19/08/2026
အဲဒီနေ့ကသာ… သူငယ်ချင်းကို မကြောက်ဘဲ “မလုပ်ချင်ဘူး” လို့ ပြောနိုင်ခဲ့ရင်
လူငယ်အရွယ်မှာ
မိဘရဲ့စကားထက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့စကားက ပိုအရေးကြီးသလို ခံစားရတဲ့အချိန်တွေ ရှိတတ်ပါတယ်။
“သူတို့မကြိုက်ရင် ငါတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားမယ်…”
“ငါမလုပ်ရင် သူတို့က ငါ့ကို အားနည်းတယ်လို့ ထင်ကြမလား…”
“သူငယ်ချင်းတွေက ငါ့ကို လက်မခံတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”
ဒီလိုအတွေးတွေကြောင့်
ကိုယ်မလုပ်ချင်တဲ့အရာကိုတောင် လိုက်လုပ်မိတတ်ကြပါတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းလေးကလည်း အဲဒီလို လူငယ်တစ်ယောက်အကြောင်းပါ။
ကောင်လေးက အသက် ၁၇ နှစ်။
အတန်းထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ထင်ရှားတဲ့ကလေးတော့ မဟုတ်ဘူး။
စာလည်း ပုံမှန်ပဲ။
အားကစားလည်း ပုံမှန်ပဲ။
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း အရမ်းရင်းနှီးတယ်။
အထူးသဖြင့် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်နဲ့ဆို အမြဲအတူရှိတယ်။
ကျောင်းသွားလည်း အတူ။
ထမင်းစားလည်း အတူ။
အားလပ်ချိန်ဆိုလည်း အတူ။
သူတို့အုပ်စုထဲမှာတော့ ကောင်လေးက အငယ်ဆုံး။
အဲဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေက စတယ်။
“မင်းကတော့ အမြဲကြောက်နေတယ်”
“မင်းက သိပ်အေးတာပဲ”
“ဒီလောက်လေးတောင် မလုပ်ရဲဘူးလား?”
ကောင်လေးက အပြင်မှာတော့ ရယ်တယ်။
“လုပ်ရဲပါတယ်ကွာ…” လို့ ပြန်ပြောတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့—
“သူတို့ ငါ့ကို အားနည်းတယ်လို့ မထင်စေချင်ဘူး…” ဆိုတဲ့စိတ်လေး အမြဲရှိနေတယ်။
⸻
တစ်နေ့ ကျောင်းဆင်းပြီးတဲ့အခါ သူငယ်ချင်းတွေက—
“ဒီနေ့ အိမ်မပြန်သေးဘူး။ အပြင်သွားမယ်” လို့ ပြောတယ်။
ကောင်လေးက—
“မဖြစ်ဘူးကွာ။ အိမ်မှာ အမေက စောင့်နေတယ်” လို့ ပြောတယ်။
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ရယ်ပြီး—
“ဟာ… မင်းကလည်း အမေကြောက်ရတယ်လား?”
နောက်တစ်ယောက်က—
“တကယ်ပါပဲ။ မင်းက ကလေးလေးလိုပဲ”
လို့ ဝိုင်းပြောကြတယ်။
ကောင်လေး မျက်နှာပူသွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ—
“မင်းတို့နဲ့ မလိုက်ရင် ငါက အုပ်စုထဲက မပါသလို ဖြစ်သွားမှာလား…” ဆိုတဲ့အတွေးက ဝင်လာတယ်။
နောက်ဆုံးတော့—
“အေး… လိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီနေ့မှာ သူတို့သွားတဲ့နေရာက မကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အိမ်ကို ပြန်ရမယ့်အချိန်ထက် အများကြီးနောက်ကျသွားတယ်။
ကောင်လေးရဲ့ဖုန်းမှာ အမေ့ဆီက ဖုန်းတွေ ဝင်လာတယ်။
တစ်ခါ။
နှစ်ခါ။
သုံးခါ။
သူငယ်ချင်းတွေက—
“မကိုင်နဲ့ကွာ”
“အခုမှ ပြန်ရင် ဆူခံရမှာပေါ့” လို့ ပြောကြတယ်။
ကောင်လေးက ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲနေတယ်။
အမေ့ဖုန်းကိုကိုင်ချင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ အမေ့ကို ကြောက်တဲ့ကောင်လေးလို့ မမြင်စေချင်ဘူး။
နောက်ဆုံး ဖုန်းကို Silent လုပ်လိုက်တယ်။
ညအိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။
“ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ?”
