If in doubt, go green Emerald.

Looking at the old photos I’ve already seen in my phone gallery,
my endless stream of thoughts—
I don’t think I’ll be able to sleep tonight.

Suddenly, I glance at my phone—it’s 11 p.m.
At this time, she won’t be asleep yet.
Yes, she’s probably not asleep yet.
Maybe she’s studying, or maybe watching a movie.
As I keep thinking about her,
I end up tapping on her contact.
When the word “Dialing” popped up,
my heart started pounding and I quickly hit cancel.
Did the call go through to her?
I’m filled with anxiety and regret.

My name is Khant.
I’m 22 years old.
A university student.

No particular goals in life.
Knowledge and skill? Far from it.
I don’t have the wit to make people laugh loudly.
I don’t even have any close friends I truly cherish.
The only person who understands and accepts my existence
is just me, myself.

Yes, just like I feared—
a call comes in from her.
My heart pounding, I pick up the phone.

“Hello? Hey Khant,
did you call me?”

“Uh… I accidentally pressed it.”

“Oh… alright, I saw a missed call, so I called back.
If it’s nothing important, I’ll hang up then?”

“Yes, yes—just a misdial.”

Beep.
She hung up.

See that?
How calm and cool she is.
Why did I freeze up, unable to speak?
I’m filled with regret for the words I couldn’t say.

The day I first saw her—
her image is still vividly etched in my mind.
Fair, glowing skin,
wearing a black shirt and full-length jeans.
Her style didn’t even match her personality.
But her demeanor was so simple.
And I love simplicity.

She didn’t have that kind of smile
that captivates everyone around her.
She wasn’t energetic or outgoing either.
But she carried a calm, peaceful presence.

From the very first time I saw her,
I was already building thoughts around her.
Yes, I had already fallen for her.

With no real reason,
I kept ending up around her side of the class.
I’d linger in the canteen she liked to eat at.
During free time, I’d search for her whereabouts again and again.
She never knew.

And so...

She’s my senior.
In her final year at university.
A thesis student.
She would often come to our class to collect surveys—
sometimes with friends, sometimes alone.

The person I had been watching so closely
didn’t even know I existed.

One day...

On the top floor of the university library,
I suddenly saw her reading by the window.
I froze for a moment.
I thought about greeting her.

“But... isn’t it weird to greet someone who doesn’t know you?”
I thought to myself,
and chose to sit on the chair next to her.

And just like that,
sitting side-by-side on the top floor of the library,
our eyes met by chance.

It was in my second year of university
that I got the chance to grow closer to her.
Cool, quiet me became cheerful and friendly around her.
Proud, distant me became gentle and soft.
She completely overwhelmed my heart.

She was extremely hardworking
and very patient.
Even when I asked her questions under false pretenses,
she’d patiently explain with genuine care.

I usually don’t speak much—
but around her,
words just flowed out of me like air.
Whether she enjoyed listening or not,
I didn’t even notice.

Talking about books,
discussing lessons—
a whole year passed like that.

Her thesis is now completed.

This time, once exams are over,
we’ll truly have to say goodbye.

--
Chatgpt Translation

ဖုန်း Gallery ထဲက ကြည့်ပြီးသား ပုံအဟောင်းတွေ
အတောမသတ်နိုင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးတွေ
ဒီနေ့ည ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။

ရုတ်တရက် ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ည 11နာရီ။
ဒီချိန်ဆို သူ မအိပ်သေးဘူး ။ ဟုတ်တယ် သူ အိပ်မပျော်သေးဘူး။ သူ စာကျက်နေမလား ၊ သူ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေမလား။ ကျွန်တော် သူ့အကြောင်း တွေးတောရင် သူ့ရဲ့ ဖုန်းContact ကို ကျွန်တော် နှိပ်မိလိုက်တယ်။ Dualing ဆိုတဲ့ စာတန်းပေါ်လာတဲ့အခါ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ပြန် cancel လိုက်တယ်။ သူ့ဆီ ကျွန်တော့်ဖုန်း ဝင်သွားပြီလား ကျွန်တော့်မှာ အပူအပင်များစွာ။

