Prasad sir

මම අවුරුදු ගාණක් උගන්වනකොට දැකපු, ගොඩක් අම්මලා තාමත් පිළිගන්න අකමැති තිත්ත ඇත්තක් අද මම කියන්නම්.

5 වසරේදී ශිෂ්‍යත්වෙන් ලකුණු 180, 190 අරන් පාසලේ පළවෙනියා වුණු දරුවෝ, 8 වසරට, 9 වසරට යද්දී පන්තියේ අන්තිමයන්ගේ ගොඩට වැටෙනවා ඔබ දැකලා නැද්ද? සාමාන්‍ය පෙළ ගණිතය අසමත් වෙනවා දැකලා නැද්ද?

එහෙම වුණාම අම්මලා කියන්නේ "අපේ එකා 5 වසරෙදි මාර වැඩකරයා සර්, දැන් යාලුවො වැටිලා නරක් වෙලා, කම්මැලි වෙලා" කියලයි.

හැබැයි අම්මේ... තාත්තේ... ඒක නෙවෙයි ඇත්ත. ඇත්ත හේතුව තමයි 5 වසරේදී දරුවා පාස් වුණේ එයාගේ මොළෙන් නෙවෙයි... අම්මාගේ මොළෙන්!

3, 4, 5 වසරවලදී ගොඩක් ගෙවල්වල වෙන්නේ මොකක්ද? අම්මා පාන්දර නැගිට්ටවනවා. කටට කවන ගමන් කටපාඩම් කරවනවා. රචනා 10ක් 15ක් ගිරවෙක් වගේ දරුවාගේ ඔළුවට දානවා. ටියුෂන් සර් දෙන අනුමාන ප්‍රශ්න ටික විතරක් හදවලා විභාගෙට යවනවා. ළමයා 190ක් ගන්නවා. මේක හරියට අම්මගෙයි සර්ලගෙයි "ප්‍රොජෙක්ට් එකක්" මිසක්, ළමයා තනියම ගත්තු ජයග්‍රහණයක් නෙවෙයි.

එතකොට අර දරුවාට නැති වුණු, හැබැයි අනිවාර්යයෙන්ම තියෙන්න ඕන කරපු ඒ "පුරුද්ද" මොකක්ද?

ඒ තමයි "තනිවම හිතලා ප්‍රශ්න විසඳීමේ පුරුද්ද" (Independent Thinking).

6, 7, 8 වසරවලට යද්දී විෂය නිර්දේශය ලොකු වෙනවා. විද්‍යාව, ගණිතය වගේ විෂයන් කටපාඩම් කරන්න බෑ, තර්ක කරන්න ඕනේ. එතකොට අර හැමදේම "අම්මා කටට දෙනකන්" බලන් හිටපු, අම්මා නැතුව පොතක්වත් අල්ලන්නේ නැති ළමයා සම්පූර්ණයෙන්ම අනාථ වෙනවා. එයාට තනියම හිතන්න බැරි නිසා එයා මානසිකව වැටිලා පාඩම් කරන එකම අතෑරලා දානවා.

එහෙනම් ඔබේ දරුවාට මේ අපරාධය නොවෙන්න, අද ඉඳන් මේ දේවල් 3 වෙනස් කරන්න:

රචනා කටපාඩම් කරවන්න එපා: දරුවාගේ ව්‍යාකරණ වැරදුණත් කමක් නෑ, අකුරු කැත වුණත් කමක් නෑ, තමන්ගේම වචනවලින් වාක්‍ය ගොඩනගන්න ඉඩ දෙන්න.

උත්තරේ හැන්දෙන් කවන්න එපා: ගාණක් වැරදුණාම උත්තරේ කියාදෙන්න එපා. "පුතා මේක ආයෙත් පොඩ්ඩක් වෙනස් විදිහකට හිතලා ට්‍රයි කරලා බලමුද?" කියලා පාර පෙන්නන්න විතරක්. මොළය වෙහෙසන්න ඉඩ හරින්න.

