06/09/2026
⚫ අඳුරු කාලපරිච්ඡේද තුළ බබලන්නාවූ දේව ප්‍රේමය
සමහර කාලපරිච්ඡේද අපේ ජීවිතයේ දින කීහිපයක් පමණක් නොවේ.ඒවා අපිව ඉතා වෙහෙසට පත් කරන,අවසන් නොවන අන්ධකාරයක් සේ දැනෙන කාලපරිච්ඡේදයන් වේ. අප බලාපොරොත්තු වූ දේවල් එකින් එක කඩා වැටෙන විට, අප ආදරය කළ අය අපෙන් දුරස් වන විට, යාච්ඤා කළත් පිළිතුරක් නොලැබෙන සේ දැනෙන විට,ජිවිතය පිළිබදව ඉතා කළකිරීමක් ඇති විය හැකි ය.
එවැනි මොහොතක අප බොහෝ විට නිහඬව අපගේ හදවතින්ම අසන්නේ එකම ප්‍රශ්නයකි.
“දෙවියන්වහන්සේ ඇත්තටම මාත් එක්ක ඉන්නවද?”
අපට උන්වහන්සේව දැනෙන්නේ නැති විට, උන්වහන්සේ අපෙන් දුරස් වී ඇති බවක් සිතෙන්නට පුළුවන. මානසික පීඩනය වැඩි වන විට උන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය පවා සැඟවී ගොස් ඇති බවක් පෙනෙන්නට පුළුවන. නමුත් අපට උන්වහන්සේව හැඟෙන්නේ නැති බව යනු උන්වහන්සේ නොපවතින බව නොවේ.
රාත්‍රී අහස දෙස බලන්න. අඳුර පැමිණි විට තාරකා අලුතින් උපදින්නේ නැත. ඒවා එතැනම තිබුණත්, දහවලේ ආලෝකය තුළ අපට නොපෙනී තිබූ ඒවා රාත්‍රියේදී වඩාත් පැහැදිලිව දිස් වේ.
එලෙසම, ජීවිතයේ අඳුරුම කාලපරිච්ඡේද තුළදී දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය අපෙන් ඉවත් වී ඇති බව අදහස් නොවේ.නමුත්, එම කාලපරිච්ඡේද තුළ අපට එම ප්‍රේමයේ ගැඹුර වඩාත් පැහැදිලිව දැකගත හැකි වේ. ජීවිතයේ සියල්ල අපගේ කැමැත්තට අනුව සිදුවන විට දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය ආශීර්වාද සමඟ සම්බන්ධ කරගැනීම ඉතා පහසුය. නමුත් කිසිවක් අපගේ කැමැත්ත අනුව සිදු නොවන විට දී උන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීම තුළින් අපගේ විශ්වාසයේ සැබෑ ගැඹුර හෙළි වේ.
අප සාර්ථක වූ විට අපේම ශක්තිය පිළිබඳව විශ්වාස කිරීම පහසුය. මුදල් තිබේ නම්, සෞඛ්‍යය යහපත් නම්, සම්බන්ධතා ස්ථාවර නම් සහ අපගේ සැලසුම් සාර්ථක වේ නම්, අපට සියල්ල පාලනය කළ හැකි බවක් සිතෙන්නට පුළුවන. නමුත් එක් මොහොතකින් ඒ සියල්ල වෙනස් විය හැකිය.
එවිට අපගේම ශක්තියේ සීමාව අපට පෙනෙන්නට පටන් ගනී. මිනිසුන්ගේ උපකාරයට සීමාවක් ඇති බවත්, මුදලට සීමාවක් ඇති බවත්, අපගේ දැනුමට පවා සීමාවක් ඇති බවත් අපට වැටහෙයි. එවැනි අසරණ මොහොතකදී අපගේ ජීවිතයේ සැබෑ අත්තිවාරම කුමක්ද යන්න වඩාත් පැහැදිලි වේ.
එවිට,අපව උසුලාගෙන යන්නේ අපගේම ශක්තිය නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව සහ ප්‍රේමය බව අපට වැටහෙන්නට පටන් ගනී.
