පුරාණ කතා / purana katha

⭕ "තමන් ප්‍රසූත කරන දරුවන්වම ආහාරයට ගන්න සිදුවුණු අම්මා කෙනෙක් ගැන ඔබ අසා තිබෙනවාද?...🌹🌹🌹🌹

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

සැවැත් නුවරට ළඟ ගමක ගෘහපතියෙක් ජීවත් විය. ඔහුගේ බිරිඳට දරුවන් නොසිටියේය. ඒ නිසා නැදෑයෝ ඔහුට “වෙනත් කාන්තාවක් ගෙදරට ගන්න” යැයි කීහ. නමුත් ඔහු තම බිරිඳට බොහෝ ආදරය කළ නිසා එයට කැමති නොවීය.

ඉන්පසු ඔවුන්ගේ කතාව අසා සිටි බිරිඳ තම ස්වාමියාට මෙසේ කීවාය. "හිමියනි, මට දරුවන් ලැබීමට වාසනාව නැත. එබැවින් ඔබගේ පරම්පරාව ඉදිරියට ගෙනයාම සඳහා වෙනත් තරුණියක් විවාහ කරගන්න." ඇය දිගින් දිගටම කළ ඉල්ලීම නිසා ඔහු වෙනත් බිරිඳක් කැඳවාගෙන ආවේය.

ටික කලකට පසු ඇය (දෙවන බිරිඳ) ගැබිනියක් වූවාය. එවිට පළමු බිරිඳ මෙසේ සිතුවාය. "ඇයට පුතෙකු ලැබුණහොත් ඇය මේ නිවසේ සියලු බලතල ලබාගනු ඇත." මෙලෙස ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පිරුණු ඇය, ගැබ විනාශ කිරීමට උපක්‍රමයක් සෙවූවාය. ඇය එක්තරා පරිබ්‍රාජිකාවකට (ආගමික කාන්තාවකට) ආහාර පානාදියෙන් සංග්‍රහ කර, ඇය ලවා දරු ගැබ විනාශ වන පරිදි බෙහෙත් ලබා දුන්නාය.

ඇගේ දරු ගැබ විනාශ වූ පසු, ඇය ඒ බව තමන්ගේ මවට පැවසුවාය. එවිට මව ඇගේ නෑදෑයන් කැඳවා මේ සිදුවීම ගැන දැනුම් දුන්නාය. පසුව එම නෑදෑයෝ පැමිණ පළමු බිරිඳගෙන්, "ඔබ මේ තැනැත්තියගේ දරු ගැබ විනාශ කළාද?" කියා ප්‍රශ්න කළහ.

එවිට, "මම දරු ගැබ විනාශ කළේ නැහැ" යැයි ඇය පැවසුවාය. "එසේ නම්, ඔබ එය නොකළ බවට දිවුරා පොරොන්දු වන්න" යැයි නෑදෑයෝ කීහ. එවිට එම වඳ ස්ත්‍රිය මෙසේ පවසමින් බොරු දිවුරුමක් කළාය: "ඉදින් මා විසින් දරු ගැබ විනාශ කළේ නම්, මම මරණින් පසු අපායට යන්නෙමි. බඩගින්නෙන් සහ පිපාසයෙන් පෙළෙමින්, උදෑසනට දරුවන් පස් දෙනෙකු සහ සවසට දරුවන් පස් දෙනෙකු බැගින් ප්‍රසූත කර, ඒ වැදූ දරුවන්ව මා විසින්ම ආහාරයට ගත්තත් බඩගින්න නොනිවෙන තැනැත්තියක් වෙන්නෙමි. එසේම නිතරම දුර්ගන්ධය හමන, නිලමැස්සන් පිරි ශරීරයක් ඇති තැනැත්තියක් වෙන්නෙමි."

එම කාන්තාව වැඩි කල් නොගොස් මියගොස්, ඒ ගමට ආසන්නයේම ඉතා අවලස්සන පෙනුමක් ඇති ප්‍රේතියක් වී උපන්නාය.

