Rambukpitiya Maha Vidyalaya

Rambukpitiya Maha Vidyalaya Provincial School
Gender - Mixed - Boys And Girls School

*_ශ්‍රී ලංකා උසස් තාක්ෂණ අධ්‍යාපන ආයතනයට (SLIATE) අයත් නාවලපිටිය උසස් තාක්ෂණ ආයතනය (හයින්ෆෝඩ්, මාපාකන්ද) සදහා 2026 අධ්‍ය...
22/07/2026

*_ශ්‍රී ලංකා උසස් තාක්ෂණ අධ්‍යාපන ආයතනයට (SLIATE) අයත් නාවලපිටිය උසස් තාක්ෂණ ආයතනය (හයින්ෆෝඩ්, මාපාකන්ද) සදහා 2026 අධ්‍යයන වර්ෂය සඳහා නවක සිසුන් ලියාපදිංචිය දැන් ඇරඹුනා....!_*

⛔ *ඔබත් 2025 වර්ෂයේ හෝ ඊට පෙර උසස් පෙළ විභාගයට මුහුණ දී විෂයන් තුන සමත් නම් අදම අයදුම් කරන්න..* (සීමිත සිසුන් ප්‍රමාණයක් පමනක් බදවා ගන්නා බැවින් හැකි ඉක්මනින් අයදුම් කරන්න)⛔

⭕මාර්ගගත ක්‍රමය ඔස්සේ(Online) අයදුම් කල හැක.. *apply.sliate.ac.lk*

⭕ වැඩි විස්තර සදහා www.sliate.ac.lk
වෙත පිවිසෙන්න..

*_An opportunity for you to register for the 2026 academic year for the Advanced Technological Institute Nawalapitiya,(Hynford, Mapakanda) which belongs to the Sri Lanka Institute of Advanced Technological Education (SLIATE)....!_*

*⛔If you have Successfully Completed the GCE (AL) Examination in the year 2025 or before, apply today..* (Apply as soon as possible as only a limited number of students will be recruited)⛔

⭕ You can apply online.. *apply.sliate.ac.lk*

⭕ Visit www.sliate.ac.lk.

SLIATE - ATI Nawalapitiya
Contact No - 0547690500

ඩෙංගු මාරාන්තිකයි 🛑🛑          ඩෙංගු අච්චරයිලු.. මෙච්චරයිලු. මැරිලලු. ඉස්පිරිතාල ඉඩත් නැල්ලු. අරහෙන් මෙහෙන් ඇහෙන කතා ඔළුව...
09/07/2026

ඩෙංගු මාරාන්තිකයි 🛑🛑
ඩෙංගු අච්චරයිලු.. මෙච්චරයිලු. මැරිලලු. ඉස්පිරිතාල ඉඩත් නැල්ලු. අරහෙන් මෙහෙන් ඇහෙන කතා ඔළුවට ගන්නෙ එක්කො ඔයාට ඩෙංගු හැදුනම .නැත්තන් ඔයාගෙ ළඟම කෙනෙක්ට ඩෙංගු හැදුනම. හැදිලත් බෑ.. රක්තපාත තත්වෙට ඇවිත් බට දාලා අන්තිම වෙලා බලන්න ඕන තරම. එතකොට ඔන්න මතක් වෙනව, ගමේ ස්පීකරෙන් දවස ගානෙ කිව්වනෙ.. ටී වී එකෙත් ගියානෙ.. ෆ් බී එකේ උඩින් පල්ලෙන් දැක්කනෙ . ඒත් මන් ගණන් ගත්තෙ නෑනෙ කියල . ඉතින් මන් අද කියන්නෙ ඒ ගාණට වැඩේ වෙන්න කලින් ගොඩදාගන්න විදිය.

ඉතින් මේ කියන තරන් කේස් එක දරුණුද?" ඔව් ". වැඩේ බරපතයි. සංබ්‍යා දත්ත එක්ක කිව්වොත් පහු ගිය ජනවාරි ඉඳන් මැයි වෙනකන් ලංකාවෙ මාසෙකට 8000 කටත් අඩුවෙන් වාර්තා උණ ඩෙංගු රෝගීන් මැයි මාසේ 21000ක් වෙලා තියෙනව. ජූලි මාසේ පළවෙනි සතියෙ විතරක් රෝගීන් 2000 කටත් වඩා වාර්තා වෙලා තියෙනව.ඉතින් සෙල්ලන්ද.. නෑ. මේක රෝහල් වලට දරන්න අමාරු තරම් ප්‍රමාණයක්.

අපි මෙහෙම එක පාරට ඕනම වසංගත් තත්වයක් වැඩි වෙනවට කියන්නෙ outbreak එකක් කියල. ඉතින් මේ වැඩි වීමත් එක්ක මරණ සංඛ්‍යාව 35ක් කියලයි සඳහන් වෙන්නෙ. මන් දන්නව මෙහෙම කිව්වට තේරෙන්නෙත් නෑ. මේකෙ බරපතළකම මොකක්ද දන්නවද?

ඔන්න ඔයාට හෙට උණ ගන්නව. මන් මේ ඩෙංගු ලකෂණ ඔක්කොම එක්ක කියන්නෙ. ඔයා ගණන් නොගෙන ගෙදර ඉඳලා දවස් හතරකින් විතර ගිහින් ලේ එකක් බලනව. Platelets - 50,000 යි. ඔන්න කේස්. දැන් කියනව ඔයාට ඇඩ්මිට් වෙන්න කියල . කොට්ට පැදුරු අරන් රෝහලට ගියාට ඉඩ නෑ. ඔයාට හම්බෙන්න්නෙ කෙළවරේ ඇදේ සීයගෙ ඇද යටින් පැදුරක් දාගෙන ඉන්න. මේක තමා ඉතින් ඇත්ත. රජයට බැනලා වැඩක් ණෑ. ලෙඩ්ඩු නොගෙන ඉන්න බෑනෙ ඉස්පිරිතාලෙට. දැන් ඔන්න ඔහොම ඉද්දි තව අමාරු වෙනව. ඉස්සරහ ඇදක් හම්බුනා කියමුකො.ඇද හම්බුණු සන්තෝසෙන් ඉද්දි ගෙදර තව දෙන්නෙක්ට ඩෙංගුලු. සතුටින් ලෙඩේ හොඳ කර ගනීද මන් අහන්නෙ.

ඒ අතර ඔයා රක්තපාත තත්වෙට ඇවිත් ඔයාට මූත්‍රා බට දාලා ඇඳෙන් බහින්න නොදී මොනිටයක් එහෙම දාලා වැඩේ පටන් ගන්නව. එතකොට අර platelets කියන ඒවා 10,000 ට විතර බැහැලා. ඔයාගෙ ඇඟ තලලා , ගහලා වගේ. තිබහට බොන්න බෑ. පොඩ්ඩක් බොන්න දීලා ඉතුරු ටික සේලයින් දෙනව. ඔහොම ඉද්ධි ආරංචි වෙනව ඔයාගෙ අර ගෙදර ඩෙංගු හැදුණු කෙනා ICU එකේ කියල. එයාගෙ නහයෙන් කටින් ලේ යනව කියල. ඔයාට මොනව හිතෙයිද..

නෑ නෑ. මන් මේ එකක්වත් කිව්වෙ වෙන්න නෙමෙයි. හැබැයි වෙන්න පුලුවන් . කව්ද මේවට වගකියන්නෙ. මේ එක මදුරුවෙක්. අරහෙම වෙලා ලෙඩ ඇදේ ඉද්ධි මේව මතක් කරනවට වඩා හොඳට හයිය හත්තිය තියෙන වෙලාවෙ ඔළුවට එන එක හොදයිනෙ. ඒකයි මේ කියන්නෙ. ඩෙංගු පාලනය කරන්න ඕන අපිමයි . අපේ ගෙදර අවට 100m ප්‍රමාණයක් සුද්ද කරගන්න බැරු නෑනෙ අපිට. වැඩ කරන තැන සුද්ද කරන්න බැරිද අපිට..

ස්කෝලෙ ශ්‍රමදානයක් දාලා අස් කරගනන බැරිද.. මේ හැමදේම අපිට පුලුවන් . එහෙම උනානම් අර මන් කිව්ව කරදර මොකුත් නෑ. මොකද මේ එකවර මුලු පරිසරයම සුද්ද කරන එකෙන් අර outbreak එකක් කියල කිව්වෙ. ඒක ඉක්මනටට කඩාගන්න පුලුවන් . මොකද අපි මදුරුවන් විතරක් නෙමෙයි කීටයන්ගෙ ඉඳන් විනාශ කරන නිසා.

ඉතින් ඒ විදියට පරිසරය පිරිසිදුව තියාගෙන, වතුර එකතුවෙන තැන් විනාශ කලා නම් මෙච්චර ලොකු භයානක තත්වයක් උද්ගත වෙන්නෙ නෑ. සතියට විනාඩි තිහක් ඔයාගෙ පරිසරයට අවධානය දුන්න නන් ඔයයි ඔයාගෙ ගෙදරයි දෙකම බේරිලා.