වගකීම දරුවාට දෙන්න: 4 වසරට ආවාට පස්සෙත් තාමත් දරුවාගේ ඉස්කෝලෙ බෑග් එක ලෑස්ති කරන්නේ, පැන්සල උල් කරලා දෙන්නේ අම්මා නම්... වහාම ඒ පුරුද්ද නවත්වන්න.

ශිෂ්‍යත්ව විභාගය කියන්නේ ජීවිතේ එක පුංචි පඩියක් විතරයි. එතනින් එහාට තියෙන මහා ලෝකෙට දරුවා යවන්න ඕනේ කටපාඩම් කරන "පොප් ගිරවෙක්" විදිහට නෙවෙයි, තනියම හිතලා තීරණ ගන්න පුළුවන් විශ්වාසවන්ත දරුවෙක් විදිහටයි.

ඔබේ දරුවාව කටපාඩම් යන්ත්‍රයක් කරනවාද? නැත්නම් මොළය පාවිච්චි කරන දරුවෙක් කරනවාද? තීරණය ඔබ සතුයි!

මේ පණිවිඩය, ශිෂ්‍යත්වෙට ළමයින්ව රෑ දාවල් නැතුව කටපාඩම් කරවන තවත් අම්මා කෙනෙක්ට, තාත්තා කෙනෙක්ට බලන්න අනිවාර්යයෙන්ම Share කරන්න.

✍️ ප්‍රසාද් කස්තුරිආරච්චි.
(ජාතික රූපවාහිනී 'නැණ මිහිර' දේශක / රජයේ පාසල් ගුරු)

මේක මගේ ගුරු ජීවිතේ කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැති සිදුවීමක්.

එක්තරා අම්මා කෙනෙක් දවසක් පන්තිය ඉවර වෙලා මාත් එක්ක කතා කරන්න ආවා. අම්මා හිටියේ ලොකු කේන්තියකින් වගේම කලකිරීමකින්.

"සර්... මෙයාට කොච්චර කිව්වත් මතක නෑ. පන්තියේ අනිත් ළමයි පේපරේට 80, 90 ගනිද්දි, මූ ගන්නේ 30 යි. මොනවා අහුවත් කට වහගෙන ඉන්නවා. මට වස ලැජ්ජාවයි සර්. බැරිම තැන සර්ගේ පන්තියට දාන්න ආවේ සර් මූව මකලා හරි මට හදලා දෙන්න"

මම දරුවා දිහා බැලුවා. එයා බිම බලාගෙන හිටියේ හරියට ලොකු වරදක් කරපු අපරාධකාරයෙක් වගේ. මම මුලින්ම කළේ ඒ දරුවාගේ පරණ ගණිතය පොතයි, සිංහල පොතයි අරන් බලපු එක.

අම්මලා හිතුවට දරුවාට "මොළේ නෑ" කියලා, ඇත්තම ප්‍රශ්නේ තිබුණේ එතන නෙවෙයි.

පොතේ හැමතැනම මකලා, මකලා, කොළේ හිල් වෙන්නම මකලා. ඒ කියන්නේ දරුවා උත්තරයක් ලියන්න බයයි, වැරදුණොත් අම්මා ගහයි කියලා. ඒ වගේම 3 වසරේදී එකතු කිරීමේදී ස්ථානීය අගය (දහයේ ස්ථානයට ගෙන යාම) එයාට පැටලිලා තිබුණේ. ඉතින් 4 වසරේ ලොකු වාක්‍ය ගණන් හදන්න ගියාම දරුවාට ඒක තේරෙන්නේ නෑ.

මම එදා ඉඳන් ඒ දරුවා වෙනුවෙන් පන්තිය ඇතුළේ වෙනස්ම ප්‍රායෝගික පියවර 3ක් පාවිච්චි කළා:

1. මකනය (Eraser) තහනම් කිරීම

මම එයාට කිව්වා "වැරදුණාට කිසිම කමක් නෑ, හැබැයි මකන්න එපා, තනි ඉරකින් කපලා ආයෙත් ලියන්න" කියලා. වැරදි කරන එක පාපයක් නෙවෙයි කියලා දරුවාගේ හිතට කාවද්දන්න මට ඕනෙ වුණා.