ඒ කාලයේ එම ප්‍රදේශයේ වස් කාලය ගත කළ භික්ෂූන් වහන්සේලා අට නමක්, බුදුරජාණන් වහන්සේව බැහැදැකීම සඳහා සැවැත් නුවර බලා වැඩම කළහ. උන්වහන්සේලා එම ගමට නුදුරු ස්ථානයක තිබූ, සිසිල් සෙවණ සහ ජලය ඇති වනාන්තරයක විවේක ගැනීමට නතර වූහ. එවිට එම ප්‍රේතිය උන්වහන්සේලා ඉදිරියේ පෙනී සිටියාය. ඒ අවස්ථාවේදී සංඝයා වහන්සේලා අතර සිටි වැඩිමහල් හිමිනම (නායක හිමිනම) ඇයගෙන් මෙසේ විමසා සිටියහ.

"ඇඳුම් රහිත, ඉතාමත් බියකරු පෙනුමක් ඇති, ශරීරයෙන් කුණු ගඳ හමන, හැමතැනම නිලමැස්සන් පිරී සිටින ඔබ කවුද? ඔබ මේ විදිහට ඉන්නේ ඇයි? කුමක් නිසාද මෙතැන රැඳී සිටින්නේ?"

ඉන්පසු හිමියන් විසින් අසන ලද ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙමින්, ඇසූ අයගේ සිත්වල මහත් කම්පනයක් ඇති වන පරිදි, එම ප්‍රේතිය තමන්ගේ අතීත කතාව සහ තමන්ට සිදු වූ දේ විස්තර කළාය.

"ස්වාමීනි, මම ප්‍රේත ලෝකයේ ඉපදී ඉතාමත් දුක් විඳින ප්‍රේතියක් වෙමි. මම මිනිස් ලෝකයේ සිටියදී කළ පව්කම් නිසා මේ ප්‍රේත ලෝකයට පැමිණියෙමි. මම උදෑසන දරුවන් පස් දෙනෙකු සහ සවස් කාලයේ දරුවන් පස් දෙනෙකු බැගින් ප්‍රසූත කරමි. එසේ වදනු ලබන දරුවන් දස දෙනාම මම විසින්ම ආහාරයට ගත්තත්, මගේ කුසගින්න නිවා ගැනීමට එය කොහොමටවත් ප්‍රමාණවත් නොවේ. මගේ පපුව සහ බඩ ඇතුළතින් මහත් ගින්නකින් මෙන් දැවෙමින් දුම් දමයි. ඒ දැවිල්ල නිවා ගැනීමට මට බොන්නට වතුර ස්වල්පයක්වත් නොලැබේ. මේ විපතට පත්ව සිටින මා දෙස කරුණාවෙන් බලන්න" යැයි පවසමින් ඇය තමන් විඳින දුක ඒ හිමියන්ට පැවසුවාය.

"ඔබ ශරීරයෙන් , වචනයෙන් හෝ සිතින් කළ වැරදි ක්‍රියාව කුමක්ද? කිනම් අකුසල කර්මයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙසද ඔබ මෙලෙස තමන්ගේම දරුවන්ගේ මස් අනුභව කරන්නේ?" යනුවෙන් උන්වහන්සේ ප්‍රශ්න කළහ.

"ස්වාමීනි, මගේ ස්වාමියාටම තවත් ගැබිනියක වූ බිරිඳක් සිටියාය. ඇය කෙරෙහි නපුරු සිතක් ඇති කරගත් මම, ඊර්ෂ්‍යාව නිසාම ඇගේ දරු ගැබ විනාශ කළෙමි. එවිට මාස දෙකක් වයසැති ඇගේ දරු ගැබ ලේ ලෙසම වැගිරී ගියේය. ඒ ගැන කෝප වූ ඇගේ මව නෑදෑයන් රැස් කරවා මා ලවා දිවුරුමක් කරවූවාය. මම බියෙන් තැතිගෙන, 'ඉදින් මම ඒ දරු ගැබ විනාශ කළා නම්, මගේම දූ දරුවන් කන තැනැත්තියක් වෙන්නෙමි' යි පවසමින් බිහිසුණු බොරු දිවුරුමක් කළෙමි.

