Know For Life

පොඩි මෑන්ගේ ගණිත පාඩම !!!
“සුබ උදෑසනක් වේවා ! පුතාල හැමෝටම”
හුරුබුහුටි ගුරුතුමිය තමන් අත වු පොත් මිටිය මේසේ උඩින් තිබ්බා .
“සුබ උදැසනක් වේවා ! ටීචර්”
පන්තියේ ඔක්කොම දරුවෝ නැගිටලා එක වරම ගුරුතුමියට .අපි එක මතක් කරගමු.,
දැන් පන්තියේ ළමයි භාගයක් විතර අත උස්සගෙන ඉන්නවා .මුල්ම අවස්ථාව අරගෙන පොර වෙන්න .ටීචර් එක එක්කෙනාට අවස්ථාව දුන්නා.
"ඔය පුතා කියන්න "
123456…ආදී වශයෙන් නිවැරදිව පිළිතුරු දුන්න අය තමයි වැඩිපුරම හිටියේ .කීප දෙනෙක් හිටියා අතර මැද ඉලක්කම් අමතක වුනු අයත් .
ඔය අතරේ එක දරුවෙක් ඉලක්කම් ගැන්නා මේ විදියට.
9 8 7 6 5 4 3 2 1 0
පන්තියේ අනික් අය මේ දරුවා දිහා බලා ඉන්නවා .
ගුරුතුමියත් පුදුම වෙලා!
"පුතේ ඔහොම නෙමෙයිනේ මම කියලා දුන්නේ "
"නැහැ ටීචර් අපේ තාත්ත ගනින්නේ මෙහෙමයි."
බලපුවහම දරුවාගේ තාත්තා අභ්‍යවකාශ ආයතනයක රැකියාවක් කරන කෙනෙක්.
මේ විධියට ගනින්නේ අභ්‍යවකාශ යානා ගුවන් ගත කරන්නයි!

මම මේ කථාව ඇහුවේ සාමාන්‍ය පෙළ කරන කාලේ.මටත් මේ උත්තරේ අමුතු උනත් වටිනාකමක් දැනුනා. මේ අදහස මම මගේ සාමාන්‍ය පෙළ සහ උසස් පෙළ සදහා යොදා ගත්තා.ඒ ක්‍රමය සාර්ථක උනා.එයට හොදම සාක්ෂිය තමයි මේ විදිහට මාව හමුවෙන්න ලැබීම.ඒක කලේ මෙහෙමයි.
1. ලොකු කොලයක් අරගෙන එය අගලේ අගලේ කොටු ඇද ගත්තා.
2. විභාගෙ තියෙන දිනය "0"ලෙස සලකා අද සිටින දිනයට ඉලක්කම් ආපස්සට දා ගත්තා.
3. අද දිනයේ සිට ඉදිරියට දින දර්ශනයේ දින දා ගත්තා.
4. එදිනෙදා කලයුතු වැඩ එම කොටුවෙ සටහන් කර ගත්තා.
උදාහරණයක් ලෙස:
අද ඡූලි 1 වෙනිදා
ඡූලි 7 වෙනිදා මට යම් දෙයක් කරන්න අවශ්‍යයි.
7 වෙනිදට 0 ලෙසද
6 වෙනිදට 1 ලෙසද
5 වෙනිදට 2 වශයෙනුත්,
1 වෙනිදා දක්වා දින යෙදූ විට 1 වෙනිදට දිනය වන්නේ 6
එනම් අපගේ කාරිය සදහා ඇත්තේ තව දින 6කි.
7වෙනිදා ඉලක්කය සපුරා ගැනීම සදහා කලයුතු කාර්යයන් අදාල දින ඉදිරියේ සටහන් කරගන්න.
සටහන් කරගත් කාර්යයන් එදිනටම නිසි පරිදි ඉටු කරන්න.
ඔබගේ ඉලක්කය කෙතරම් දුෂ්කර වුනත් එය පහසුවෙන් ජය ගන්න හැකි වෙනවා නියතයි!
ජයවේවා !!

මේ කතාවේ කථා නායකයා ජෝශප් .ඔහු අතිශයින්ම භක්තිමත් කතෝලිකයෙක්.ඔහු ජීවත්වුණ දුෂ්කර පළාතට එනවා කතෝලික පුජකතුමෙක් අලුත් පල්ලියක් පටන්ගන්න. මේ ජෝශප් ස්වේච්චාවෙන්ම වැඩ කරනවා. පොඩියට පල්ලියක් හදනවා .ගමේ අයගෙත් උදව් ඇතිව .පල්ලිය පටන්ගෙන ටික කලකදී පල්ලියට එන බැතිමතුන් වැඩි වෙනවා.පල්ලිය ටික ටික දියුණු වෙනවා,පල්ලියට ආධාරත් ලැබෙනවා. ජෝශප් පල්ලියේ වැඩ කර ගෙන ඉන්නවා .
දැන් පල්ලියට අවශ්‍ය වෙනවා, ගණන් හිලව් ලියන්න කෙනෙක් .
පුජක තුමා ජෝශප්ගෙන් අහනවා.
"ජෝශප් පල්ලියේ ගණන් හිලව් ලියන්න ඕනි .ඔයාට පුලුවන්ද ?කරන්න "
ජෝශප් ඉතාමත් බැගැපත්ව කියනවා.
"අනේ.. ෆාදර් මට අකුරු සාස්තරේ බැහැනේ .මම ඉගෙන ගෙන නැහැනේ ."
“එහෙනම් ජෝශප් අපිට ලියන මහත්තයෙක් ගන්න වෙනවා”
ඔහොම කිව්ව පුජකතුමා පල්ලියේ වැඩට ලියන්න පුළුවන් කෙනෙක් ගන්නවා .
දැන් පල්ලියේ වැඩට දෙන්නෙක් ඉන්නවා .මේ පල්ලියට දෙන්නෙක් නඩත්තු කරන්න අමාරුයි.
එනිසා ජෝශප් කැමැත්තෙන්ම පල්ලියෙන් යනවා අලුත් කෙනාට ඉඩ දීල .හැබැයි පල්ලියට එනවා, යනවා ,පල්ලිය අතහැරියේ නැහැ .
දැන් ජෝශප් පුජාව දවසට පුජාවට එන බැතිමතුන්ට ඉටිපන්දම් විකුනන්න පටන් ගන්නවා පොඩියට. පල්ලියට එන අයත් අවශ්‍යතාවය නිසා සහ අනුකම්පාව මුල් කරගෙන ඉටිපන්දම් මිලට ගන්නවා. දැන් ජෝශප්ට එච්චරම නරක නැහැ .ඔහොම ඉටිපන්දම් විකුණන අතරේ එයාට ඕනි වෙනවා සුරුට්ටුවක් බොන්න . කුඩා කඩ කිහිපයකටම ගොඩ වුනත්, සුරුට්ටු තිබුනේ නැහැ .සුරුට්ටු බොන අය පල්ලියට එනකොට මගදී සුරුට්ටු අරන් ඇවිත් තමයි බොන්නේ .ජෝශප් ඊළගට ඉටිපන්දම් ගෙන්න නගරයට ගිය වෙලාවේදී සුරුට්ටු ටිකක් ගේනවා එයාට බොන්න .
ජෝශප් ඉටිපන්දම් විකුණන ගමන් සුරුට්ටුවක් බොනවා දැකපු අය අහන්න ගත්තා
"නැද්ද ? ජෝශප් සුරුට්ටුවක් ගන්න"
" දෙන්නම් මහත්තයා ."
දැන් ඔන්න ජෝශප් සුරුට්ටු වෙළදාම පටන් ගත්තා. නගරයට ගියාම ජෝශප් සුරුට්ටු සහ ඉටිපන්දම් අරගෙන එනවා.
දැන් වෙළදාම හොදයි .ඊට පස්සේ එයා සුරුට්ටු ඔතන්න පටන් ගත්තා .ටික කලක් යනකොට සේවකයෝ කිහිප දෙනෙක් මේකට සම්බන්ධ වෙනවා. දැන් ජෝශප්ට සල්ලි තියෙනවා .බැංකු ගිණුමක් අරිනවා, මුදල් තැන්පත් කරන්න බැංකුවට බාරදෙනවා.
"මහත්තයා මේ සල්ලි ගැනලා acc එකට දාන්න" කියලා.
" ජෝශප්ට අකුරු බැරිද ?"
බැංකු ලිපිකරු අහනවා
"බැහැනේ"
"අකුරු සාස්තරේ පුළුවන් වුනානම්, කොච්චර දියුණු වෙන්න තිබුනද ?"
"අකුරු පුළුවන් වුනානම්, මම තවම පල්ලියේ කුරුටු ගානවා."
ජෝශප් හිනා වෙලා උත්තර දුන්නා .
ජෝශප්ගෙන් වුනත්, අපිට ඉගෙන ගත හැකි පාඩම්..?
ජෝශප් සිය දිවිනසා ගත්තේ නැහැ,
පල්ලිය ඉදිරිපිට උද්ඝෝෂණ කලේ නැහැ,
වෙන පල්ලියක් හොයාගෙන ගියෙත් නැහැ,
ඔහු හදුනාගත් වෙළද රික්තකය ප්‍රයෝජනයට අරගත්තා.
ක්‍රමානුකුලව ඔහු කර්මාන්ත ශාලාවක හා ව්‍යාපාරයක හිමිකරුවෙක් වුනා .
ඕනෙම දුකකට දිරියෙන්, ඉවසීමෙන් මූහුණ දීම,
අතීතයෙන් පළිනොගැනීම,
අතීතයට සාප නොකිරීම,
නිෂ්පාදනයකට පළමුව වෙළදපල සකසා ගැනීම . මේ කතාවෙන් අපිට උගත හැකි පාඩම්ය .