අනිත් දේ තමයි මෙහෙම ඩෙංගු රෝගින් වැඩිවෙලා රෝහල් වල ඇඳන් ඩෙංගු රෝගීන්ගෙන් පිරුණම, අනිත් රෝගීන්ට දෙන්න තියෙන අවධානය , ඉඩ පහසුකම් නිකන්ම අඩු වෙනව. එතකොට රටේ ඒ කාලෙට ඩෙංගු මරණ විතරජ් නෙමෙයි. අනිත් මරණත් වැඩි වෙනව. මේ ඔක්කොම වෙන්නෙ අපේ නොසැලකිල්ලෙන්. ඉතින් මේ කාලේ පුලුවන් තරම් පරිස්සම් වෙන්න. මදුරුවෝ ඉන්නව නම් මදුරු විකර්ෂණ ආලේප, නෙට් වගේ දේවල් අනිවාර්යයෙන්ම පාවිච්චි කරන්න. ඒ විතරක් නෙමෙයි. රෝහල් ධාරිතාව යම්තාක් දුරට වැඩිවෙලා නිසා හදිසි අනතුරු වගේ දේවල් ගැනත් අවධානෙන් පරිස්සමෙන් ඉන්න.

ඩෙංගු මාරාන්තිකයි. හැබැයි අපි එකතු උනොත් වළක්වා ගන්න බැරි නෑ. මේ සති දෙකතුන මහන්සි වෙලා ඉදිරි කාලේ රෝගීන් වාර්තා වෙන එක කොහොම හරි අවම කරගමු. රජයෙන් ඩෙංගු මර්දන ව්‍යාපෘතියක් නම් කරල තියෙන එකේ මේක රජයෙම වගකීමක් කරනොගෙන අපිත් එකතුවෙලා මේ ඩෙංගු සතුරා මර්ධනය කරමු.

සෙව් ❤️

ඒ දිනය සෙසු දවස් මෙන්ම සාමාන්‍ය එකක් විය. 2002 වසරේ ජූනි මාසයේ උණුසුම් අඟහරුවාදා දිනක 15 හැවිරිදි කරා රොබින්සන් දකුණු කැ...
08/06/2026

ඒ දිනය සෙසු දවස් මෙන්ම සාමාන්‍ය එකක් විය. 2002 වසරේ ජූනි මාසයේ උණුසුම් අඟහරුවාදා දිනක 15 හැවිරිදි කරා රොබින්සන් දකුණු කැරොලිනාවේ තම මිතුරියකගේ නිවසේ ඉදිරිපස වත්තේ මල් පැළවලට වතුර දමමින් සිටියාය. ඇගේ සිතේ තිබුණේ සරල සැලසුමකි. මල්වලට වතුර දමා, මිතුරිය සූදානම් වූ පසු දෙදෙනාම එකතු වී අසල ඇති වැවට ගොස් පිහිනීමටය. පරිසරය නිහඬ විය. කුරුල්ලන්ගේ නාදය සහ වතුර පයිප්පයෙන් ගලාගිය හඬ හැරුණු විට එහි වෙනත් කිසිදු ශබ්දයක් නොවීය.

නමුත් ඒ නිහඬතාවය බිඳදමමින් තද කොළ පැහැති Pontiac Trans Am වර්ගයේ මෝටර් රථයක් වීදියේ කෙළවර නතර විය.

රථයෙන් බැසගත් මිනිසා සන්සුන්ය, විනීතය. ඔහු වයස අවුරුදු 38ක පමණ, බැලූ බැල්මට කිසිදු සැකයක් උපදවන්නේ නැති සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකි. ඔහු කරා වෙත පැමිණියේ අත් පත්‍රිකා කිහිපයක් ද අතැතිවය.

"දෙමාපියන් ගෙදර ඉන්නවාද?" ඔහු ඉතා සුහදශීලීව ඇසීය. මිතුරියගේ මව හෝ වෙනත් වැඩිහිටියෙකු නිවසේ සිටීදැයි ඔහු තහවුරු කරගත්තේය. කරා කිසිදු බියකින් තොරව සාමාන්‍ය පරිදි පිළිතුරු දුන්නාය. ඒ සංවාදය තත්පර 45කට වඩා දික් වූයේ නැත.

නමුත් ඊළඟ මොහොතේ මුළු ලෝකයම සැනකින් කඩා වැටුණාක් මෙන් විය.ඔහුගේ සුහදශීලී මුහුණ ක්ෂණිකව අතුරුදහන් විය. ඒ වෙනුවට මතු වූයේ රුදුරු, මාරාන්තික බැල්මකි. ඔහු තම ඉණෙන් පිස්තෝලයක් ඇද ඇගේ ගෙලට තැබීය.

"කෑගැසුවොත් මෙතනම වෙඩි තබා මරනවා," ඔහු කොඳුරා කීවේය. ඔහු ඇයව මෝටර් රථයේ පසුපස අසුන වෙත ඇදගෙන ගියේය. එහි තිබුණේ විශාල, අළු පැහැති ප්ලාස්ටික් බහාලුමකි. ඔහු ඇයට ඊට රිංගන ලෙස අණ කළේය. දවාලේ, මිනිසුන් ජීවත් වන නිවාස පේළියක් මැද, 15 හැවිරිදි කරා රොබින්සන් ලෝකයෙන් අතුරුදහන් වූවාය. ප්ලාස්ටික් පියන වැසී, අන්ධකාරය ඇයව වටකර ගත්තේය.

බහාලුම තුළ වූයේ දැඩි අන්ධකාරයකි. වාතය මදි වෙමින් පැවතිණි. රථය වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදෙන බව ඇයට දැනුණි. සාමාන්‍යයෙන් එවැනි වයසක ගැහැණු ළමයෙකු horror චිත්‍රපටයක මෙන් කෑගසා හඬන්නට හෝ සිහිය නැති කරගන්නට ඉඩ තිබුණි. නමුත් කරා තුළ ක්‍රියාත්මක වූයේ වෙනත් දෙයකි. ඇගේ හදවත වේගයෙන් ගැහුණද, ඇය ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තාය.

ප්ලාස්ටික් පෙට්ටියේ පියන වැසී, රථය පණගැන්වුණු ඒ පළමු තත්පර කිහිපය තුළ කරාගේ මනසට ආවේ ඇගේ මවගේ මුහුණයි. ඇය තමාටම මෙසේ කියා ගත්තාය, "මම මගේ අම්මාව ආයේ දකිනවාමයි. මම මෙතන මැරෙන්නෙ නැහැ. මේ මිනිහා මාව මරන්න නම් හදන්නෙ, මම ඔහුට ලෙහෙසි ගොදුරක් වෙන්නෙ නැහැ."

ඇය අන්ධකාරයේ සිටම තම දෑස් පියාගෙන, තමා වටා ඇති පරිසරය මනසින් කියවන්නට පටන් ගත්තාය. ඇය තම බිය පසෙක දමා, තමා වටා ඇති සියල්ල "නිරීක්ෂණය" කිරීමට තීරණය කළාය. ඇය ස්පර්ශයෙන් දැනෙන දේ මනසේ සටහන් කරගත්තාය. ප්ලාස්ටික් බහාලුම ඇතුළත තිබූ කුඩා අනුක්‍රමික අංකය (Serial Number) ඇය තම ඇඟිලි තුඩුවලින් ස්පර්ශ කරමින්, එය මතක තබා ගැනීමට උත්සාහ කළාය. ඇය තේරුම් ගත්තේ තමාට ජීවත් වීමට ඇති එකම ආයුධය තමාගේ "මනස" පමණක් බව.

ඇයව පැහැරගත් මිනිසා රිචඩ් එවොනිට්ස් ය. ඔහු මිනීමරුවෙකි. මීට පෙර වර්ජිනියා ප්‍රාන්තයේ නව යොවුන් වියේ ගැහැණු ළමයින් තිදෙනෙකු පැහැරගෙන ගොස් ඝාතනය කර තිබූ, පොලිසියට පවා කොටු නොවූ අනුක්‍රමික ඝාතකයෙකි (Serial Killer). ඔහු සිතුවේ තමා අතිජාත බුද්ධිමතෙකු කියාය. නමුත් මෙවර ඔහු තෝරාගෙන තිබුණේ වැරදි දැරියකි.

එවොනිට්ස් ඇයව තමා ජීවත් වූ මහල් නිවාසයට රැගෙන ගියේය. එහිදී ඇයව බැඳ තබා, විවිධ වධහිංසා පමුණුවන්නට විය. නමුත් කරා සාමාන්‍ය වින්දිතයෙකු මෙන් හැසිරුණේ නැත. ඇය පුහුණු බුද්ධි අංශ නිලධාරිනියක මෙන් ක්‍රියා කළාය.

