Suranga senadeera

හිතන්න ඔයා ගොඩක් ආස කරන ලස්සන තේ කෝප්පයක් ඔයාගේ අතින් බිම වැටිලා කෑලිවලටම කැඩිලා යනවා. ඔයා ඒ කෑලි ටික එකතු කරලා ආයෙත් සුපර් ග්ලූ දාලා අලවනවා. හැබැයි අලවලා ඉවර වුණාට පස්සේ, ඔයාට පුළුවන්ද ඒකට ආයෙත් උණු වතුර වක්කරලා තේ බොන්න? බැහැ නේද? මොකද ඒක ඇතුළෙන් ආයෙත් වතුර බේරෙන්න ගන්නවා.

අපේ ජීවිතවල තියෙන සමහර බැඳීම් සහ යාළුකම් අන්න ඒ වගේ. කවුරු හරි ඔයාගේ හිත කෑලිවලටම කැඩුවට පස්සේ, ඔයා ආයෙත් ඒක හදාගෙන කලින් වගේ ඉන්න හැදුවත් ඒක ඇතුළෙන් හැමදාම දුක බේරෙන්න ගන්නවා.
කැඩුණු හැමදේම ආයෙත් අලවන්න යන්න එපා. සමහර දේවල් කැඩෙන්න ඇරලා, ඒ කෑලි ටික එතනම දාලා නිහඬවම අලුත් ගමනක් පටන් ගන්න එක ඔයාගේ ආත්මගරුත්වයට වටිනවා

පරණ, දිරාගිය කාසියක් මඩේ වැටිලා තියෙනවා දැක්කොත් කවුරුත් ඒක ගන්නේ නැහැ. හැබැයි ඒ කාසියම අවුරුදු සිය ගණනක් පරණ වුණාම, ඒක පුරාවස්තුවක් බවට පත් වෙනවා. එදාට ඒක ගන්න ලෝකයේ මිනිස්සු ලක්ෂ ගණනින් සල්ලි වියදම් කරන්න ලෑස්තියි.

සමහර කාලවලදී ඔයාට දැනෙයි ඔයාව කාටවත් වැඩක් නැහැ, ඔයා තනිවෙලා, ඔයා අසාර්ථකයි කියලා. හැබැයි මතක තියාගන්න, හැමදේටම කාලයක් තියෙනවා.
අද ඔයාව ප්‍රතික්ෂේප කරන මිනිස්සුන්ටම, ඔයාගේ වටිනාකම තේරෙන දවසක් අනිවාර්යයෙන්ම එනවා. ඔයා කරන්න ඕනේ මඩේ වැටුණත් ඔයාගේ ඇතුළේ තියෙන සැබෑ ගුණය ආරක්ෂා කරගන්න එක විතරයි. කාලය විසින් ඔයාට හිමි තැන සහ වටිනාකම නියම වෙලාවට ගෙනත් දෙයි

කිලිටි වැලි කැටයක් බෙල්ලෙක්ගේ ඇඟ ඇතුළට රිංගුවාම, ඒ බෙල්ලාට ලොකු රිදීමක්, අපහසුවක් දැනෙනවා. හැබැයි ඒ බෙල්ලා කරන්නේ ඒ රිදෙන වැලි කැටය අයින් කරන්න බැරි නිසා, තමන්ගේ ඇඟෙන් ශ්‍රාවයක් පිට කරලා ඒ වැලි කැටය වටේට ලස්සන ආවරණයක් හදන එකයි. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ ඒ වේදනාව ලස්සනට දරාගත්ත නිසා, අන්තිමට ඒ කිලිටි වැලි කැටය ලෝකයේ වටිනාම 'මුතු ඇටයක්' බවට පත් වෙනවා.

ජීවිතේ සමහර මිනිස්සු ඔයාගේ හිතට රිංගලා ඔයාව ගොඩක් තුවාල කරයි. ඒ රිදවීම් ගැන හිත හිත වෛර කරන්න යන්න එපා. ඒ හැම වේදනාවක්ම පාවිච්චි කරලා ඔයාගේ පෞරුෂය ලස්සන කරගන්න.
දවසක ඔයාව රිද්දපු මිනිස්සුන්ටම පුදුම හිතෙයි, ඒ හැම දුකක් අස්සෙන්ම ඔයා මෙච්චර වටිනා මුතු ඇටයක් වගේ බැබළුණේ කොහොමද කියලා

කූඩුවක් ඇතුළේම ඉපදිලා, කූඩුව ඇතුළේම හැදෙන කුරුල්ලෙකුට හිතෙන්නේ 'පියාඹන එක' කියන්නේ ලෙඩක් කියලා. ඌ දකින්නේ කූඩුවේ සීමාව විතරයි. හැබැයි දවසක ඒ කූඩුවෙන් එළියට ආවම තමයි ඌ තේරුම් ගන්නේ, තමන් ඉපදිලා තියෙන්නේ මේ මුළු අහසම දිනන්න කියලා.