ကျွန်တော်အမည် "ခန့်" ။
အသက် ၂၂နှစ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား။
ဘဝအတွက် မည်မည်ရရ ရည်ရွယ်ချက် မရှိ။
တတ်ကျွမ်းတဲ့ ပညာ ဆို ဝေးပေါ့။ လူတွေ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောအောင် ဟာသညဏ်လည်း မရွှင်။ ကျွန်တော့်မှာ အသဲစွဲခင်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းလည်း မရှိ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ဖြစ်တည်မှုအတိုင်း နားလည်လက်ခံပေးတဲ့ သူဟာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ထဲပါပဲ။

ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ ။
သူ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
ကျွန်တော့် နှလုံးသားတွေ တထိတ်ထိတ်တုန်ရင်း ဖုန်းကို ဖြေလိုက်တယ်။

"Hello" ဟေး ခန့်ရေ၊
ဖုန်းခေါ်ထားတာလား။"

"အာ ..ကျွန်တော် မှားနှိပ်မိသွားတာ"

"အော်...ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ ဖုန်းmiss callဝင်လာလို့ ပြန်ခေါ်လိုက်တာ၊ အရေးမကြီးဆိုရင် ချလိုက်မယ်နော်"

"ဟုတ် ဟုတ် မှားခေါ်မိသွားလို့ပါ"...
တီ ...
သူ ဖုန်းချသွားတယ်။
ကဲ့ ကြည့်....ဘယ်လောက် အေးစက်တဲ့ လူလဲ။
စကား ပြောဖို့ကို ဘာကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေမိလဲ။
ကျွန်တော်ဟာ ပြောခွင့်မရှိတဲ့ စကားတွေအတွက် နောင်တများစွာ။

ကျွန်တော် သူ့ကို စတွေ့တဲ့နေ့။ သူ့ပုံစံကို စိတ်အာရုံထဲ ထင်ထင်ရှားရှား မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ ဖြူလွှလွှ အ‌ရေပြားပေါ်မှာ အနက်ရော shirt နဲ့ ဂျင်းဘောင်ဘီအရှည် ဝတ်ထားတယ်။
စတိုင်က သူ့ပုံစံ မလိုက်ပင်မယ့် သူ့ရဲ့ဟန်ပန်က သိပ်ရိုးရှင်းတယ်။ ကျွန်တော် ရိုးရှင်းတာကို သိပ်မြတ်နိုးတယ်။
သူ့မှာ လူတွေကို စွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အပြုံးလည်း ကျွန်တော်မတွေ့ရဘူး။
တက်ကြွပေါ့ပါးတဲ့ ဟန်လည်း မရှိဘူး။
ဒါပင်မယ့် သူ့မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှု အပြည့်။

ပထမဆုံးမြင်တွေ့ရတဲ့ သူ့ရဲ့ first impression အပေါ်မှာ ကျွန်တော် အမျိုးမျိုး ကောက်ချနေမိတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို စွဲလမ်းနေမိတယ်။

မည်မည်ရရအကြောင်းအရာမရှိဘဲ သူရှိတဲ့ အတန်းဘက်ဆီ ကျွန်တော် ရောက်ရောက်နေမိတယ်။ သူ စားတတ်တဲ့ ကန်တင်းမှာ ကျွန်တော် စောင့်စောင့်နေမိတယ်။ အတန်းချိန်မရှိတဲ့အခါ သူရှိတဲ့ အရပ် ရှာခဲ့ရတာ အခါခါ‌ ပေါ့။ ဒါတွေ သူ မသိခဲ့။

ဒီလိုနဲ့ ...........