ඇය ඔහු සමඟ වාද කිරීමට හෝ කෑගැසීමට ගියේ නැත. ඔහු කියන ඕනෑම දෙයකට එකඟ වෙමින්, ඔහුට අවනත වන බවක් පෙන්වූවාය. ඇය ඔහු සමඟ සාමාන්‍ය පරිදි කතාබස් කළාය. ඇය ඔහුට කෑම හැදීමට උදව් කළාය, කුස්සිය අතුගෑවාය. මෙයින් එවොනිට්ස්ගේ ආරක්ෂක පවුර බිඳ වැටුණි. ඇය තමාට බිය වී, තමාට අවනත වී ඇතැයි ඔහු වැරදියට සිතුවේය. ඔහු සන්සුන් විය.

කරාගේ දෑස් නිවස පුරා සැරිසැරුවේය. ඇය සාලයේ තිබූ රාක්කය දෙස බැලුවාය. එහි තිබූ කුඩා සත්ව රූප වර්ග මොනවාද, ඒවා කොපමණ සංඛ්‍යාවක් තිබුණාදැයි ඇය ගණන් කර මතක තබා ගත්තාය.

කුස්සියේ තිබූ ශීතකරණය දෙස බලන විට ඇය දුටුවේ එහි අලවා තිබූ කාන්දම් කිහිපයකි. එහි ඔහුගේ දන්ත වෛද්‍යවරයාගේ සහ පවුලේ වෛද්‍යවරයාගේ නම් සහ දුරකථන අංක තිබුණි. කරා ඒ නම් සියල්ල මනසින් කිහිප වතාවක් කියවමින් කටපාඩම් කරගත්තාය. ඇය එම නිවසේ කාමර පිහිටා ඇති ආකාරය සහ ජනේලවලින් පෙනෙන පිටත දර්ශන සියල්ල මනසේ සිතියම්ගත කරගත්තාය.

ඇය සැබවින්ම කළේ තම ජීවිතය බේරාගැනීමේ සටන සාධක සහිත අපරාධ පරීක්ෂණයක් බවට පත් කිරීමයි.

පැය 18ක් ගත විය. පසුදින අලුයම, තමා සම්පූර්ණයෙන්ම ආරක්ෂිත යැයි සිතූ රිචඩ් එවොනිට්ස් දැඩි නින්දකට වැටුණි. ඔහුගේ ගොරවන හඬ කාමරයෙන් ඇසෙන්නට විය. කරාට තේරුම් ගියේ තමාට ලැබෙන එකම සහ අවසන් අවස්ථාව මෙය බවයි.
ඇය ඉතා සෙමින්, කිසිදු ශබ්දයක් නොනඟා, තමා බැඳ තිබූ බැඳීම් ලිහා ගත්තාය. ඇගේ හදවත පපුවෙන් එළියට පනින්නට මෙන් ගැහෙන්නට විය. ඇය සෙමින් දොර හැර නිවසින් පිටතට පැමිණියාය. ඉන්පසු ඇය මුළු ශක්තියම යොදවා වීදිය දිගේ දිව ගියාය. ඇය පසුපස එවොනිට්ස් තුවක්කුවක් අතැතිව පැමිණේවි යැයි දැඩි බියක් තිබුණද ඇය නතර වූයේ නැත.

වීදියේ ගමන් ගත් මෝටර් රථයක් ඉදිරියට පැන ඇය එය නතර කරගත්තාය.

"අනේ මාව බේරගන්න! මාව පැහැරගත්තා!" ඇය කෑගැසුවාය. රථයේ සිටි පිරිස වහාම ඇයව පොලිස් ස්ථානය වෙත රැගෙන ගියහ.

පොලිස් ස්ථානයට පැමිණි කරා දුටු නිලධාරීන් සිතුවේ ඇය දැඩි කම්පනයකින් හඬා වැලපෙනු ඇති බවයි. නමුත් සිදු වූයේ අනෙකකි. කරා කෙළින්ම විමර්ශන නිලධාරියා ඉදිරියේ වාඩි වී කතා කරන්නට පටන් ගත්තාය.

"මට අඬන්න වෙලාවක් නැහැ. මාව පැහැරගත්ත කෙනාව අල්ලන්න ඕනේ නම් මම කියන දේ ලියාගන්න," ඇය පැවසුවාය.

ඇය ලබා දුන් තොරතුරු ඇසූ පොලිස් නිලධාරීන්ගේ කටවල් ඇරිණි. සාමාන්‍යයෙන් වසර ගණනාවක් පුහුණුව ලැබූ රහස් පරීක්ෂකයෙකුටවත් මතක තබාගත නොහැකි තරම් නිශ්චිත දත්ත සමුදායක් ඇය ඉදිරිපත් කළාය,

නිවසේ තිබූ සත්ව රූප වර්ග සහ ප්‍රමාණය.

ශීතකරණයේ තිබූ වෛද්‍යවරුන්ගේ නම්.

තමා දමා සිටි ප්ලාස්ටික් බහාලුමේ අනුක්‍රමික අංකය.

ඔහු පැදවූ Pontiac රථයේ ඇතුළත ස්වභාවය.

මහල් නිවාස සංකීර්ණයේ පිහිටීම.

මේ තොරතුරු කොතරම් නිවැරදිද යත්, පොලිසියට සැකකරු කවුදැයි හඳුනා ගැනීමට ගත වූයේ පැය කිහිපයක් පමණි. ඔවුන් වහාම ක්‍රියාත්මක වී රිචඩ් එවොනිට්ස් සිටි ස්ථානය වැටලූහ. නමුත් ඔහු ඒ වන විටත් පලාගොස් තිබුණි.

දින දෙකකට පසු, ෆ්ලොරිඩා ප්‍රාන්තයේ අධිවේගී මාර්ගයකදී පොලිසිය සහ එවොනිට්ස් අතර දැවැන්ත මෝටර් රථ හඹායාමක් සිදු විය. පොලිසිය මාර්ගයට දැමූ ඇණ තීරුවල වැදී ඔහුගේ රථය පෙරළී ගියේය. තමාට තවදුරටත් බේරීමට මඟක් නැති බවත්, 15 හැවිරිදි දැරියක් තමාගේ මුළු අතීතයම හෙළි කර ඇති බවත් තේරුම් ගත් රිචඩ් එවොනිට්ස්, පොලිසියට කොටු වීමට පෙර තමා සතු වූ තුවක්කුවෙන්ම වෙඩි තබාගෙන සියදිවි නසාගත්තේය.

රිචඩ් එවොනිට්ස් මියගියද, කරා එතැනින් නැවතුණේ නැත. ඇය තමා ලැබූ නිදහස සමරමින් නිවෙසට වී සිටියේ නැත. එවොනිට්ස් විසින් මීට පෙර ඝාතනය කර තිබූ, වසර ගණනාවක් තිස්සේ තම දරුවන්ට සිදු වූයේ කුමක්දැයි නොදැන හඬමින් සිටි වර්ජිනියාවේ දැරියන් තිදෙනාගේ (Sofia Silva, Kristin Lisk, Kati Lisk) මව්පියන් හමුවීමට ඇය තීරණය කළාය.

ඇය ඒ අසරණ මව්පියන් ළඟ වාඩි වී, ඔවුන්ගේ දෑත් අල්ලාගෙන, එවොනිට්ස්ගේ නිවසේ ස්වභාවය සහ ඔහු ක්‍රියා කළ ආකාරය පැහැදිලි කළාය. එමඟින් එම මව්පියන්ට තම දරුවන්ගේ අතුරුදන් වීම පිළිබඳව වසර ගණනාවකට පසු නිශ්චිත පිළිතුරක් ලැබුණි. එය තමාගේම කම්පනය (Trauma) දරාගෙන, අන් අයගේ වේදනාව නිවීමට ඇය කළ අතිශය සානුකම්පිත සහ ධෛර්යවන්ත ක්‍රියාවක් විය.

කාලය ගෙවී ගියේය. කරා රොබින්සන් තවත් අමුතුම තීරණයක් ගත්තාය. ඇය අපරාධ යුක්ති විද්‍යා ඇකඩමියට (Criminal Justice Academy) ඇතුළත් වී, පසුව පොලිස් නිලධාරිනියක බවට පත් වූවාය. ඇය එම තීරණය ගත්තේ අතීතය අමතක කිරීමට නොවේ, තමා මෙන් අපරාධවලට ගොදුරු වන වින්දිතයන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට, ඔවුන්ගේ කතාවලට සවන් දීමට සහ ඔවුන්ට සාධාරණය ඉටු කරදීමටය.

අද වන විට කරා රොබින්සන් (දැන් කරා රොබින්සන් චේම්බර්ලින්) විවාහක දෙදරු මවකි. ඇය වෘත්තීය දේශකයෙකු මෙන්ම සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ ලොව පුරා සිටින අපරාධවලින් බේරුණු පුද්ගලයන් වෙනුවෙන් හඬ නඟන ප්‍රධානතම ක්‍රියාකාරිනියකි. ඇය තමාගේ කතාව ඇසුරෙන් චිත්‍රපට සහ වාර්තා චිත්‍රපට (The Girl Who Escaped, The Kara Robinson Story) නිපදවීමට ද දායක වී ඇත.

