ပေရာဂ်က္
-----------
ေန႔ခင္းထမင္းစားက ျပန္လာၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေနသည့္ တိုက္ခန္း ပထမထပ္ကို တက္လာခဲ့သည္။ အခန္းေကြ႔အနီးတြင္ ေသာ့ဖြင့္ရန္ ေသာ့ကို လြယ္အိတ္ထဲႏႈိက္သည္။ တံခါးေရွ႕အေရာက္တြင္ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ကာ စာအုပ္ေလးေတြ ဖတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က
“ကေလးတို႔ နည္းနည္းေလာက္ ဖယ္ဦး။ တံခါးဖြင့္မလို႔”
“ေၾသာ္ … ဒါဆရာ့အခန္းလား”
“ငါ့ကို ဆရာမွန္း ဘယ္လိုသိသလဲ”
“မသိပါဘူးရွင့္ … သမီးတို႔ကို ဆရာမက ဒီအတိုင္းေခၚဖို႔သင္လိုက္လို႔ပါ”
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသြားမိသည္။
“သားနဲ႔ သမီးက ဘယ္ေက်ာင္းကလဲ … ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနၾကတာလဲ”
“သားတို႔က ……… ေက်ာင္းကပါ။ ပ႐ိုက္ဗိတ္စကူးပါ။ တစ္ေန႔တာအတြက္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ ဆိုၿပီး ဒီရပ္ကြက္ကို ေရာက္လာတာပါ။ အဲဒါ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ေျမတာဝန္ခံကို သတင္းပို႔ေတာ့ ဆရာက တစ္ေယာက္တည္း ေနတာ … အကူအညီလိုေကာင္း လိုမယ္ဆိုလို႔ သမီးတို႔ ေစာင့္ေနတာပါ”
“ေၾသာ္ … အကူအညီ ဘာမွ မလိုပါဘူး ကေလးတို႔ရယ္ … ျပန္ေတာ့ေနာ္ … ဦးမွာ အလုပ္ေလးေတြ ရွိေသးလို႔”
ကၽြန္ေတာ္က တံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ အထဲကို ဝင္ရန္ ျပင္လိုက္စဥ္ ေကာင္ေလးက
“အဲဒီလို မလုပ္ပါနဲ႔ဆရာ … ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္မနက္လံုး ဆရာ့ကို ေစာင့္ေနရတာပါ။ ေက်ာင္းျပန္ ေရာက္လို႔ ပေရာဂ်က္အတြက္ လုပ္ေဆာင္ေမးျမန္းခ်က္ေတြကို မတင္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမွတ္နည္းသြား ပါလိမ့္မယ္”
ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသျဖင့္ ပုဂၢလိကေက်ာင္းမ်ား၏ “ပေရာဂ်က္” ဆိုသည့္ ကိစၥကို စိတ္ဝင္စားသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္တပည့္ေလးေတြလို စိတ္ထဲဝင္မိသျဖင့္ သူတို႔ကို ေခၚလိုက္သည္။
“ကဲ … လာပါ … ဝင္ပါ။ တစ္ခုေတာ့ ေျပာထားမယ္။ မင္းတို႔အတြက္ အခ်ိန္ တစ္နာရီပဲရမယ္။ တစ္နာရီ ျပည့္တာနဲ႔ ျပန္ရမယ္။ ကတိေပးလား”
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာႀကီး … သမီးတို႔ ကတိေပးတယ္”
ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို သေဘာက်မိသည္မွာ အစိုးရေက်ာင္းေတြက ကေလးေတြလို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း၊ ရွက္ျခင္း မရွိ။ သူတို႔မ်က္ႏွာေလးေတြက ပကတိ႐ိုးသားၿပီး ဟန္ေဆာင္ျခင္းကင္းသလိုျဖစ္ေနသည္။
“မင္းတို႔ ငါ့ကို ေက်ာင္းဆရာေဟာင္းဆိုတာ သိလား”
“နယ္ေျမတာဝန္ခံကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ အၿငိမ္းစား ေက်ာင္းဆရာတဲ့”
“ေအး … ကဲ … မင္းတို႔ ဘာသိခ်င္သလဲ ေမးေပေတာ့”
ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းထဲတြင္ ေနရာအႏွံ႔ပံုထားေသာ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေကာင္မေလးက
“ပထမဆံုး ဆရာ့ အခန္းထဲက စာအုပ္ေတြကို အရင္ဆံုး ရွင္းေပးပါရေစ”
“ေဟ့ … အဲဒါေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုေတာ့ အဲသည္လို ႐ႈပ္ပြေနေပမယ့္ ငါက ဘယ္ေနရာမွွာ ဘာစာအုပ္ေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ သိတယ္။ သူ႔က႑နဲ႔သူ ထားတာ။ ရွင္းလိုက္လို႔ မရဘူး”
