Frosina Remenski

23/08/2026

17/08/2026

🇲🇰🙏🇮🇹 Македонската дијаспора во Италија тагува по еден голем човек и посветен бранител на македонскиот корен, култура и традиција и еден од основачите на Македонската православна црква во Италија ... Прерано се упокои во Господа нашиот брат по Христа, Наумче Ѓероски.

Телото на Наумче ќе пристигне во Корденонс во 15:00 часот на 19 август, во храмот „Собор на Сите македонски светители“ (San Giacomo), на улица Cesare Battisti 21. Опелото ќе започне во 15:15 часот, а погребниот чин ќе се одржи на местото Ciconicco(UD)Via Dei Roncs. каде што ќе биде положено телото на нашиот упокоен брат во Христа Наумче.

Во мое лично име и во име на Генералниот конзулат на РСМ со седиште во Венеција изразувам сочувство до семејството Ѓероски 🙏 Нека почива во мир 🙏

15/08/2026

🇮🇹 BUON FERRAGOSTO 🇮🇹
✝️🙏 Католичката црква на 15 август го слави денот на небесен триумф за сите христијани -
Успение на Пресвета Богородица 🙏✝️

Низ секоја земја каде што свети Крстот, верниците на црквата се здружуваат да го одбележат еден од најраскошните празници на нашата вера - Успението на Пресвета Богородица, Панагија.
На овој ден, се одбележува светиот момент кога Мајката Божја, откако го заврши својот земен живот, „се упокои“ во мир и беше вознесена - со тело и душа - во славата небесна, за да застане од десната страна на својот Син и наш Господ.

Денот не е само празник.
Тоа е космичка прослава - победа над самата смрт - бидејќи Панагија, Заштитничка и Посредничка на верните, е крунисана за Небесна Царица.

Пресвета Богородица се величи, љуби, почитува и слави секој ден, во сите вери и цркви 🙏🙏🙏

08/08/2026

🇲🇰🤝🇮🇹 Денеска Општина Делчево на Свечена седница одржана по повод воспоставувањето на соработката со италијанските општини Новело, Монфорте д’ Алба и Родино, ги официјализира новите пријателства на Делчево со овие италијански општини.

Ова пријателство има посебно значење, бидејќи претставува мост кој ги поврзува Делчево и делчевчани со Италија. Општините ги поврзува многу повеќе од официјалниот потпис на документитите. Ги поврзуваат семејствата на иселениците, кои со години живеат и работат во Италија. Делчево не ги заборава своите луѓе во странство. Нивната енергија, љубовта кон родниот крај и желбата да останат поврзани со Делчево се силен мотив да се продолжи да се гради политика која ќе ја зајакне врската со дијаспората.

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

08/08/2026

Денот како и секоја година во последните 25 години е празничен, но и тажен. Празничен заради христијанскиот празник Св.Петка 🙏, а тажен во низата години, заради загинатите бранители кај Карпалак 🇲🇰

25 години од загинувањето на македонските бранители - прилепските војници кај Карпалак ...
Вечна им слава на бранителите 🇲🇰
На помош Св.Петка 🙏

07/08/2026

🇲🇰🤝🇮🇹 Радува фактот што се продлабочува соработката помеѓу Делчево и италијанските градоначалници од Регионот Пиамонте, каде што живеат и работат најголем број Македонци по потекло од Пијанечко-малешевскиот регион.
Општина Делчево и градоначалникот Иван Гоцевски од денес се домаќини на италијанските градоначалници - Марко Паларо, градоначалник на Општина Новело, Марко Андријано, градоначалник на Родино и делегација од Монфорте, предводена од Лука Роси.

Нивната посета се совпаѓа со деновите кога нашите иселеници од Италија се дома, и кога Делчево живее во духот на Голачките Фолклорни средби.

Делегацијата ќе посети поголем број образовни и културни институции во Делчево и делчевско и ќе го доживее духот на македонската култура и традиција.

Нека продолжи пријателството што нè поврзува 🇲🇰🤝🇮🇹

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

07/08/2026

Една година по трагичните настани од 11.09.2001 година, во еден американски весник се појави кратка белешка, многу едноставна, но неверојатно моќна.

Ви пренесувам дел од неа.
Прочитајте внимателно. Ако сте еден од оние луѓе кои често се иритираат од мали нешта во животот... можеби треба да ја прочитате двапати.

Белешката е збир на детали. Навидум безначајни, но прочитани денес, во тишина, тие стануваат нешто повеќе.

Раскажуваше за еден бизнисмен - многу важен човек - кој бил спасен тој ден, затоа што му бил ред да го однесе синот во градинка.
Друг бил спасен затоа што морал да однесе крофни во канцеларијата и тргнал по заобиколен пат за да ги купи.
Една жена, обично точна, пристигнала доцна затоа што нејзиниот аларм не ѕвонел..
Друг бил заглавен во сообраќај на автопатот во Њу Џерси.
Друг го пропуштил автобусот.
Една жена истурила кафе врз себе и морала да си оди дома за да се пресоблече.
Автомобилот не сакал да запали.
Еден татко задоцнил за да одговори на важен телефонски повик.
На едно дете му требало подолго време од вообичаеното да се подготви.
И еден човек едноставно не можел да најде такси.