ආරාධනා....!!!
ඔබ,ඔබග‍ේ අත්දැකීම් හා දැනුම අන් අයගේ යහපතට යෙදචීමට කැමැත්තෙන් සිටින අයෙක්ද?
එම තොරතුරු Know For Life පිටුවෙහි පළකරන්න සූදාතම්!
අපිට,එචන්න.සුදුසු නම් පළ කරන්නෙමු.
076 250 0432
[email protected]

දාම් සහ චෙස්
ගමේ කෝපි කඩේ හා මළ ගෙවල් හා තදින් බැදී ඇති දාම් ක්‍රීඩාව ගැන නම් අපි හැමෝම වගේ දන්නවා .කවදා කෙලෙසක පටන් ගත්තා දැයි නොදන්නා නමුත් දාම් ලැල්ලේ ඇත්තේ සුදු-කළු කොටු සමුහයක්. සුදු-කළු එකම හැඩයේ ඉත්තන්ය .මෙම ක්‍රීඩාවේ ඉත්තන් ඉදිරියට යනවා විනා පසුපසට ඒමක් නැත .සෑම ඉත්තෙක්ගේම හැසිරීම එක සමානය .
ශේෂා නම් තැනැත්තෙකු විසින් ඉන්දියාවේදී ආරම්භ කලා යැයි සැලකෙන චෙස් ක්‍රීඩාව දාම් මෙන් නොවේ.සුදු-කළු කොටු 64 කින් සහ විවිධ හැඩයන්ගෙන් යුත් විවිධ නම් වලින් හදුන්වන ලබන ඉත්තන් 32 කින් මෙම ක්‍රීඩාව සමන්විතය .එක් එක් ඉත්තන්ගේ චලන විලාශයන් වෙනස්ය. ඉතාමත් වටිනා ඉත්තා රජු වුවත්,රජුටද ශාපයක් ඇත .අවාසනාවකට රජුට ගමන් කල හැක්කේ යාබද කොටුවට පමණයි. බලවත්ම ඉත්තා රැජින වන අතර, රැජිනට රුක් සහ බිෂොප් ගේ ක්‍රියාකාරකම් බද්ධව කොටු අතර ඕනෑම දුරක් ගමන් කලහැක .රුක් ,බිෂොප් හා නයිට්ට ඔවුන්ට ආවේනික ගමන් විලාශයක් ඇත.පළවෙනි සොල්දාදු ඉත්තට කොටු දෙකක් ගමන් කළහැකි වුවත්, ඉන්පසු ගමන් හැක්කේ එක කොටුවක් පමණි. මෙය හොදින් බැලුවොත් සමාජය නියෝජනය කරන බවක් පෙනේ.
දාම් ක්‍රීඩාවේදී ඉදිරියට යමින් කපා දැමිය හැකි පලවන අවස්ථාවේදීම තම ප්‍රතිවාදී ඉත්තා කපා හැරීම සිදුවේ.
නමුත් චෙස් ක්‍රීඩාවේදී එසේ නොවේ.
ඉදිරියට යාම, පසුබැසීම, පහර දිය හැකි විටදී වුවද පහර නොදීම, අවශ්‍ය විට තම ඉත්තන්ව බිලිදීම, අනෙකාගේ චලනයන් මනා ව නිරීක්ෂණයෙන් පසුව තම චලනයන් සැලසුම් කිරීම ආදී වශයෙන් බුද්ධිය මෙහෙයවා කරන ක්‍රිඩාවකි.
මනස ඉතාමත් හොදින් සන්සුන් කරගෙන ඉදිරි සැලසුම් සකස් කිරීමෙන් පමණක් චෙස් ක්‍රීඩාව ජයගත හැක.
අපි ජීවත්වීමේදී වැඩිපුර සිදුකරන්නේ දාම් ක්‍රීඩාව ය. නිසි ඉදිරි දැක්මක් ,ඉදිරි සැලසුම් නොමැතිව අනෙකාව පරාජය කිරීමේ චේතනාවෙන් ක්‍රියා කරයි.
නමුත්, චෙස් ක්‍රීඩාව තුලින් අපට අනෙකා නිරීක්ෂණය කිරීම,ඉවසීම ඒ අනුව සැලසුම් කිරීම ,වලක්වා ගැනීම, පසුබැසීම,නිසි තැන්හි පහර දීම , ආදී බොහෝ දේ ඉගෙන ගත හැක .
එම පාඩම ජිවිතයට බද්ධ කරගන්න .කටයුතු හොදින් සැලසුම් කර ඉවසීමෙන් අවශ්‍ය තැන්හි අවශ්‍ය පරිදි කටයුතු කරන්න .
ඔබ චෙස් ක්‍රීඩාවේ යෙදෙන කෙනෙක් නම්, එය සහතිකයකට හෝ වෙනත් ප්‍රතිලාභයක් වෙනුවෙන් නොව, චෙස් ක්‍රීඩාව කියා දෙන පාඩම් ප්‍රයෝජනයට ගෙන ජීවිතය ජයගන්න.
දැන් ඉතින් කලබල වෙලා චෙස් බෝඩ් සහ ඉත්තෝ පොත් ආදිය සොයා ගෙන චෙස් ක්‍රීඩාව ඉගෙනගන්න හදිසි වෙන්න එපා .හෙමිහිට ඉගෙනගන්න.
චෙස් ක්‍රීඩාව මත පදනම්ව චෙස් ක්‍රීඩාව බද්ධ කර ගත්ත, නවකතාවක් තියෙනවා "පර්සෝනා " කියලා. එක කියවලා බලන්න .පොතේ කතෘ කැලුම් වැලිගම මහතාගේ අවසරය මතයි මේ සටහන එකතු කලේ .