ඇය නිතරම ලෝකයට පවසන එක් ප්‍රසිද්ධ කියමනක් ඇත.

"ඔහුගේ ජීවිතයේ ඔහු කළ ලොකුම වැරදීම තමයි මාව තෝරාගැනීම."

බිය, තැතිගැන්ම සහ මරණය අභිමුව වුවද, මිනිසෙකුට තම මනස පාලනය කරගත හැකි නම්, සිතීමේ ශක්තිය අවදි කරගත හැකි නම්, ඕනෑම අඳුරු පටුමගකින් ආලෝකය වෙත පැමිණිය හැකිය.

කරා රොබින්සන් යනු හුදෙක් බේරුණු තැනැත්තියක් පමණක් නොවේ, ඇය තමාගේම බුද්ධියෙන් සහ අධිෂ්ඨානයෙන් මාරයාව පරාජය කළ සැබෑ වීරවරියකි.
©fb

අනාවැකි දෙකක් කියන්නම් 1. පල්ලේගමයා නිදොස් කොට නිදහස් වෙනවා.. කේස් එක ඇදුන දවසෙ ඉඳන් අද ඇප ලැබෙනකන් මේ ගහපු ගේමට ඌට තිබු...
22/05/2026

අනාවැකි දෙකක් කියන්නම්

1. පල්ලේගමයා නිදොස් කොට නිදහස් වෙනවා.. කේස් එක ඇදුන දවසෙ ඉඳන් අද ඇප ලැබෙනකන් මේ ගහපු ගේමට ඌට තිබුන බලය පාවිච්චි කරලා ඌ නිදහස් වෙනවා ..

2 . අනුර ගෝටාබයට කලින් ගෙදර යනවා. තමන් බාරගත්ත රට ඇතුලේ වෙන එවුන්ට ඕනෙ ඕනෙ ගේම් ගහගන්ඩ ඉඩ දීලා බීරෙක් ගොලුවෙක් අන්ධයෙක් වගේ නිවටව ඉන්න නිසා.

©ධනුෂ්ක කාංචන

සමහර දවස් වලට අපි ඉන්න තැන ඉඳලා අපිට යන්න ඕනේ ඉලක්කය දිහා බැලුවම, ඒක හරියට අහස උසට පේන මහා කන්දක් වගේ.. "මම කොහොමද මේක ක...
14/05/2026

සමහර දවස් වලට අපි ඉන්න තැන ඉඳලා අපිට යන්න ඕනේ ඉලක්කය දිහා බැලුවම, ඒක හරියට අහස උසට පේන මහා කන්දක් වගේ..

"මම කොහොමද මේක කරන්නේ? මට මේක කවදා හරි ඉවර කරන්න පුළුවන් වෙයිද?" කියලා හිතෙනකොටම අපිට දැනෙන්නේ ලොකු තෙහෙට්ටුවක් හා බයක්.. ලෝක පූජිත ලේඛක, ලියෝ ටෝල්ස්ටෝයි මේ ගැන අපූරු කතාවක් කියලා තියෙනවා. ඔහු කියන්නේ මෙහෙම දෙයක්,

"සැතපුම් දහසක පාගමනක යෙදෙන මිනිසෙකුට, තමන්ගේ අවසාන ඉලක්කය ගැන හිතන එක අමතක කරන්නම සිද්ධ වෙනවා.. ඔහු හැමදාම උදේට තමන්ටම මෙහෙම කියාගන්න ඕනේ 'අද මම යන්නේ සැතපුම් විසිපහක් විතරයි. ඒ ටික ගිහින් මම හොඳට විවේක ගන්නවා, නිදාගන්නවා.."

අපි හැමෝටම හීන තියෙනවා. ලොකු රස්සාවක් කරන එක, ගෙයක් හදන එක, විභාගයක් පාස් වෙන එක, නැත්නම් අලුත් ව්‍යාපාරයක් පටන් ගන්න එක. මේවා ඔක්කොම "සැතපුම් දහසක" ගමන්. හැබැයි, අපි කරන ලොකුම වැරැද්ද තමයි, ගමන පටන් ගන්න ඉස්සෙල්ලා ඉඳලම ඒ සැතපුම් දහසම එක පාර ඔළුවට දාගන්න එක.

අපි අද ඉන්නේ පළවෙනි සැතපුමේ නම්, සැතපුම් දහසක් ගැන හිතන එකෙන් වෙන්නේ, අපේ වර්තමාන ශක්තිය හීන වෙන එකයි.. ටෝල්ස්ටෝයි කියන්නේ, ඒ "අවසාන ඉලක්කය" තාවකාලිකව අමතක කරන්න කියලා. ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ 'සිහිනය' අතහරින්න කියන එක නෙවෙයි, ඒ හීනය දෙස බලා හූල්ලන එක නවත්වන්න කියන එකයි.

අපිට පාලනය කරන්න පුළුවන් එකම දේ "අද" විතරයි. ඊයේ දවස ඉවරයි, හෙට දවස තවම ඇවිත් නැහැ. ඔබ ලොකු පොතක් ලියන්න හීන දකින කෙනෙක් නම්, පිටු 500ක් ගැන හිතලා බය වෙන්න එපා. අද දවසේ ලියන්න ඕනේ එක පිටුව ගැන විතරක් හිතන්න.

ඒක තමයි ඔබේ "සැතපුම් 25!"

ඔබ බර අඩු කරගන්න උත්සාහ කරන කෙනෙක් නම්, කිලෝ 20ක් ගැන හිතලා හෙම්බත් වෙන්න එපා.. අද දවසේ කරන්න තියෙන විනාඩි 20ක ව්‍යායාමය ගැන විතරක් අවධානය දෙන්න. අපි ගොඩක් වෙලාවට අමතක කරනවා. හැබැයි මතක තියාගන්න, ඕනෑම මහා සාගරයක් හැදෙන්නේ, එක එක වැහි බිංදුව එකතු වෙලා.

අර ටෝල්ස්ටෝයිගේ කතාවේ තියෙන වටිනාම කොටසක් තමයි, "විවේක ගන්නවා, නිදාගන්නවා" කියන එක! අද කාලේ අපි දුවන්නේ හති දාගෙන. අපි හිතන්නේ විවේකයක් ගත්තොත් අපි පස්සට යයි කියලා..

හැබැයි, ගමනක් සාර්ථක වෙන්න නම් ශරීරයට වගේම මනසටත් විවේකය අත්‍යවශ්‍යයි. අද දවසේ වැඩ කොටස අවංකව ඉවර කරාට පස්සේ, හෙට ගැන වද නොවී සුව නින්දක් ලබන එක ඔබේ අයිතියක්.

මොකද ඒ නින්ද තමයි ඊළඟ දවසේ සැතපුම් 25 යන්න ඔබට ශක්තිය දෙන්නේ. තමන්ටම වද දීගෙන කරන ගමන්වල අවසානය ඉක්මන් තෙහෙට්ටුව නැත්නම් 'Burnout' විතරයි.

ලංකාවේ අපිට මේ දවස්වල තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය තමයි, හෙට දවස ගැන තියෙන අවිනිශ්චිත බව. ආර්ථික ප්‍රශ්න, රැකියා පීඩනය, පවුලේ වගකීම් මේ හැමදේම එක්ක අපි ඉන්නේ මහා පීඩනයක. ඉතින් අපි කොහොමද මේ "ටෝල්ස්ටෝයි ක්‍රමය" පාවිච්චි කරන්නේ?

ලිස්ට් එකක් හදන්න. හැමදාම උදේට හෝ කලින් දවසේ රෑට, පහුවදා කරන්න තියෙන ප්‍රධාන වැඩ 3 ක් හෝ 4 ක් විතරක් ලියාගන්න. ඒක තමයි ඔබේ සැතපුම් 25.

ප්‍රශංසා කරගන්න! දවස අවසානයේ ඒ වැඩ ටික ඉවර නම්, ඔබටම "හොඳයි" කියලා කියාගන්න. සැතපුම් 1000න් තව 25ක් අඩුවුණා නේද කියලා සතුටු වෙන්න. ඒක පොඩියට හීනියට සමරන්න.

වැදගත්ම දේ සංසන්දනය කිරිම නතර කරන්න. ඔව්, වෙන කෙනෙක් සැතපුම් 100ක් ගිහින් ඇති! ඒ එයාගේ ගමන, ඒත් ඔබේ ගමන ඔබේමයි. අද දවසේ ඔබේ කොටස කළා නම්, ඔබ සාර්ථකයි.