“ေဟာဒီ ကြန္ပ်ဴတာက ဆရာသံုးတာလား”
“ဟုတ္တယ္”
“ဒါဆိုရင္ သားတတ္ႏိုင္တာ တစ္ခု လုပ္ေပးပါရေစ … ဆရာ့ကြန္ပ်ဴတာကို စစ္ေဆးၿပီး ရွင္းလင္းတာမ်ိဳး ေလးေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူးလား”
“ေအးကြ … ကြန္ပ်ဴတာကေတာ့ နည္းနည္း ေလးေတးေတးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းလက္ထဲကို ငါ့ကြန္ပ်ဴတာ ထည့္လိုက္ဖို႔ဆိုတာ”
“ဆရာ … ကၽြန္ေတာ့္ကို ယံုၾကည္ေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္”
“ေကာင္းၿပီေလ … ဒါဆိုရင္လည္း မင္းလက္ထဲကို ယံုၾကည္စြာအပ္လိုက္ေတာ့မယ္”
“ေက်းဇူးပါဆရာ”
ေကာင္မေလးက
“သမီး အိမ္ေနာက္ေဖးဘက္ကို ဝင္ၾကည့္လို႔ရမလား”
“ရတယ္ေလ”
ေကာင္မေလးက ျပန္ထြက္လာသည္။
“ဆရာႀကီးက အိမ္ေရွ႕ပိုင္း မရွင္းရဘူးဆိုရင္ သမီးကို ေနာက္ေဖးအပိုင္းကိုေတာ့ ရွင္းခြင့္ ေပးႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္”
“အားနာစရာကြယ္”
“အားမနာပါနဲ႔ … ဒါ ဒီေန႔အတြက္ သမီးတို႔ရဲ႕ ပေရာဂ်က္ထဲမွာ ပါတယ္”
“ေကာင္းၿပီေလ လုပ္ေပါ့”
ေကာင္မေလးက ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ျဖဳတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းကို ပလတ္စတစ္ေခါင္းေဆာင္းေလး ေဆာင္းလိုက္ၿပီး ေနာက္ေဖးဘက္ကို ဝင္သြားသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ရင္း ပီတိေတြျဖစ္ေနမိသည္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ႏိုင္ငံမ်ား၏ ပညာေရးတြင္ ဤသို႔လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ၾကရျခင္းက ပညာသင္ၾကားေရး၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကို ႏွစ္ေယာက္တည္း လႊတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လို အေပါက္ဆိုးဆိုး၊ ဘုကလန္႔သမားကို တည့္ေအာင္ စည္း႐ံုးခိုင္းလိုက္သည္ကပင္ ပညာတစ္ခုျဖစ္သည္။
ေကာင္ေလးက ကြန္ပ်ဴတာကို တေခ်ာက္ေခ်ာက္ႏွင့္ လုပ္ၿပီး
“ဆရာ … သံုးၾကည့္လိုက္ပါဦး”
ကၽြန္ေတာ္က သူထေပးလိုက္သည့္ ခံုကို ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ ကြန္ပ်ဴတာကို ေဆာ့ဖ္ဝဲေတြဖြင့္ၾကည့္ၿပီး သံုးသည္။ စက္က ေပါ့သြားသည္။ အေတာ္ေလးကို ေပါ့သြားသည္။
“ဟ ေကာင္းလွခ်ည္လား။ စက္က အေတာ္ေလး ေပါ့သြားတယ္”
“မလိုတာေတြ ရွင္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သား ေဆာ့ဖ္ဝဲေလးတစ္ခု ထည့္ေပးထားတယ္။ ဒက္စေတာ့ေပၚမွာ တင္ထားတယ္။ တစ္ပတ္ကို တစ္ႀကိမ္ေလာက္ အဲဒီေဆာ့ဖ္ဝဲနဲ႔ ပံုမွန္ေလး ရွင္းေပးပါလား”
“ေကာင္းသကြာ … သားကို ေက်းဇူးတင္တယ္”
ေကာင္ေလးက ေနာက္ေဖးဘက္ဝင္သြားသည္။ ေကာင္မေလးကို သြားကူေနပံုရသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ထြက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က
“ကေလးတို႔ … ေက်းဇူးတင္တယ္ … တစ္နာရီျပည့္ၿပီ ျပန္ၾကေတာ့”
“ဆရာ … ဝင္ၾကည့္လိုက္ပါဦး”
ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေနာက္ေဖးကို ဝင္ၾကည့္သည္။ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ စင္ေပၚတြင္ စီထားသည္။ အိမ္သာကို ေျပာင္ေနေအာင္ ေဆးထားသည္။ ေရခ်ိဳးခန္းကိုလည္း တိုက္ထားေပးသည္။
“မင္းတို႔ ပေရာဂ်က္ထဲမွာ အိမ္ကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေပးဖို႔လည္း ပါလား”
