Law & Society Trust

பல LGBTQ+ நபர்களுக்கு, டிஜிட்டல் உலகம் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்லது இணைப்புக்கான ஒரு தளம் மட்டுமல்ல — அது அச்சமின்றி சுவாசிக்கவும், படைப்புகளை படைக்கவும், வாழவும் ஒரு இடமாக மாறுகிறது.

இணையத்தில், அவர்களால் கலையைப் பகிர முடிகிறது, அடையாளத்தை வெளிப்படுத்த முடிகிறது, நட்பை வளர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது, மேலும் அவர்கள் எப்படி
பல LGBTQ+ நபர்களுக்கு, டிஜிட்டல் உலகம் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்லது இணைப்புக்கான ஒரு தளம் மட்டுமல்ல — அது அச்சமின்றி சுவாசிக்கவும், படைப்புகளை படைக்கவும், வாழவும் ஒரு இடமாக மாறுகிறது.

இணையத்தில், அவர்களால் கலையைப் பகிர முடிகிறது, அடையாளத்தை வெளிப்படுத்த முடிகிறது, நட்பை வளர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது, மேலும் அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்களோ அப்படியே அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகங்களைக் கண்டறிய முடிகிறது. ஒரு பக்கம் திரைக்குப் பின்னால், பலர் வெளிப்படையாகப் பேசவும், தங்கள் அடையாளத்தைப் பெருமையுடன் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய சுதந்திரத்தை அனுபவிப்பதுடன். மறுபுறதில் தாங்கள் கவனிக்கப்படுகிறோம் என்று உணர்வு காணப்படுகின்றது.

ஆனால் இணையம் அல்லாத உலகில், அதே நபர் இன்னும் மௌனமாகவே வாழக்கூடும்.

LGBTQ+ அடையாளங்கள் விமர்சிக்கப்படும், கேலி செய்யப்படும் அல்லது நிராகரிக்கப்படும் சமூகங்களில், பலர் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காகத் தங்களின் சில பகுதிகளைத் தொடர்ந்து மறைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள். பாகுபாடு, துன்புறுத்தல், குடும்ப நிராகரிப்பு, சமூகத் தனிமைப்படுத்தல் அல்லது வன்முறை குறித்த அச்சம் பலரை இரண்டு தனித்தனி யதார்த்தங்களில் வாழத் தள்ளுகிறது — ஒன்று, அவர்கள் இணையத்தில் உண்மையாக வாழக்கூடிய ஒரு உலகம், மற்றொன்று, அவர்கள் அன்றாட வாழ்வில் தங்களைத் தாங்களே தணிக்கை செய்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு உலகம்.

இது பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத ஒரு வகையான டிஜிட்டல் விலக்கலாகும்.

ஒரே மாதிரியான கருத்துக்கள் மற்றும் சமூகக் களங்கம் காரணமாக, மக்கள் தங்கள் அடையாளத்தைப் பொதுவில் காட்டவோ, வெளிப்படையாகப் பங்கேற்கவோ அல்லது சுதந்திரமாகப் பேசவோ பயப்படும்போது, ​​டிஜிட்டல் அனைவருக்கும் முழுமையான பாதுகாப்பானதாகவும் சமமானதாகவும் மாறுவதை நிறுத்திவிடுகின்றது.

உணர்ச்சி ரீதியான தாக்கம் ஆழமானது: தனிமை, பதட்டம், ஏகாந்தம், மற்றும் நீங்கள் யார் என்பதைத் தொடர்ந்து மறைப்பது என்பது சோர்வூட்டக்கூடிய அழுத்தமாகும்.

வாழ்வதற்காக மட்டும் யாரும் தங்களை “ஆன்லைன்” மற்றும் “ஆஃப்லைன்” பதிப்புகளாகப் பிரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

உண்மையான அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு டிஜிட்டல் சமூகம் என்பது இணைய அணுகலைப் பற்றியது மட்டுமல்ல —
பல LGBTQ+ நபர்களுக்கு, டிஜிட்டல் உலகம் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்லது இணைப்புக்கான ஒரு தளம் மட்டுமல்ல — அது அச்சமின்றி சுவாசிக்கவும், படைப்புகளை படைக்கவும், வாழவும் ஒரு இடமாக மாறுகிறது.