သူက ကျွန်တော်ရဲ့ senior ။
တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်။

Thesis ကျောင်းသားပီပီ သူက ကွန်တော်တို့အတန်းဘက်ဆီ survey ကောက်ဖို့ ရောက် ရောက်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့။ တစ်ခါတစ်လေ သူတစ်ယောက်တည်း။
ကျွန်တော် သတိထားမိနေတဲ့ သူ ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် မသိခဲ့။

တစ်နေ့ ။ ။
တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက် အပေါ်ထပ်။ ပြတင်းပေါက်နားမှာ စာဖတ်နေတဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်တယ်။ ခဏ တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ တွေးလိုက်တယ်။
"အို....ကိုယ့်ကို မသိတဲ့သူကို နှုတ်ဆက်မသင့်ပါဘူးလေ" ကျွန်တော်တွေးရင်း သူ့နဲ့ ဘေးချင်းကပ် ခုံမှာ ကျွန်တော် ရွေးထိုင်လိုက်တယ်။


ဒီလိုဒီကြောင်းနဲ့ တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက် အပေါ်ထပ်မှာ ဘေးချင်းကပ်‌ထိုင်ရင်း ၊ မျက်မှန်းတန်းမိရင်းး။
ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်ဒုတိယစာသင်နှစ်မှာ သူနဲ့ စတင် ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ အေးစက်၊ လေးနက်တဲ့ ကျွန်တော်က သူနဲ့ကျ ဖော်ရွေ၊ ရွှင်ပြနေမိတယ်။ မာန ခွာချမရတဲ့ ကျွန်တော်က သူနဲ့ကျ ဆိုးနွဲ့ နုညံ့‌ နေမိတယ််။ သူဟာ ကျွန်တော့်စိတ်ကို စိုးမိုးလွန်းတယ်။

စာကြိုးစားလွန်းတဲ့သူက သိပ်စိတ်ရှည်တယ်။အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး ကျွန်တော် စာတွေ မေးတဲ့အခါ စိတ်လိုလက်ရ ရှင်းပြတတ်တယ်။
စကားအများကြီး မပြောတဲ့ ကျွန်တော်က သူနဲ့ကျ
ပါးစပ်က လေထွက်နေသလို တရစပ်ပြောနေမိတယ်။သူ စိတ်လိုလက်ရ နားထောင်နေလား ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့။

ကျွန်တော်တို့ စာအုပ်တွေအကြောင်း ဆွေးနွေးရင်း၊ သင်ခန်းစာတွေအကြောင်း တိုင်ပင်ကြရင်း တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ Thesis စာတမ်း ပြီးသွားခဲ့ပြီ။
ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲတွေ ဖြေပြီးတဲ့အခါ အပြီးတိုင် နှုတ်ဆက်ရတော့မှာလား ဝေ့ဝါးဝါး။

ဆက်ရန်

Life

It's meant to be survived and tempted to be lovely. Years are long but days are short like our happiness. Sadness are long but happiness is like a lightning. Seeking for a good time might be tough for us. Life goes on. If we have each other our place will be better. At times, We have to accept despairs on the flip side. I, me and myself gradually realize what the life goes through our days.

I’m going to write a diary that no one has ever read.

I’ll start here.
Mental Health – Part 1

Because of the way I am and the way I live, people often have different opinions about me — especially regarding mental and emotional matters. I accept everything they say with joy. Why? Because I respect and care for the people who share their thoughts with me.
This year, I’ve spent a lot of time reflecting on myself — "What kind of person am I?"
I’ve come to understand very clearly what kind of mindset and personality I have.
I’ve become more certain about what I want to become.
I’ve changed.I’ve grown stronger.
I’ve become more peaceful.
I’ve learned to live on my own.I love myself more now.I will try even harder — to become even calmer, more stable, and mature; to live more happily and peacefully.
I’m working on letting go of certain people and things, in order to achieve that peace — even if it means removing them completely from my life.And,I will keep trying to understand and accept everything even more deeply.



Pic from Pinterest

"Anne' Diary"

ကျွန်မ အမည် Anne Frank။
ကျွန်မမှာ အသက် 3နှစ်ကြီးတဲ့ Margoဆိုတဲ့
အမတစ်ယောက်လည်း ရှိ‌သေးတယ်။
Margo က အနေအေးပြီး စာကြိုးစား တော့
အဖေနဲ့ အမေက Margoကို သိပ်ချစ်ကြတယ်။
ကျမကတော့ Margo နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပေါ့။
ကျမက Margoလို ရိုးအပြီး အရှိကိုအရှိအတိုင်း
မပြောတတ်တဲ့ အကျင့်ကို မကြိုက်။
လူဆိုတာ ခံစားချက်၊ရပ်တည်ချက်နဲ့ ရှင်သန်ရတာ။
ပြောသင့်တာ၊လုပ်သင့်တာ လုပ်ရမှာပေါ့။
ကျမက အဲ့ဒီလို တွေးတယ်။