ඔයත් සීමාවන් ගොඩක් මැද හිරවෙලා ඉන්නවා ඇති. 'මට මෙච්චරයි පුළුවන්', 'මගේ තත්ත්වය හැටියට මට ඕවා කරන්න බැහැ' කියලා මිනිස්සු ඔයා වටේ කූඩුවක් හදලා ඇති.
ඒත් මතක තියාගන්න, ඔයාගේ පියාපත් දිගහරින්න කලින් ඔයා ඔයාගේ සීමාවන් තීරණය කරන්න එපා. ලෝකයා හදපු කූඩුවෙන් එළියට එන්න. ඔයා ඉපදිලා තියෙන්නේ හීන කියන අහසේ නිදහසේ පියාඹන්න මිසක්, කාගේවත් සීමාවන් අස්සේ හිරවෙන්න නෙවෙයි

ඔයා සිංදු අහන්න රේඩියෝ එකක් දානවා. හැබැයි ඒකෙන් එන්නේ කිසිම තේරුමක් නැති, කන් කරච්චල් කරන ඝෝෂාකාරී ශබ්දයක් නම් ඔයා මොකද කරන්නේ?
ඔයා ඒ ශබ්දය දිගටම අහන් ඉන්නේ නැහැ නේද? ඔයා එක්කෝ ඒකේ චැනල් එක වෙනස් කරනවා, නැත්නම් ඒක ඕෆ් කරලා දානවා.

අපේ ජීවිත වටේ ඉන්න සමහර මිනිස්සුත් අන්න ඒ වගේ. ඒ අයගෙන් ලැබෙන්නේ නෙගටිව් අදහස්, කේලාම්, සහ ඔයාව වට්ටන කතා විතරයි නම්, ඒක හරියට අර රේඩියෝ එකේ කැපෙන සද්දය වගේ. ඒ ශබ්ද ඔයාගේ ඔළුව ඇතුළට දාගෙන විඳවන්න එපා. නිහඬවම ඒ චැනල් එක මාරු කරන්න.
ඒ කියන්නේ ඒ වගේ මිනිස්සුන්ගෙන් ඈත් වෙලා ඔයාගේ හිතට සතුටක් දෙන, ඔයාට වටිනාකමක් දෙන දේවල් වෙත අවධානය යොමු කරන්න.

උතුරන උණු වතුර එකකට කැරට් අලයක් දැම්මොත් ඒක තැම්බිලා බුරුල් වෙලා යනවා. බිත්තරයක් දැම්මොත් ඒක ඇතුළෙන් තද වෙනවා. හැබැයි කෝපි ඇට ටිකක් දැම්මොත් මොකද වෙන්නේ? කෝපි ඇට උණු වතුර නිසා වෙනස් වෙන්නේ නැහැ, ඒ වෙනුවට ඒ කෝපි ඇට මුළු වතුර එකම සුවඳවත්, රසවත් කෝපි එකක් බවට පත් කරනවා.

ජීවිතේ අමාරු කාලවල්, කරදර කියන්නේ අර උතුරන උණු වතුර වගේ. සමහර මිනිස්සු ඒ ප්‍රශ්න ඉස්සරහා කැරට් අලය වගේ දිය වෙලා, අඬලා, අසරණ වෙනවා. තවත් සමහරු බිත්තරය වගේ හිත තද කරගෙන, වෛරයෙන් පිරිණු රළු මිනිස්සු බවට පත් වෙනවා. හැබැයි ඔයා වෙන්න ඕනේ කෝපි ඇටයක් වගේ. ප්‍රශ්න මැද ඔයා වෙනස් වෙන්න එපා; ඔයාගේ ඉවසීමෙන් සහ ගුණයෙන් අවට තියෙන නරක පරිසරය පවා ලස්සන තැනක් බවට පත් කරන්න

ලොකු වැස්සක් වහින කොට අපි කුඩයක් ඉහලන්නේ වැස්ස නතර කරන්න පුළුවන් නිසාවත්, වැස්සට බයේවත් නෙවෙයි. කුඩය ඉහලන්නේ වැස්ස මැද වුණත් අපිට අපේ ගමන තෙමෙන්නේ නැතුව යන්න පුළුවන් නිසයි. කුඩයට බැහැ වැස්ස නතර කරන්න, හැබැයි ඒකට පුළුවන් ඔයාව ආරක්ෂා කරන්න.