_______________________

පන්සල අසල රතු පස් පාර දිගේ විහිදී යන දූවිලි වලාකුළු අතරින් කමල්ගේ බයිසිකලය කෙඳිරිගාමින් ඉදිරියට ඇදෙයි. දහවල් දොළහේ ඉර මුදුන් වී හමාරය. කමල්ගේ කමිසය පිට මැදින් දාඩියට පෙඟී සිරුරට ඇලී තිබිණි. ඔහු අතේ වූ ලෙදර් බෑගය තුළ තිබුණේ රජයේ රැකියාවක් සඳහා වන අයදුම්පත් සහ තවත් සහතික කිහිපයකි.

නගරයේ සිට ගමට එන මේ කිලෝමීටර් අටක දුර ඔහුට දැනුණේ මහා දහස් සැතපුම් ගමනක් ලෙසය. "තව කොච්චර කල්ද මෙහෙම දුවන්නේ?" ඔහු තමාගෙන්ම අසා ගත්තේය. නිවසට පැමිණි ඔහු බයිසිකලය පේර ගහේ හේත්තු කළේය. "පුතේ, අද අර ඉන්ටවිව් එකට ගියාද?" කුස්සියේ සිට එළියට ආ අම්මා විමසුවාය.

"ඔව් අම්මේ. ඒත් ඒකත් හරියයිද දන්නේ නැහැ. මට හිතාගන්න බැහැ කොහෙන් පටන් අරන් කොහෙන් ඉවර කරන්නද කියලා. ගේ හදන්න ඕනේ, නංගිව උගන්වන්න ඕනේ, මේ හැමදේම මම කොහොමද කරන්නේ?" ඔහු බංකුව මත හිඳගත්තේ හිස දෑතින් බදාගනිමිනි.

අම්මා කිසිවක් කීවේ නැත. ඇය කුස්සියට ගොස් රතු ලූණු සහ වියළි මිරිස් දමා කොටන ලද ලුණු මිරිසක සුවඳ නිවස පුරා විහිදුවා හැරියාය. සවස කමල් ගමේ වැව අසලට ගියේය. එහි පැරණි නුග ගස යට මාමා වාඩි වී සිටියේය.

'සුමනදාස' යනු ගමේ සිටින දක්ෂතම පෙදරේරුවෙකි. ඔහු දැන් වයසක වුවද, ඔහුගේ දෑත්වල ශක්තිය තවමත් මැකී ගොස් නැත. ඔහු ඉදිරිපිට තිබුණේ අලුතින් ඉදිවන කුඩා මල් අසුනකි. කමල් ඔහු අසලින් වාඩි විය.

"මාමේ, මට හරි මහන්සියි."
සුමනදාස මාමා සිමෙන්ති පිහිය පැත්තකින් තබා කමල් දෙස බැලුවේය. "ඇයි පුතේ? මේ වයස දහඅටේ විසි ගණන්වල කොල්ලෙක් වෙලත් මහන්සියි කියන්නේ..?"

"නැහැ මාමේ, මේ කරන වැඩවල ඉවරයක් පේන්න නැහැ. මම අවුරුදු පහක ප්ලෑන් එකක් ගැහුවා.. හැබැයි ඒකට යන්න තියෙන දුර දැක්කම මට දැන්ම එපා වෙලා."

සුමනදාස මාමා මද සිනහවක් පෑවේය. ඔහු ඉදිරිපිට තිබූ ගඩොල් ගොඩ දෙසට අත දිගු කළේය. "කමල්, මම මේ වැව් බැම්ම ළඟ හැදුව ප්‍රාකාරය දැකලා තියෙනවා නේද?"

"ඔව් මාමේ, ඒක හරිම විශාලයි."

"මම ඒක හදන්න පටන් ගන්න කොට, ඒ මුළු බැම්ම දිහාම බැලුවා නම්, මට ඒ වැඩේ කවදාවත් කරන්න වෙන්නේ නැහැ.. මම කළේ එක දෙයයි. හැමදාම උදේට මම හිතාගන්නවා,

'අද මම අඩි දහයක දිගට ගඩොල් පේළි තුනක් බඳිනවා' කියලා. මම මුළු බැම්ම ගැනම හිතන්නේ නැහැ. මම හිතන්නේ අර අතේ තියෙන එක ගඩොල් කැටය ගැන විතරයි."

ඔහු නැවතත් සිමෙන්ති හැන්ද අතට ගත්තේය. "මම ඒ ගඩොල් කැටය හරිම ලස්සනට, නිවැරදිව තියනවා. ඒක ඉවර වුණාම මම සතුටින් ගෙදර යනවා. මම දන්නවා බැම්ම ඉවර වෙන්න තව ගොඩක් කල් යනවා කියලා. හැබැයි මගේ අද දවසේ 'අඩි දහය' මම ඉවර කරලා තියෙන්නේ." කමල් නිහඬව බලා සිටියේය.

සුමනදාස මාමා ගඩොල් කැටයක් ගෙන එය මත සිමෙන්ති තවරා, මට්ටම් ලණුවට අනුව ඉතා සෙමින් එය තැබුවේය. ඔහුගේ මුළු අවධානයම තිබුණේ, ඒ මොහොතේ තබන ගඩොල් කැටය මත මිස, තව අඩි සිය ගණනක් ඉතිරිව ඇති, මල් අසුනේ උස ගැන නොවේ.

"කමල්, මනුස්සයෙක් හැතැප්ම දහසක් යන්න පටන් ගත්තම, එයා ඒ දහස ගැනම හිත හිතා ගියොත් පළවෙනි හැතැප්ම දහය යනකොටම එයා ඇදගෙන වැටෙනවා.. එයා කරන්න ඕනේ, 'අද මම හැතැප්ම විසිපහක් යනවා, ඊට පස්සේ මම හොඳට නිදාගන්නවා' කියලා තමන්ටම කියාගන්න එක!"

එදින රාත්‍රියේ කමල් තම කාමරයට වී මේ ගැන කල්පනා කළේය. ඔහු සැමවිටම උත්සාහ කළේ අවුරුදු පහකින් විය යුතු දේ අද රාත්‍රියේම විසඳා ගැනීමටය. ඒ නිසා ඔහුට අද දවසේ කළ හැකිව තිබූ පුංචි වැඩ පවා මඟ හැරී තිබුණි.

පසුදා උදෑසන ඔහු අවදි වූයේ අලුත් ප්‍රබෝධයකිනි. ඔහු තීරණය කළේය. ඔහුගේ මේසය මත තිබූ විශාල "To-Do List" එක ඔහු ඉරා දැමුවේය. ඒ වෙනුවට කුඩා කොළ කැබැල්ලක මෙසේ ලිවීය.

1. අද දිනට අදාළ රැකියා වෙබ් අඩවි 3ක් පරීක්ෂා කිරීම.
2. ඉංග්‍රීසි වචන 10ක් අලුතින් ඉගෙන ගැනීම.
3. ගෙවත්තේ පේර ගහ වටා ඇති වල් පැලෑටි ටික සුද්ධ කිරීම.

එපමණකි. ඔහු මුළු අනාගතයම ගැන සිතීම නතර කළේය. උදෑසන දහය වන විට ඔහු වෙබ් අඩවි පරීක්ෂා කර අයදුම්පත් දෙකක් යවා අවසන් කළේය. ඒ වැඩේ ඉවර වූ විට ඔහුට දැනුණේ සැහැල්ලුවකි. "සැතපුම් පහක් ඉවරයි," ඔහු තමාටම කියාගත්තේය.

දවල් කාලයේ ඔහු පේර ගහ යට වල් පැලෑටි සුද්ධ කළේය. අව්ව රශ්මිය දැනුණද, පස පීරද්දී දැනෙන පස් සුවඳ ඔහුට ජීවයක් ගෙන දුන්නේය. සවස් වන විට ගහ වටා තිබුණේ පිරිසිදු මතුපිටකි. ඔහු දහඩිය පිසදා ගනිමින් ඒ දෙස බලා සිටියේ මහා මාලිගාවක් තැනූ ශිල්පියෙකු මෙනි.

රාත්‍රියේ ඔහු අලුත් ඉංග්‍රීසි වචන දහය පොතක ලියා ගත්තේය. එදින නින්දට යන විට කමල්ට වෙනදා දැනෙන "අනාගත බිය" දැනුණේ නැත. ඒ වෙනුවට අද දවසේ කළ වැඩ ගැන තෘප්තියක් දැනුණි. ඔහු දෑස් පියාගත්තේය. හෙට උදෑසන තවත් "සැතපුම් විසිපහක්" ඔහු බලා සිටින බව ඔහු දැන සිටියේය. නමුත් දැන් ඔහු දන්නේ, ඒ දහස් සැතපුම් ගමන නිමවන්නේ, මේ පුංචි සැතපුම් විසිපහේ එකතුවෙන් බවයි.

මාස කිහිපයක් ගත විය..

