘဝက ျပန္လည္ထြက္ခြာပုံေတြဟာ
ဘယ္မွာ တူလို႔လဲဗ်ာ။
ျမင္သာေအာင္ တစ္ခုေလာက္ ေျပာရရင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေမြးလာသူကလဲ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ဘဝ ကုန္ဆံုးသြားႏိုင္သလို၊
ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေမြးလာသူေတြကလဲ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ ဘဝနိဂုံးခ်ဳပ္သြားတတ္ၾကတာမို႔ အလာနဲ႔အျပန္ မတူၾကေပဘူး။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြအဖုိ႔ေတာ့ ကုသိုလ္-အကုသိုလ္ဆိုတဲ့ အရာေတြနဲ႔ပါ အေတြးဆန္႔ၾကည့္ႏိုင္ပါသဗ်ာ။
လႈိင္းကေလးရဲ႕ ကမ္းစပ္တည္ေနခြင့္က 'တစ္ေဖ်ာက္'ပါပဲတဲ့။ လက္ျဖစ္တစ္တြက္ေပါ့ဗ်ာ။
"သမုဒၵရာ၊ ေရမ်က္ႏွာထက္၊ ခဏတက္သည့္၊ ေရပြက္ပမာ၊ တစ္သက္လ်ာ" ဆိုတာကေလး သတိရမိပါေသးရဲ႕ဗ်ာ။
ကမၻာႀကီးရဲ႕ တည္ခဲ့တဲ့ တည္ေနဦးမယ့္ သက္တမ္းနဲ႔ ႏႈိင္းစာရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ႏွစ္တစ္ရာ သက္တမ္းဟာ ေရပြက္ကမွ ရွည္ၾကာတယ္ ဆိုရေလမလားပဲ။
ေနာင္ႏွစ္တစ္ရာေလာက္က လူေတြက သည္ေခတ္လူေတြအေၾကာင္း ျပန္ေျပာၾကတဲ့အခါ 'ခင္ဗ်ားအေၾကာင္း' 'ကြၽန္ေတာ့္အေၾကာင္း' တစ္ခြန္းေလာက္ ပါရင္ေတာင္ လက္မေထာင္ႏိုင္ပါၿပီဗ်ာ။ ႏွစ္အေသာင္းအသိန္း ဆိုတာေတာ့ ေတြးၾကည့္မေနနဲ႔ေတာ့။
အဲသည္ေတာ့ လူ႔ဘဝအခိုက္ကေလးမွာ လႈိင္းကေလးက 'ေဖ်ာက္ခနဲ' ကမ္းစပ္ကို႐ိုက္သေလာက္ ကိုယ့္တည္ရွိမႈက ေလာကကို ႐ိုက္ခတ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ပဲ ဂုဏ္ယူစရာႀကီးပါ။
လႈိင္းကေလးက တစ္ေဖ်ာက္သာ တည္ခဲ့ေပမဲ့ ဆရာ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ျမည္သံေတြက ပဲ့တင္ထပ္က်န္ခဲ့ဟန္တူပါရဲ႕။ ဒါ့ေၾကာင့္
"ဘယ္ေဒသဆီက
သင္ႂကြကာ သည္ကိုလာ၍
ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဆိပ္ကမ္းဆီသုိ႔
ျမန္းမယ္လို႔ သင္ဟန္ျပင္
ႀကံခ်င္ဘူး သည္အေရး" လို႔ ဆရာက အေတြးဂယက္ ဆန္႔ထြက္လိုက္ပါတယ္။
သည္မွာ ဖတ္႐ႈနာၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ တရားေတာ္တစ္ပုဒ္က စိတ္ထဲေပၚလာတယ္ဗ်ာ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ အာဠာဝီျပည္ကို ႂကြေရာက္ၿပီး တရားေဟာေတာ့ တစ္ျပည္လံုး အံုးအံုးႂကြက္ႂကြက္ တရားနာၾကပါသတဲ့။
ဒါေပမဲ့ အားလံုးက တရားနာၿပီးတာနဲ႔ ၿပီးသြားေရာ။ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ "မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္း စီးျဖန္းၾကပါ"ဆိုတဲ့ စကားကို လိုက္နာက်င့္ႀကံသူကေတာ့ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိသတဲ့။ အဲသည္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ရက္ကန္းသည္ရဲ႕ သမီးကေလးပါတဲ့။