இணையத்தில், அவர்களால் கலையைப் பகிர முடிகிறது, அடையாளத்தை வெளிப்படுத்த முடிகிறது, நட்பை வளர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது, மேலும் அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்களோ அப்படியே அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகங்களைக் கண்டறிய முடிகிறது. ஒரு பக்கம் திரைக்குப் பின்னால், பலர் வெளிப்படையாகப் பேசவும், தங்கள் அடையாளத்தைப் பெருமையுடன் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய சுதந்திரத்தை அனுபவிப்பதுடன். மறுபுறதில் தாங்கள் கவனிக்கப்படுகிறோம் என்று உணர்வு காணப்படுகின்றது.

ஆனால் இணையம் அல்லாத உலகில், அதே நபர் இன்னும் மௌனமாகவே வாழக்கூடும்.

LGBTQ+ அடையாளங்கள் விமர்சிக்கப்படும், கேலி செய்யப்படும் அல்லது நிராகரிக்கப்படும் சமூகங்களில், பலர் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காகத் தங்களின் சில பகுதிகளைத் தொடர்ந்து மறைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள். பாகுபாடு, துன்புறுத்தல், குடும்ப நிராகரிப்பு, சமூகத் தனிமைப்படுத்தல் அல்லது வன்முறை குறித்த அச்சம் பலரை இரண்டு தனித்தனி யதார்த்தங்களில் வாழத் தள்ளுகிறது — ஒன்று, அவர்கள் இணையத்தில் உண்மையாக வாழக்கூடிய ஒரு உலகம், மற்றொன்று, அவர்கள் அன்றாட வாழ்வில் தங்களைத் தாங்களே தணிக்கை செய்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு உலகம்.

இது பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத ஒரு வகையான டிஜிட்டல் விலக்கலாகும்.

ஒரே மாதிரியான கருத்துக்கள் மற்றும் சமூகக் களங்கம் காரணமாக, மக்கள் தங்கள் அடையாளத்தைப் பொதுவில் காட்டவோ, வெளிப்படையாகப் பங்கேற்கவோ அல்லது சுதந்திரமாகப் பேசவோ பயப்படும்போது, ​​டிஜிட்டல் அனைவருக்கும் முழுமையான பாதுகாப்பானதாகவும் சமமானதாகவும் மாறுவதை நிறுத்திவிடுகின்றது.

உணர்ச்சி ரீதியான தாக்கம் ஆழமானது: தனிமை, பதட்டம், ஏகாந்தம், மற்றும் நீங்கள் யார் என்பதைத் தொடர்ந்து மறைப்பது என்பது சோர்வூட்டக்கூடிய அழுத்தமாகும்.

வாழ்வதற்காக மட்டும் யாரும் தங்களை “ஆன்லைன்” மற்றும் “ஆஃப்லைன்” பதிப்புகளாகப் பிரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

බොහෝ LGBTQ+ පුද්ගලයන්ට ඩිජිටල් අවකාශය යනු හුදෙක් විනෝදාස්වාදය හෝ සබඳතා පවත්වන තැනක් පමණක් නොවේ; එය ඔවුන්ට කිසිදු බියකින් තොරව නිදහසේ ජීවත් වීමට, තම නිර්මාණශීලිත්වය පෙන්වීමට සහ තමන් ලෙසම පෙනී සිටීමට ලැබෙන ක්ෂේම භූමියක්.

අන්තර්ජාලය ඔස්සේ ඔවුන්ට තමන්ගේ කලාත්මක නිර්මාණ බෙදාහදා ගැනීමට, අනන්‍යතාවය ප්‍රකාශ කිරීමට, මිත්‍රත්වයන් ගොඩනඟා ගැනීමට සහ තමන්ව ඒ අයුරින්ම පිළිගන්නා ප්‍රජාවන් සොයා ගැනීමට අවස්ථාව ලැබෙනවා.. තිරයක් පිටුපස සිටින විට, අවසානයේදී තමන්ගේ අනන්‍යතාවය පිළිබඳව ආඩම්බරයෙන් හා නිදහසේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමටත්, සමාජයට තමන්ව පෙනෙන බව දැනීමටත් ඔවුන්ට අවස්ථාව ලැබෙනවා.