On June 12th ,1942
ကျမအသက်13နှစ်ပြည့်မွေးနေ့။
မှတ်မှတ်ရရ မွေးနေ့မှာ ဖေဖေ မေမေဆီက ကျမဘဝရဲ့ အလိုအပ်ဆုံး၊ အလိုချင်ဆုံး လက်ဆောင်လေး ရရှိခဲ့တယ်။ ကျမလေ သိပ်ပျော်လွန်းလို့ ခုန်ပေါက်မိခဲ့သေး။ လက်ဆောင်လေးက Red -and -white checked Diary book လေး။
ထို Diary bookလေးကို ကျမဘဝရဲ့
သက်ရှိအရာတစ်ခုလို Kitty လို့
အမည်ပေးလိုက်တယ်။
ထို့နေ့ Kitty 's မျက်နှာပေါ်မှာ
ကျမ ပထမဆုံး ရေးလိုက်တဲ့ စာလေးက
("I hope I will be able to confide everything to you, as I have never been able to confide in anyone ,I hope you will be a great source of comfort and support'.)

Netherlands, Amsterdam မြို့
World War II , N**i Germany အုပ်စိုးနေတဲ့ကာလ။ကျမတို့လို Jewish တွေက Yellow Star အမှတ်အသားပါတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ကြရပြီး ရုံးသွားရ၊ ကျောင်းသွားရတယ်။ ဖေဖေက သူ့ရုံးကို စက်ဘီးနင်းပြီး မောသောတကော သွားရတယ်။
ထိုအချိန်က (Jews are forbidden from going Movies, swimming pools, driving cars. Jews are banned buying something from non-Jew. Jewish students are banned joining German schools. )

ထို့နေ့ အဖေ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့နေ့။
အိမ်ရှေ့ကို လူတစ်ယောက်ရောက်လာတယ်။
စာတစ်စောင်ပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားတယ်။
ထိုစာကို မေမေဖွင့်ကြည့်တော့ အမေ့မျက်နှာဟာ ဖျော့တော့ညိုးငယ်။ ကျမ အိမ်ပြင်ဘက်ကို ရုတ်တရက်လှမ်းကြည့်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်ဟာ အရေးပေါ်ကားသံတွေနဲ့ N**is တွေရဲ့ အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းသံတွေ ရောပြွမ်းလို့။

ဒီလိုနဲ့ ဖေဖေ အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။
ကျမတို့မိသားစု ထိုညက ရောက်လာတဲ့
စာနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ခေါင်းချင်းဆိုင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြ။
ထိုစာက Call-up notice for Margo!
Margo အလုပ်သမား စခန်းကို ပို့ဆောင်ခံရခြင်း။ နေ့နေ့ညည မနားမနေ ဖိနှိပ် ခိုင်းခံရမည့် စခန်းကို ၁၆နှစ်အရွယ် Margoကို ပို့ဖို့ ဖေဖေ မစဉ်းစားဝံ့။
(Call-up notice means a Government (especially N**i )orders the youth to deport to the death camps or labor camp)

တဖျောက်ဖျောက်ရွာနေတဲ့ မိုးစက်တွေကြား။
Margoက အဝတ်အစား၊ လိုအပ်တဲ့ပစွည်း အားလုံးထည့်တယ်။ ကျမက ကျမရဲ့ချစ်တဲ့ Kitty (Diary)ကို သေချာထည့်ပြီး ကျမတို့ အိမ်လေးကို နှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်။ ကျမက အဖေ့ကို "where are we going now, Daddy? "လို့ ငိုရင်း မေးရင်း။
အရာအားလုံးကို စွန့်လွတ်ရင်း။

1942 -1943

ကျမတို့ N**iတို့ရန်က ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ
ရက်၊ လ ၊ နှစ်ထိ ကြာရှည်ခဲ့ပြီ။ ဖေဖေ့ရဲ့ company ရဲ့ Attic (ထပ်ခိုး)မှာ ခိုလှုံခဲ့ကြရင်း
Peter (16 years old) မိသားစု နဲ့ ဖေဖေ မိတ်ဆွေ ဆရာဝန် Mr. နဲ့ သိကျွမ်းခဲ့ကြ ။