ၾကည့္ဗ်ာ..ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ တရားေဟာတာေတာင္ လိုက္နာက်င့္ႀကံသူက တစ္ေယာက္ ရွိတာဆိုေတာ့၊
အင္း...ေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။
ရက္ကန္းသည္မကေလး ဉာဏ္ရင့္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားရွင္က အာဠာဝီျပည္ကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ တရားေဟာႂကြခဲ့ျပန္သတဲ့ဗ်။
ဘုရားရွင္ ႂကြေရာက္လာတဲ့ေန႔မွာပဲ ရက္ကန္းသည္မကေလးရဲ႕အေဖ ရက္ကန္းသည္ႀကီးက သူရက္လုပ္ေနတဲ့အထည္ အပ္ရမယ့္ေန႔ ျဖစ္ေနတယ္။
သည္ေတာ့ သမီးကို ရက္ေဖာက္ေတြ ျမန္ျမန္လာပို႔ဖုိ႔ မွာလိုက္တယ္။
ကေလးမကေလးမွာ တရားကလဲ နာခ်င္၊ အေဖကိုလဲ ေၾကာက္ရနဲ႔ ဘာလုပ္ရမယ္ မသိေအာင္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တရားနာဖုိ႔ ဘုရားရွင္ဆီ ေရာက္ခဲ့ပါေရာ။
တရားနာေရာက္လာတဲ့ ရက္ကန္းသည္မကေလးကို ဘုရားရွင္က "ဘယ္ကလာသလဲ" လို႔ ေမးေတာ့ "မသိပါဘုရား" တဲ့။
"ဘယ္ကိုသြားမလဲ" ဆိုေတာ့လဲ "မသိပါဘုရား"တဲ့။
"မသိဘူးလား" ေမးေတာ့ "သိပါတယ္ဘုရား"တဲ့ဗ်။
"သိသလား" ေမးေတာ့
"မသိပါဘုရား"တဲ့ဗ်။
သည္ေတာ့ တရားနာပရိသတ္က သည္ကေလးမကေလး ဘုရားရွင္ကို မေလးစားရေကာင္းလားဆို ႂကြက္စီႂကြက္စီ ျဖစ္ေရာ။
တကယ္ေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕စကားကို လိုက္နာၿပီး မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္း ပြားမ်ားေနတဲ့ ကေလးမကေလးတစ္ဦးသာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေမးခြန္းေတာ္ကို နားလည္ပါသတဲ့။ က်န္တဲ့ပရိသတ္က နားမလည္ၾကရွာဘူးတဲ့ဗ်ာ။
ဒါနဲ႔ပဲ ဘုရားရွင္က ပရိသတ္ အျမင္ရွင္းေအာင္ ထပ္ေမးပါေရာတဲ့။
"ဘယ္ကလာသလဲ ဆိုတာ မသိတာ"ကေတာ့
"ဘယ္ဘံုဘဝကေန လူ႔ျပည္ေရာက္လာတယ္ ဆိုတာ မသိတာပါ"တဲ့။
"ဘယ္ကိုသြားမလဲ ဆိုတာ မသိတာ"ကေတာ့ "သည္ဘဝက ေသလြန္ရင္ ဘယ္ဘံုဘဝေရာက္မယ္ ဆိုတာ မသိတာပါ"တဲ့။
"မသိဘူးလား ဆိုတာကို သိတယ္" ေျပာတာကေတာ့
"တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ေသရမယ္ ဆိုတာ သိပါတယ္"လို႔ ေလွ်ာက္ထားတာပါတဲ့။
"သိသလား ဆိုတာ မသိဘူး"လို႔ ေျပာတာကေတာ့
"ဘယ္ေန႔ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေသရမယ္ဆိုတာ မသိဘူးလို႔ ေလွ်ာက္ထားတာပါ"တဲ့။
ဘုရားရွင္က ရက္ကန္းသည္မကေလးရဲ႕ အေျဖကို သာဓုေခၚခဲ့ပါတယ္။
ေဒသနာအဆံုးမွာ ရက္ကန္းသည္မကေလးဟာ ေသာတာပန္တည္ခဲ့ပါသတဲ့။
သည္တရားေတာ္ႏွင့္ဆက္စပ္ၿပီး လႈိင္းကေလးသင္ကဗ်ာကို ကြၽန္ေတာ္ေတြးမိတာက ကဗ်ာဆရာဟာ သည္စာပိုဒ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔ဘဝ ဘယ္လိုေရာက္လာသလဲ ဆိုတာကို ေဖာ္ၫႊန္းခ်င္သလားလို႔ပါ။
ဆရာက