හොදම දෙයක් කරන්න…

මම යමින් හිටිය බස් එකට නැග්ගා අවු 60-65 කෙනෙක්, මම එයාව දැක්ක ගමන් කවුද?කියල මතක් වුනා.
“සර් ගුඩ් මෝනින්”
“ගුඩ් මෝනින්”
"මොකද? අද බස් එකේ යන්නේ "මම ඇහුවා.
"කාර් එක පුතා අරගෙන ගියා., ඒ නිසා බස් එකේ යනවා.” බොහොම සැහැල්ලුවෙන් හිනාවෙලා උත්තර දීලා සීට් තිබුන නිසා ඉස්සරහට ගිහින් වාඩි වුනා .ටික වෙලාවකින් බස් එකේ සෙනග පිරුනා. අමාරුවෙන් කෙනෙක් බස් එකට නැග්ගා .පේන විදියට රෝගියෙක් .කවුරුත්ම සිට් එකක් දෙන පාටක් නැහැ .මම කලින් කිව්ව මහත්තය නැගිටලා සිට් එක දීලා ඉස්සරහට ගිහින් හිටගෙන ඉන්නවා .මම මගේ සිට් එක දෙන්න ඉගි කලත් හිනාවෙලා එපා කියල සංඥා කලා ..
මේ සිද්ධිය දැකපු මට මිට අවු 30-35කට ඉහත අතීතයට යන්න සිද්ධ වුනා මෙතුමාගේ මතකයන් ඔස්සේ.
අපි වැඩට ගියේ ප්‍රාදේශීය කුඩා නගරයක ඉදලා, එම දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රධාන නගරයට.ඔහු ප්‍රාදේශීය නගරය අවට පදිංචි වුනත් ඒ කොයි ගමේද?කියල දන්නේ නැහැ. කොහොම වුනත් අපි වැඩට ගියේ එකම බස් එකේ . එනකොටත් සමහරදාට හමුවෙනවා.ඔිනෑම කෙනෙක් එක්ක කතාකරනවා හිනාවෙනවා . අපිට හැමදාම සීට් හම්බවෙනවා .හිටගෙන යන අයගේ බෑග් තියාගන්නවා. හිටගෙන යන්න අපහසු කෙනෙක් හිටියොත් නැගිටලා සීට් එක දීලා හිටගෙන යනවා .ඔය බස් එකට පොලේ යන වයසක අය බඩු පොදි උස්සගෙන නගිනවා. මෙවැනි අවස්ථාවල බස් ඒකෙන් බැහැල ඒ අයට උදව් කරනවා.හොදට ඇදල බ්රීෆ්කේස් එකකුත් අරගෙන තමයි වැඩට යන්නේ, සමහර දාට ටයි දාල යන දවසුත් තියෙනවා. කොහොම වුනත් මේ අපුරු චරිත ලක්ෂණ නිසාම කුළුපග වුනා, හැබැයි ඔහු කවුද ?කියන එක ඔහු සගවා ගත්තා. පසුකලෙක මම හිතුවේ ඔහුගේ කුළුපග වීමට හානියක් වේවි කියල සගවගත්ත වෙන්න ඇති කියලා .
පසුකලෙක ඔහු වෑන් රථයකින් යන්න පටන් ගත්ත .අපිවත් එක්ක යනවා ඒ වෑන් එකේ .විටින් විට ඔහු හම්බවෙලා කල කතාබහේදී ඇතිවුනේ මෙහෙම දෙබසක් !
"ඇයි මහත්තය ඔය විදියට කටයුතු කරන්නේ" ?
"මම දවසකට අඩුම තරමින් උදව් 2ක් කරනවා කාටහරි "
"අදුරන අයටද?"
"නැහැ, ඕනෙම කෙනෙකුට "
"ඇති වැඩක් තියෙනවද ?"
"නැතිවෙන්න පුළුවන් එක කොයි විදියට හරි ආපහු ලැබේවි"
"මහත්තය බුද්ධාගමේද? "
"ඔව් හැබැයි…, මම හරියට ගථා වත් දන්නේ නැහැ "
"එහෙනම් ඔහොම කරන්නේ "
“මම දන්නා "පව් පින් " නම්, කවුරුන් හෝ කෙනෙකුට ජීවිතය පහසු කරවීම සතුටින් ඉන්නට සැලැස්වීම පිනක්”
“එතකොට පව?”
“කාට හෝ කෙනෙකුට දුක් දීම, අසතුටින් ඉන්න සැලැස්වීම පවක්”
“ඒ නිසා සැමවිටම කාවහරි සතුටින් තියන්න උත්සහ කරන්න.”
“ඉතින් අපිට එහෙම කරන්න පුළුවන් කොහොමද ?”
“ ඔයාගේ රාජකාරිය හොදින් කරන්න.”
“ඔබගේ දැනුම බෙදා දෙන්න, කාටහරි උදව්වක් වේවි .”

මගේ know for life ඔහුගේ උපදෙස් වල ප්‍රථිපලයක්.
මේ කරන්නේ දන්නා දෙය බෙදා දීම තුලින් යහපතක් කිරීමය .
මෙය කියවපු ඔබත් දැන් ඉදලම අඩුම තරමින් දිනකට හොද දේවල් 2 ක් කරන්න .වැඩි වුනාට කමක් නැහැ .අඩුම තරමින් 2ක්!
ඔබ නොහිතාම මෙවැනි අදහස් බෙදා දීමට උදව් කිරීමත් හොද දෙයක් .මෙය අවසන් කරන්නට පෙර මෙයත් කිවයුතුමය.
මම ගියා දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රධාන රෝහලට මගේ වැඩක් කරගන්න මට අවශ්‍ය අංශයේ ප්‍රධානියා මොහුයි .
ඔහු වෛද්‍යවරයෙක්…!!!

