20/06/2026
ඝන වනයක පුංචි සුදු මීයකු ජීවත් වුණා. ඔහු හැමෝම හොඳයි කියලා විශ්වාස කරන, කිසිවෙකුටත් නපුරක් නොසිතන අහිංසක සත්වයෙක්.
දවසක් ඔහුට ගස් අත්තක් මත තනිව සිටි ගෙම්බෙකු හමුවුණා.
"මිතුරා, ඇයි මෙච්චර තනියම?" මීයා ආදරයෙන් ඇහුවා.
"මට කතා කරන්න කෙනෙක් නැහැ," ගෙම්බා දුක්බර හඬින් පිළිතුරු දුන්නා.
එදා සිට දෙන්නා හොඳ මිතුරන් වුණා. මීයා හොයාගත් ආහාර ටික ගෙම්බා සමඟ බෙදාගත්තා. වැස්ස වැටෙන දවස්වල ඔහු ගෙම්බාට ආරක්ෂිත තැන් පෙන්වලා දුන්නා. ගෙම්බාත් හැමදාම සිනහවකින් මීයා පිළිගත්තා.
කාලය ගෙවුණා.
එක දවසක් ගෙම්බාට දැඩි බඩගින්නක් ආවා. දවස් ගණනාවක් ආහාර නොලැබුණු නිසා ඔහුගේ සිත වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා.
"මගේ බඩගින්න නැති කරගන්න ඕනේ... ඒකට මට කෑමක් ඕනේ..." ඔහු හිතුවා.
ඒ මොහොතේම තමන් ඉදිරියේ සිටියේ ඔහුට වැඩියෙන්ම විශ්වාසය තැබූ මිතුරා බව ගෙම්බාට මතක් වුණා.
මීයා වෙනදා වගේම ආදරයෙන් ළඟට ඇවිත්, "මිතුරා, අදත් මම ඔයා වෙනුවෙන් කෑම ටිකක් හොයාගෙන ආවා," කියලා සිනාසුණා.
නමුත් සමහර මිනිසුන් වගේම සමහර සත්තුත් තමන්ගේ වාසිය වෙනුවෙන් ආදරය අමතක කරනවා.
එක මොහොතකින් ගෙම්බා තමන්ගේ මිතුරාම ගොදුරක් කරගත්තා.
ගස නිහඬ වුණා. සුළඟත් නතර වුණා වගේ දැනුණා.
ගෙම්බාගේ බඩගින්න නිවුණා. ඒත් ඔහුට ජීවිතයේ වටිනාම දේ අහිමි වෙලා තිබුණා.
මිතුරෙකු.
ජීවිතයෙත් මේ වගේ මිනිස්සු ඉන්නවා.
ඔබට ලස්සනට හිනාවෙනවා. ඔබේ දුක අහනවා. ඔබේ රහස් දැනගන්නවා. ඔබේ ළඟින්ම ඉන්නවා.
ඒත් අවශ්ය මොහොතක් ආවම, තමන්ගේ වාසිය වෙනුවෙන් ඔබවම පාවා දෙනවා.
ඒ නිසා ජීවිතයේ හැමෝටම ආදරය කරන්න... නමුත් හැමෝවම අන්ධ විශ්වාසයෙන් විශ්වාස කරන්න එපා.
🌿 කාලය යනු මිනිසුන්ගේ සැබෑ මුහුණ පෙන්වන හොඳම කැඩපතයි.
🌿 ඔබේ සාර්ථකත්වයට අත්පුඩි ගහන හැමෝම ඔබේ යහපත පතන අය නොවේ.
🌿 විශ්වාසය ලබාගන්න තත්පරයක් ඇති නමුත්, එය බිඳ දමන්න එක මොහොතක් ප්රමාණවත්.
අද ඔබේ ළඟ ඉන්න හැම කෙනෙක්ම මිතුරන් නොවෙන්න පුළුවන්... නමුත් සැබෑ මිතුරෙකු සිටී නම්, ඔහු රත්තරන්වලටත් වඩා වටිනවා. ❤️
"ජීවිතයේ ලොකුම වේදනාව සතුරෙකුගෙන් නොවේ... මිතුරෙකු ලෙස පැමිණි කෙනෙකුගෙන් ලැබෙන පාවාදීමෙනි."
— උත්සුක රත්නායක ✍️