නමුත් සැබෑ ලෝකයේදී (offline), එම පුද්ගලයාටම තවමත් ජීවත් වීමට සිදුවී තිබෙන්නේ දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයක.

LGBTQ+ අනන්‍යතාවන් විවේචනයට, සමච්චලයට හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට ලක්වන සමාජයන් තුළ, තමන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් තම අනන්‍යතාවයේ කොටස් නිරන්තරයෙන් සැඟවීමට බොහෝ දෙනෙකුට බල කෙරෙනවා.. වෙනස්කොට සැලකීම, හිරිහැර කිරීම, පවුලෙන් ප්‍රතික්ෂේප වීම, සමාජයෙන් කොන්වීම හෝ ප්‍රචණ්ඩත්වයට ලක්වීමේ බිය නිසා බොහෝ දෙනෙක් එකිනෙකට වෙනස් යථාර්ථයන් දෙකක් තුළ ජීවත් වනවා. අන්තර්ජාලය තුළ තමන්ගේ සැබෑ අනන්‍යතාවයෙන් ජීවත් වන අතරම, එදිනෙදා ජීවිතයේදී දැඩි ලෙස ස්වයං-වාරණයකට ලක්වීමට ඔවුන්ට සිදුවනවා.

මෙය බොහෝ විට සමාජයට නොපෙනෙන, ඩිජිටල් අවකාශයෙන් කොන් කිරීමේ (digital exclusion) තවත් එක් ආකාරයක්.

සමාජයීය මතවාද සහ ලේබල් කිරීම් (stigma) හේතුවෙන් මිනිසුන් තමන්ගේ අනන්‍යතාවය ප්‍රසිද්ධියේ පෙන්වීමට, විවෘතව සම්බන්ධ වීමට හෝ නිදහසේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට බිය වන නිසා, ඩිජිටල් අවකාශය සැමටම පොදු වූ ආරක්ෂිත සහ සමාන තැනක් බවට පත්වන්නේ නැහැ.

මේ තත්වය ඒ පුද්ගලයින්ට ගැඹුරු මානසික බලපෑමක් ඇති කරනවා. හුදෙකලාව, දැඩි කනස්සල්ල, පාළුව සහ තමන් කවුද යන්න නිරන්තරයෙන් සැඟවීමට සිදුවීමෙන් ඇතිවන මානසික පීඩනය ඉන් සමහරක්.

ජීවත් වීම සඳහාම පමණක් කිසිවෙකුටත් තමන්ගේ ජීවිතය "අන්තර්ජාලය තුළ" සහ "සැබෑ ලෝකය තුළ" ලෙස කොටස් දෙකකට බෙදා ගැනීමට සිදු නොවිය යුතුයි.

සැබවින්ම සියල්ලන්ම ඇතුළත් කරගන්නා ඩිජිටල් සමාජයක් යනු හුදෙක් අන්තර්ජාල පහසුකම් ලබාදීම පමණක් නොවෙයි. එය ගෞරවය, ආරක්ෂාව, පිළිගැනීම සහ කිසිදු බියකින් තොරව ජීවත් වීමට ඇති නිදහස පිළිබඳ කාරණයක්.

"එකම පුද්ගලයා. ලෝකයන් දෙකක්. එකක් අන්තර්ජාලය තුළ. අනෙක සැබෑ ලෝකයේ."

For many LGBTQ+ individuals, the digital world is more than just a space for entertainment or connection, it becomes a place to breathe, create, and exist without fear.

Online, they can share art, express identity, build friendships, and find communities that accept them for who they are. Behind a screen, many finally experience the freedom to speak openly, wear their identity proudly, and feel seen.

But offline, that same person may still live in silence.

In societies where LGBTQ+ identities are judged, mocked, or rejected, many people are forced to constantly hide parts of themselves to stay safe. The fear of discrimination, harassment, family rejection, social isolation, or violence pushes many into living two separate realities, one where they can exist authentically online, and another where they must censor themselves in everyday life.