අඳුරු කාලපරිච්ඡේදයක් යනු සෑමවිටම දෙවියන්වහන්සේ විසින් අපට දඬුවමක් ලෙස එවන ලද කාලයක් නොවේ. ලෝකයේ බිඳවැටීම, මිනිස් තීරණ, ස්වභාවික තත්ත්වයන් සහ අපට පාලනය කළ නොහැකි විවිධ හේතු නිසා දුක් වේදනා ඇති විය හැකිය. නමුත් වේදනාවට හේතුව කුමක් වුවත්, එය මැදදී දෙවියන්වහන්සේ අපව අත්හැර දමන්නේ නැත.
ඒ වෙනුවට, අපට තේරුම්ගත නොහැකි තත්ත්වයන් පවා අපගේ ජීවිතය තුළ විශ්වාසය, ඉවසීම, පරිණතභාවය සහ අනුකම්පාව වර්ධනය වන අවස්ථා බවට පත් කිරීමට උන්වහන්සේට හැකිය. බයිබලය පවසන්නේ පීඩා තුළින් ඉවසීමත්, ඉවසීම තුළින් පරිණත වූ චරිතයක් වර්ධනය වන බවයි (රෝම 5:3–4).
රන්කරුවෙකු රත්රන් පිරිසිදු කිරීම සඳහා ගින්න භාවිතා කරන්නාක් මෙන්, අභියෝගාත්මක කාලයන් අපගේ ජීවිතයේ සැඟවී ඇති දේවල් අපට පෙන්වා දෙනු ඇත. අපගේ අහංකාරය, සියල්ල පාලනය කිරීමට ඇති ආශාව, මිනිසුන් මත ඇති අධික රඳාපැවතිම හෝ අපගේම ශක්තිය පිළිබඳ ඇති අධික විශ්වාසය වැනි දේවල් අඳුර තුළදී අපට වඩාත් පැහැදිලිව පෙනෙන්නට පුළුවන.
එබැවින් සමහරවිට “ඇයි මේ දේ මගේ ජීවිතයේ සිදුවන්නේ?” යන ප්‍රශ්නයට වඩා ගැඹුරු ප්‍රශ්නයක් වන්නේ, “මේ තත්ත්වය තුළින් දෙවියන්වහන්සේ මට කුමක් පෙන්වමින් සිටිනවාද?” යන්නයි.
බීජයක් පස යට අඳුරේ තැන්පත් වී තිබෙන විට, පිටතින් බලන කෙනෙකුට එය විනාශ වී ඇති බවක් පෙනෙන්නට පුළුවන. නමුත් එම අඳුර තුළම එය මුල් අදිමින් ජීවයකට සූදානම් වෙමින් පවතී. එලෙසම, අපගේ ජීවිතයේ ඇතැම් අඳුරු කාලයන් තුළ දී පිටතින් බලන විට අර්ථයක් නොමැති වේදනාවක් ලෙස පෙනුණත්, දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි අපගේ විශ්වාසය ගැඹුරු වන, අපගේ චරිතය පරිණත වන සහ අනාගතයේදී තවත් කෙනෙකුට ආශීර්වාදයක් වීමට අප සූදානම් වන කාලයක් විය හැකිය.
අඳුරු කාලවලදී දෙවියන්වහන්සේ නිහඬව සිටින බවක් දැනෙන්නට පුළුවන. අප යාච්ඤා කරමු, නමුත් පිළිතුරක් නොලැබෙන සේ පෙනෙයි. අප බලා සිටිමු, නමුත් වෙනසක් නොපෙනෙයි. අප උන්වහන්සේ සොයමු, නමුත් උන්වහන්සේ දුරස්ව සිටින බවක් දැනෙයි.
එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ නිහඬතාවය තුළින් උන්වහන්සේ අපේ ජිවිත තුළ ක්‍රියා කරමින් නොසිටින බව ඉන් අදහස් නොවේ.
අපට නොපෙනෙන ක්‍රියාවලියක් තුළ උන්වහන්සේ ක්‍රියා කරමින් සිටින සේක. අපට නොතේරෙන දේවල් උන්වහන්සේ දන්නා සේක. අපට නොපෙනෙන මාර්ගයන් උන්වහන්සේ දකින සේක.
එබැවින් විශ්වාසය යනු සියල්ල පැහැදිලි වූ විට පමණක් දෙවියන්වහන්සේ විශ්වාස කිරීම නොවේ. කිසිවක් පැහැදිලි නොවන විටත් උන්වහන්සේ විශ්වාස කිරීමයි. පිළිතුර නොලැබෙන විටත් යාච්ඤා කිරීමයි. මාර්ගය නොපෙනෙන විටත් මාර්ගය දන්නා දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීමයි.