“ဟုတ္ကဲ့ ပါတယ္ … သက္ႀကီးပိုင္းေတြ တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့အခါ ဘယ္လို ေနထိုင္ စားေသာက္ တတ္သလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ေနတဲ့ ပေရာဂ်က္ပါ”
“ေဟ … ဟုတ္လား … ဒီေတာ့ မင္းတို႔ သိသြားၿပီလား”
“မသိေသးပါဘူး။ ဆရာ့အေနနဲ႔ ေမးခြန္းေလးေတြကို နည္းနည္းေလာက္ေျဖေပးဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သားတို႔ကို ေနာက္ထပ္ နာရီဝက္ေလာက္ ထပ္ၿပီး အခ်ိန္ေပးပါလား”
ကၽြန္ေတာ္ ကေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးသြားမိသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မထင္ထားသည့္ ပညာရွာနည္း တစ္ခုကို သူတို႔ေက်ာင္းက ေကာင္းေကာင္း အေျခခ်ေပးလိုက္သည္။ အစိုးရေက်ာင္းကေတာ့မဟုတ္။ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြက ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈကို သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္မ်ားျဖင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေန ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႔တြင္ထိုင္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်နပ္စြာျဖင့္ သူတို႔ကို ေျဖေပးသည္။ သူတို႔က စာရြက္ေလးေတြေပၚတြင္ ခဲတံႏွင့္ မွတ္သည္။ မရွင္းလွ်င္ ထပ္ေမးသည္။
“ၿပီးၿပီလား”
“ေနာက္ဆံုး ေမးခြန္းပါဆရာႀကီး”
“ေအး”
“ပညာေရးျဖင့္ ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးတည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္လို႔ ဆရာႀကီး ယံုၾကည္ပါ သလား”
“ကေလးတို႔ ပညာေရးျဖင့္ ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳး႐ံုမကဘူး လူ႔ေဘာင္သစ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို တည္ေဆာက္လို႔ရတယ္။ ပညာေရးျဖင့္ အရာရာကို လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ယံုတယ္။ ဒါေပမဲ့”
“ဘာလဲရွင့္”
“မင္းတို႔လို လူငယ္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္မွရမယ္။ မင္းတို႔လို သိခ်င္ေသာ၊ စူးစမ္းခ်င္ေသာ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်င္ေသာ၊ တာဝန္ယူခ်င္ေသာ၊ တာဝန္ခံခ်င္ေသာ သူေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္မွရမယ္”
“ဘာကို ဆိုလိုတာဆရာႀကီး”
“စာသင္ခန္းထဲကို အက်ဥ္းေထာင္ထဲဝင္သြားသလို ပိတ္ေလွာင္ထားျခင္း ခံေနရတဲ့သူေတြနဲ႔ အနာဂတ္ မတည္ ေဆာက္ႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာတာ”
“ေက်းဇူးပါဆရာႀကီး … သမီးတို႔ေမးလို႔ ၿပီးပါၿပီ”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အခ်ိန္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ ဆရာႀကီး”
ကေလးႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာဆက္ေရးရန္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ထိုင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဘာစာမွ ဆက္မေရးႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္ ေဝဒနာေတြက်န္ခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ နားလည္မည္ထင္ပါသည္။
တင္ညြန္႔
၁၆.၁၀.၂၀၁၈
Crd:
ေပ်ာကဆုံးေနေသာ္ရင္ခုန္သံမ်ား M21
Share
To improve enviroment and help each other to know meaningful life.