This is a form of digital exclusion that often goes unseen.

When people are afraid to show their identity publicly, participate openly, or speak freely because of stereotypes and social stigma, digital spaces stop becoming fully safe and equal for everyone.

The emotional impact is deep: isolation, anxiety, loneliness, and the exhausting pressure of constantly hiding who you are.

No one should have to divide themselves into “online” and “offline” versions just to survive.

A truly inclusive digital society is not only about internet access, but it is also about dignity, safety, acceptance, and the freedom to exist without fear.

“Same person. Two worlds. One online. One offline.”

நிறுவனங்களுக்குள் நிலவும் சமத்துவமின்மை, பாகுபாடு, துன்புறுத்தல் அல்லது தோல்விகள் குறித்து இளம் பெண்கள் இணையத்தில் குரல் எழுப்பும்போது, ​​அதற்கான பதில் பெரும்பாலும் அர்த்தமுள்ள உரையாடலாக இருப்பதில்லை — மாறாக, தனிப்பட்ட தாக்குதல்கள், அவமானங்கள் மற்றும் புறக்கணிப்புகளாகவே அமைகின்றன.

இலங்கையில் உள்ள பல பல்கலைக்கழக மற்றும் பொது இடங்களில், பெண்கள் தாங்கள் கூறுவதற்காக மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் யார், எங்கிருந்து வருகிறார்கள், பேசும் மொழி அல்லது சார்ந்திருக்கும் சமூகங்கள் ஆகியவற்றின் காரணமாகவும் குறிவைக்கப்படுகிறார்கள்.

நியாயமற்ற அமைப்புகள் குறித்து கவலைகளை எழுப்பும் ஒரு பெண், விரைவில் வதந்திகள், கேலி மற்றும் இணையவழித் துன்புறுத்தல்களுக்கு இலக்காகலாம். பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக, சமூகம் பெரும்பாலும் அவளது அடையாளம், பின்னணி அல்லது பேசுவதற்கான அவளது உரிமையையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

இத்தகைய பாகுபாடு அச்சம், தனிமை மற்றும் சுய தணிக்கையை உருவாக்குகிறது. பல இளம் பெண்கள், தங்கள் சக வயதினர் மற்றும் சமூகத்தினரால் தாக்கப்படுவதையும், விமர்சிக்கப்படுவதையும் அல்லது புறக்கணிக்கப்படுவதையும் தவிர்ப்பதற்காக இணையத்தில் மௌனமாக இருக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

இணையவெளிகளில் பெண்கள் பாதுகாப்பாகப் பங்கேற்கவும், கருத்துக்களைச் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்தவும், கொடுமைப்படுத்துதல் அல்லது அச்சுறுத்தலுக்கு அஞ்சாமல் அநீதியை எதிர்க்கவும் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும்.

பெண்களின் குரல்களை ஒடுக்குவது கலாச்சாரம், பாரம்பரியம் அல்லது நிறுவனங்களைப் பாதுகாப்பதில்லை — அது சமத்துவமின்மையையும் பாகுபாட்டையும் மட்டுமே பாதுகாக்கிறது.

#பாலினஅடிப்படையிலானடிஜிட்டல்புறக்கணிப்பு #இணையவழிவன்முறை #இணையத்தில்பெண்கள் #இலங்கை #டிஜிட்டல்உரிமைகள் #பாலினஅடிப்படையிலானவன்முறையைநிறுத்துங்கள் #தலைமையில்பெண்கள்

තරුණ කාන්තාවන් අසමානතාවය, වෙනස්කොට සැලකීම, හිරිහැර කිරීම් හෝ ආයතනික පද්ධතිවල පවතින අඩුපාඩු පිළිබඳව අන්තර්ජාලය ඔස්සේ හඬ නඟන විට, බොහෝ විට ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ අර්ථවත් ප්‍රතිචාරයක් නොවේ. ඒ වෙනුවට ඔවුන්ට එල්ල වන්නේ පුද්ගලික ප්‍රහාර, අවමානය සහ සමාජයෙන් කොන් කිරීම් ය.

ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ විශ්වවිද්‍යාල සහ පොදු අවකාශයන් තුළ, කාන්තාවන් ඉලක්ක කර ගනු ලබන්නේ ඔවුන් පවසන දේ නිසා පමණක් නොවේ. ඔවුන් කවුද, ඔවුන් පැමිණි ප්‍රදේශය, ඔවුන් කතා කරන භාෂාව හෝ ඔවුන් අයත් වන සමාජ කණ්ඩායම් මත පදනම්ව ද ඔවුන් මෙලෙස වෙනස්කොට සැලකීමට ලක් වේ.

අසාධාරණ පද්ධතීන්ට එරෙහිව ප්‍රශ්න කරන කාන්තාවක්, ඉතා ඉක්මනින් කේලම් කීම්, සමච්චලයට ලක්වීම් සහ අන්තර්ජාලය හරහා සිදුවන හිරිහැරවල ගොදුරක් බවට පත් විය හැකිය. මෙහිදී අදාළ ගැටලුවට විසඳුම් සෙවීම වෙනුවට, සමාජය විසින් බොහෝ විට ප්‍රශ්න කරනු ලබන්නේ ඇගේ අනන්‍යතාවය, ඇගේ පසුබිම හෝ ඇයට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ඇති අයිතිය පිළිබඳව ය.

මෙවැනි වෙනස්කොට සැලකීම් මඟින් සමාජය තුළ බිය, හුදෙකලාව සහ ස්වයං-වාරණයක් (self-censorship) නිර්මාණය කරයි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, තමන්ගේම සම වයසේ මිතුරන්ගෙන් හෝ සමාජයෙන් එල්ල විය හැකි ප්‍රහාර, විවේචන සහ කොන් කිරීම්වලින් බේරීම සඳහා බොහෝ තරුණ කාන්තාවන් අන්තර්ජාලය තුළ නිහඬ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරීමට පෙළඹෙති.

ඩිජිටල් අවකාශය යනු කාන්තාවන්ට කිසිදු බියකින්, හිරිහැරයකින් හෝ තර්ජනයකින් තොරව ආරක්ෂිතව සම්බන්ධ වීමට, නිදහසේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට සහ අසාධාරණයට එරෙහිව නැඟී සිටීමට හැකි තැනක් විය යුතුය.

කාන්තාවන්ගේ හඬ යටපත් කිරීමෙන් සංස්කෘතිය, සම්ප්‍රදාය හෝ ආයතන ආරක්ෂා නොවේ; එයින් සිදුවන්නේ අසමානතාවය සහ වෙනස්කොට සැලකීම තවදුරටත් ආරක්ෂා වීම පමණි.

When young women speak up online about inequality, discrimination, harassment, or failures within institutions, the response is too often not meaningful dialogue — but personal attacks, humiliation, and exclusion.

In many university and public spaces in Sri Lanka, women are targeted not only because of what they say, but because of who they are, where they come from, the language they speak, or the communities they belong to.

A woman raising concerns about unfair systems can quickly become the target of gossip, mockery, and online harassment. Instead of addressing the issue, society often questions her identity, her background, or her right to speak at all.

This kind of discrimination creates fear, isolation, and self-censorship. Many young women begin to stay silent online to avoid being attacked, judged, or excluded by their peers and communities.

Digital spaces should allow women to participate safely, express opinions freely, and challenge injustice without fear of bullying or intimidation.

Silencing women’s voices does not protect culture, tradition, or institutions — it only protects inequality and discrimination.

இன்றைய இலங்கையில், நமது டிஜிட்டல் தளங்கள் ஒரு பொது சதுக்கத்தைப் போல இல்லாமல், ஒருதலைப்பட்சமான விளையாட்டுக் களம் போல உணரப்படுகின்றன. உண்மை என்பது இனி வெறும் உண்மைகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது பெரும் பணக்காரர்கள், ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட அரசியல் கதையாடல்கள் மற்றும் algaritham களால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. சக்திவாய்ந்த சக்திகள் பிரச்சாரத்தை எளிதாகப் பெருக்கும் அதே வேளையில், சாதாரண குடிமக்கள் குழப்பமும் பிளவும் நிறைந்த ஒரு சிக்கலான வலையில் தத்தளிக்கின்றனர்.