මට ඉතිරි වුනේ අහන්න එකම ප්‍රශ්නයයි!
"සර් මේ විදියට හැම කෙනාටම හැම විදියකින්ම උදව් කරමින් ලබාගන්න උත්සහා කරන්නේ මොකද්ද ?"
“මම මැරෙන මිනිහෙක්! මැරුණට පස්සේ සත්ව ආත්මයක් ලැබුනත් කමක් නැහැ. බුද්ධිමත් සතෙක් වෙන්න කියලයි පතන්නේ "
"අනේ සාධු " මම හිතින් කිව්වා .

බස් කතාව….!!!
අපි මේ කතාව පටන් ගමු, පිටකොටුව බස් ස්ටෑන්ඩ් එකෙන්. ඔයාල අකමැති නැහැනේ.
කැමති විදියට හිතා ගන්න මේ දෙන්නගේ ලිංගභේදය . දෙන්නෙක් බෑග් කරේ එල්ලගෙන එනවා පිටකොටුවට . මේ බෑග් වල තියෙනවා කොහෙහරි ගිහින් නවතින්න අවශ්‍ය අඩුම කුඩුම.
ස්ටෑන්ඩ් එකේදී හමුවීම අහම්බයක් නෙවි. මෙයාල ටික කලෙක ඉදලා එකිනෙක අදුනනවා.
එක්කෙනෙක් හිතාගෙන ඇවිත් තියෙන්නේ කතරගම යන්න .අනෙක ඇවිත් තියෙන්නේ අනුරාධපුරේ යන්න .
හම්බවෙලා මෙතන ඉන්නවා පැයක් විතර. ඒ අතරතුරේ පෙට්ටි කඩේකින් වඩේ කාලා ප්ලේන්ටි බොනවා.
හැබැයි.. මේ අය ආවේ මොකටද? යන්නේ කොහේටද? කියලා කතාවෙන්නේ නෑ .
මේ කාලය තුල වෙන වෙන වල්පල් කතාකරනවා .ඔතනට ආව අනුරාධපුරේ යන බස් එකක් .
කතාව පිටම නැග්ග දෙන්නම අනුරාධපුර බස් එකට,
එකම සිට් එකේ වාඩි වෙලා යනවා. තාම කතාව දැන් බස් එක යනවා. කතාව ටික ටික දියාරු වෙනවා.දැන් එකෙක් කවුළුවෙන් බලාගෙන නෑ.., ඔව්.., හ්ම්ම්… උත්තර දෙනවා . කතරගම යන්න ආපු එකා වටපිට බලනවා, පාර දෙපැත්තේ board කියවනවා .කටුනායක.., මීගමුව.., හලාවත…
දැන් කතරගම යන්න ආපු එකාට මතක් වෙනවා යන්න ආවේ කතරගම, ඒත්… මේ බස් එක යන්නේ අනුරාධපුරේ!! දැන් තමයි සිහිවෙන්නේ හරි පාරේ නොයන වග .

වට පිට සීට් වලට එබිලා බැලුවා ,ටෝක් එකක් දාලා සෙට් වෙන්න. එකෙක් වත් හිටියේ නැහැ ෆිට් වෙන පොරක්! හිටියා නම්, සෙට්වෙලා මගදී බහිනවා.
හොද වෙලාවට එහෙම එකෙක් හිටියේ නැහැ. ඒක නිසා ගමනේ ඉතිරි ටික ඉස්සරහ සීට් එකට ඔලුව තියාගෙන නිදා ගත්තා වෙන දෙයක් වෙයන්! කියලා.
ඒක බස් කතාවක් වුනාට, ඉතාමත් ප්‍රභල ලෙස සමාජයට/ පුද්ගලයින්ට සිදුවන ඛේදවාචකයක පසුබිම!!
මේ බස් ගමන හොදින් බලන්න .
ඔවුන් දෙදෙනා යා යුත්තේ කොහෙටද? කියා සාකච්ඡා කලේ නෑ .බස් එකට ගොඩවෙන්න කලින් සාකච්ඡා කරලා එකගතාවයකට එන්න තිබුනා යන්නේ කොහෙද..? කියලා. එක අයෙකුට තමන්ගේ ගමනාන්තය දෙදෙනා වෙනුවෙන් කැප කලයුතු වෙනවා .එහෙම නැත්නම් ගමනාන්ත දෙකම අතහැර දෙදෙනාම එකග විය හැකි ගමනාන්තයක් තෝරා ගතයුතු වෙනවා .එහෙම වුනා නම් ගමන පුරාම දෙදෙනාම කැමැත්තෙන් හා උද්යෝගයෙන් ඉන්නවා.
ඒ නිසා ගමන පටන්ගන්න කලින් පොදු එකගතාවයකට/ අරමුණකට නාභිගත වෙන්න .මම මේ කතාව එක එල්ලේම සම්බන්ධ කරන්නේ විවාහයට!
අපේ රටේ දික්කසාද වලින් අවසන් වන විවාහ මෙන්ම, අසතුටින් ඇදගෙන යන විවාහ තමයි වැඩි .ඉතාමත් අතලොස්සක් තමයි හොදින් ඉන්නේ . සතුටින් ජීවිතය ගෙවන්න නම් පොදු එකගතාවයකට එන්න.පොදු අරමුණකට වැඩ කරන්න. එහෙම නූනොත්,ඔවුන්ගේ උවමනාවක් නැතිව ඔබේ උවමනාවට ගෙන්නා ගන්න අහිංසක දරුවොත් පව් ගෙවනවා.හොදට හිතල බලන්න .

ජංගම communication එක
මීට වසර ගණනකට පෙර පිටරටකට call එකක් ගන්න e mail එකක් යවන්න, fax එකක් යවන්න, ඕනේ වුනාම කොළඹ ආවා මතක ඇති, සන්නිවේදන කටයුතු කරගන්න. හැබැයි කිසිම communication එකක් සන්නිවේදන කටයුතු පමණක් කළේ නැහැ .ඒවායේ බෝඩ් එකේ තියෙන communication එකට අමතරව වූල් බෑන්ඩ් ,ෆොටෝ කොපි ,පොත් පෑන් ආදී බොහෝ දේ විකුණුවා..නැතුව බැහැනේ, වියදම් පියවා ගන්න.
ඔය කාලේදී රට පුරාම communication හතු පිපුනා.
දැන්නම් හැමෝම අතේ smart phone…!
email ,IDD calls msg එකී නොකී හැමදේටම තත්පර ගානයි .
දැන් communication කියන්නේ board ලෑලි විතරයි .
එක පැත්තකින් තියමු…..

කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ තියෙනවා දුෂ්කර කදුකර ගමක්, ඒ ගමේ මිනිස්සු නගරයට 3km විතර පයින් එන්න ඕනි. නැත්නම් ත්‍රීවීලර් එකක යන්න ඕනි, රු 400/= විතර යනවා. හැබැයි ගමට ලයිට්,දුරකථන තියෙනවා .
ඔය ගමේ ඉන්නවා A /L කරන කොල්ලෙක්… මාව හදුනනවා. කොල්ලට ලොකු උවමනාවක් තියෙනවා කීයක් හරි හොයාගන්න .
මම ඇහුවා….,
“ඔයාලගේ ගමේ අය bill ගෙවන්නේ කොහොමද ?”
" ටවුමට ගිය වෙලාවට ගෙවනවා "
“ඉතින්… ඔයා ගෙවන්නකෝ ඒ bill ටික”
“ඒ කොහොමද?”
“ඔයා ගිහින් බැංකු ගිණුමක් අරින්න…,
internet banking හදාගන්න,සල්ලි අරගෙන බිල් ගෙවන්න,බිලේ සල්ලි ටවුමට ගිය වෙලාවට Account එකට දාගන්න,එයාල ත්‍රීවීලර් එකට ගෙවන සල්ලි වලින් 1/2 ක් ඉල්ලගන්න .එයාලටත් ලාභයි.ලේසියි.”
“ඔයාටත් කියක් හරි ලැබෙනවා .කාට හරි සේවයකුත් වෙනවා.”
“ඉතින් මාමේ මගේ Account එකේ සල්ලි නැතුව කොහොමද මම සල්ලි ගෙවන්නේ ?”
“ සල්ලි ටිකක් Account එකේ තියාගන්න.”
“මදිවුනොත් ?”
“ඇයි ඔයාලගේ නැන්දට සල්ලි තියෙනවනේ! fund transfer එකක් දාගෙන වැඩේ කරන්න.”
ඔක්කොම හරි… දැන් පොර mobile communication එකක් කරනවා,රු 3000-5000 විතර මාසෙකට හොයාගන්නවා .
හැබැයි… ගමේ මිනිස්සු online බිල් ගෙවන්න ඉගෙන ගත්තු දවසට mobile communication එක ඉවර වේවි.
කුඩාම ව්‍යාපාරයක් හරි පටන් ගන්න වැදගත් වෙන්නේ අවස්ථාව විතරයි. අපේ ව්‍යාපාරය, සපයන සේවාව හෝ භාණ්ඩය මිනිස්සුන්ට අවශ්‍ය වෙන්න ඕනේ. ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්නයට උත්තර ලැබිල, ඔවුන් තෘප්තියට පත්විය යුතුයි. එවිට ව්‍යාපාර දිගු කලක් පවතීවි.
ව්‍යාපාරය කරන කෙනාට මුදල් ලැබෙනවා වගේම සතුටක් ලැබෙන්නත් ඕනේ.සමාජයට ආදර්ශයක් සේවයක් සැලසෙන්නත් ඕනේ .මුදල්ම ලැබුනට වැඩක් නෑ.
පටන් ගත්ත වගේම,තම ව්‍යාපාරය අවසන් වෙන දවස ගැනත් අවදියෙන් ඉන්න ඕනි .
අද වෙනකොට අපේ රටේ ඇති දැවැන්ත සන්නාමයන් (වෙළද නාමයන් ) සහිත විශාල වත්කම් ඇති, දහස් ගණනින් සේවකයින් සේවය කරන ව්‍යාපාර පටන් අරන් තියෙන්නේ කුඩාවට. සමහර ඒවායේ තිබුනේ මුට්ටියයි, ලිප්ගල් තුනයි විතරයි. එකම සේවකයා අයිතිකරු විතරයි.නමුත් අදටත් ඒවා පවතින්නේ කාලයානුරූපිව වෙනස් වුන නිසයි.
අවස්ථාව බලලා ව්‍යාපාර පටන් ගන්න ඕනේ, වෙනස් වෙන්න වෙලාව ආවම වෙනස් වෙන්න ඕනේ.
නැතිනම් ගෙම්බට වුන දෙය වේවි.
දවසක ගෙම්බත් එක්ක ඔයාලව හම්බවෙන්නම්!!

වඩු කුරුල්ලා !!
අපිට දැන් ගෙවල් දොරවල් තියෙනවානේ, හැම සතාටම වගේ ඉන්න තැන තියනවනේ .ජීවත්වෙන්න.
එත්…..! මේ ලෝකේ පටන් ගන්න කොට එහෙම තිබිල නැ. කුරුල්ලන්ටත් කූඩු තිබිල නැ. වැස්සට තෙමෙනවා.අව්වට වේලෙනව. කොහේ හරි බිත්තර දානවා.මේක දැන ගත්ත දෙවියෝ කල්පනා කළා කුරුල්ලන්ට කූඩු හදන්න උගන්නන්න .
එහෙම හිතලා කුරුල්ලෝ ඔක්කොටම පණිවිඩයක් යැව්වා දිනයක් හා වේලාවක් කියල. ඔන්න හැම කුරුල්ලාම වෙලාවට එතනට අවා .එතන කොහා හිටියේ හරි කලබලයෙන්…..!!
කොහා කුරුළු යාලුවන්ට කිව්වා" මම නම් දන්නවා කූඩු හදන හැටි ,අතපසු වෙන ටික මට උබලගෙන් අහගන්න පුළුවන්නේ ඒ නිසා මම යනවා "කියල යන්න ගියා.
ටික වෙලාවකින් දෙවියෝ පාඩම පටන් ගත්තා .කූඩුවක ඇති වැදගත්කම ,හදන්න ඕනි තැන, තිබිය යුතු පහසුකම් ආදිය ඇතුලත් හදුන්වා දීමක් කළා . ඊළගට කූඩු හදන්න අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය, හදන විදිය ආදිය ඉගැන්නුවා .
ඔය පාඩම අතරතුර සමහර කුරුල්ලෝ නොයෙකුත් හේතු කියමින් නැගිට නැගිට ගියා .අවසාන වනතුරු හිටියේ වඩු කුරුල්ලා විතරයි .පාඩම ඉවරවෙලා වඩු කුරුල්ලත් ගියා .
කතාව එපමණයි……..!!
පාඩමට කොහෙත්ම සහභාගී නොවූන කොහාට අදටත් කූඩුවක් නැහැ,කපුටාගේ කූඩුවේ බිත්තර දානවා. කොහා පැටව් එලියට ඇවිත් කෑ ගැහුවම කපුටු දෙමව්පියන් උන්ට කොටලා එලවල දානවා .පුළුවන් පැටව් පණ බේර ගන්නව,බැරි එවුන් මැරෙනවා .
මෝඩ කොහා .!!
ඒ වුනාට මිනිස්සු ඌ අවුරුදු ගේන කල් බලාගෙන ඉන්නවා.අපි කොහාටත් වැඩිය මෝඩයි.
බාගෙට ඉගෙනගත්තු, කිසි දෙයක් හරියට නොකරන,තමන් වෙනුවෙන් වත් යුතුකම් වගකීම් ඉටු නොකරන මෝඩයින්ගෙන් අපි මොනතරම් උපදෙස් ගන්නවද…. ?
ඒ ටික මේ කතාවට අදාල නොවුනත්, කියන්න අවස්ථාවක් නොලැබෙන හින්ද කිව්වේ.
සමාවෙන්න….!
අපි එමු කතාවට….
වඩු කුරුල්ලා විතරයි පාඩම අවසන් වෙන කල් හිටියේ . එනිසා… මේ ලෝකේ හොදම, ලස්සනම, ආරක්ෂිතම කූඩුව හදන්නේ වඩු කුරුල්ලා !!
උසම ගහක හීනි අත්තක කෙළවරක කූඩුව එල්ලනවා, කිසිම ලොකු සතෙකුට යන්න බැරි වෙන්න . කූඩුවේ මැද ලොකුවට පුම්බල තියෙනවා පරිස්සමට ඉන්න. යටින්ම දොරටුව තියනවා. සර්පයෙක් ආවත් සර්පයාගේ දරණ ගැසීම හේතුවෙන් කූඩුවේ දොර ඉබේම වැහෙනවා . කොහොමද…..? ඒ අපුරු නිර්මාණය.
මෙහි පසුපස ඇත්තේ කූඩු සැදීමේ පාඩම නිසි ලෙස ඉගෙන ගැනීම නෙමෙයිද…..?
ඉතින් මේ කතාව අපි ජිවන පාඩමක් කර ගතහොත් ඔබට ඉතා හොදින් සාර්ථක වෙන්න පුළුවන් .
දරුවෙක්, වැඩිහිටියෙක්, කවුරුන් හෝ වේවා ඉගෙන ගන්න දෙය මුල සිට අවසානය තෙක්ම පියවරෙන් පියවර ඉගෙන ගන්න .
එවිට ඔබට හොද නිර්මාණයක්,ව්‍යාපාරයක්,අධ්‍යාපනයක් ආදී ඉලක්ක සපුරා ගත හැකිවේවි. අවසානයේදී ලෝකයම ඔබ ගැන කතාකරන අතිවිශිෂ්ට නිර්මාණකරුවෙක් බිහිවේවි……..!!