ကောင်လေးက—
“သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပါ…”
“ဘယ်သွားနေတာလဲ?”
“ဒီနားပဲ…”
“ဖုန်းဘာလို့မကိုင်တာလဲ?”
“မကြားလို့ပါ…”
အမေက သူ့မျက်နှာကို ကြည့်တယ်။
တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူးလို့ ခံစားမိတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီညမှာ အမေက မမေးတော့ဘူး။
“သွား… အိပ်တော့”လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။
နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။
သူငယ်ချင်းတွေက စိန်ခေါ်ကြတယ်။
“မင်းမလုပ်ရဲဘူးလား?”
“လုပ်ရဲရင် လုပ်ပြလေ…”
ကောင်လေးက သူတို့လုပ်နေတဲ့အရာကို မကြိုက်ဘူး။
အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လို့လည်း သိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“မလုပ်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့က သူ့ကို မခေါ်တော့မှာကို ကြောက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ ရောထွေးနေတယ်။
ကြောက်တယ်။
မလုပ်ချင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် သူတို့နဲ့လည်း မခွဲချင်ဘူး။
သူ့ကိုယ်သူလည်း စိတ်ပျက်နေတယ်။
နောက်ဆုံးတော့
“အေး… လုပ်မယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ သူငယ်ချင်းတွေထဲက တစ်ယောက်က သူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်ပြီး—
“မင်း တကယ်မလုပ်ချင်ဘူးမဟုတ်လား?” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကောင်လေး အံ့သြသွားတယ်။
“ဘာလို့?”
“မင်းအခု ရယ်နေပေမယ့် မင်းမျက်နှာက မရယ်ဘူးလေ…” ခဏတိတ်သွားတယ်။
“မလုပ်ချင်ရင် မလုပ်နဲ့ကွာ။ ငါတို့က မင်းမလုပ်ဘူးဆိုတာနဲ့ သူငယ်ချင်းမဟုတ်တော့ဘူးလို့ မပြောဘူး။”
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကောင်လေးရင်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားတယ်။
သူအချိန်အကြာကြီး ထင်နေခဲ့တာက—
သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ဆိုရင် သူတို့နဲ့ အမြဲတူတူလုပ်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် သူသိလိုက်ရတယ်။
သူငယ်ချင်းကောင်းဆိုတာ ကိုယ်မလုပ်ချင်တာကို လိုက်လုပ်ခိုင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်မလုပ်ချင်တဲ့အခါ “မလုပ်လည်းရတယ်” လို့ ပြောပေးနိုင်တဲ့သူပါ။
အဲဒီနေ့က ကောင်လေးက—
“အေး… ငါမလုပ်တော့ဘူး” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အသံက တုန်နေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ပထမဆုံးအကြိမ်—
ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်ရွေးလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။
သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သူ့ကို မစွန့်ပစ်ခဲ့ကြဘူး။
တစ်ယောက်က ပခုံးကိုပုတ်ပြီး—
“ဒါဆို မလုပ်နဲ့ပေါ့။ သွား… တစ်ခုခုစားကြမယ်” လို့ ပြောတယ်။
ကောင်လေးက ပြုံးလိုက်တယ်။
အဲဒီနေ့က သူသိလိုက်တာက—
သူငယ်ချင်းကို ဆုံးရှုံးမှာကြောက်တာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဆုံးရှုံးသင့်ဘူး ဆိုတာပါ။
ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူ့ကို မမေးခဲ့ရင်?