කමල්ට නගරයේ පෞද්ගලික ආයතනයක රැකියාවක් ලැබුණි. එය ඔහු හීන දැකපු "මහා ලොකු රස්සාව" නොවේ. නමුත් එය ඔහුගේ ගමනේ තවත් සැතපුම් විසිපහකි. ඔහු දැන් හති දමන්නේ නැත. ඔහු දැන් පීඩනයෙන් පීඩිත වන්නේ නැත. ඔහු කරන්නේ හැමදාම උදේට තමන්ගේ "අද දවසේ කොටස" ලියාගෙන එය උපරිමයෙන් ඉටු කිරීම පමණි.

එදින සවස ඔහු නැවතත් වැව් බැම්ම ළඟට ගියේය. සුමනදාස මාමා එදා පටන් ගත් මල් අසුන අද නිම කර හමාරය. එය සුදු පාටින් බැබළෙමින් තිබුණි. "නියමයි නේද මාමේ?"

"ඔව්, පුතේ.. ගඩොලින් ගඩොල තියන කොට මටත් හිතුණේ නැහැ මේක මෙච්චර ලස්සන වෙයි කියලා. අපි කරන්න ඕනේ අපේ වැඩේ හරියට කරන එක විතරයි. ඉතුරු ටික කාලය විසින් ඉවර කරයි."

කමල් වැව් දිය දෙස බලා සිටියේය. ඈත ක්ෂිතිජයේ ඉර බැස යන දර්ශනය හරිම නිසලයි. ජීවිතය කියන්නේ දිනාගත යුතු යුද්ධයක් නෙවෙයි, ජීවත් විය යුතු මොහොතක් බව ඔහුට වැටහුණි! "ඉතුරු ටික කාලය විසින් ඉවර කරයි.." ඔහු මිමිණුවේය. ටෝල්ස්ටෝයි කීවාක් මෙන්, ඔහු අද දවසේ සැතපුම් විසිපහ අවසන් කර ඇත. දැන් ඔහුට සුවසේ නිදාගත හැකිය. හෙට උදෑසන, නැවතත් අලුත් සැතපුම් විසිපහක උදාවක් ඔහු පිළිගනු ඇත.

පසු සටහන...

අපේ ජීවිතෙත් මේ වගේමයි. අපි හැමෝම යන්නේ මහා දිගු ගමනක්. ඒ ගමනේ අවසානය ගැන හිතලා බය නොවී, අද දවසේ අපිට කරන්න පුළුවන් පුංචිම වැඩේ හෝ උපරිමයෙන් කරමු. 'සාර්ථකත්වය' කියන්නේ මහා පිම්මක් නෙවෙයි, නොකඩවා තබන කුඩා පියවරවල් සමූහයක, එකතුවක් විතරයි.

© සාගර දියගම
[email protected]

13/03/2026

මේ ලිපිය කියවා අවසන් වන විට ඔබ ඔබ දෙස බලන ආකාරය සහ ලෝකය දෙස බලන ආකාරය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වනු ඇතැයි මට විශ්වාසයි.

අපි හැමෝම ජීවිතේ මොනවා හරි ප්‍රශ්නයක් ආවාම හිතනවා, "මම මොකටද මේ ලෝකෙට ආවේ?" නැත්නම් "මගේ ජීවිතේ තියෙන වටිනාකම මොකක්ද?" කියලා..

සමහර වෙලාවට අපිට හිතෙනවා අපි මේ ලෝකයේ තනි වෙලා කියලා. හැබැයි ඔබ කවදාවත් හිතුවද ඔබ අද මේ මොහොතේ මේ අකුරු ටික කියවන්න තරම් වාසනාවන්ත වුණේ කොහොමද කියලා? අපි ටිකක් ආපස්සට ගණන් කරලා බලමු.

ඔබ ඉපදීමට දෙමාපියන් 2 දෙනෙකු අවශ්‍යයි.

ඒ දෙමාපියන් බිහිවීමට සීයා සහ ආච්චිලා 4 දෙනෙක් අවශ්‍යයි.

එතැනින් එහාට මුතුන් මිත්තන් (Great-grandparents) 8 දෙනෙක්.

ඊළඟ පරම්පරාවේදී එය 16 ක් වෙනවා..

පස්වන පරම්පරාවේදී 32 ක්.
හයවන පරම්පරාවේදී 64 ක්.
හත්වන පරම්පරාවේදී 128 ක්.
අටවන පරම්පරාවේදී 256 ක්.
නවවන පරම්පරාවේදී 512 ක්.
දසවන පරම්පරාවේදී 1,024 ක්.
එකොළොස්වන පරම්පරාවේ 2,048 ක්.
දොළොස්වන පරම්පරාවේ 4,096 ක්.

හිතන්න, වසර 400 ක වැනි කෙටි කාලයක් තුළ, පරම්පරා 12 ක් ආපස්සට යන විට, ඔබේ රුධිරය ඔබේ ශරීරය තුළ ගලා යාම සඳහා, පුද්ගලයන් 4,094 දෙනෙකුගේ දායකත්වය ලැබී තිබෙනවා..

ඒ කියන්නේ ඔබ මේ ලෝකයට එන්න කලින් හාරදහසකට අධික පිරිසක් මේ මිහිතලය මත ජීවත් වෙලා, ආදරය කරලා, දුක් විඳලා තියෙනවා..

"ඒ ඔබ වෙනුවෙන් පාර කපන්නයි!"

මේ හාරදහසකට අධික මිනිසුන්ගේ ජීවිත දෙස පොඩ්ඩක් හැරිලා බලන්න. ඔවුන් ජීවත් වුණේ අද වගේ සැපපහසු ලෝකයක නෙවෙයි.

ඔවුන් අතරේ යුද්ධ වලට මුහුණ දුන්න අය ඉන්න ඇති. මහා සාගත, වසංගත රෝග වලින් බේරුණු අය ඉන්න ඇති. දරුණු වන සතුන්ගෙන්, ස්වභාවික විපත් වලින් තමන්ගේ ජීවිතය රැකගත්ත අය ඉන්න ඇති. ඒ එකම එක පුද්ගලයෙක් හෝ තමන්ගේ සටන අතහැරියා නම්, ඔවුන්ට යම් අනතුරක් වුණා නම්, අද ඔබ මෙතැන නැහැ!

ඔබේ ශරීරය තුළ දුවන්නේ ඒ 'ජයග්‍රාහකයන්ගේ' ලේ. ඔවුන් හැමෝම තමන්ගේ ජීවිතේ ආපු හැම බාධකයක්ම ජය ගත්තා.. ඔවුන් හැමෝම තමන්ගේ ඊළඟ පරම්පරාවට ජීවය දෙන්න සමත් වුණා.

ඔවුන්ගේ ඒ නොපසුබට උත්සාහය, බලාපොරොත්තුව සහ ආදරය තමයි අද ඔබේ ජීවිතය විදිහට මේ මොහොතේ මූර්තිමත් වෙලා තියෙන්නේ.

මේ දත්ත සහ සංඛ්‍යා වලට එහා ගිය ලස්සන කතාවක් මෙතන තියෙනවා. මේ හැම පරම්පරාවකම ආදර කතාවක් තිබුණා. දහස් ගණනක් පෙම්වතුන්, දහස් ගණනක් විවාහයන්, දහස් ගණනක් දරු නැලවිලි ගී මේ ගමන ඇතුළේ තියෙනවා.

ඔබේ මුතුන් මිත්තන් අනාගතය ගැන මොන වගේ හීන දකින්න ඇද්ද? ඔවුන් කවදාවත් ඔබව දැකලා නැති වුණත්, ඔවුන් ඔබ වෙනුවෙන් යහපත් ලෝකයක් ප්‍රාර්ථනා කරන්න ඇති. ඔබ යනු ඒ දහස් ගණනකගේ ප්‍රාර්ථනාවල ප්‍රතිඵලයක්.

අපි තවත් ටිකක් ඈතට යමු!

ඔබ පරම්පරා 20 ක් ආපස්සට ගියොත්, ඒ කියන්නේ මීට අවුරුදු 600-700 කට වගේ කලින්, ඔබේ මුතුන් මිත්තන්ගේ සංඛ්‍යාව මිලියනය ඉක්මවා යනවා! ඕනී නම්, කලින් විදියට ගණන් හදලා බලන්න.

"හිතාගන්න පුළුවන්ද?"

මීට සියවස් කිහිපයකට පෙර, මේ ලෝකයේ ජීවත් වුණු මිලියනයකට අධික මිනිස්සු තමන් නොදැනුවත්වම මග සකසමින් හිටියේ ඔබ වෙනුවෙන්.

ඔබ මේ මිහිතලය මත තබන සෑම පියවරක්ම ඒ මිලියනයක් මිනිසුන්ගේ කැපකිරීමේ ප්‍රතිඵලයක්. ඔබ ඉපදීමට අවශ්‍ය වූ ඒ දෙමාපියන් දෙදෙනා, මුතුන් මිත්තන් අට දෙනා, සහ පරම්පරා 20 ක් ආපස්සට යන විට හමුවන ඒ මිලියනයක් වූ මිනිසුන් ඔබෙන් වෙන් වූ පිරිසක් නෙවෙයි.

