05/10/2024
@2
තේ කෝප්පෙත් එක්කම, ඒ මතකෙත් සෝදල දාපු මම, වොස් දාන්න යනකොටත් නදුන් දත් මදිනගමන් බුරුසුව කටේ ගහගෙන ෆෝන් එක ඔබනවා..
"නාන වෙලාවටවත් ඕක පැත්තකින් තියපන්...
ගිනි කිකිළියො ෆෝම් නොකර..." මං එහෙම කිව්වෙ තරහකින් නෙමෙයි...නදුනට කින්ඩියක් දාන්න හිතාගෙන..
"අඩෝ අදිය...
නුවීගෙ බර්ත්ඩේ එක බං හෙට..රෑ වෙලාවටම යවන්න වදනක් කියපන්කො"
"අදිය"
ඒ නදුන මට කතාකරන විදිහ..
"අදිස් ප්රතාප දිසානායක"
උප්පැන්නෙ විදිහට
" වාසල මුදියන්සේලාගේ අදිස් ප්රතාප දිසානායක"
"කෝ ඕක දීල නාගනින් ඉක්මනට.."
මම එහෙම කිව්වෙ නදුනගෙ අතින් හෑන්ඩ්ෆෝන් එක උදුරන ගමන්...
"කදුළ ඉතිං සමාවෙයන්
අපි වෙන්වෙමු අද හවසට..
මගෙ ගෙපැලට ඈ එනවා
නිදියහනේ තනි රකින්න"
උගෙම තාලෙකට කෑ ගහල කියන ගමන්, නදුන අපි ළිද කියල කියන, පැත්තකින් දියසෙවෙල් අරක්ගත්තු සිමෙන්ති ටැංකිය, අණ්ඩ කැඩුණ ප්ලාස්ටික් වතුර බාල්දියෙන් හිස් කරන්න ගත්ත..
ඇගට වැටුණ වතුර බින්දුවලින් සරුවාංගෙට සීතල එක්ක කොහෙන්දෝ ආපු කම්මැලිකමක් රිංගනකොටම, නදුනගෙ හෑන්ඩ්ෆෝන් එකේ හිස් තිරය අස්සෙ කිමිදුණේ, ඇගට දැනුන සීතල වචනවලින් උණුසුම් කරන්න හිතාගෙන...
කෙකටිය පදුරු අතරින්
හීන් කෙදිරියට
පිනි බින්දු වැටෙනකොට
සීතල සුළග අස්සෙන්
එන, ඒ සුවදට...
තාමත් ආදරෙයි මම...
සත්තයි රත්තරං...
ඔය නෙත් කෙවෙණි අග
ඇස් කොනිති ගහනකොට
හුස්මත් අමතකයි මට...