"လႈိင္းကေလး ဘယ္ကလာတယ္၊ ဘယ္ကိုသြားမယ္"ဆိုတာ မေတြးမႀကံခ်င္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဆိုလိုက္တာဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ လူ႔ဘဝႀကီးထဲကို ဘယ္ေနရာက 'လာ'မွန္းလဲမသိ၊
လူ႔ဘဝကေန ဘယ္ေနရာကို 'လား'ရမွန္းလဲ မသိႏိုင္ပုံကို ၫႊန္းတာ ျဖစ္ေလမလားပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။
'လာရာ'ေတြ 'လားရာေတြ' သိဖုိ႔က တကယ္ေတာ့လဲ အေရးမပါလွပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အေရးမပါလွတာေတြကိုမွ အေတာ္ သိခ်င္ၾကသကိုးဗ်။
အခုေနမ်ား ခင္ဗ်ားသာ လူေတြရဲ႕ ေရွးဘဝေနာက္ဘဝ ေျပာျပႏိုင္တယ္ ေၾကာ္ျငာလိုက္စမ္းပါ။ မီလ်ံနာသူေဌးႀကီး ခ်က္ခ်င္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
သည္လိုျဖင့္ ကဗ်ာဆရာက လႈိင္းကေလးအေၾကာင္း ဘာကိုမ်ား ေတြးႀကံလိုပါလိမ့္မလဲ ဆိုေတာ့ဗ်ာ။
"သုိ႔ကတဲ
စိတ္ထဲ ငါဆင္ျခင္ခဲ့
သင္လာစဥ္ ပင္လယ္လမ္းမွာျဖင့္
မုန္တိုင္းေလလႈိင္းေရၾကမ္းေသာေၾကာင့္
ပန္းခဲ့သူ စင္ေရာ္ငွက္ကိုလ
ေက်ာထက္ဝယ္ ေဆာင္ယူသယ္၍
ေဖာင္သဖြယ္ သင္ကူမတယ္လို႔
ေတြးဆကာ သည္အလြမ္းရယ္နဲ႔
ဝမ္းေျမာက္တယ္ေလး" လို႔ ေတြးမိပါသတဲ့ဗ်ား။
လႈိင္းကေလးဟာ ကမ္းစပ္ကို လာစဥ္တုန္းက မုန္တိုင္းေရ လႈိင္းေလၾကမ္းေတြမိၿပီး အေတာင္ေညာင္းကာ ပင္ပန္းေနရွာတဲ့ စင္ေရာ္ငွက္ကေလးကို သူ႔ေက်ာကုန္းေပၚမွာ ေဖာင္သဖြယ္ တင္ေဆာင္ သယ္ယူလာၿပီး ကမ္းစပ္ကို ပို႔ေပးခဲ့ပါသတဲ့။
လႈိင္းကေလးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ရင္ထဲမွာ က်န္ခဲ့တာကေတာ့ ဒါကေလးပါပဲတဲ့။
ဒီစင္ေရာ္ငွက္ကေလးကို ကူညီခဲ့တာကေလးေၾကာင့္ပဲ
လႈိင္းကေလးကို
သူ လြမ္းေနမိပါသတဲ့ဗ်ာ။
သည္အလြမ္းက 'ပူေဆြးေသာကအလြမ္း' မဟုတ္ဘူးဗ်။
ေက်နပ္မႈပီတိေတြ ျဖာေဝေနတဲ့ 'ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးဖြယ္အလြမ္း'ပါတဲ့ခင္ဗ်ား။
ကဲ..ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ကဗ်ာဆရာက 'မက္ေဆ့'ေပးလိုက္ပါၿပီ။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေရာ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ ေရာက္လာခြင့္ရတဲ့ လူ႔ဘဝ တစ္ခဏကေလးအတြင္းမွာ ေလာကက ကိုယ့္ကို လြမ္းက်န္ရစ္ေစဖုိ႔ ဘယ္လို လြမ္းစရာမ်ဳိးေတြ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ၾကမလဲ။
ကိုလိုနီလႈိင္းေလၾကမ္းမွာ ပင္ပန္းေနတဲ့ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရးကမ္း ဆိုက္ႏိုင္ေအာင္ သည္ပိုးေပးခဲ့တဲ့
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြက
ၾကည္ႏူးစရာ ေက်နပ္စရာေတြနဲ႔
လြမ္းလို႔ကို မဆံုးႏိုင္ၾကဘူး မဟုတ္လားဗ်ာ။