ကျမတို့ နွေဦးကို ထိတွေ့ခွင့်မရ။ ‌
အပြင်လောကဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာတောင် မေ့လျော့သလိုလို။ ညညကြားရတဲ့ လေယာဉ်သံ၊ သေနတ်သံတွေကအစ အိပ်မက်ဆိုးတွေကအဆုံး
ကျမရဲ့ Kitty (Diary)ကို ရင်ဖွင့်နေမိ။
ကျမစိတ်တွေ ချုပ်နှောင်မွန်းကျပ်လျက်။

တစ်နေ့
ရေဒီယိုမှ သတင်းတစ်ခုကြားရတယ်။
The war is Going to End .ဆိုတဲ့ "စစ်ကြီး ပြီး‌‌ တော့မယ်" မရေရာတဲ့ သတင်း။
we are waiting for being liberated.
Margo က ကျမကို မေးတယ်။ "အကယ်၍
စစ်ကြီးပြီးသွားခဲ့ရင်၊ Jewishလူမျိုး တွေလွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ရခဲ့ရင် ဘာလုပ်ချင်လဲတဲ့။ "
ကျမက professional journalist နဲ့ writerလုပ်ပြီး စာအုပ်တွေ ထုတ်မယ်လို့ ပျော်ပျော်ကြီး ဖြေခဲ့တယ်။ Margoက ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်ချင်တယ်တဲ့။

1943-1944

ကျမ 15နှစ်မြောက်မွေးနေ့ကို ကိတ်ခွဲပြီး ကျင်းပခဲ့။
ဒါဟာ ကျမရဲ့နောက်ဆုံး ကျင်းပတဲ့ မွေးနေ့လို့ ခေါ်ရမလား။ ထိုမွေးနေ့ အန်တီ Miep(Father's employee) ကျမ အတွက် ဂါဝန်နဲ့ ဖိနပ်ဝယ်ပေးတယ်။
ကျမ သိပ်ပျော်နေမိခဲ့။

August 1,1944
ကျမရဲ့ နောက်ဆုံး diary မှတ်စုလေးကို ရေးခဲ့။
Anne wrote her final note " I still believe ,in spite of everything, people are truly good at heart".

August 4,1944

Unexpected things poped out!
N**i soldiers came out and we all are arrested finally!
ကျမတို့ အားလုံး ကားထဲမှာ ငြိမ်ဝပ်စွာ ထိုင်ရင်း
တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း
N**is တွေ ခေါ်ဆောင်ရာသို့။။ ။

မှတ်ချက် ။ ။ N**i separated male and female. At that time Anne, Margo and their mother တို့ဟာ အမျိုးသမီးအလုပ်သမားစခန်း( Women labor camp)ကို ရောက်သွားကြတယ်။ ထို့နေ့က သူတို့အဖေကို နောက်ဆုံးမြင်လိုက်တဲ့ နေ့။ their mother died . Meanwhile, Margo died with typhus. Sooner or later, Anne died with typhus.

No discrimination just Humanity!!

Emerald Kay

Pic from internet

Hay, beloved me,
How have you been? Is everything alright? Well, today I just want to confide you about my daily activities such as my classes, my opposite numbers, my acquaintances, my colleagues, my atmosphere, my health, my plans and my personal despairs. Are you sick of listening to my despairs? Don't worry, I would like to share my good side either.
Well, as usual, I join the classes day in day out. I am supposed to catch the colleagues up though I am not into it. Nonetheless, I made myself happy and calm. I am a bit under the weather today. But I went over it. I am fine now. You know what, I am the person who puts her foot down to bury her head in the sand when someone complains about my negative side.
Anyway, from now on, I will save money, I will control my expenses. I will live my life as a minimalist. I will be content with everything I have so far. I will be thinking about positive energy to come .

Time will tell.
We deserve what we are waiting for some good things.
We just need to wait and see it.
Let's keep patient.