29/08/2026
Gëzuar Festën e Martirizimit të Shën Gjon Pagëzorit të gjithë shqiptarëve, veçanarisht atyne prej Hotit!
Festat janë shumë të rëndësishme, sepse na japin mundësinë me ndjekë shembujt e mirë dhe burrat e vërtetë, që edhe na me u ba si ata. Ata që festojnë këtë festë duhet me u rritë në virtytet e Gjonit, i cili pati dashninë për të vërtetën, guximin me thanë “asht gabim” dhe gatishmëninë me dhanë edhe jetën për atë që besonte.
Gjon Pagëzori nuk ishte njeri që heshtte kur shihte padrejtësi. Ai nuk e ndryshonte fjalën e vet pse përballë kishte mbretin. Nuk pyeste a do ta dëgjonin, a do ta sulmonin, apo a do ta burgosnin.
Ai i tha mbretit Herod se nuk asht e drejtë ajo që po bante. Dhe për të vërtetën, Gjon Pagëzori pagoi çmimin ma të madh: dha jetën e vet.
Ai mund ta kishte mbyllë gojën. Mund të kishte thanë: “Nuk po flas, se asht mbret.” Por Gjoni nuk e sh*ti të vërtetën për me shpëtu veten.
Ma mirë me vdekë për të vërtetën, sesa me jetue tue e mohue atë.
Pikërisht për këtë, Hoti e ka marrë këtë burrë si Shenjtin Pajtor të Hotit, dhe ai u ba model për Hotin: një burrë që nuk pati frikë me thanë të vërtetën, edhe kur e dinte se e vërteta mund t’i kushtonte jetën.
E për këtë, Hoti dha edhe shumë burra me burrni të ngjashme, sepse ndoqën shembullin e Shën Gjon Pagëzorit, veçanarisht Dedë Gjon Lulin, djalin e Gjonit.
Ai e pa se populli i vet ishte nën një sundim që ua kishte marrë lirinë dhe dinjitetin. Ai nuk tha: “Le të rrimë urtë, se kështu ka qenë gjithmonë, e mos me u përça e me krijue konflikte, se po u rrin hatri muslimanëve me luftue Osmanët.”
Jo! Ai tha, si Gjoni: “Nuk lejohet. Kjo asht gabim. Nuk kemi lindë me kenë skllevën të Turkut!” Si burrë vigan, ai u ngrit kundër robnisë osmane. U ngrit për lirinë e Malsisë. U ngrit për tokën, familjen, fenë dhe nderin e popullit të vet.
Gjon Pagëzori luftoi për të vërtetën, edhe kur ajo i kushtoi jetën.
Dedë Gjon Luli luftoi për lirinë, edhe kur ajo kërkoi sakrificë.
Njani nuk pranoi me heshtë para mbretit. Tjetri nuk pranoi me heshtë para skllavnisë së Turkut.
Njerëzit që nderojmë duhet të jenë njerëz që na mësojnë si me jetue.
Sepse çfarë kuptimi ka me festue një Shenjt, nëse nuk duem me ndjekë shembullin e tij?
Katolikët nuk i nderojnë Shenjtët vetëm si figura të së kaluemes. I nderojmë sepse duem me marrë jetën e tyne si shembull.
Kur nderojmë Gjon Pagëzorin, na kujtohet se duhet me pasë guxim me thanë të vërtetën. Kur nderojmë martirët, na kujtohet se ka gjana që vlejnë ma shumë se jeta. Kur festojmë festat e Shenjta, na nuk festojmë vetëm një ditë në kalendar. Na marrim si shembull njerëz që kanë jetue për të vërtetën dhe na mësojmë me e dashtë edhe na të vërtetën.
Prandaj, le të mos jenë Shenjtët vetëm emna që i përmendim, por shembuj që i ndjekim. Le të mos jenë heronjtë vetëm figura që i kujtojmë, por burra që na frymëzojnë me u ba ma të fortë, ma të drejtë e ma të guximshëm.
Sot, në festën e Martirizimit të Shën Gjon Pagëzorit, le të lutemi që Shën Gjoni të ndërmjetësojë për ne para Zotit; që të na japë guximin e tij, dashninë e tij për të vërtetën dhe forcën e tij me qëndru në atë që asht e drejtë, edhe kur asht e vështirë.
Na i modelojmë Shenjtët, sepse Shenjtët modeluen Krishtin. Ata na tregojnë me jetën e tyne se si me ndjekë Krishtin. E nëse na duem me u ba si Shenjtët, atëherë duhet me ndjekë Atë që ata ndoqën: Jezu Krishtin.
Shën Gjon Pagëzori, lutu për ne!
Qofshim të denjë me ndjekë shembullin tand dhe, tue ndjekë ty, me iu afrua gjithmonë ma shumë Krishtit.