သည္မွာ ငါးရာ့ငါးဆယ္ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ထဲက
'ေသ၍ ျပည္သူမလြမ္းေသာမင္း'ဆိုတာကလဲ သတိရစရာပဲဗ်။
ေဒဝဒတ္ကို ေျမမ်ဳိသြားေတာ့ ဘယ္သူကမွ မလြမ္းၾကပုံကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဘုရားရွင္က ေဟာခဲ့တာတဲ့။ အမွတ္၂၄၀၊ မဟာပိဂၤလဇာတ္ပါ။
တိုင္းသူျပည္သားေတြအတြက္ ဘာတစ္ခုမွေကာင္းေအာင္ လုပ္မေပးခဲ့ဘဲ ျပည္သူေတြ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္သာ အမ်ဳိးမ်ဳိး ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့
'ျပည္သူ မလြမ္းတဲ့မင္းႀကီး'ေသလို႔ သားေတာ္ကို မင္းေျမႇာက္ေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြက ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ တံခါးမႉးႀကီးကေတာ့ ငိုသတဲ့ဗ်။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ 'ျပည္သူမလြမ္းတဲ့မင္းႀကီး' ရွိစဥ္တုန္းက ျပာသာဒ္အဆင္းအတက္မွာ သူ႔ေခါင္းကို ရွစ္ခ်က္စီ ႐ိုက္ပါသတဲ့။
ငရဲေရာက္ရင္လဲ ငရဲေစာင့္ေတြကို အဲသည္လို႐ိုက္ရင္ ဟိုက မခံႏိုင္ဘဲ လူ႔ျပည္ ျပန္ပို႔လိုက္မွာ စိုးလို႔ ငိုပါသတဲ့ခင္ဗ်ား။ မလြမ္းပုံကေတာ့ စံတင္စရာေပပါပဲ။
("ငရဲမင္းႀကီးေရ....ခင္ဗ်ားရဲ႕တိုင္းျပည္ ေရာက္ေနတဲ့ ေရာက္လာဦးမယ့္သူေတြကို ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ေရွာက္ထားပါဗ်ာ။ လူေတြက အဲသည္သူေတြ လူ႔ျပည္ျပန္ေရာက္မွာကို ေၾကာက္ေနၾကသတဲ့ဗ်")
လူ႔ဘဝတစ္ခဏေရာက္ခိုက္မွာ လြမ္းစရာတစ္ခုခု ခ်န္မထားႏိုင္ခဲ့ဘူး ဆိုရင္၊ လူ႔ဘဝကို ငါလာခဲ့တာလဲ ဘယ္သူမွ မသိၾက၊ ငါေနသြားတာလဲ ဘယ္သူမွ မသိၾက၊
ငါ့ကိုလဲ ဘယ္သူကမွ လြမ္းမေနၾက (ေဒဝဒတ္လို၊ 'လူမလြမ္းမင္း'လို၊ ဂဠဳန္ေစာလို ကဲ့ရဲ႕တင္းဆိုသံေတြနဲ႔သာ ကိုယ့္အျဖစ္က က်န္ခဲ့မယ္)ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လူ႔ဘဝရရွိလာမႈဟာ ဝမ္းနည္းစရာ သက္သက္ႀကီး ျဖစ္မေနပါလားဗ်ာ။
လူေတြက ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ေတြးမိၾကတိုင္း ၾကည္ႏူးလြမ္းဆြတ္ေနၾကေလေအာင္ လူ႔ဘဝရတုန္းရခိုက္ အမ်ားေကာင္းက်ဳိး ေလာကေကာင္းက်ဳိးေတြကို တတ္စြမ္းသမွ် နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ သယ္ပိုးသြားဖုိ႔ေတာ့ လိုအပ္ေပလိမ့္မယ္ဗ်ဳိ႕။
ဦးျမင့္ေဇာ္ (ေရႊတံခါး)
09/06/2017
ဆူးလွည္းစကား
"တိတ္တိတ္မေန၊ ဆိုပါေခ်လည္း
မေျပမျပစ္၊ အထစ္ထစ္လ်ွင္
က်စ္လ်စ္ မ႐ွိ၊ အၿငိၿငိတည့္"
ပညာမတတ္ေပမဲ့ "ပါးစပ္ပါရင္ စကားေျပာလို႔ရတာပဲ" ဆိုၿပီး ေနရာတကာမွာ ဝင္ဝင္ေျပာခ်င္ေနတဲ့ ဖိုးေျပာခ်င္တုိ႔၊ မယ္ေျပာခ်င္တို႔ ႐ွိသဗ်။
ကိုယ့္အရာ ကိုယ့္အထြာ မဟုတ္ေလေတာ့ စကားကလဲ မေျပျပစ္၊ ႏႈတ္ထြက္ကလဲ မေခ်ာေမြ႕ဘဲ အထစ္အထစ္ ျဖစ္လို႔ေပါ့။