Во белешката беше и тој.
Човекот кој беше спасен затоа што тоа утро, носел нови чевли - чевли што му предизвикале плускавец на ногата. Застанал во аптека за да купи фластер.
Таа мала болка, тој мал неочекуван настан..., му го спасил животот.
Затоа беше сè уште жив.

Читањето на сето ова по ред, едно по друго, остава чувство на неизвесност.

Застануваме. Размислуваме. Се прашуваме.

Колку пати се иритираме кога ги забораваме клучевите?
Од црвеното светло во последен момент?
Од телефонскиот повик што нè тера да го пропуштиме автобусот или закажаниот термин?
Колку пати го проколнуваме тоа петминутно доцнење, таа пропуштена врска, тој аларм што не ѕвони?

Живееме во свет што нè учи да брзаме, да не губиме време, да планираме сè. Но, оваа навидум неважна белешка нè потсетува на често заборавената вистина: не сè што ни го троши времето е губење. Понекогаш, тоа е заштита.

Затоа, секој пат кога нешто ќе тргне „наопаку“ во вашиот ден, обидете се да запрете. Дишете.
Можеби тоа доцнење не е случајност.
Можеби тоа заобиколување не е непријатност, туку поголема слика.
Можеби има нешто - или некој - што ве држи подалеку од невидлива опасност.

Не можеме да знаеме.
Но можеме да веруваме.

Затоа што има моменти кога животите се спасуваат не со сила, план, интелигенција или брзина..., туку со неуспех.

И затоа, можеби, треба да научиме да ги благословуваме дури и доцнењата.
Да не се бориме секогаш да бидеме точни, туку да бидеме присутни. Затоа што во тој момент украден од хаосот, можеби има спасение скриено во нас за кое никогаш нема да знаеме дека сме го добиле.
Еден ден, тоа ќе нè натера да сфатиме дека сме биле на вистинското место во вистинско време.
Од причини што само судбината и Бог ги знае 🙏

06/08/2026

🙏 ДЕТЕТО ОД НАГАСАКИ❗️

На 9 август 1945 година, беше фрлена втора атомска бомба во Нагасаки, по првата фрлена врз Хирошима на денешен ден, 6 август.
Дифузна магла го отежнала прецизното погодување на целта: промашување од приближно 4 километри. Дури и оптималната висина била промашена за приближно 150 метри. 210.000 мртви❗️

Ваквите драматични настани честопати кријат приказни, кои фотографите на лице место се во можност да ги раскажат. Таков е случајот со детето од Нагасаки, портретирано од Џо О'Донел.

Трогателни и тажно поетски, овие фотографии излегоа од сандакот на американскиот војник Џо О'Донел. Тие го прикажуваат уништувањето на градот Нагасаки веднаш по експлозијата на атомската бомба во 1945 година.
Во март 1946 година, О'Донел се вратил дома. Не можејќи да ги види или покаже трагичните фотографии што ги направил, ги зел дома со себе и ги заклучил во сандак, обидувајќи се да заборави. Дури во 1990-тите години решил да ги сподели своите фотографии со светот, со надеж дека грешките од минатото нема да се повторат во иднина. Сега неговите слики патуваат низ светот како предупредување за совеста на поединците и народите.

Пустош, лица и детали се појавуваат на приближно 100 фотографии, од кои најзначајната и најпознатата е несомнено онаа што прикажува дете од Нагасаки како го носи својот помлад брат, кој починал во атомското бомбардирање, додека чека ред да биде кремиран. Истата слика беше избрана во 2018 година од папата Франциск за да пренесе обновена порака за мир и да ги потсети сите на „...плодот на војната“, како што пишуваше во описот на фотографијата.

О'Донел почина на 9 август 2007 година, истиот ден кога атомската бомба падна врз Нагасаки, во Нешвил, Тенеси. Тој имаше 86 години. Фотографиите сега се чуваат од страна на будистичкото здружение Хонмон-Бутсуру Шу (HBS) од Кјото, кое ги доделува само под услов иницијативите да имаат за цел да промовираат Култура на мир.

Приказната на фотографот

Видов како поминува едно момче од околу десет години. Носеше бебе на грб. Во тие денови во Јапонија, често гледавме деца како си играат со своите мали браќа или сестри на грб, но ова дете беше очигледно различно.
Знаев дека дошло на тоа место од сериозна причина. Не носеше чевли. Лицето му беше тврдо. Неговата мала глава беше навалена назад како детето да спие длабоко. Детето остана таму пет или десет минути.
Мажите во бели маски му се приближија и почнаа тивко да го отстрануваат јажето што го држеше детето. Тогаш видов дека детето веќе е мртво. Мажите го држеа телото за рацете и нозете и го ставија на огнот. Детето остана таму, неподвижно, зјапајќи во пламенот. Ја гризеше долната усна толку силно што таа светеше од крв. Пламенот гореше ниско како зајдисонцето. Детето се сврте и тивко си замина.