09/04/2018
ဦးဘုန္း(ဓါတု)ရဲ႕ အေတြးအေခၚမ်ား
//////////////////////////////////////////////////
ဖတ္ပါ ျပီးရင္ မွတ္မိေအာင္လုပ္ပါ ျပီးရင္ သိမ္းထားပါ
/////////////////////////////////////////////////////////////////
(၁) အစားထုိးမရတဲ့ ဆုံး႐ႈံးမႈ (၂)ခု ရွိတယ္။ မိဘႏွင့္အခ်ိန္။
(၂) လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘုန္းတန္ခုိးဟာ အလုပ္ လုပ္ျခင္းပဲ။
(၃) ဆင္ေျခေပးတဲ့ ပါးစပ္ ထမင္းငတ္ တတ္တယ္။
(၄) မလုပ္တတ္ေၾကာင္း မ်ားမ်ားေျပာေလ မလုပ္တတ္ေလ။
(၅) ေႏွးတာ အေရးမႀကီးဘူး၊ ရပ္မေနဖို႔ပဲ အေရးႀကီးတယ္။
(၆) လုိသေလာက္ မရႏိုင္ေပမယ့္ လုပ္သေလာက္ေတာ့ ရႏုိင္ပါတယ္။
(၇) ေမ့တယ္ဆုိတာ မေလးစားလို႔၊ ေၾကာက္တယ္ဆုိတာ မခုိင္လုံလို႔။
(၈) အလုပ္ မလုပ္ပဲ အခြင့္အေရး မရခ်င္ပါႏွင့္။
(၉) မနာလို မျဖစ္ပါနဲ႔၊ လုပ္တဲ့လူက ေနရာရမွာပဲ။
(၁၀) လူတစ္ေယာက္၏ အက်င့္စာရိတၱသည္ ထုိသူ၏ ကံၾကမၼာပင္ ျဖစ္သည္။
(၁၁) စာရိတၱေကာင္းရင္ ေနာက္ေၾကာင္း ရွင္းတယ္။
(၁၂) မခုိင္းဘဲ လုပ္တာ သခင္၊ ခုိင္းမွ လုပ္တာ ကၽြန္။
ဘ၀တြက္တာ
(၁)ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာရွိပါေစ ဘ၀ဆုိတာရွင္သန္လုိ႔အေကာင္းဆုံးအရာေတြပါပဲ ။
(၂)သူျပဳံးမွကုိယ္ျပဳံးမဲ့အစား ကုိယ္ကစျပီးျပဳံးလုိက္ပါ ။
(၃)လြယ္တယ္ဆုိျပီးမေပါ့ပါနဲ႔ ဘ၀ရဲ႕သီအုိရီမွာအေသးအဖဲြဆိုတာ မရွိပါဘူး။
(၄)ယုံၾကည္မွဳရွိမွအရာရာတုိင္းကုိ ရင္ဆုိင္ရဲတဲ့စြမ္းအားနဲ႔သတၲိရွိမွာပါ ။
(၅)မစဥ္းစားပဲလုပ္လုိက္တာမွန္သြားရင္ေတာင္ အၾကိမ္တစ္ရာမွာတစ္ခါေလာက္ပဲျဖစ္မွာပါ ။
(၆)ဖန္ခြက္ထဲမွာေရတစ္စက္ရွိတာဟာ လုံး၀မရွိတာထက္စာရင္ေတာ္ပါေသးတယ္ ။
(၇)ကံတရားပါကြာလုိ႔ေျပာေနသေရြ႕ ဥာဏ္သမားျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး ။
(၈)ေစတနာသည္ ကံတရား၏အရင္းအျမစ္ ျဖစ္သည္။
(၉)သံသယေပ်ာက္ေစဖုိ႔ အေကာင္းဆုံးနည္လမ္ကေတာ့ လုံး၀ယုံၾကည္ဖုိ႔ပဲ ။