රුපියල් 50
බොහොම අමාරුවෙන් දියුණු වුනු මුදලාලි කෙනෙක් හිටියා.එයාට අවුරුදු 20ක විතර පුතෙක් හිටියා.
දවසක් තාත්ත පුතාට කිව්වා.
“දැන් ඉතිං පුතේ උබ රස්සාවකට පලයන්” කියලා.පුතා “හොදයි” කිව්වා.පහුවදා රස්සාවකට යන්න ලෑස්ති වුණා.
දැන් වගේ නෙවෙයි, ආණ්ඩුවේ රස්සා හොයන්නේ නැහැ. පුද්ගලික සමාගම් නැහැ ,කුලී රස්සාවකින් තමයි පටන් ගන්න වෙන්නේ .
කොහොම හරි පහුවෙනිදා උදේ කොල්ල රස්සාවකට යන්න පිටත් වුණා. ඒ වෙලාවේ අම්මා ඇවිත් කොල්ලට බත් මුලකුයි රුපි:50කුයි දිලා කියනවා….,හැබැයි තාත්තාට හොරෙන්…!
“පුතේ උබ කොහෙට හරි වෙලා ඔය බත් මුල කාපන්,හවසට ගෙදර එනකොට මේ රුපි: 50ත් අරගෙන වරෙන්" .
අම්මලාගේ හැටි එහෙමනේ ..,කොල්ලා බත් මුලයි රු 50යි අරගෙන ගෙදරින් ගිහින් කොහේ හරි ඉන්න ඇති .
හවස ගෙදර එනකොට තාත්තා ඉස්තෝප්පුවේ හාන්සි පුටුවට වෙලා ඉන්නවා,තාත්තා කොල්ලගෙන් අහනවා ..,
"කෝ ? උබ හම්බ කල සල්ලි" කියලා .
පුතා අතේ තිබුණු රුපි:50 තාත්තට දුන්නා ,තාත්ත රුපි:50 ගුලිකරලා ඈතට විසිකළා ,පුතා හිනාවෙවී ගේ ඇතුළට ගියා.
ඔය විදිහට දින සති ,මාස කීපයක් ගත වුනා.ඔය අතරේ අම්මට අසනීප වෙලා රෝහලක නැවැත්තුවා ,පහුවදා කොල්ලා වැඩට නොගිහින් ඇඹරෙනවා ,ඒක දැකපු තාත්තා කියනවා.
" උබ වැඩට පලයන්, මන් යන්නම් අම්මව බලන්න"
දැන් කට උත්තර නැහැ ,කොල්ලට යන්නම වෙනවා ,අද බත් මුලයි, රුපි:50යි, නැහැ. කොල්ලා වැඩට ගියා .
කොල්ලට එදා නම් රස්සාවක් කරන්නම වුණා,හෝටලේක පොඩි රස්සාවක්.දර පැලුව,වලං ,පිගන් හේදුවා ,වතුර ඇද්ද.
කොල්ලට දවල් කෑම හෝටලෙන් ලැබුණා .ගෙදර එන්න කළින් හෝටලේ මුදලාලි රුපි:50ක් දුන්නා.ඒ තමයි එදා දවසේ කුලිය!
ගෙදර එනකොට තාත්තා වෙනදා වගේම ඉස්තෝප්පුවේ හාන්සි පුටුවේ හිටියා.එදත් පුරුදු ප්‍රශ්ණයම ,
”කෝ ..? උබ හම්බකළ සල්ලි”
කොල්ලා අතේ තිබුණු රුපි:50 දුන්නා .තාත්තා වෙනදා වගේම රුපි:50 ගුලි කරලා විසිකලා .එදා,,පුතා දුවලා ගිහින් රුපි:50 අහුලාගෙන ආවා .
තාත්තා හිනාවෙලා කියනවා "පුතේ අද තමයි උබ රු 50ක් හම්බ කල දවස ",
කොල්ලට සල්ලි ගැන ආදරයක් ඇති වුනේ තමන්ම මහන්සියෙන් හම්බකළ නිසා ..
මේක කතාවක් විතරයිනේ....
අපි බලමු පහත කරුණු එක්ක මේක ගලපලා .
චොක්ලට් කඩේක ආත්තම්මා කෙනෙක් කියපු කතාවක්!
සමහර ළමයි ඉන්නවලු,රුපියල් හාරපන්දහා ,විසි තිස්දහා වටිනා චොක්ලට් අඩංගු තෑගී පාර්සල් තමන්ගේ හිතවතාට හෝ හිතවතියට තෑගී දෙන්න අරන් යන.
තව එකක් මම දන්නා අවුරුදු 25 ක ගැහැණු ළමයෙක් ඉන්නවා ,එයාට රැකියාවක් හම්බවෙනවා රුපි: 45000/= වැටුප් ලැබෙන .එයා ගෙදරින් ඉල්ලනවා වැඩට යන්න කාර් එකක්, මාසික කුළිය රුපි:215000/=,
තව මම දන්නා කෙනෙක් ඉන්නවා එයාගේ දුවලා වැඩට යන්නේ කොළඹ .තාත්තා හැම දාම වාහනෙන් බස් නැවතුම් පොලට ගිහින් දානවා ,එයාලා ඉන්ටර්සිටි බස් එහෙක නැගලා යනවා ,හවසට ආපහු බස් නැවතුම්පලට තාත්තා ගිහින් එක්කන් එනවා.එයාලට ලැබෙන වැටුප වියදම් කරන්න දෙන්නෙත් නැහැ.ඒක නරක දෙයක් නෙවෙයි!
හරි... ඒ කතා එතනින් ඉවරයි...
මේ දේවල් වලට වග කියන්න ඕනේ කවුද ...?
උත්තරය…. දෙමව්පියන් ....
දෙමව්පියන් සෑම විටම හිතනවා තමන්ට නොලැබුණ දේ දරුවන්ට දිය යුතුයි කියා.
දෙමව්පියෝ දරුවන්ට දැනෙන්න ඉඩ තියන්නේ නැහැ මුදල් ඉපයිමේ අපහසුව.
එසේ කිරීම නිසා දරුවන් තුල ගොඩ නැගෙන මමත්වය සහ ආඩම්බරය ,
තමන්ට නොගැළපෙන මුල්‍ය ශක්තින් ඇති කණ්ඩායම් ඇසුරු කිරීම,
මුදල් පරිහරණය ගැන දැනුවත් නොකිරීම,
අපේ සමාජයේ වැඩිහරියක් දරුවන් අයිති වෙන්නේ මේ කියන කාණ්ඩයන්ටය.
නමුත් මිට වෙනස් දරුවනුත් ඉන්නවා.
නගරයක ප්‍රසිද්ධ වෙලදසැලක අයිතිකරුගේ දරුවා .....
වෙළද සැල අයිතිකරුගේ විදුලි නඩත්තුව සදහා මා දන්නා අයකු ගියා.එයා වැඩ ඉවරවෙලා නියනක් බෑග් එකට දාන්න කලින් insulation tape ඔතලා තියෙනවා නියන් තුඩේ ,ඒක දැකපු අර දරුවා පොඩි කාඩ්බෝඩ් කෑල්ලකුයි නුලකුයි දුන්නලු තුඩට ගැටගහන්න කියලා.ටේප් එක අපරාදේ කිව්වලු .
ඊලගට මට චොක්ලට් කතා කියපු අත්තම්මගේ පොඩි පුතාගේ තමයි චොක්ලට් කඩේ .එයාට ඉන්නවා මොන්ටිසෝරි යන පොඩි පුතෙක්.එයා චොක්ලට් කඩේට යනවා .හැබැයි චොක්ලට් සල්ලි වලට අරන් දුන්නේ නැත්නම් කන්නේ නැහැ.
තව එකක්.... අපේ තැඹිලි කපන්න එන කෙනා සති අන්ත වලදී පුතාවත් එක්කන් එනවා .ඒ පුතා තාත්තට සති අන්තයේදී උදව් කරනවා .
එහෙම දරුවෝ කණ්ඩායමකුත් ඉන්නවා .
අපි හදන්න ඕනේ,අපිට අවශ්‍ය දෙවන කාණ්ඩයට අයත් දරුවන්ය ..
ආදරණිය ඉල්ලීම .....!!
දරුවන්ට මුදල් ඉපයීමට ඇති අපහසුව,මුදලේ ඇති වටිනාකම,මුදල් පරිහරණය ගැන උගන්වන්න.,දැනෙන්න අරින්න,එහෙම නොකලොත් එය දරුවන්ට කරන හතුරුකමකි.