මම කළ ඒ දරු ගැබ විනාශ කිරීමේ පව (ප්‍රාණඝාතය) සහ බොරු කීමේ පව (මුසාවාදය) යන අකුසල් දෙකෙහිම ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, දැන් සැරව සහ ලෙයින් වැකුණු ශරීරයක් ඇතිව මගේම දරුවන්ගේ මස් අනුභව කරමි."

තමා කළ වැරැද්ද සහ එහි බිහිසුණු ප්‍රතිඵලය හෙළි කළ ප්‍රේතිය, නැවතත් භික්ෂූන් වහන්සේලාගෙන් මෙසේ ඉල්ලා සිටියාය.

"ස්වාමීනි, මම මේ ගමේම සිටින අසවල් සිටුතුමාගේ බිරිඳ වී සිටියදී, ඊර්ෂ්‍යාව නිසා කළ පව්කම හේතුවෙන් මෙලෙස ප්‍රේතියක් වී ඉපදුණෙමි. ස්වාමීනි, මම ඔබ වහන්සේලාගෙන් ඉතා කරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටිමි. මගේ ස්වාමියා වූ ඒ සිටුතුමාගේ නිවසට වැඩම කරන්න. එවිට ඔහු ඔබ වහන්සේලාට දානයක් පිරිනමනු ඇත. එම දානයේ පින මට අනුමෝදන් කරන්න. එසේ කළහොත් මට මේ ප්‍රේත ලෝකයෙන් නිදහස් වීමට හැකි වනු ඇත" යැයි ඇය පැවසුවාය.

ස්ථවිරයන් වහන්සේ ඇගේ කතාව අසා ඇය කෙරෙහි අනුකම්පා කළහ. ඇයව මේ දුකෙන් මුදවා ගැනීමේ අදහසින් උන්වහන්සේලා ඒ සිටුතුමාගේ නිවසට දානය (පිණ්ඩපාතය) සඳහා වැඩම කළහ. නිවසේ ප්‍රධානියා (ගෘහපතියා) භික්ෂූන් වහන්සේලා දැක ඉතා සතුටට හා පැහැදීමට පත්ව, ඉදිරියට පැමිණ උන්වහන්සේලා පිළිගත්තේය. පසුව උන්වහන්සේලාගේ පාත්‍ර අතට ගෙන, ගෘහය තුළ පිළියෙළ කර තිබූ ආසනවල වඩා හිඳුවා ඉතා රසවත් ආහාරවලින් සංග්‍රහ කිරීමට පටන් ගත්තේය.

භික්ෂූන් වහන්සේලා එම ප්‍රේතිය පිළිබඳ පුවත සිටුතුමාට (ගෘහපතියාට) පවසා, එම දානයේ පින ඇයට අනුමෝදන් කරන ලෙස දැනුම් දුන්හ. ඒ අනුව සිටුතුමා එම පින ඇයට පූජා කළේය. ඒ මොහොතේම එම කාන්තාව විඳිමින් සිටි දරුණු ප්‍රේත දුකෙන් නිදහස් වී, දිව්‍යමය සම්පත් ඇති තැනැත්තියක බවට පත් වූවාය. පසුව එදින රාත්‍රියේ ඇය ඉතා ලස්සන ස්වරූපයකින් සිටුතුමා ඉදිරියේ පෙනී සිටියාය.

ඉන්පසුව භික්ෂූන් වහන්සේලා පිළිවෙළින් සැවැත් නුවරට වැඩම කර, සිදුවූ ඒ සියලු පුවත් බුදුරජාණන් වහන්සේට සැළ කළහ. බුදුරජාණන් වහන්සේ එම සිදුවීම මුල් කරගෙන, රැස්ව සිටි පිරිසට ධර්මය දේශනා කළ සේක. එය ඇසූ විශාල පිරිසක් දැඩි කම්පනයට පත්ව, ඊර්ෂ්‍යාව සහ මසුරුකම වැනි අකුසල්වලින් වැළකී සිටීමට තීරණය කළහ. මේ ආකාරයට එම ධර්ම දේශනාව සියලු දෙනාටම ඉතා ප්‍රයෝජනවත් හා සාර්ථක එකක් විය.

පංචපුත්‍ර ඛාදක ප්‍රේත වස්තුව නිමියේය.
━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

"අද කාලයේ නම් මෙවැනි ඊර්ෂ්‍යා සහ ක්‍රෝධය ය ඇති ස්ත්‍රීන් නෑ නේද ?"