(၁၀)ကုိယ္တုိင္ခံစားဖူးမွ ကုိယ္ခ်င္းစာမယ္ဆုိရင္ေတာ့မင္းဟာလူမုိက္ပဲ ။
(၁၁)ကံၾကမၼာဆုိတာလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကုိေတာင္ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္တယ္ ။
(၁၂)လုိအပ္တဲ့အေျခေနေတြအားလုံးျပည့္စုံမွ အလုပ္လုပ္မယ္ဆုိျပီးထုိင္ေစာင့္ေနတဲ့သူဟာအလကားအခ်ိန္ျဖဳန္းေနတာပါပဲ။
(၁၃)လူတုိင္းဟာအမွားနဲ႔မကင္းေပမဲ့ ခဏခဏေတာ့မမွားသင့္ဘူးေလ ။
(၁၄)ဘ၀ဆုိတာပညာေရးျဖစ္ျပီး လူအဖဲြ႕အစည္းကေတာ့ေက်ာင္းပါပဲ ။
(၁၅)ဒုကၡအနီးတြင္ သုခရွိ၏ ။
(၁၆)ဘ၀ျမင့္သြားေပမဲ့ ဘ၀င္မျမင့္ပါေစနဲ႔ ။
(၁၇)ရုိးသာမွဳကုိထိခုိက္လာရင္ မာနဆုိတဲ့လက္နက္ကုိထုတ္သုံးရလိမ့္မယ္ ။
(၁၈)ဘ၀ဆိုတာ အစမ္းသေဘာအျဖစ္ ေနထုိင္ခြင့္မရွိတဲ့ အရာပါ ။
(၁၉)ပ်က္စီးျခင္းေတြထဲမွာဆုံးရွဳံးမွဳအမ်ားဆုံးကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ပ်က္စီးျခင္းပါပဲ ။
(၂၀)အခ်စ္တြက္နဲ႔အသက္ပင္ေသေသဆုိျပီးဂုဏ္ယူမေနၾကပါနဲ႔ အဲဒါမုိက္ရူးရဲဆန္တာပါပဲ ။
(၂၁)နားလည္မႈ႐ွိေနသေရြ႕ ေမတၲာတရားဆုိတာေမြးဖြားေနဦးမွာပဲ ။
(၂၂)ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္မွာ အျပဳံးဟာအေျခခံအက်ဆုံးအရာပါပဲ ။
(၂၃)ေဒါသရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ အမွားဆုိတာအျမဲဒြန္တဲြေနလွ်က္ပါ ။
ဦးဘုန္း(ဓါတု)
ကမာၻဦးစကေန ယေန႔ေခတ္ကာလအထိ ကမာၻေပၚမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ မ်ဳိးစိပ္ေတြအမ်ားႀကီးပဲ ရွင္က်န္ခဲ့တဲ့မ်ဳိးစိပ္ေတြကလဲ အင္အားႀကီးတဲ့မ်ဳိးစိပ္ေတြမဟုတ္သလုိ ဥာဏ္ရည္ျမွင့္တဲ့မ်ဳိးစိပ္ေတြလဲမဟုတ္ဘူး ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနေပၚလုိက္ေလ်ာစြာနဲ႔ေျပာင္းလဲေနထုိင္တတ္တဲ့မ်ဳိးစိပ္ေတြသာ အသက္ရွင္သန္ခႊင့္ရရွိတာ တဲ့ ။
ဥာဏ္ပညာက ေရႊေငြေတြထက္ပုိၿပီး တန္ဖုိးရွိတယ္
ကူညီတတ္တဲ့လက္တစ္စုံက အရာအားလုံးထက္ ပုိၿပီး တန္ဖုိးရွိပါတယ္ ...