ඔබේ ශරීරය තුළ අද තිබෙන ඒ ජානමය මතකය, ඒ ජීව ශක්තිය එදා ඒ මිලියනයක් මිනිසුන් තුළත් තිබුණා. ඔවුන් අත්විඳි ප්‍රීතිය, ඔවුන් විඳි දුක, ඔවුන්ගේ ජයග්‍රහණ මේ සියල්ල අද ඔබේ විඥානය තුළ තැන්පත් වෙලා තියෙනවා.

හිතන්න, මීට වසර 400 කට පෙර ඔබේ එක් මුතුන් මිත්තෙක් යම් අනතුරකින් මිය ගියා නම්, නැතිනම් ඔහුට සිය සහකාරිය මුණනොගැසුණා නම්, අද ඔබ මේ ලිපිය කියවන්නේ නැහැ. තාඕ දහමට අනුව, සොබාදහම විසින් ඒ මිලියනයක් වූ මිනිසුන්ව එකිනෙකා වෙත යොමු කළේ, ඔවුන්ව ආරක්ෂා කළේ සහ ඔවුන්ව මෙහෙයවූයේ හරියටම අද මේ මොහොතේ 'ඔබව' නිර්මාණය කරන්නයි.

ඒ නිසා 'ඔබේ උපත' යනු අහම්බයක් නොව, වසර දහස් ගණනක ලාංකීය වීරත්වයේ සහ නොනැසී පැවතීමේ ප්‍රතිඵලයක්.

දැන් ඔබ සුවපහසු පුටුවක වාඩි වී, ස්මාර්ට් ජංගම දුරකථනයකින් මේ අකුරු කියවනවා විය හැකියි. නමුත් මොහොතකට ඇස් දෙක පියාගෙන මීට වසර සිය ගණනකට එහා ගිය ලංකාව ගැන හිතන්න. ඝන කැලෑ, දරුණු වසංගත, පරදේශක්කාර ආක්‍රමණ සහ නිමක් නැති ජීවන අරගල... මේ හැමදේම මැදින් ඔබේ ලේ පරම්පරාව ආරක්ෂා කරගෙන ආපු ඒ අද "අදෘශ්‍යමාන" මිනිස්සු ගැන ඔබ දන්නවාද?

මීට වසර 100 කට පෙර.. ඔබේ මී මුත්තන් ජීවත් වුණේ බ්‍රිතාන්‍ය පාලන සමයේ. ඔවුන් සුද්දන්ගේ බදු බරට එරෙහිව සටන් කරමින් ඔබ වෙනුවෙන් ජීවිතය රැකගත්තා..

මීට වසර 250 කට පෙර උඩරට රාජධානිය බේරාගන්නට ලෙයින් කඳුළින් කැපවුණු පරම්පරාවක් එදා සිටියා.

මීට වසර 400 කට පෙර පෘතුගීසි සහ ලන්දේසි ආක්‍රමණ හමුවේ, ගම්බිම් අතහැර කැලෑ වැදී හෝ තම ජානමය උරුමය ආරක්ෂා කරගත් මිනිසුන් 4,000 ක් ඔබ වෙනුවෙන් පාර කැපුවා.

හිතන්න, ලංකා ඉතිහාසයේ අප මුහුණ දුන් ඒ බිහිසුණු අවස්ථාවන්. බැමිණිතියාසාය වැනි වසර 12 ක් පුරා පැවති මහා සාගත වලින් ඔබේ මුතුන් මිත්තන් බේරුණේ නැත්නම්, අද "ඔබ" කියා කෙනෙක් නැහැ!

මැලේරියාව, වසූරිය වැනි රෝග මුළු ගම්මාන පිටින් විනාශ කරද්දී, ඔබේ ලේ පරම්පරාවේ අය ඒ ඒ රෝග වලට ප්‍රතිශක්තිය ගොඩනගාගෙන අමාරුවෙන් ජීවත් වුණා. මාඝගේ ආක්‍රමණයේ සිට විවිධ විදේශීය බලපෑම් දක්වා වූ සියලු මරණීය තර්ජන හමුවේ ඔවුන් පලා ගියේ නැහැ..ඔවුන් සටන් කර ජය ගත්තා!

ඔබ යනු ඒ දහස් ගණනක් වූ 'සර්වයිවර්ස්ලාගේ' (Survivors) අවසාන බලාපොරොත්තුවයි!

අපි පරම්පරා 20 ක් ආපස්සට ගියොත්, එනම් මීට වසර 600-700 කට පෙර කෝට්ටේ හෝ ගම්පොළ යුගයට ඔබේ මුතුන් මිත්තන් සංඛ්‍යාව මිලියනය ඉක්මවා යනවා.

ලංකාවේ වැව් බැඳි රාජ්‍යයේ වැව් හදන්නට පස් ඇද්ද, අහස දෙස බලා වැසි ප්‍රාර්ථනා කළ, කුඹුරේ පැල් රක්ක ඒ මිලියනයක් ලාංකීය මිනිසුන් තමන් නොදැනුවත්වම මග සකසමින් සිටියේ අනාගතයේ උපදින ඔබ වෙනුවෙන්.

අද ඔබ හුස්ම ගන්නා සෑම වාරයක් පාසාම, ඒ මිලියනයක් මිනිසුන්ගේ ජීවිත වල සලකුණු ඔබ තුළ ජීවත් වෙනවා. ඔවුන් මුහුණ දුන් අරගල, ඔවුන්ගේ නිර්භීතකම, ඔවුන්ගේ කලාත්මක හැකියාවන් මේ සියල්ල 'සංස්කාර' ලෙස ඔබේ DNA තුළ ලියවී තිබෙනවා.

ඔබට සමහර දේවල් වලට සහජයෙන්ම දක්ෂතා තිබෙන්නේ ඇයි? ඔබට සමහර දේවල් ගැන අමුතුම බියක් දැනෙන්නේ ඇයි?

ඒ ඔබේ අත්දැකීම් නිසා නෙවෙයි, ඔබට පෙර සිටි ඒ මිලියනයක් දෙනා ලබාගත් අත්දැකීම්වල සාරය ඔබ තුළ තිබෙන නිසයි. මේ ලිපිය කියවන ඔබ, ජීවිතයේ මොන යම් හෝ පරාජයකින් පසුබට වී සිටිනවා නම් මෙය මතක තබා ගන්න.

ඔබ මෙතරම් දීර්ඝ, දුෂ්කර සහ ආශ්චර්යමත් ගමනක් ආවේ "පරාජය" වෙන්න නෙවෙයි. ඔබ පිටුපස රජවරුන්ගේ, ගොවියන්ගේ, වීරයන්ගේ වීරවරියන්ගේ සහ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ මිලියනයක ශක්තිය තියෙනවා. ඔබට අසාර්ථක වීමට ඉඩක් නැත. මන්ද, ඔබ යනු වසර දහස් ගණනක ලාංකීය අභිමානයේ "ජීවමාන සාක්ෂියයි".

පරම්පරා මිලියනයක ශක්තිය ඔබේ සිරුර තුළ 'අගුළු දමා' ඇති මහා නිධානයක් වැනියි. එම නිධානය විවෘත කර දෛනික ජීවිතයට ප්‍රායෝගිකව යොදාගත හැකි, 'අනන්ත-මුල ධ්‍යාන' භාවනා ක්‍රමය විමසා බලමු!

නිශ්ශබ්ද ස්ථානයක කොන්ද කෙළින් තබා වාඩි වෙන්න. ඇස් පියාගන්න. ගැඹුරු හුස්මක් ගන්න... එය සෙමින් පිට කරන්න. ඔබේ ශරීරය සැහැල්ලු වන බව දැනෙන්නට හරින්න.

දැන් ඔබ වාඩි වී සිටින පොළොව ගැන සිතන්න. මේ පොළොව මතම තමයි ඔබේ මුතුන් මිත්තන් මිලියන ගණනක් ඇවිද ගියේ, වැඩ කළේ සහ අවසානයේ පස් වී ගියේ..

දැන් ඔබේ නහර දිගේ ගලා යන රුධිරය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන්න. මේ රුධිරය අලුත් දෙයක් නොවේ. එය වසර දහස් ගණනක් පුරා එකිනෙකාට අතමාරු වෙමින් ආ "පණිවිඩයක්" වැනියි. ඔබේ හද ගැස්ම ඇසෙන විට, එය මීට වසර 500 කට පෙර සිටි ඔබේ මුතුන් මිත්තෙකුගේ හද ගැස්මේම ප්‍රතිරාවයක් බව සිතන්න.