⭕ නෑයන්ට පිං නොදුන්නොත්.....? 🌹🌹🌹

මෙම ධර්ම දේශනාව ශාස්තෲන් වහන්සේ රජගහ නුවර වැඩ වාසය කරමින් සිටිය දී, බොහෝ වූ ප්‍රේතයන් අරභයා දේශනා කළ සේක.

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

මීට කල්ප අනූ දෙකකට කලින්, කාසිපුර නමින් ලස්සන නගරයක් තිබුණා. එහි ජයසේන නමින් රජ කෙනෙක් පාලනය කළා. ඔහුගේ බිසව වුණේ සිරිමා දේවියයි. ඇගේ කුසෙහි "ඵුස්ස" නම් බෝසතාණන් වහන්සේ ඉපදී, කාලයත් සමඟ උතුම් වූ සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත්වුණා.

ජයසේන රජතුමා මෙහෙම හිතුවා: "මගේ පුතා ගිහිගෙය අතහැරලා ගිහින් බුදු වුණා. ඒ නිසා මේ බුද්ධ රත්නය, ධර්ම රත්නය සහ සංඝ රත්නය යන තෙරුවන් අයිති මටම විතරයි."

මේ විදිහට දැඩි මමත්වයක් (ආත්මාර්ථකාමී හැඟීමක්) ඇති කරගත් රජතුමා, හැමතිස්සෙම බුදුන් වහන්සේට උපස්ථාන කළේ තනිවමයි. වෙන කිසිම කෙනෙකුට ඒ සඳහා අවස්ථාවක් දුන්නේ නැහැ.

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සුළු මවගේ පුතුන් තිදෙනා (එනම් උන්වහන්සේගේ බාල සහෝදරයන්) මෙහෙම හිතුවා: "බුදුවරයෙක් ලෝකයට පහළ වෙන්නේ මුළු ලෝකයාටම යහපතක් කරන්න මිසක් එක පුද්ගලයෙක් වෙනුවෙන් විතරක් නෙවෙයි. ඒත් අපේ පියා (රජතුමා) වෙන කාටවත් බුදුන්ට උපස්ථාන කරන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා අපි කොහොම හරි උපක්‍රමයක් පාවිච්චි කරලා බුදුන් වහන්සේටත්, මහා සංඝයාටත් ඇප උපස්ථාන කරන්න අවස්ථාවක් හදාගන්න ඕනේ."

මේ ගැන කල්පනා කරපු සහෝදරයන් තුන්දෙනා එකතු වෙලා සැලසුමක් කළා. ඒ අනුව ඔවුන් රාජධානියේ කෙළවරක පිහිටි එක්තරා ප්‍රදේශයක කැරැල්ලක් ඇති කළා (එසේ කළේ රජතුමාගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමටයි).

ඉන්පසු, දේශ සීමාවේ කැරැල්ලක් ඇති වී තිබෙන බව ඇසූ රජතුමා, එය මර්දනය කර සාමය ඇති කිරීම සඳහා තම පුතුන් තිදෙනාව පිටත් කර යැව්වා. ඔවුන් එහි ගොස් සාර්ථකව කැරැල්ල සන්සිඳුවා නැවත පැමිණියා. ඔවුන්ගේ දක්ෂතාවය ගැන සතුටු වූ රජතුමා, "ඔබ කැමති ඕනෑම වරයක් ඉල්ලන්න, මම එය ලබා දෙන්නම්" යැයි පැවසුවා.

එවිට කුමාරවරුන් පැවසුවේ, "අපට වෙන කිසිවක් එපා, බුදුරජාණන් වහන්සේට උපස්ථාන කිරීමට අපට අවස්ථාව ලබා දෙන්න" කියායි. නමුත් රජතුමා එයට අකමැති වී, "ඒ වරය හැර වෙනත් ඕනෑම දෙයක් ඉල්ලන්න" යැයි කීවා. "අපට වෙනත් කිසිම දෙයකින් වැඩක් නැහැ" කියා කුමාරවරුන් දැඩිව කියා සිටි නිසා, අවසානයේ රජතුමා මෙහෙම කිව්වා: "එහෙනම් සදහටම නෙවෙයි, යම් නිශ්චිත කාල සීමාවකට පමණක් බුදුන්ට උපස්ථාන කිරීමට අවසර දෙන්නම්."