ေအာင္ျမင္မႈကုိ အေတာင္ပံေတြသာ တပ္လုိ႔ရမယ္ဆုိရင္ အဲ့ဒီ့အေတာင္ပံဟာ က်ေနာ္ရဲ႕မိတ္ေဆြေတြပဲျဖစ္လိမ့္မယ္...
ဘဝတစ္ခုဆုိတာ
အခ်ိန္အၾကာႀကီးမဟုတ္သလုိ
ဘဝတစ္ခုကုိ တန္ဖုိးရွိရွိျဖတ္သန္းဖုိ႔ဆုိရင္
ပစၥည္းဥစၥာေတြ အမ်ားႀကီးလုိအပ္မယ္မထင္ဘူး
ေႏြးေထြးၾကင္နာတတ္တဲ့ႏွလုံးသားတစ္စုံနဲ႔ ေဖးမကူညီတတ္တဲ့လက္တစ္စုံတည္းရယ္ပါ ...
အေျပာင္းအလဲ (CHANGE)
အေျပာင္းအလဲ မပါဘဲ မတုိးတက္တက္ႏုိင္ပါဘူး
စိတ္သေဘာထား မေျပာင္းလဲႏုိင္ဘဲနဲ႔ ဘာကုိမွ ေျပာင္းလဲဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး ...
အေျခေနတစ္ခုကေန ေနာက္တစ္ခုကုိေျပာင္းလဲဖုိ႔ဆုိရင္ ခြန္အားေျမွာက္မ်ားစြာ နဲ႔ အဓိပၸါယ္ေျမွာက္မ်ားစြာလုိအပ္ပါတယ္ ...
တကယ္တမ္းေတာ့ ...
အေျပာင္းအလဲဆုိတာ တုိးတက္မႈမဟုတ္ပါဘူး
တုိးတက္မႈအတြက္ ေပးဆပ္လုိက္ရတဲ့ တန္ဖုိးရယ္ပါ ...
I have no home.
I make awareness my home.
ငါ့မွာ အိမ္မရွိပါဘူး။
ငါဟာ သတိကို အိမ္လုပ္ျပီးေတာ့ ေနပါတယ္။
I have no life or death.
I make the tides of breathing my life and death.
ငါ့မွာ ေမြးဖြားျခင္း ေသဆံုးျခင္းဆိုတာ မရွိပါဘူး။
ထြက္ေလ ၀င္ေလကိုပဲ ေမြးဖြားျခင္း ေသဆံုးျခင္းလို ့
သေဘာထားပါတယ္။
I have no devine power.
I make honesty my devine power.
ငါ့မွာ တန္ခိုးဣဒၶိပါဒ္ မရွိပါဘူး။
ငါဟာ ရုိးသားမႈကို ငါ့ရဲ ့တန္ခိုးဣဒၶိပါဒ္အျဖစ္
လုပ္ထားပါတယ္။
I have no friend.
I make my mind my friend.
ငါ့မွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း မရွိပါဘူး။
ငါဟာ ငါ့စိတ္ကို မိတ္ေဆြအျဖစ္ လုပ္ထားပါတယ္။
I have no armour.
I make benevolence my armour.
ငါ့မွာ သံခ်ပ္ကာအက်ီ ၤမရွိပါဘူး။
ငါဟာ သူတစ္ပါးေကာင္းက်ိဳးကို လိုလားတယ္ဆိုတဲ့
စိတ္ကိုပဲ သံခ်ပ္ကာအက်ီ ၤသဖြယ္ လုပ္ထားပါတယ္။
I have no sword.
I make absence of self my sword.
ငါ့မွာ ဓားရွည္ မရွိပါဘူး။
ငါဟာ အတၱမရွိျခင္းကိုဘဲ လက္နက္ျဖစ္တဲ့
ဓားရွည္ၾကီးအျဖစ္ လုပ္ထားပါတယ္။
ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက
(သတိဆိုတဲ့ ေနအိ္မ္ မွ)
Click here to claim your Sponsored Listing.
Location
Category
Telephone
Website
Address
Hteinlinwin. M21@gmail. Com
Yangon
0095