ජීවිතේට එන ප්‍රශ්නත් අන්න ඒ වගේ. අපිට ලෝකේ තියෙන හැම ප්‍රශ්නයක්ම නතර කරන්න බැහැ. මිනිස්සු කියන කතා, කරන අසාධාරණකම් නතර කරන්න අපිට බැහැ. හැබැයි අපිට පුළුවන් අපේ හිත ඇතුළේ 'ආත්ම විශ්වාසය' සහ 'ඉවසීම' කියන කුඩය ඉහල ගන්න. ප්‍රශ්න කියන වැස්ස දිගටම වහීවි, හැබැයි ඔයා ළඟ ඒ කුඩය තියෙනවා නම්, කිසිම ප්‍රශ්නයකට බැහැ ඔයාව තෙමලා අඩපණ කරන්න

ඔයා ළඟ තියෙනවා අවුරුදු ගණනක් පරණ, හැබැයි ඔයාට ගොඩක් වටින ලස්සන කබායක්. ඔයා ඒක ඇඳගෙන පාරට බැස්සම කවුරු හරි කියනවා 'ඕක දැන් පරණ වැඩියි, ඕක කැතයි' කියලා. ඒ මනුස්සයා කිව්ව පලියට ඔයා ඒ වෙලාවෙම ඒ කබාය ගලවලා කුණු බක්කියට දානවාද? නැහැ නේද? මොකද ඒක ඔයාට කොච්චර වටිනවද, ඒක ඔයාට කොච්චර උණුසුමක් දෙනවද කියලා දන්නේ ඔයා විතරයි.

අපේ ජීවිතේ, අපේ ගතිගුණ සහ අපේ වටිනාකම් අන්න ඒ වගේ. පාරේ යන යන මිනිස්සු ඔයා ගැන එක එක කතා කියයි. ඔයා වටින්නේ නැහැ කියයි. හැබැයි ඒ මිනිස්සු කිව්ව පලියට ඔයා ඔයාගේ වටිනාකම බිංදුවට දාගන්න එපා. ලෝකයාට ඔයාව තේරුම් ගන්න බැරි වුණාට, ඔයාගේ ඇතුළේ තියෙන සැබෑ ලස්සන දන්නේ ඔයා විතරයි. අනුන්ගේ වචන වලට ඔයාගේ ජීවිතය විනිශ්චය කරන්න ඉඩ දෙන්න එපා.

හිතන්න ඔයා ෆිල්ම් එකක් බලන්න යනවා කියලා. ඒ ෆිල්ම් එකේ ප්‍රධාන නළුවා හෝ නිළිය පැත්තකට වෙලා ඉඳිද්දී, අතුරු චරිත විතරක් හැම තැනම රඟපානවා නම් ඔයා ඒ ෆිල්ම් එක බලන්න කැමති වෙයිද? නැහැ නේද?

හැබැයි ඔයාගේ සැබෑ ජීවිතේ දිහා බලන්න. ඔයාගේ ජීවිතය කියන සිනමාපටයේ ප්‍රධාන චරිතය ඔයා. හැබැයි ඔයා කරන්නේ මොකක්ද? අනුන් කියන දේවල්, අනුන්ගේ මතයන්, අනුන්ගේ විවේචන කියන 'අතුරු චරිත' වලට ඔයාගේ ජීවිතය පාලනය කරන්න දීලා ඔයා පැත්තකට වෙලා බලන් ඉන්නවා. අදින් පස්සේවත් ඔයාගේ ජීවිතේ ඩිරෙක්ටර් (Director) සහ මේන් කැරැක්ටර් (Main Character) ඔයාම වෙන්න. අනුන්ට ඕනෑ විදිහට ඔයාගේ කතාව ලියන්න ඉඩ දෙන්න එපා

මම ඔයාගෙන් ඇහුවොත් මේ වතුර වීදුරුවේ බර කොච්චරද කියලා, ඔයා කියයි ග්‍රෑම් සීයයි නැත්නම් දෙසියයි කියලා. හැබැයි ඇත්තම උත්තරය ඒක නෙවෙයි. මේ වීදුරුවේ බර තීරණය වෙන්නේ ඔයා ඒක කොච්චර වෙලාවක් අතේ තියාගෙන ඉන්නවද කියන එක මතයි. විනාඩියක් තියාගෙන හිටියොත් බරක් දැනෙන්නේ නැහැ. පැයක් තියාගෙන හිටියොත් අත රිදෙන්න ගනියි. හැබැයි දවසක්ම තියාගෙන හිටියොත් ඔයාගේ අත පණ නැති වෙලා යයි. වීදුරුවේ බර වෙනස් වුණේ නැහැ, හැබැයි ඔයා ඒක දරාගෙන හිටපු කාලය වැඩියි.

අපේ හිතේ තියෙන දුක, බය, පසුතැවීම් අන්න ඒ වගේ. ප්‍රශ්නයක් ගැන විනාඩියක් හිතුවට කමක් නැහැ. හැබැයි ඒක ගැන දවසක්ම, මාසයක්ම හිත හිත හිටියොත් ඔයාගේ මුළු මනසම ලෙඩ වෙනවා. ඔයා අඩපණ වෙනවා. ප්‍රශ්න තියෙයි, හැබැයි දවස අවසානයේ ඒ වතුර වීදුරුව බිමින් තියන්න පුරුදු වෙන්න. හිත නිදහස් කරගන්න