2. "කටුවැඩ" අනිවාර්ය කිරීම

එයා මනෝමයෙන් ගණන් හදලා වරද්දගන්නවට වඩා, වෙනම කටුවැඩ පොතක් දීලා ඉරක් ගහලා හරි, ඇඟිලි වලින් හරි ගණන් හදන්න මම පුරුදු කළා. වාක්‍ය ගණන් කියවන්න දුන්නේ කෑලි වලට කඩලා. මුළු ගාණම එකපාර කියවන්නේ නැතුව, එක වාක්‍යයක් කියවලා ඒකේ තියෙන දත්තය කටුවැඩ පොතේ ලියාගන්න පුරුදු කළා.

3. පොඩි ජයග්‍රහණ අගය කිරීම

මම එයාට අමාරු ගණන් දෙන එක තාවකාලිකව නැවැත්තුවා. ඒ වෙනුවට එයාට ලේසියෙන්ම හදන්න පුළුවන් මූලික ගණන් 2ක් 3ක් හැමදාම දුන්නා. එයා ඒක හරි ගාණට හැදුවම පන්තිය ඉස්සරහා "මෙන්න බලන්න පුතා හදලා තියෙන ලස්සන" කියලා ඔළුව අතගෑවා.

මේක මැජික් එකක් වගේ දවසින් දෙකෙන් වුණේ නෑ. හැබැයි මාස දෙකක් විතර යද්දී අර "පොත දැක්කම අඬන" දරුවා, අමාරු ගණනක් දුන්නමත් බය නැතුව කටුවැඩ පොත අරන් ට්‍රයි කරලා බලන මට්ටමට ආවා. එයාගේ විභාග බය සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වෙලා ගියා.

අවුරුද්දකට පස්සේ... 5 වසරේ ශිෂ්‍යත්ව ප්‍රතිඵල ආපු දවසේ මගේ ෆෝන් එකට කෝල් එකක් ආවා.

"සර්... මගේ පුතා පාස්! ලකුණු 168 ක් තියෙනවා සර්..." එදා කේන්තියෙන් කතා කරපු අම්මා, එදාට වඩා සද්දෙන් ඇඬුවා. හැබැයි ඒ සතුටු කඳුළු.

ආදරණීය අම්මේ, තාත්තේ... මේ ලෝකේ කිසිම දරුවෙක් "දුර්වල" නෑ. හැම දරුවෙක්ම එක වගේ නෑ, එයාලගේ ගමන යන්නේ වෙනස් වේගයන් වලින්. දරුවෙකුට ඕනේ හරියටම වැටෙන අඩිතාලමක්, වැරදුණාම හදාගන්න කියාදෙන ප්‍රායෝගික ක්‍රමවේදයක් සහ "මට පුළුවන්" කියන විශ්වාසය විතරයි.

ඔබේ දරුවාත් පොත්වලට කම්මැලි නම්, ගණන් වලට බය නම්... දරුවාට ගහන්න, අනිත් ළමයි එක්ක සසඳන්න එපා. 3 සහ 4 වසරවලදී ඒ බය නැති කරලා, ආදරයෙන් අඩිතාලම හදන්න. 5 වසරේදී ඒ දරුවා ඔබව පුදුම කරාවි!

✍️ ප්‍රසාද් කස්තුරිආරච්චි.
(ජාතික රූපවාහිනී 'නැණ මිහිර' දේශක / රජයේ පාසල් ගුරු)

රාත්‍රී 9.00 පසු වෙද්දී ඔබේ නිවසිනුත් මේ වචන ඇසෙනවාද?
"මම මේක කීපාරක් කියලා දුන්නද? ඇයි මේ ටික මතක තියාගන්න බැරි?"

බොහෝ විට මේ කතාව අවසන් වන්නේ දරුවාගේ දෑසේ කඳුළු පුරවමින් සහ ඔබේ මානසික නිදහසද සම්පූර්ණයෙන්ම නැති කරමිනි. වසර ගණනාවක් ශිෂ්‍යත්ව දරුවන් සමඟ කටයුතු කරන ගුරුවරයෙක් ලෙස, දෙමාපියන් තුළ ඇති මෙම පීඩනය මම ඉතා හොඳින් තේරුම් ගෙන සිටිමි. ඔබ මේ තරම් වෙහෙසෙන්නේ දරුවාගේ අනාගතය වෙනුවෙන් බව සැබෑවක් වුවත්, බිය ගන්වා දරුවෙකුගේ මනසට දැනුම ඇතුළු කිරීම විද්‍යාත්මකව කිසිසේත්ම සාර්ථක ක්‍රමයක් නොවේ.