Животните белешки на Џозеф Роџер О'Донел

Џозеф Роџер О'Донел е роден на 7 мај 1922 година во Џонстаун, Пенсилванија. По завршувањето на средното училиште, се пријавил во маринците, кои го испратиле во фотографско училиште.
На 23 години, како наредник во маринската служба, О'Донел ги документирал последиците од бомбардирањата во Јапонија седум месеци, почнувајќи од Нагасаки, уништен од атомска бомба на 9 август 1945 година.
На 28 август 1948 година, неговата единица била меѓу првите што влегле во Јапонија. Меѓу фотографиите била и иконската фотографија „Момче кое стои близу крематориумот“, фотографија од училница со изгорени деца и друга од искинати лица. Армијата никогаш не ги одобрила патувањата на О'Донел во Нагасаки и не било јасно дали ќе ги уништат фотографиите од мртви тела или повредени преживеани. За да биде безбеден, О'Донел ги криел своите патувања од својата единица и тајно ги вратил неразвиените негативи во Соединетите Држави.
По војната, О'Донел се преселил во Вашингтон и кратко го водел своето фотографско студио пред да се врати во јавна служба. Како претседателски фотограф, О'Донел ги забележал култните моменти како што се ракувањето меѓу Хари С. Труман и генералот Даглас Макартур на островот Вејк за време на Корејската војна и претседателот Џон Ф. Кенеди кој размислувал за инвазијата на Заливот на свињите. Бидејќи бил на платен список на владата, О'Донел не добил лично признание за овие фотографии, иако дал автограм и продал некои копии по пензионирањето од владина служба во 1968 година.

Педесет години, тајните фотографии на О'Донел од Нагасаки биле заклучени во куфер во неговиот дом. Кога ги отворил повторно, бил толку вознемирен што станал застапник против нуклеарно оружје, објавувајќи книги и држејќи предавања во Јапонија и САД.

Во 1995 година, контроверзии околу делото на О'Донел се појавија додека Националниот музеј за воздухопловство и вселена се подготвуваше да го изложи „Енола Геј“, Б-29 што ја бомбардираше Хирошима. Неговите слики, наменети да ги прикажат разорните ефекти од бомбите, наидоа на забелешки од ветераните, кои тврдеа дека фотографиите и придружниот текст претставуваат неурамнотежен поглед, занемарувајќи ја агресијата на Јапонија и улогата на бомбите во завршувањето на војната и спасувањето на американските животи. Следствено, фотографиите беа отстранети од кустосските планови, заедно со други карактеристики што се сметаа за навредливи за ветераните. Во интервју за Националното јавно радио таа година, О'Донел изјави дека, врз основа на неговите повоени набљудувања, Јапонија можела да биде поразена со конвенционално оружје, избегнувајќи ги предвидените големи жртви од инвазијата.

Џозеф Роџер О'Донел почина на 9 август 2007 година.

05/08/2026

Во „Одисеја“, има една трогателнa сцена. Одисеј штотуку се спуштил во Подземјето.

И тука го среќава Агамемнон, Кралот на кралевите, најбогатиот и најмоќниот човек на светот, човекот што ги тераше кралевите и народите да треперат. И што прави Агамемнон кога го гледа Одисеј? Плаче, а рацете му се празни. Затоа што доаѓаме на овој свет со празни раце и си одиме со празни раце. Потоа го среќава Ахил, херојот кој живеел само за слава и кој прави ужасна исповед: "Подобро би бил најнизок слуга, отколку да владеам над сите сенки на мртвите".

Одисеј е шокиран. Но, токму во тој момент, се појавува сенка. Сенката го гледа, а тој се осврнува назад. И во таа сенка ја препознава душата на неговата мајка Антиклеја. Сега, ова е најтрогателниот момент во целата „Одисеја“! Со срце полно со емоции, Одисеј брза кон својата мајка! Но, неговите раце фаќаат само воздух. „Три пати се стрчав кон неа да ја прегрнам, а три пати таа ми летна од рацете како сон, како сенка.“

Три пати се стрчав кон неа, вели Одисеј. Не еднаш, не двапати, туку три... Таму, во тие „три пати“ е сè: сите некажани зборови, одбиените прегратки, изгубените моменти, тишините што станаа бездни и бездните што станаа тишини. И целото време што некако се лизна, проголтано од должности, глупави кавги и подеднакво глупави обвинувања, кои, иако ветуваа толку многу, ви го одзедоа она што беше најскапоцено: оние што ги сакате. Оние што ги занемаривте затоа што мислевте дека се „засекогаш“, без да знаете дека „засекогаш“ значи „тука и сега“.

Што ви кажува Хомер?
Дека на крајот, нема да се каете за богатството што не сте го акумулирале, за задоволствата што не сте ги доживеале, туку за „Те сакам“ што не сте го кажале, за прегратките што не сте ги дале, за времето што не сте го поминале со оние што сте ги сакале. Богатството на животот лежи целосно тука, тоа е она што Хомер ви го кажува, во луѓето околу вас. Грижете се за нив 🙏