ஆனால் இந்த டிஜிட்டல் சமநிலையின்மை அனைவரையும் சமமாகப் பாதிப்பதில்லை. ஆர்வலர்கள் மற்றும் விளிம்புநிலை சமூகங்களுடன் இணைந்து பெண்களும் மிகக் கடுமையான சுமையைச் சுமக்கின்றனர். இலக்கு வைக்கப்பட்ட இணையவழித் துன்புறுத்தல்கள், ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட வெறுப்புப் பிரச்சாரங்கள், மற்றும் அவர்களின் குரல்களை ஒடுக்குவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட வேண்டுமென்றே பரப்பப்படும் தவறான தகவல்கள் என, பெண்கள் திட்டமிட்ட முறையில் உரையாடல்களில் இருந்து வெளியேற்றப்படுகிறார்கள். பெண்களை அச்சுறுத்துவதற்காக இணையம் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது, ​​அது இணையப் பாதுகாப்பை அழிப்பது மட்டுமல்லாமல், முக்கியக் கண்ணோட்டங்களை ஒடுக்குவதன் மூலம் நமது ஜனநாயகத்தையும் தீவிரமாகப் பலவீனப்படுத்துகிறது.

நமது சமூகத்தைப் பாதுகாக்க விரும்பினால், கதையாடலை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், பொதுக் கருத்து சிதைக்கப்படும்போது இறுதி விலையை யார் கொடுக்கிறார்கள் என்பதை நாம் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். இது வலுவான ஊடக அறிவை வளர்ப்பதில் இருந்தும், தொழில்நுட்பத் தளங்களிடமிருந்து உண்மையான பொறுப்புக்கூறலைக் கோருவதில் இருந்தும், தவறான தகவல்களுக்கு எதிராகக் கூட்டாக நிற்பதில் இருந்தும் தொடங்குகிறது.

#இணையத்தில்பெண்கள் #இணையபாதுகாப்பு #தவறானதகவல் #டிஜிட்டல்உரிமைகள் #இலங்கை #ஊடகஅறிவு #டிஜிட்டல்நீதி #போலிசெய்திகளைநிறுத்துங்கள்

අද වනවිට ශ්‍රී ලංකාවේ ඩිජිටල් අවකාශය හැමෝටම එක හා සමාන තැනක් නොවේ. සත්‍ය යන්න තීරණය වන්නේ කරුණු මත විතරක් නෙවෙන අතර ඇල්ගොරිතම (algorithms), මුදල් බලය සහ දේශපාලනිකව හසුරුවන මතවාද ද එයට බලපායි. බලවත් පාර්ශවයන් තමන්ගේ වාසි වෙනුවෙන් බොරු ප්‍රචාර ලෙහෙසියෙන්ම සමාජගත කරන අතර මේ හරහා සාමාන්‍ය ජනතාව අතර ඇතිවෙන්නේ ව්‍යාකූලත්වයක් සහ බෙදීමකි.

​නමුත් මේ ඩිජිටල් අසමතුලිතතාවයේ බරපතලම බලපෑම එල්ල වෙන්නේ හැමෝටම එක වගේ නෙවෙයි.
විශේෂයෙන්ම කාන්තාවන්, ක්‍රියාකාරීන් සහ සමාජයේ කොන්වීමට ලක්වූ කණ්ඩායම් මෙයින් දරුණු ලෙස පීඩා විඳියි. කාන්තාවන්ගේ හඬ යටපත් කිරීම සඳහාම සැලසුම් සහගතව සිදුකරන අන්තර්ජාල අපහාස, වෛරී ප්‍රකාශ සහ අසත්‍ය තොරතුරු ප්‍රචාරය කිරීම් නිසා ඔවුන්ව ඩිජිටල් අවකාශයෙන් ක්‍රමයෙන් ඈත් කෙරේ. කාන්තාවන් බියගැන්වීම සඳහා අන්තර්ජාලය මෙලෙස අවියක් කර ගැනීම ඩිජිටල් ආරක්ෂාවට පමණක් නොව, රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයටත් එල්ල කරන විශාල තර්ජනයක් වේ. මන්ද යත් ඒ හරහා සමාජයකට අත්‍යවශ්‍යම හඬවල් නිහඬ කිරීමකට ලක්වේ.