අප නොදැනුවත්වම දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් කරන ප්‍රධාන වැරදි කිහිපයක් තිබේ:

1. පැය ගණනාවක් එක දිගට පාඩම් කිරීමට සැලැස්වීම
වයස අවුරුදු 9ක හෝ 10ක දරුවෙකුගේ මොළයට උපරිම අවධානයක් රඳවාගත හැක්කේ විනාඩි 20ත් 30ත් අතර කාලයක් පමණි. ඉන්පසු ඔබ කොතරම් ඉගැන්වුවත්, දරුවාගේ මනස එම කරුණු ග්‍රහණය කරගන්නේ නැත. ඔවුන් කරන්නේ පොත දෙස බලාගෙන වෙනත් ලෝකයක අතරමං වීම පමණි.

2. අන් දරුවන් සමඟ සංසන්දනය කිරීම
"අර ළමයාට පුළුවන්, ඇයි ඔයාට බැරි?" යන වචන කිහිපය දරුවෙකුගේ ආත්ම විශ්වාසය සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කර දමයි. එයින් සිදුවන්නේ දරුවා තමන් ගැනම හීනමානයක් ඇති කරගැනීමයි.

3. යන්ත්‍රානුසාරයෙන් කටපාඩම් කරවීම
බියට හෝ බලකිරීමට කටපාඩම් කරන කරුණු මොළයේ රැඳෙන්නේ ඉතා කෙටි කාලයකට පමණි. විභාග ශාලාවේදී ඇතිවන ආතතියත් සමඟ එම සියලු කරුණු ඔවුන්ට අමතක වී යයි.

එසේනම්, අප දරුවාව නිවැරදිව මෙහෙයවන්නේ කෙසේද?

ගුරුවරයෙකු ලෙස මම ඔබට යෝජනා කරන්නේ ඉතා සරල, ප්‍රායෝගික වෙනස්කම් කිහිපයක් පමණි:

විනාඩි 20-5 නීතිය (Time Management): දරුවාට විනාඩි 20ක් පාඩම් කිරීමට ඉඩ දී, අනිවාර්යයෙන්ම විනාඩි 5ක විවේකයක් ලබා දෙන්න. එම කාලය තුළ ජලය පානය කිරීමට හෝ ඇවිදීමට ඉඩ සලසන්න. මෙය දරුවාගේ මතක ශක්තිය (Retention) දෙගුණයකින් වැඩි කරන බව මනෝවිද්‍යාත්මකව තහවුරු වී ඇත.

කටපාඩම් කරවීම වෙනුවට අවබෝධ කරවීම: ශිෂ්‍යත්වය යනු හුදෙක් කටපාඩම් කර ලිවිය යුතු විභාගයක් නොවේ. අමාරු කරුණු ගීතයක්, කතන්දරයක් හෝ කෙටි රූප සටහනක් (Mind Map) මඟින් උගන්වන්න. දරුවන්ගේ මනස රූප සහ නාද රටා වලට වඩාත් සංවේදී වේ.

වැරදීම් අගය කරන්න: දරුවා අතින් ගැටළුවක් වැරදුණු විට දෝෂාරෝපණය කරනවා වෙනුවට, ඔවුන්ගේ උත්සාහය අගය කරන්න. "කමක් නෑ පුතේ, අපි මේක හරි විදිහට හදමු" යන වචන පෙළ දරුවාට විශාල ශක්තියකි.

ශිෂ්‍යත්ව විභාගය යනු දරුවාගේ ජීවිතයේ එක් කඩඉමක් පමණි. එය ඔවුන්ගේ මුළු අනාගතයම තීරණය කරන එකම සාධකය නොවේ. දරුවාට අවශ්‍ය විභාග පීඩනයෙන් මිරිකුණු තවත් ගුරුවරියක් නොව, වැටෙන සෑම විටම නැඟිටින්නට අත දෙන ආදරණීය මවක් බව නිතරම මතක තබාගන්න.

මම ප්‍රසාද් කස්තුරිආරච්චි,
ඔබේ දරුවාගේ ලෝකය තේරුම් ගත් ගුරුවරයා.

ශෙයා කරන්න....වෙනස්ම පේපර් ඕනි අය page එක follow කරන්න https://www.facebook.com/share/1CZ1N17uMY/?mibextid=wwXIfr

ලැබුවා වූ මේ සිංහල හා හින්දු අලුත් අවුරුද්ද කිරියෙන් පැණියෙන් ඉතිරෙන, නීරෝගී සම්පත්තිය පිරි ප්‍රාර්ථනා ඉටුවන සුබම සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා!

இந்த சித்திரை புத்தாண்டு உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும், செல்வத்தையும், ஆரோக்கியத்தையும் கொண்டு வரட்டும். இனிய சித்திரை புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

"ඔන්න පුතේ, අද මම ඔයාට ලස්සන රහසක් කියලා දෙන්නයි යන්නේ. ඔයාට ඕනේද හැමෝම ආදරේ කරන, හැමෝම 'අනේ මේ ළමයා හරිම හොඳයි' කියලා කියන දරුවෙක් වෙන්න? අන්න ඒකට අපිට උදව් වෙන පුංචි රහස් දෙකක් තියෙනවා. 'චාරිත්‍ර' සහ 'වාරිත්‍ර' කියන්නේ අන්න ඒ රහස් දෙකටයි. වචන ටිකක් ලොකුයි වගේ පෙනුණට මේවා හරිම ලේසි දේවල්. අපි බලමුද ඒ මොනවාද කියලා?

චාරිත්‍ර (අපි අනිවාර්යයෙන්ම කරන්න ඕන හොඳ වැඩ)

චාරිත්‍ර කියන්නේ පුතේ, අපි අපේ ආදරේ සහ ගෞරවය අනිත් අයට පෙන්නන්න කරන පුරුදු වලට. ඔයා දන්නවද ඇයි අපි උදේට නැගිටලා, ගමනක් යන්න කලින් ආච්චිටයි සීයයි අම්මයි තාත්තයි වඳින්නේ කියලා? ඒකෙන් අපි කියන්නේ 'මම ඔයාලට ගොඩක් ආදරෙයි, ගරු කරනවා' කියන එකයි. ගෙදරට කවුරුහරි ආවාම හිනාවෙලා පිළිගන්න එකත් අන්න ඒ වගේ හොඳ පුරුද්දක්. අන්න ඒ විදිහට අනිත් අයව සතුටු කරන, අපිටත් සතුටක් දෙන හොඳ පුරුදු දිගටම කරන එකට තමයි 'චාරිත්‍ර' කියන්නේ.

වාරිත්‍ර (අපි කවදාවත් නොකර ඉන්න ඕන දේවල්)

වාරිත්‍ර කියන්නේ ඊට ටිකක් වෙනස් දෙයක්. හොඳ ළමයි විදිහට අපි ඈත් වෙලා ඉන්න ඕන නරක පුරුදු වලට තමයි වාරිත්‍ර කියන්නේ. උදාහරණයක් විදිහට, කෑම කන ගමන් අපි කතා කරන්නේ නැහැ නේද? මොකද එහෙම කළොත් කෑම හිරවෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම වැඩිහිටියෙක් කතා කරද්දි අපි මැද්දට පනින්නේ නැහැ. කාටවත් නරක වචන කියන්නේ නැහැ. ඇයි දන්නවද? ඒවයින් අනිත් අයගේ හිත රිදෙන නිසා. අන්න ඒ වගේ නරක පුරුදු අතහරින එකට තමයි 'වාරිත්‍ර' කියන්නේ.

අවුරුදු චාරිත්‍ර > මේ චාරිත්‍ර සහ වාරිත්‍ර අපේ සිංහල අලුත් අවුරුදු කාලෙට තවත් ලස්සන වෙනවා. අවුරුදු දවසට අපි හැමෝම අලුත් ඇඳුම් ඇඳලා, නැකතට (ඒ කියන්නේ එකම වෙලාවකට) වාඩිවෙලා කිරිබත් කන්නේ ඇයි දන්නවද? ඒකෙන් පවුලේ හැමෝම එකමුතු වෙනවා. ඊටපස්සේ බුලත් අරගෙන ගිහින් අම්මාට, තාත්තාට වඳිනවා. ඒකෙන් අපි කියන්නේ 'අතින් පයින් වුණ වැරදි තියෙනවා නම් සමාවෙන්න' කියලයි. ඊටපස්සේ අපේ අසල්වැසියන්ටත් කැවිලි බෙදනවා. අන්න ඒ වගේ අවුරුද්දට හැමෝම සතුටින් කරන ඒ ලස්සන වැඩ වලට තමයි අවුරුදු චාරිත්‍ර කියන්නේ.

අවුරුදු වාරිත්‍ර

ඒ වගේම අවුරුදු කාලෙට අපි නොකර ඉන්න දේවලුත් තියෙනවා. කොච්චර තරහ ගියත් අවුරුදු කාලෙට අපි කවදාවත් කා එක්කවත් තරහා වෙන්නේ නැහැ. රණ්ඩු කරගන්නෙත් නැහැ. ඒ වගේම අවුරුද්ද ලබන්න කලින් 'නොනගතය' කියලා වෙලාවක් තියෙනවනේ. අන්න ඒ වෙලාවට අපි කෑම කන්නේ, සෙල්ලම් කරන්නේ නැතුව පන්සල් ගිහින් පින්දහම් කරනවා. අන්න ඒකට තමයි අවුරුදු වාරිත්‍ර කියලා කියන්නේ."

ඉතින් පුතේ කෙටියෙන්ම මතක තියාගන්න:

චාරිත්‍ර කියන්නේ අනිත් අයව සතුටු කරන්න අපි හැමතිස්සෙම කරන දේවල්.

වාරිත්‍ර කියන්නේ අනිත් අයගේ හිත රිදෙන නිසා අපි කවදාවත් නොකරන දේවල්.

- Prasad Kasthuriarachchi

ඔබේ දරුවන්ට පරිසරය ගැන අලුත් දැනුමක් ලබාදෙන්න "රූපවාහිනී නැණ මිහිර" සමඟ එක්වන්න. අප්‍රේල් 07 අඟහරුවාදා, සවස 4.00 ට ජාතික රූපවාහිනී නාලිකාවෙන් සජීවීව (LIVE).

ශිෂ්‍යත්ව විභාගය ළං වෙද්දී ගොඩක් අම්මලාට තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නයක් තමයි "මගේ දරුවාගේ අත් අකුරු කැතයි, මේ නිසා විභාගෙදි ලකුණු කැපෙයිද?" කියන බිය. මෙතැනදී අපි තේරුම් ගත යුතු ලොකුම ඇත්තක් තියෙනවා: විභාග පරීක්ෂකවරු දරුවන්ගෙන් මුතු ඇට වගේ ලස්සන අකුරු බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නැහැ. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වෙන්නේ අකුරු අනුමාන කරන්නේ නැතුව, පැහැදිලිව එකවරම කියවාගන්න පුළුවන් වීම විතරයි.

විභාගයට තියෙන කෙටි කාලය ඇතුළත දරුවාගේ අකුරුවල හැඩය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරන්න අපට බැහැ. හැබැයි අකුරු 'පැහැදිලි' කරන එක බොහොම ලේසි දෙයක්. ඒ සඳහා ඔබට ගෙදරදීම දරුවාට හුරු කළ හැකි ප්‍රායෝගික පියවර 4ක් පහතින් දක්වා තිබෙනවා.

1. වචන අතර පරතරය තබා ගැනීමට හුරු කිරීම
අකුරු කැතයි කියලා පේන ප්‍රධානම හේතුවක් තමයි වචන එකට ගුලි කරලා ලිවීම. මේ නිසා මුළු වාක්‍යයම එකම දිග වචනයක් වගේ පේන්න ගන්නවා.