သူ့ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ရင်?
“မလုပ်ချင်ဘူး” လို့ ပြောဖို့ သင်ယူမထားခဲ့ရင်?
သူက အဲဒီနေ့မှာ ကိုယ်မလုပ်ချင်တဲ့အရာကို ဆက်လုပ်မိနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီအတွက် Emotional Intelligence က အရေးကြီးပါတယ်။
လူငယ်တွေကို “သူငယ်ချင်းက မကောင်းရင် မပေါင်းနဲ့” လို့ပဲ ပြောထားလို့ မလုံလောက်ပါဘူး။
သူတို့ကို—
“ငါ ဒီအရာကို မလုပ်ချင်ဘူး”
“ဒါက ငါ့အတွက် အဆင်မပြေဘူး”
“သူငယ်ချင်းဖြစ်တာနဲ့ အရာအားလုံး လိုက်လုပ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး”
“သူတို့မကြိုက်လို့ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းစရာမလိုဘူး” ဆိုတဲ့ Boundary တွေကို သိလာအောင် သင်ပေးဖို့လိုပါတယ်။
ပြီးတော့
“မလုပ်ချင်ဘူး” လို့ ပြောတာက အားနည်းတာမဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့
အကြီးမားဆုံးသတ္တိက—
“မလုပ်ဘူး” လို့ ပြောနိုင်ခြင်းပါ။
လူငယ်တစ်ယောက်အတွက်
သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ရှိဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီထက်ပိုအရေးကြီးတာက
သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မပျောက်ဆုံးသွားအောင် နေနိုင်ဖို့ပါ။
လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းရွေးချယ်မှုကို ထိန်းချုပ်ပေးတာထက်
သူ့ကိုယ်သူ မှန်ကန်တဲ့ရွေးချယ်မှုလုပ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ကို သင်ပေးထားနိုင်ခြင်းက ပိုအရေးကြီးလို့ပါ။
မေမေဖေဖေတို့ရေ…
လူငယ်အရွယ်မှာ သူငယ်ချင်းတွေက အရေးကြီးပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပျောက်မသွားအောင်၊ မလုပ်ချင်တာကို “မလုပ်ချင်ဘူး” လို့ ပြောရဲအောင်၊ မှားနေတဲ့အရာကို မှားတယ်လို့ သိနိုင်အောင် သင်ပေးထားဖို့လည်း လိုပါတယ်။
ကလေးကို
“ဘယ်သူနဲ့ပေါင်းနေလဲ?” လို့ မေးရုံနဲ့ မပြီးသေးပါဘူး။
တစ်ခါတလေ—
“သူငယ်ချင်းတွေနဲ့နေရတဲ့အခါ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လိုခံစားရလဲ?” လို့ မေးပေးကြည့်ပါ။
သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ လက်ခံခံရဖို့အတွက် ကိုယ့်တန်ဖိုးနဲ့ ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်ရဘူး ဆိုတာကို ကလေးတွေ သိလာအောင် သင်ပေးကြရအောင်ပါ။
📌 သင့်ကလေးအတွက် Emotional Intelligence, Self-Awareness, Healthy Friendship နဲ့ Life Skills တွေကို ပိုမိုနားလည်ပြီး လက်တွေ့အသုံးချနိုင်အောင် သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင် Victory Learning Corner ကို Follow လုပ်ထားနိုင်ပါပြီ။
💬 ဒီစာလေးက သင့်အတွက် အသုံးဝင်တယ်ဆိုရင် လူငယ်ကလေးရှိတဲ့ မိဘတစ်ယောက်ဆီကို Share ပေးလိုက်ပါနော်။
#လူငယ်နှင့်သူငယ်ချင်း
#လူငယ်ဘဝ
#ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း
#မိဘနှင့်ကလေး