තවද, අපගේ අඳුරු කාලපරිච්ඡේද අප වෙනුවෙන් පමණක් නොවේ. අපගේම වේදනාව තුළදී දේව සැනසීම අත්විඳින විට, අනාගතයේදී තවත් කෙනෙකුගේ වේදනාව තේරුම් ගැනීමට අපට හැකි වේ. තමන්ම කඳුළු හෙළා ඇති කෙනෙකුට තවත් කෙනෙකුගේ කඳුළුවල බර වඩාත් හොඳින් තේරේ. තමන්ම අඳුර තුළින් ගමන් කළ කෙනෙකුට, අඳුරේ අතරමං වූ තවත් කෙනෙකුට ආලෝකයක් විය හැකිය.
එවිට අපගේ වේදනාව හුදෙක් පෞද්ගලික අත්දැකීමක් නොව, තවත් කෙනෙකුට සැනසීමක් සහ බලාපොරොත්තුවක් ලබාදිය හැකි සාක්ෂියක් බවට පත්වේ. “ඔබ තනි වී නැත. ඔබේ වේදනාව දෙවියන්වහන්සේ දකින සේක. මේ අඳුර ඔබේ අවසානය නොවේ.” යන වචන අප විසින් නිකන්ම කියන්නන් නොව, අපගේම ජීවිත අත්දැකීම් තුළින් අන් අයව ධෛර්යමත් කරන්නන් බවට පත් වේ.
අඳුරට අපගේ ඇස්වලට බොහෝ දේ නොපෙනෙන පිණිස වසා දැමිය හැකිය. නමුත් එයට ආලෝකය වසා දැමීය නොහැක. කුඩා ආලෝකයක් වුවද විශාල අන්ධකාරයක් තුළ පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ ඒ නිසාය.
එලෙසම, අපගේ ජීවිතයේ වේදනාව කොතරම් විශාල වුවත්, එයට දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය මකා දැමිය නොහැක. අපගේ තත්ත්වයන් උන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය තීරණය කරන්නේ නැත. උන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය අපගේ තත්ත්වයන්ට වඩා විශාලය.
කෙටියෙන් කිවහොත්, අඳුරු කාලපරිච්ඡේදයක් යනු දෙවියන්වහන්සේ අපව අත්හැර දැමූ බවට සාක්ෂියක් නොව, එය උන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය, විශ්වාසවන්තභාවය සහ අපගේම විශ්වාසයේ සැබෑ ගැඹුර වඩාත් පැහැදිලිව හඳුනාගත හැකි කාලයකි. එය අපගේ අවසානය නොවේ; එය අප තුළ නව විශ්වාසයක්, නව පරිණතභාවයක් සහ නව බලාපොරොත්තුවක් උපදින කාලයක් ය.
එබැවින්, ඔබ මේ මොහොතේ ජීවිතයේ අඳුරුම කාලපරිච්ඡේදයක සිටිනවා නම්, ඔබට නොපෙනෙන දේ නිසා දෙවියන්වහන්සේ නොමැති බව තීරණය නොකරන්න. ඔබට උන්වහන්සේගේ හඬ ඇසෙන්නේ නැති වුවත්, උන්වහන්සේව හැඟෙන්නේ නැති වූවත්,උන්වහන්සේ නිහඬව ඔබ තුළ ක්‍රියා කරමින් සිටින සේක. ඔබට මාර්ගය නොපෙනුණත්, උන්වහන්සේට ඔබව ආලෝකමත් කළ යුතු මාර්ගය පෙනේ. ඔබට බලාපොරොත්තුවක් නොපෙනුණත්, උන්වහන්සේ තුළ බලාපොරොත්තුව තවමත් පවතී.
මන්ද, රාත්‍රිය තාරකාවන් නිර්මාණය නොකරන සේම, අඳුර දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය නිර්මාණය නොකරයි. එය අපට එම ප්‍රේමයේ දීප්තිය වඩාත් පැහැදිලිව දැකගැනීමට අවස්ථාවක් ලබා දෙයි.
එමනිසා මතක තබා ගන්න,අඳුර කොතරම් ගැඹුරු වුවත්, දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය ඊට වඩා ගැඹුරුය.
📌 තවදුරටත් මේ පිළිබඳව දැනගැනීමට අවශ්‍යය නම් පහත
ලිපිය කියවන්න
https://www.facebook.com/share/p/1RA6BZZBzz/