දරුවාට වචනයෙන් වචනයට 'එක ඇඟිල්ලක' පරතරයක් (One finger space) තියලා ලියන්න පුරුදු කරන්න.

මුලදී මේ සඳහා කුඩා ඉරක් හෝ තිතක් තියලා වචන වෙන් කරන්න කියා දෙන්න.

වචන අතර පරතරය නිවැරදි වූ ගමන්ම, කොහොම ලියපු අකුරක් වුණත් කියවීමේ පහසුව 50% කින් පමණ වැඩි වෙනවා.

2. එක වගේ පෙනෙන අකුරු පැහැදිලිව ලිවීම
පරීක්ෂකවරයාට අකුරු පැටලුණොත් අනිවාර්යයෙන්ම දරුවාගේ ලකුණු කැපෙනවා. දරුවාට වේගයෙන් ලියද්දී මේ අකුරු වැරදෙන්න තියෙන ඉඩකඩ වැඩියි. පහත අකුරු ගැන විශේෂ අවධානයක් දෙන්න:

ම සහ ප: 'ම' අකුරේ ගැටය සම්පූර්ණයෙන්ම වසා ලිවීමටත්, 'ප' අකුරේ එය විවෘතව තැබීමටත් පුරුදු කරන්න.

ත සහ න: මේ අකුරු දෙක එකම හැඩයට ලියන දරුවන් ඉන්නවා. ඒ දෙකේ පැහැදිලි වෙනස පෙන්වා දෙන්න.

ට සහ ව: වේගයෙන් ලියද්දී මේවා නිතරම පැටලෙන නිසා අකුරේ ආරම්භක ස්ථානය පැහැදිලිව ලියන්න කියා දෙන්න.

3. අකුරුවල ප්‍රමාණය සහ රේඛාවේ ලිවීම
සමහර දරුවන්ගේ එකම වචනයේ අකුරු එකක් ලොකුවටත්, තව එකක් ගොඩක් කුඩාවටත් තියෙනවා. තවත් සමහර අකුරු රේඛාවෙන් (රූලෙන්) උඩ පාවෙනවා.

අකුරු ලස්සන නැති වුණත්, හැම අකුරක්ම එකම ප්‍රමාණයකින් (Size එකකින්) ලියන්න උත්සාහ කරන්න කියලා දරුවාට දිරිමත් කරන්න.

අකුරේ පහළ කොටස අනිවාර්යයෙන්ම රූලේ ගෑවෙන විදිහට (රේඛාව මත) ලිවීමේ වැදගත්කම කියා දෙන්න.

4. නිවැරදි පෑන/පැන්සල සහ අල්ලන ඉරියව්ව
බොහෝවිට අකුරු අපැහැදිලි වෙන්නේ දරුවා පාවිච්චි කරන පෑන හෝ පැන්සල නිසයි.

ඉතා ලා පාටින් ලියවෙන පැන්සල් වෙනුවට තදින් ලියවෙන (2B වැනි) පැන්සලක් හෝ දරුවාගේ අතට ගැලපෙන, තීන්ත හොඳින් ගලාගෙන යන පෑනක් ලබා දෙන්න.

පැන්සල තුඩටම කිට්ටු කර තදින් අල්ලාගෙන ලිවීමෙන් දරුවාගේ අතට ඉක්මනින් මහන්සි දැනී අකුරු අවලස්සන වෙනවා. අත නිදහස්ව තියාගෙන පෑන අල්ලන්න කියා දෙන්න.

දෙමාපියන්ට විශේෂ මතක් කිරීමක්: දරුවාට කිසිම විටෙක "ඔයාගේ අකුරු හරිම කැතයි" කියලා බනින්න එපා. එයින් දරුවා ලිවීමට තවත් අකමැති වෙනවා. ඒ වෙනුවට "අකුරු ලස්සන නැති වුණාට කමක් නැහැ පුතේ, ටීචර්ට කියවගන්න පුළුවන් වෙන්න අපි පැහැදිලිව ලියමු" කියලා ආදරයෙන් දිරිමත් කරන්න.

- Prasad Kasthuriarachchi