කුමාරවරු අවුරුදු හතක් බුදුන් වහන්සේට උපස්ථාන කිරීමට අවසර ඉල්ලුවත් රජතුමා ඊට කැමති වුණේ නැහැ. පස්සේ ඔවුන් අවුරුදු හය, පහ, හතර, තුන, දෙක සහ අවුරුද්ද බැගින් කාලය අඩු කරමින් ඉල්ලීම් කළා. රජතුමා ඒ හැම එකක්ම ප්‍රතික්ෂේප කළා.

අන්තිමේදී ඔවුන් මාස හතක්, හයක්, පහක් සහ හතරක් විදිහට කාලය තවත් අඩු කරමින් ඉල්ලුවා. අවසානයේ ඔවුන් මාස තුනක කාලයක් ඉල්ලූ විට, රජතුමා ඊට කැමති වී ඒ සඳහා අවසර ලබා දුන්නා.

ඉන්පසු එම කුමාරවරු බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවට ගොස් මෙහෙම කිව්වා: "ස්වාමීනි, අපට ඔබ වහන්සේට මාස තුනක් උපස්ථාන කිරීමට අවශ්‍යයි. ඒ නිසා මේ මාස තුනේ අපේ ආරාධනාව පිළිගෙන වස් සමාදන් වන ලෙස අපි ඉල්ලා සිටිනවා."

බුදුරජාණන් වහන්සේ කිසිවක් නොවදාළා , නිහඬව කුමාරවරුන්ගේ ඒ ආරාධනාව පිළිගත්තා.

ඉන්පසු මේ කුමාරවරු තිදෙනා තමන් යටතේ සේවය කරන පිරිසට ලිපියක් යවමින් මෙහෙම කිව්වා: "අපි මේ මාස තුනේ බුදුරජාණන් වහන්සේට උපස්ථාන කරන්න තීරණය කළා. ඒ නිසා උන්වහන්සේට වැඩසිටීමට අවශ්‍ය විහාර, ආරාම ඇතුළු සියලුම පහසුකම් ඉක්මනින් සූදානම් කරන්න." ඔවුන් සියල්ල සූදානම් කර කුමාරවරුන්ට ඒ බව දැනුම් දුන්නා.

පස්සේ මේ කුමාරවරු තිදෙනා තමන්ගේ දහසක් පිරිසත් එක්ක කසාවත් (සිවුරු වැනි වස්ත්‍ර) ඇඳගෙන, බුදුරජාණන් වහන්සේ සහ මහා සංඝයා වහන්සේලාට උපස්ථාන කරමින් ඒ ජනපදයට වැඩම කරවා ගත්තා. එහිදී විහාරය පූජා කරලා, වස් කාලය ගත කිරීමට අවශ්‍ය සියලු කටයුතු සැලසුම් කළා.

එම කුමාරවරුන්ගේ භාණ්ඩාගාරය භාරව සිටි සිටුවරයෙක් සහ ඔහුගේ බිරිඳ තෙරුවන් කෙරෙහි දැඩි සද්දාවන්ත උනා . ඒ නිසා ඔහු බුදුරජාණන් වහන්සේ ප්‍රමුඛ මහා සංඝයා වහන්සේලාට ඉතා ගෞරවයෙන් දානය පිළියෙළ කරලා පූජා කළා. ඒ වගේම, එම ප්‍රදේශය භාරව සිටි නිලධාරියාත් (ජනපදාධිපතියා) ඒ ප්‍රදේශයේ එකොළොස් දහසක් පමණ පිරිසක් සමඟ එකතු වෙලා, ඉතා හොඳින් සකස් කළ දාන වස්තු බුදු පාමොක් මහා සඟනට පූජා කිරීම සඳහා එවා තිබුණා.

එම ජනපදයේ සිටි පිරිස අතරින් සමහර අයට ශ්‍රද්ධාවක් තිබුණේ නැහැ. ඒ නිසා ඔවුන් දානයට සූදානම් කර තිබූ දේවල්වලට හානි කරලා, ඒවා තමන්ම ආහාරයට ගත්තා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, දානය පිළියෙළ කරන ශාලාවලටත් ගිනි තිබ්බා.

මේ අතරවාරයේ, වස් කාලය නිමා කළ රාජ කුමාරවරු තිදෙනා සහ ඔවුන්ගේ පිරිස, බුදුරජාණන් වහන්සේට ඉතා ගෞරවයෙන් උපස්ථාන කරලා, උන්වහන්සේවත් පෙරටු කරගෙන නැවතත් තමන්ගේ පියාණන් වන ජයසේන රජතුමා ළඟට වැඩම කළා.

කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ඵුස්ස බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑවා. ඒ වගේම කුමාරවරුන් තිදෙනා, ජනපදය පාලනය කළ නිලධාරියා සහ භාණ්ඩාගාරික සිටුවරයා ඇතුළු පිරිස මියගියාට පස්සේ ඔවුන් කරගත් උතුම් පින්කම් නිසා දෙව්ලොව උපන්නා.

නමුත් අර දානයට බාධා කරමින්, හොරෙන් දන් කෑ ශ්‍රද්ධාවක් නැති පිරිස මියගොස් නිරයේ උපන්නා. මේ විදිහට පින් කළ පිරිස දිව්‍ය ලෝකවලත්, පව් කළ පිරිස නිරයේත් මාරුවෙන් මාරුවට උපදිමින් කල්ප අනූ දෙකක් වැනි ඉතා දීර්ඝ කාලයක් ගත වුණා.

ඉන්පසුව, මේ මහා භද්‍ර කල්පයේ කාශ්‍යප බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලය පැමිණියා. අර දන් හොරෙන් කාපු, ශ්‍රද්ධාවක් නැති පිරිස ඒ කාලයේ ප්‍රේතයන් වෙලා ප්‍රේත ලෝකයේ ඉපදිලා හිටියා. ඒ කාලේ ජීවත් වුණු මිනිස්සු තමන්ගේ මියගිය නෑදෑ ප්‍රේතයන්ට සෙතක් වෙන්න දන් දීලා, "ඉදං නො ඤාතීනං හෝතු" (මේ පින් අපේ නෑදෑයන්ට ලැබේවා) කියලා පින් අනුමෝදන් කළා.

අනිත් ප්‍රේතයන් පින් ලබාගෙන සැප සම්පත් ලබනවා දුටු මේ ප්‍රේත පිරිස, කාශ්‍යප බුදුරජාණන් වහන්සේ ළඟට ගිහින් මෙහෙම ඇහුවා: "ස්වාමීනි, අනිත් අයට වගේ අපිටත් මේ විදිහට සැප සම්පත් ලබන්න පුළුවන් වෙන්නේ කවදාද?"

එවිට කාශ්‍යප බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙසේ වදාළා: "ඔබට දැන්ම මේ සැප සම්පත් ලැබෙන්නේ නැහැ. නමුත් අනාගතයේදී ගෞතම නමින් බුදුරජාණන් වහන්සේ නමක් ලොවට පහළ වනවා. ඒ කාලයේදී බිම්බිසාර නමින් රජ කෙනෙක් පාලනය කරනවා. ඔහු මීට කල්ප අනූ දෙකකට කලින් ඔබේ නෑදෑයෙක්ව සිටි කෙනෙක්. ඒ බිම්බිසාර රජතුමා බුදුන් වහන්සේට දන් දීලා ඔබට පින් අනුමෝදන් කරනවා. අන්න ඒ දවසේදී ඔබටත් මේ සියලු සැප සම්පත් ලැබෙනවා."

බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ විදිහට දේශනා කළාම, ඒ ප්‍රේතයන්ට දැනුණේ තමන්ට "හෙට දවසේදීම" මේ සියලු සැප සම්පත් ලැබෙනවා කියලා කිව්වා වගෙයි.

ඉන්පසු කාලය ගත වී බුද්ධාන්තරයක් ගත වුනා . අපගේ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ ලෝකයට පහළ වුණා. ඒ කාලයේදී: අර පෙර කතාවේ සිටි රාජ කුමාරවරුන් තිදෙනා සහ ඔවුන්ගේ දහසක් පිරිස දෙව්ලොව සිට පැමිණ මගධ රටේ බ්‍රාහ්මණ පවුල්වල ඉපදුණා. ඔවුන් පසුව තවුස් වෙස් ගෙන පින් කළ අතර, ප්‍රසිද්ධ තුන් බෑ ජටිලයන් (උරුවෙල කාශ්‍යප, නදී කාශ්‍යප සහ ගයා කාශ්‍යප) බවට පත්වුණා.

ජනපද පාලකයා බිම්බිසාර රජතුමා ලෙස ඉපදුණා.

පෙර භාණ්ඩාගාරික සිටුවරයා විශාඛ සිටුවරයා ලෙසත්, ඔහුගේ බිරිඳ ධම්මදින්නා සිටු දියණිය ලෙසත් ඉපදුණා.

පැරණි පිරිවරේ සිටි සෙසු ජනයා රජතුමාගේ පිරිස ලෙස උපත ලැබුවා

අපගේ බුදුරජාණන් වහන්සේ බුදු වීමෙන් පසු ගත කරන සත් සතිය නිමවා, බරණැසට වැඩම කර ධම්සක් පැවතුම් සූත්‍රය දේශනා කළා. ඉන්පසු දහසක් පිරිස සමඟ සිටි උරුවෙල කාශ්‍යප ඇතුළු තුන් බෑ ජටිලයන්ව දමනය කර (උන්වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයන් බවට පත් කරගෙන) රජගහ නුවරට වැඩම කළා.

එදින රජගහ නුවරට පැමිණි බුදුරජාණන් වහන්සේ, බිම්බිසාර රජතුමාව සෝවාන් ඵලයට පත් කළා. ඒ වගේම රජතුමා සමඟ පැමිණි අංග සහ මගධ රටවල වැසියන් විශාල පිරිසකට (එකොළොස් නහුතයක් පමණ බ්‍රාහ්මණ ගෘහපතියන්ට) ධර්මාවබෝධය ලබා ගැනීමට මඟ පෙන්වූවා.

ඉන්පසු බිම්බිසාර රජතුමා පසුදා දානය සඳහා බුදුරජාණන් වහන්සේට ආරාධනා කළා. උන්වහන්සේ එය පිළිගත්තා. දෙවැනි දවසේදී ශක්‍ර දේවේන්ද්‍රයා තරුණ මානවකයෙකුගේ වේශයෙන් බුදුරජාණන් වහන්සේට ඉදිරියෙන් ගමන් කරමින් උන්වහන්සේගේ ගුණ ගායනා කළා.

"ඉන්ද්‍රියයන් දමනය කළ, කෙළෙසුන් කෙරෙන් මිදුණු, රන්වන් සිරුරක් ඇති බුදුරජාණන් වහන්සේ, පෙර ජටිලයන්ව සිටි (දැන් රහත් වූ) පිරිස සමඟ රජගහ නුවරට වඩිනවා" යැයි පවසමින් ශක්‍රයා තුති ගී ගැයුවා.

බුදුරජාණන් වහන්සේ රජ මාළිගයට වැඩම කර රජතුමා පූජා කළ මහා දානය පිළිගත්තා. ඒ වෙලාවේ අර (කල්ප අනූ දෙකක් පුරා දුක් විඳි) ප්‍රේත පිරිස, "දැන් රජතුමා දන් දීලා අපට පින් අනුමෝදන් කරයි" කියන මහත් බලාපොරොත්තුවෙන් මාළිගය වටා රොක් වී බලා සිටියා.

බිම්බිසාර රජතුමා දානය පූජා කළත්, ඔහුට ප්‍රේතයන්ට පින් අනුමෝදන් කිරීමට මතක් වුණේ නැහැ. ඒ වෙනුවට රජතුමා කල්පනා කළේ, "බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටීමට වඩාත්ම සුදුසු සහ පහසු ස්ථානය කොහේද?" කියන එක ගැනයි. උන්වහන්සේගේ ආරාම පහසුකම් ගැනම සිතමින් සිටි රජතුමා, එදින කිසිම කෙනෙකුට පින් අනුමෝදන් කළේ නැහැ.

දානයෙන් පසුවත් තමන්ට කිසිම පිනක් නොලැබුණු නිසා අර ප්‍රේතයන් දැඩි ලෙස කලකිරීමටත්, කණගාටුවටත් පත්වුණා. ඔවුන් එදා රාත්‍රියේ රජ මාළිගාව වට කරගෙන ඉතාමත් බියකරු විදිහට කෑගසන්නට පටන් ගත්තා.

මේ ශබ්ද නිසා බිම්බිසාර රජතුමා මහත් බියටත්, තැතිගැන්මකටත් පත්වුණා. උදෑසන වූ වහාම රජතුමා බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවට ගොස් මෙහෙම කිව්වා: "ස්වාමීනි, ඊයේ රාත්‍රියේ මට ඉතාමත් බියකරු ශබ්ද ඇසුණා. මට මොකක් හරි කරදරයක් වෙන්න යනවාද? මට මොනවා වෙයිද?"

එවිට බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙසේ වදාළා: "මහරජ, බිය වෙන්න එපා. මෙයින් ඔබට කිසිම නපුරක් වෙන්නේ නැහැ, ඇත්තටම ඔබට යහපතක්මයි සිද්ධ වෙන්නේ. ඒ ශබ්ද කළේ ඔබේ පැරණි නෑදෑ පිරිසක්. ඔවුන් ප්‍රේතයන් වෙලා ඉපදිලා, බුදුන් වහන්සේලා දෙදෙනෙකුගේ කාලයක් තිස්සේ (කල්ප අනූ දෙකක්) ඔබෙන් පින් බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියා. ඊයේ ඔබ දන් දුන් වෙලාවේ ඔවුන් හිතුවා ඔබට පින් දෙයි කියලා. ඒත් ඔබ පින් නොදුන් නිසා බලාපොරොත්තු සුන් වෙලයි ඔවුන් ඒ විදිහට කෑගැසුවේ."

එවිට රජතුමා, "ස්වාමීනි, දැන් මම පින් දුන්නොත් ඔවුන්ට ඒ සම්පත් ලැබේවිද?" කියා ඇහුවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ "ඔව්, මහරජ" කියා පිළිතුරු දුන්නා. "එහෙනම් ස්වාමීනි, ඒ ප්‍රේතයන්ට පින් දීම පිණිස අදත් මගේ දානය පිළිගන්න" කියා රජතුමා ආරාධනා කළා. බුදුරජාණන් වහන්සේ නිහඬවම ඒ ආරාධනාව පිළිගත්තා.

බිම්බිසාර රජතුමා වහාම මාලිගාවට ගිහින් ඉතා උසස් විදිහට දානය සූදානම් කරලා බුදුරජාණන් වහන්සේට ආරාධනා කළා. බුදුරජාණන් වහන්සේ මහා සංඝයා වහන්සේලා සමඟ මාලිගාවට වැඩම කරලා පනවන ලද අසුන්වල වැඩ සිටියා. අර ප්‍රේතයනුත් "අද නම් අපිට අනිවාර්යයෙන්ම සැප සම්පත් ලැබෙනවා" කියලා හිතාගෙන මාලිගාවේ බිත්ති සහ තාප්පවලින් පිටතට වෙලා බලාගෙන හිටියා.

බුදුරජාණන් වහන්සේ තමන්ගේ අධිෂ්ඨාන බලයෙන් ඒ සියලුම ප්‍රේතයන්ව රජතුමාට පෙනෙන්නට සැලැස්වූවා. රජතුමා දානය පූජා කිරීමට ප්‍රථමයෙන් පැන් (පැන් වඩා) පූජා කරමින්, "මේ පින මගේ නෑදෑ වූ ප්‍රේතයන්ට ලැබේවා!" කියලා ප්‍රාර්ථනා කළා.

රජතුමා පින් දුන් සැණින්ම, නෙළුම් සහ මානෙල් මලින් පිරුණු, සිසිල් සෙවණ ඇති ලස්සන පොකුණු ප්‍රේතයන්ට පහළ වුණා. ඔවුන් ