19/12/2025
එදා මට ලැබුණු අන්තිම "හයර්" එක තිබුණේ රෑ 11ට විතර. මම ඒ දිරා ගිය පුංචි ගෙදර ඉස්සරහට ගිහින් හෝන් එක ගැහුවා. විනාඩියක් විතර ගියත් කවුරුත් ආවේ නෑ. මට හිතුණේ ආපහු යන්න. ඒත් මොකක්දෝ හැඟීමක් නිසා මම කාර් එකෙන් බැහැලා ගිහින් දොරට තට්ටු කළා.
"පොඩ්ඩක් ඉන්න පුතේ..." වයසක වෙව්ලන කටහඬක් ඇහුණා.
විනාඩි කිහිපයකට පස්සේ දොර ඇරුණා. එතන හිටියේ අවුරුදු 80ක් විතර වයස පුංචිම පුංචි අම්මා කෙනෙක්. එයා ඇඳගෙන හිටියේ 1950 ගණන්වල විලාසිතාවක ගවුමක්. අතේ තිබුණේ පුංචිම පුංචි රෙදි බෑග් එකක් විතරයි.
ගෙදර ඇතුළ හරියට පාළුවට ගිය සොහොනක් වගේ. බඩු මුකුත්ම නෑ. කොනක පෙට්ටියක් විතරක් තිබුණා.
"පුතේ, මගේ මේ බෑග් එක කාර් එකට දාන්න උදව් කරනවද?" ඇය ඉල්ලුවා.
මම බෑග් එක අරන් ඇයව හරිම පරිස්සමට කාර් එකේ ඉස්සරහ සීට් එකෙන් ඉන්දෙව්වා. ඇය මට ස්තූති කළා.
"අපි කොහෙද යන්න ඕන අම්මේ?" මම ඇහුවා. ඇය පොඩි කොල කෑල්ලක තිබුණු ලිපිනයක් දුන්නා. ඒ නගරයෙන් ඈත තියෙන වැඩිහිටි නිවාසයක් (Hospice).
"අම්මේ, ඒ පාරෙන් ගියොත් විනාඩි 20යි යන්නේ..." මම කිව්වා. "නෑ පුතේ... මට හදිස්සියක් නෑ. අපි නගරේ මැදින් යමු." ඇය කිව්වා.
"ඒත් අම්මේ, ඒක ලොකු රවුමක්නේ..."
ඇය මගේ දිහා බලලා හරිම දුක හිතෙන හිනාවක් දැම්මා. "පුතේ... මම මේ යන්නේ මගේ අන්තිම ගමන. දොස්තර මහත්තුරු කිව්වා මට තව ජීවත් වෙන්න තියෙන්නේ දවස් කිහිපයයි කියලා."
මම හොරෙන්ම මීටරය දිහා බලලා, ඒක "OFF" කළා.
ඊළඟ පැය දෙකම අපි නගරේ වටේ රවුම් ගැහුවා. ඇය මට එක තැනක් පෙන්නලා කිව්වා "ඔන්න ඔතන තමයි මම ඉස්සර ලිපිකාරිනියක් විදියට වැඩ කළේ..." කියලා. තව ගෙයක් පෙන්නලා කිව්වා "මම කසාද බැඳපු දවසේ අපි පදිංචි වුණේ මේ ගෙදර..." කියලා. සමහර තැන් පහු කරනකොට ඇය මොකුත් නොකියා ජනේලෙන් එළිය බලන් හිටියේ කඳුළු පිරුණු ඇස් වලින්.
පාන්දර වෙද්දී අපි අර වැඩිහිටි නිවාසයට ආවා. හෙදියන් දෙන්නෙක් රෝද පුටුවක් අරගෙන එළියට ආවා.
මම ඇයව වඩාගෙන ගිහින් රෝද පුටුවේ තිබ්බා. "පුතේ, ගාණ කීයද?" ඇය ඇහුවා.
"සල්ලි එපා අම්මේ..." මම කිව්වා. "එහෙම බෑනේ පුතේ, ඔයා රස්සාවක්නේ කරන්නේ." "මට තව හයර් තියෙනවා අම්මේ. මේක කමක් නෑ."
මම එහෙම කියලා පහත් වෙලා ඒ අම්මාව බදාගත්තා. ඇය මගේ බෙල්ල වටේ අත් යවලා මාව තදින් බදාගත්තා.
"බොහොම පින් පුතේ... ඔයා අද මේ නාකි අම්මාගේ පාලු හිතට ලොකු සතුටක් දුන්නා..." ඇය ඇඬුවා.
මම ඇයව එතන තියලා ආපහු කාර් එකට ආවා. එදා දවසෙම මම වෙන කිසිම හයර් එකක් ගියේ නෑ. මම පාක් එකකට වෙලා කල්පනා කළා.
මම එදා හෝන් එක ගහලා නිකන් ගියා නම්? ඇය එදා රෑ වෙන ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් එක්ක ගියා නම්?
❤️අපි ජීවිතේ ලොකු ලොකු දේවල් පස්සේ දුවනවා. ඒත් ජීවිතේ වටිනම දේවල් රැඳිලා තියෙන්නේ අපි නොහිතන පුංචි තැන්වල.
❤️අපිට හමුවෙන සමහර මිනිස්සු ඉන්නේ එයාලගේ කතාවේ අන්තිම පරිච්ඡේදයේ වෙන්න පුළුවන්. එයාලට අපි වෙනුවෙන් දෙන්න දෙයක් නැති වෙන්න පුළුවන්.
❤️ඒත් ඔබේ කාරුණික වචනයකට, පුංචි ඉවසීමකට පුළුවන් ඒ මනුස්සයාගේ අන්තිම මොහොත ලස්සන කරන්න.
❤️ මනුස්සකම කියන්නේ මීටරේට වැඩ කරන එක නෙවේ, වෙලාවකට මීටරේ ඕෆ් කරලා හදවත ඔන් කරන එකටයි.