ප්‍රදීපාගාර (Lighthouse)
ප්‍රදීපාගාර ගැන හැමෝම දන්නේ නැහැ. ඒක ෂුවර් ! ඈත අතීතයේදී මුහුදේ යාත්‍රා කරපු නැව් නොයෙක් ආපදා වලට ලක් උනා.විශේෂයෙන්ම ගල්පර වල හැපිලා විනාශ උනා. අද වගේ දියුණු සැටලයිට්,රේඩාර්,ආදීය තිබුනේ නැහැ.ඒ නිසා අනතුරු වලක්වා ගන්න,පරක් තෙරක් නොපෙනෙන මුහුදේදී මග සොයා ගන්න,මිනිසුන් ගත් උත්සාහයේ ප්‍රථිපලයක් තමයි,ප්‍රදීපාගාර කියන්නේ.
ප්‍රදීපාගාරවල පිහිටීම, ඉදිකිරීම්,එහි පැවැත්ම එකිනෙකට වෙනස් විය හැකි නමුත්,බොහෝ සමාන කම් වලින් යුක්තයි.
ප්‍රදීපාගාරය වටේ සෑහෙන දුරකට විහිදෙන ලෙස ආලෝක කදම්භයන් විහිදුවමින් අන් අයට මග පෙන්වමින් විශාල සේවයක් කරනවා.මේ තමයි ප්‍රදීපාගාර ගැන කියන්න තියෙන , හැමෝම දන්න, හැමෝටම දැනගන්න ලැබුණු lighthouse කථාව…..!!!
මෙතනින් මේක ඉවර නැහැ!
පොඩ්ඩක් හිතන්න ඇතුළ ගැන…….., කොච්චර එළිය විහිදුවත් ඇතුළ තියෙන්නේ අදුරෙ..!
ඇහෙන,දකින,දැනෙන,සිද්ධි තොරතුරු අනුව බොහෝ දෙනෙක් පෙර කී lighthouse වගේ….
බලන්න මේ තොරතුරු
1/මීට කලකට පෙර……., අපේ පාසලේ විනය භාර ගුරුතුමා මාරම සැරයි. නියමෙට විනය පවත්වාගෙන ගියා. පසු කලෙක විශ්‍රාම ගියාට පස්සේ අපේ යාලුවෙක් ගියා ගුරුතුමාව සොයා ගෙන. පණ තියෙන එකෙක්වත් මෙයාව හොයන්න යන්නේ නැහැ. කොහොම හරි හොයනකොට දැනගෙන තියෙනවා දුෂ්කර පළාතක ඉතාම රහසිගතව ඉන්නවා කියල. ගිහින් හමු උනාම කියලා තිබුනේ, එයාගේ පුතා මත්ද්‍රව්‍ය වලට ඇබ්බැහිවෙලා දෙමව්පියන්ට කරදර කරනවා කියලා. ඒක අහපුවහම ගොඩක් දුක හිතුනා කොහොම හිටපු කෙනෙක්ද ?
2/මේ post එක ලියන අතරතුර ලැබුන තොරතුරක්…. ප්‍රාදේශීය ප්‍රධානියෙක් ගෙළ වැළලා ගෙන නිළ නිවසේදී මිය ගිහින් !
තව උදාහරණ ඕනේ තරම් ඇති..! මේ දෙකත් ප්‍රදීපාගාර නෙමෙයිද?හැබැයි ඇතුළත තිබිලා තියෙන්නේ අඳුර!
දයාබර ඉල්ලීම!!!!
ප්‍රදීපාගාරයක් වෙන්න. ලෝකයටම එළිය විහිදුවන්න. ප්‍රදීපාගාරය ඇතුළත අඳුරේ ගිලෙන්න දෙන්න එපා….!!!
තරමක් හරි ඇතුළතත් එළිය කරගන්න!!!