'က်စ္လ်စ္' ဆိုတာက 'သိပ္သည္းပိျပားသည္။ စည္းကမ္း ႐ွိသည္' တဲ့။
"က်စ္လ်စ္မႈ မ႐ိွဘူး"ဆိုတာက "ႏႈတ္ေစာင့့္စည္းမႈ မ႐ွိဘူး၊ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္၊ ဗရြတ္ရႊတ္တ၊ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေျပာဆိုတတ္တယ္" လို႔ အဓိပၸါယ္ယူရမယ္။
ပညာကလဲ မတတ္ဘူး၊ ပါးစပ္ကလဲ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ တစာစာ ေျပာေနမယ္ ဆိုရင္ အဲသည္လူ ဘာေတြေျပာမလဲ။ အယုတၱအနတၱ စကားေတြနဲ႔ ဟိုလူသည္လူရဲ႕ အတင္းအဖ်င္းေတြပဲ ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။
သည္ေတာ့ သူ႔စကားေတြက ရြာေျပာေျပာရရင္ 'ဆူးလွည္း'ႀကီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသလိုပါပဲ။
ရြာေတြမွာ အိမ္ေတြ ဝင္းေတြ စည္း႐ိုးခတ္ဖို႔ ဆီးဆူးခက္ကို သုံးပါတယ္။ ဆီးပင္ကို ခုတ္ၿပီး လွည္းေပၚ အျပည့္အေမာက္တင္ ေမာင္းလာရင္ အဲသည္'ဆူးလွည္း'ကို ေဝးေဝးက ေ႐ွာင္ရပါတယ္။
အဲသည္'ဆူးလွည္း'က လမ္းမွာ သူနဲ႔ထိသမွ်ေတြ အကုန္လုံးကို ဆုတ္ျဖဲ ဆြဲေခၚလာတတ္ေပတာကိုး။ တစ္လမ္းလုံး ထိမိသမွ် ဆူးနဲ႔ၿငိၿပီး ဒဏ္ရာရေအာင္ လုပ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေတြ႔သမွ်လူနဲ႔ မတည့္သူ၊ ရန္ျဖစ္တတ္သူကို 'ဆူးလွည္း'လို႔ ကင္ပြန္းတပ္ၾကတာ။ အၿငိၿငိ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့ေလ။
"ဟဲ့..နင္က ဟိုတစ္ေယာက္ကို ငါ့ရဲ႕သည္အေၾကာင္းေတြ ေျပာခဲ့တာဆို"
"ေအးေလ..ဟုတ္လို႔ေျပာတာ၊ ဘာျဖစ္လဲ"
"အဲဒါ နင္ေျပာစရာလား"
"ကိုယ့္ပါးစပ္နဲ႔ ကိုယ္ေျပာတာ ဘာျဖစ္လဲ"
"ဒါဆို ငါ့လက္နဲ႔ နင့္ကို ႐ိုက္တယ္ဟယ္၊ မွတ္ကေရာ"
"နင္႐ိုက္တိုင္း ငါက ခံေနရမွာလား၊ ျပန္တြယ္မယ္ေလ၊ ေသေပေရာ့"
'ၿငိ'ကုန္ၾကတာေလ။
ကဲ..ပညာရပ္ေတြ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးရင္း ရန္ျဖစ္သလား...။ သခၤ်ာတြက္ရင္း အေျဖမတူလို႔ ထရန္ျဖစ္တာ ႐ွိသလား..။
ရန္ျဖစ္တဲ့သူ အမ်ားစုက ပညာမဲ့ေတြပါ။ အတင္းအဖ်င္း ေျပာၾကရင္းက ၿငိကုန္ၾကတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။
(စာႂကြင္း။ ။ ပညာ႐ွိေတြ ရန္ျဖစ္တာလဲ ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ ပညာမဲ့ ရန္ျဖစ္တာနဲ႔ေတာ့ မတူဘူးေပါ့။
ပညာမဲ့ေတြ ရန္ျဖစ္တာက ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားက ေလာင္စာမို႔ ေလာကကို ရန္ပြားေစတယ္၊ ပ်က္စီးေစတတ္ပါတယ္။
ပညာ႐ွိတို႔ ရန္ျဖစ္ၾကတာက အမ်ားအက်ိဳးစီးပြားက အခရာက်တတ္လို႔ ေလာကကို သာယာေစ၊ ပညာပြားေစတတ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပညာ႐ွိေအာင္ လုပ္ၿပီးမွ ရန္ျဖစ္ၾက.....။)
ဦးျမင့္ေဇာ္ (ေရႊတံခါး)
19/01/2019
13/10/2017
09/06/2017