​අපේ සමාජය ආරක්ෂා කරගැනීමට නම්, මේ මතවාදයන් හසුරුවන්නේ කවුද සහ මේ නිසා අවසානයේ බැටකන්නේ කවුද යන්න පිළිබදව අප ප්‍රශ්න කළ යුතු වේ. ඒ සඳහා මාධ්‍ය සාක්ෂරතාවය (media literacy) ශක්තිමත් කරගැනීම, සමාජ මාධ්‍ය ආයතන සෘජුවම වගකීම් සහගත කිරීම සහ අසත්‍ය තොරතුරුවලට එරෙහිව හැමෝම එක්වී පෙළගැසීම අත්‍යවශ්‍යය වේ.

​ #දුස්තොරතුරුනොපතුරවමු #ඩිජිටල්අයිතිවාසිකම්

In Sri Lanka today, our digital spaces feel less like a public square and more like a tilted playing field. Truth isn't just about the facts anymore; it’s being shaped by algorithms, deep pockets, and coordinated political narratives. While powerful actors easily amplify propaganda, ordinary citizens are left to navigate a maze of confusion and division.

​But this digital imbalance doesn't hit everyone equally. Women, along with activists and marginalized communities, bear the heaviest burden. From targeted online harassment and coordinated hate campaigns to deliberate misinformation designed to silence their voices, women are systematically pushed out of the conversation. When the internet is weaponized to intimidate women, it doesn't just destroy online safety, it actively weakens our democracy by silencing vital perspectives.

​But this digital imbalance doesn't hit everyone equally. Women, along with activists and marginalized communities, bear the heaviest burden. From targeted online harassment and coordinated hate campaigns to deliberate misinformation designed to silence their voices, women are systematically pushed out of the conversation. When the internet is weaponized to intimidate women, it doesn't just destroy online safety; it actively weakens our democracy by silencing vital perspectives.

​

பெண் தலைவர்களுக்கு எதிரான பல இணையவழித் தாக்குதல்களுக்குப் பின்னால் இருப்பது உண்மையான பொதுக் குரல்கள் அல்ல — மாறாக, அவர்களை அமைதியாக்கவும், அவமானப்படுத்தவும், அச்சுறுத்தவும் வடிவமைக்கப்பட்ட போலி ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட வலைப்பின்னல்கலாகும் .

இலங்கையில் உள்ள பெண் அரசியல்வாதிகள், ஆர்வலர்கள் மற்றும் கருத்து தெரிவிக்கும் பெண்கள் , தங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவித்ததற்காகவோ அல்லது அரசியல் முடிவுகளை எடுத்ததற்காகவோ, பெரும்பாலும் பெண் வெறுப்புத் துஷ்பிரயோகம், தவறான தகவல் பரப்புதல் மற்றும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட துன்புறுத்தல்களுக்கு இலக்காகின்றனர். இந்தத் தாக்குதல்கள் வெறுப்பைப் பரப்புவதோடு மட்டுமல்லாமல், அச்சம், மன அழுத்தம், சுய தணிக்கை ஆகியவற்றை உருவாக்கி, பெண்களைப் பொது உரையாடல்களில் இருந்து வெளியே தள்ளுகின்றன.

உண்மையான நபர்களை விட போலி கணக்குகளின் குரல்கள் ஓங்கும் போது, ​​ஜனநாயகமும் சமமான பங்கேற்பும் பாதிக்கப்படுகின்றன.

பெண்கள் பொது தலைமைத்துவத்திற்கும் இணையத்தில் தங்கள் தனிப்பட்ட பாதுகாப்பிற்கும் இடையே தேர்வு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கக் கூடாது.

#பாலினஅடிப்படையிலானவன்முறை #டிஜிட்டல்துன்புறுத்தல் #அரசியலில்பெண்கள் #இலங்கை #இணையவழிதுன்புறுத்தல் #தவறானதகவல்பரவல் #டிஜிட்டல்உரிமைகள் ைப்பின்னல்களைநிறுத்துங்கள்