රාජකීය වඩුවා!!!

මේ කථාව මීට අවුරුදු 40 ට 45ට කලින් අහපු කතාවක්, අදටත් පලක් ගන්න පුළුවන් කියල හිතුන නිසා මගේ page එක මේ කතාවෙන් පටන් ගන්න හිතුවා.මම 7 වසර ශිෂ්‍යත්වය පාස් වෙලා, 9 වසරට ගිය පළවෙනි දවසේ විදුහල්පතිතුමා කියපු කථාව!
මීට කලින් දැකපු විදුහල්පතිතුමන්ලට වඩා මේ විදුහල්පතිතුමා වෙනස්. සුදු අත් දිග කමිසයක් සහ කළු කලිසමක් ඇදල, කළු ටයි එකක් දාල,කළු සපත්තු දාල කොන්ඩේ ගානට පීරලා, මාරම තේජවන්තයි.
අපි එදා 9 වසර පටන් ගන්න දවස, ඊ ළග අවුරුද්දේ දෙසැම්බර් ඒ කියන්නේ තව මාස 24 කින් O /L විභාගේ. මේ කථාව හේතු උනා ආසන්න වශයෙන් සියළු දෙනා විභාගය පාස් වෙන්න.
කථාව මෙහෙමයි………
ඉස්සර රජ කෙනෙක් ඉඳලා තියනවා එයාට ඉඳල තියනවා වඩුවෙක්.” රාජකීය වඩුවා” රජයේ සේවකයෙක්. මිනිහ දරු පවුල් කාරය රජ්ජුරුවන්ගේ වැඩ කරන ගමන් ගමේ අයගේ වඩු වැඩත් කරනවා. ඒ කියන්නේ පොඩියට private practice පාරකුත් දානවා. දැන් වාගේ තමයි,වෙනසක් නැහැ.
ඔහොම ඉන්නකොට රජතුමා පණිවිඩයක් එවනවා,රජවාසලට එන්න කියල. එවලේම රජවාසලට ගිහින් රජතුමාව බැහැදක්කා. වඩුවා රජතුමාගෙන් එන්න කිව්ව කාරණාව විමසු විට ලී දඩු ටිකක් දීල කිව්වා කරත්ත රෝද දෙකක් හදන්න කියලා.අවශ්‍ය size එකත් දුන්නා. පොඩි advance එහෙකුත් දුන්නා අවශ්‍ය බඩු ගන්න. වඩුවා වැඩේ භාර ගෙන ලී ටිකත් අරගෙන ගෙදර ගියා. මිනිහ අනුන්ගේ වැඩ කරන ගමන්, හවසට ගෙදර ඇවිත් ටික ටික වැඩේ කරනවා. ලීයක් කපනවා. යතු ගානවා අඩු තැන් පුරවනවා ඔය ආදී වශයෙන් හෙමිහිට වැඩේ කරනවා. දැන් මාස 6ක් ගත උනා. එකම එක රෝදයක් හදල ඉවරයි.අනෙක් රෝදෙත් හදන්න පටන් ගත්ත. ඒකත් හෙමින්…….. ඔන්න රජ්ජුරුවෝ පණිවිඩයක් එව්වා රජවාසලට එන්න කියලා.වඩුවා රජවාසලට ගිහින් රජතුමා ඉදිරියේ පෙනී සිටියා. රජතුමා ඇහුවා කෝ?කරත්ත රෝද දෙක වැඩේ හරිද? කියලා, වඩුවා බොහොම යටහත් පහත්ව කිව්වා “දේවයන්වහන්ස! වැඩේ ඉවරයි තීන්ත ටික ගාලා හෙට නෙවෙයි අනිද්දට ගෙනත් දෙන්නම්” කියලා කිව්වා. ගෙදර ආවා,ඇවිත් ඉතිරි රෝදේ හැදුවා නිදා ගත්තෙත් නැහැ. පහුවද දවල් වෙනකොට ගොඩ……. දැන් රෝද දෙකම තීන්තත් ගාලා ඉවරයි. කියපු දවසේ කියපු වෙලාවට රෝද දෙක ගිහින් දුන්නා. රජතුමාට සතුටුයි………
වඩුවාට ගාස්තු ගෙවල යන්න ඇරියා වැඩේ ඉවරයි! හැමෝම සතුටුයි! දැන් ඔක්කොම හරි වගේ නේද?නැහැ.
බැලූ බැල්මට මේ රෝද දෙක සෑම අතින්ම සමානයි. කිසි ගැටළුවක් නැහැ වගේ. නමුත් මේ රෝද දෙකේ ලොකු ගැටළුවක් තියනවා. ඒ තමයි, මේ රෝද දෙක තල්ලු කරපුවාම, රෝල් කරපුවහම, මාස 6ක් ගත කරලා හදපු රෝදේ රෝල් වේලා,රෝල් වේලා කෙලින් තියනවා, පෙරළෙන්නේ නැතුව. ඒක ස්ථාවරයි.
හැබැයි කලබලේ හදපු රෝදේ එහෙම නැහැ. වටයක් දෙකක් රෝල් වෙලා පෙරළෙනවා අස්ථාවරයි.
මේ කථාව අපිට වැදගත් උනේ කොහොමද? අපිට විදුහල්පතිතුමා දුන්න පණිවිඩය තමයි තව මස 24 කින් තියන විභාගෙට ටික ටික ඉවසීමෙන් සුදානම් වෙන්න කියන පණිවිඩය! ඒ ක්‍රමය අපිට හොදින් පල දුන්නා නොයෙක්‌ බාධා කරදර මැද වුනත් විභාග සාර්ථක කරගන්න මේ ක්‍රමය උපකාරී වුණා. ඊට පස්සේ කරපු සැම දෙයකටම එය භාවිතා කළා. කරපු සැම දෙයක්‌ම ස්ථාවරව තිබුණා. සැම කෙනෙක්ගෙන්ම ඉල්ලන්නේ ඔයාලාත් මේ විධියට උත්සහ කරලා සාර්ථක වෙන්න.