ඔබේ පිටුපසින් ඔබේ දෙමාපියන් දෙදෙනා සිටගෙන සිටින බව සිතන්න. ඔවුන්ගේ උරහිස් මත අත් තබාගෙන ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් (සීයා සහ ආච්චි) සිටිනවා. මෙලෙස දහස් ගණනක්, මිලියනයක් මිනිසුන් ආලෝක ධාරාවක් ලෙස පෙළ ගැසී සිටින අයුරු මවාගන්න.

ඔබේ වම් පසින් ඔවුන්ගේ ප්‍රඥාව සහ ආදරය ගලා එන බව සිතන්න.
ඔබේ දකුණු පසින් ඔවුන්ගේ ධෛර්යය සහ ශක්තිය ගලා එන බව සිතන්න.

ඒ මිලියනයක් පිරිස එකවරම ඔබට ආශිර්වාද කරන බවත්, ඔවුන්ගේ සියලු ජයග්‍රාහී ශක්තීන් ඔබේ කොඳු ඇට පෙළ දිගේ ඉහළට ගලා එන බවත් සිතන්න. ඔබ දැන් හුදකලා පුද්ගලයෙකු නොව, මිලියනයකගේ ශක්තිය දරා සිටින "කේන්ද්‍රස්ථානයක්" බව ගැඹුරින් අත්දකින්න.

ඔබ මේ භාවනාව අත්හදා බැලුවාද? එහිදී ඔබට දැනුණු හැඟීම හෝ ඔබේ මනසට ආ විශේෂ රූපයක් තියෙනවද? මෙයින් ලැබෙන ප්‍රයෝජනය? ඔබ කවදාවත් ඉගෙන නොගත් දෙයක් කිරීමට ඇති හැකියාවක් උදා: චිත්‍ර ඇඳීම, සංගීතය, සටන් කලා.. ක්ෂණිකව මතු විය හැකියි.

අද්වෛත වේදාන්තයට අනුව, ඔබ ලියන කවි, ඔබ අඳින සිතුවම් හෝ ඔබ ඉදිරිපත් කරන නව ව්‍යාපාරික අදහස් ඔබේ මොළයේ පමණක් නිපදවෙන ඒවා නොවේ. ඒවා වසර දහස් ගණනක් තිස්සේ ඔබේ මුතුන් මිත්තන් ලෝකය දෙස බැලූ විවිධ දෘෂ්ටිකෝණවල එකතුවයි.

බොහෝ වෙලාවට අප නිර්මාණයක් කිරීමට "වෙහෙසෙන" විට අපේ නිර්මාණශීලිත්වය අවහිර වේ. තාඕ දහමේ එන Wu Wei සංකල්පය මෙහිදී ඉතා වැදගත් වේ. ඔබට කලින් සිටි මිලියනයක් මිනිසුන් ජීවිතය ගලා යාමට ඉඩ දුන් ආකාරය සිහිපත් කරන්න.

ඔබේ පෑන හෝ පින්සල අතට ගත් විට, "මම නිර්මාණයක් කරනවා" යන හැඟීම පසෙක තබා, "මගේ මුතුන් මිත්තන්ගේ ශක්තිය මා හරහා ගලා යන්නට ඉඩ දෙනවා" යනුවෙන් සිතන්න. එවිට ඔබම පුදුම වන තරමට නිර්මාණයන් ඔබ හරහා ගලා එනු ඇත.

ඔබ ප්‍රශ්නයක අතරමං වූ විට, ඔබෙන්ම මෙසේ අසන්න. "මගේ පරම්පරාවේ සිටි නිර්භීතම මුතුන් මිත්තා මේ අර්බුදය දකින්නේ කොහොමද?" බොහෝ විට එවිට ඔබට ලැබෙන පිළිතුර, ඔබ මින් පෙර කිසිදා නොසිතූ අලුත් එකක් වනු ඇත. අද සිට ඔබේ සෑම දෙයකටම ඒ "මිලියනයක ශක්තිය" එක් කරන්න. තවත් අප්‍රකට දැනුමකින් හමුවෙමු!

©️ සාගර දියගම
[email protected]

29/01/2026
13/01/2026

පහුගිය දවසක ඕස්ලෝ ක්‍රිස්ටියානියා විශ්ව විද්‍යාලයේ පැවත්වුනා ආදි මානවයන් ගැන කදිම දේශණයක්. බොහෝම රසවත් තොරතුරු ඇතුලත් මේ දේශණය අතරතුර අවධානය යොමුවුනා බලංගොඩ මානවයා ගැන.
වැසි වනාන්තර කියන්නෙ ජීවත්වෙන්න අසීරු අභියෝග රැසක් පිරුණු තැනක්. මේ වගේ තැනක් ජීවත්වෙන්න තෝරාගන්නවා කියන්නෙ.. ටිකක් නෙවේ බොහොම අමුතු දෙයක්. මොන ආකාරයට හිතපු මොනවගේ කෙනෙක්ද මේ බලංගොඩ මිනිසා?
ෆාහියන් ලෙණ වගේම බටදොඹ ලෙණ ගැන ජීවිතේට අහපු නැති තොරතුරු දැනගන්න ලැබුනා මේ දේශණයේදී. මේ අවට කැණීම් කරන්නෙත්.. බොහොම වටිනා දැනුම රාශියක් එකතු කරන්නෙත් ශිරාන් දැරණියගල මහත්තයා.

ප්ලෙස්ටොසීන් යුගයට ( Pleistocene era) අයිති.. ඒ කියන්නෙ අදින් වසර 30,000 කට පමණ පෙර යුගයේදී ( 38000-5000 ) ජීවත්වූ මේ මානවයා ඉතා සියුම් නිෂ්පාදන හා නිර්මාණ කරන්න පෙලඹුනු අමුතුම මානවයෙක්. බලංගොඩ මානවයා ජීවත්වන්නේ අදින් වසර 33000කට පමන පෙර.( Late Quaternary period)

එතනදි කියවෙනවා වඳුරු දතක් ගැන.
කුඩා වඳුරු දතක් ඉතා සූක්ශමව හැඩය වෙනස් කරලා පාවිච්චි කරනවා මේ කුඩා මිනිසා විසින්. ඒ ආභරණයක් විදිහට හෝ වෙනත් විශ්වාසයක් හේතුකරගෙන මිස ආයුධයක් ලෙස වෙන්න බැහැ. බලංගොඩ මානවයා ගැන දැනගෙන හිටියත් මේ කුඩා වඳුරු දත ගැන දැනගත්තේ ජීවිතේ පලමු වතාවට. ( දැනුම ගැන ඇතිවුනේ ලොකු ලැජ්ජාවක්)
වසර 30,000කට පමන පෙර ජීවත් වූ මානවයෙක් ආභරණ ගැන හිතනවා..? පුදුමයි.
කුඩා මිනිසා කීවෙ අඩි 5 අඟල් 6ක පමණ උසක් මේ මානවායට ලැබෙන නිසයි. නමුත් ඔහුගේ හැකියාව අතින් ඔහු මහා විශාල මිනිසෙක්.
ලේණුන්.. වඳුරන්.. මුවන්.. වල් ඌරන් පමණක් නෙවෙයි අලින් පවා මේ කුඩා මිනිසා අතින් දඩයමට ලක්වෙලා තියෙනවා.
අපේ දේශකයා කියනවා මේ මානවයා තමන්ගෙ මියගිය සගයන්ව බොහොම ගෞරවාන්විතව භූමදානය කල බව. මට මතක්වුනේ අපි මීට කලින් කතාකරපු දකුණු අප්‍රිකානු තරු මිනිසා ගැන.
මේ විදිහට භූමදාන කරද්දි කුඩා ඊතල.. වර්ණවත් ගල් .. සතුන්ගේ හම් කැබලි ආදිය එක්ක පසට යට කරපු ආකාරය ගැන කියද්දි පාරාවෝ රජුන් හා සොහොන් මතක්වෙනවා.

අප්‍රිකාවෙන් පටන් අරගෙන මධ්‍යම ආසියාව හරහා ශ්‍රී ලංකාව නම් කුඩා දූපතට සංක්‍රමණය වුනු මේ කුඩා මිනිසා ගැන දැනුනෙ ලොකු පුදුමයක්.. ගෞරවයක්.
පුරා විද්‍යාව ගැන මගේ දැනුම බින්දුවයි. ඒ ගැන කිසිම දවසක හදාරලා නැහැ.
නමුත් මේ තොරතුරු එක්ක මේ විෂය ගැන ඇතිවුනේ ලොකු කුතුහලයක්.

රාමා සීතා රාවණා වගේ කතාංදරවලින් වහලා දාපු.. මහින්දාගමනය හරහා වසංකරපු මේ තොරතුරු දැනගන්න ලැබෙන්නේ විදේශයකදී.. විදෙස් දේශකයෙක් මගින් වීම තවත් කුතුහලය දණවන කරුණක්.
©Malcom_Sang

Address

Ginigathhena-Nawalapitiya Road
Nawalapitiya
20674

Telephone

+94543540165

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Rambukpitiya Maha Vidyalaya posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category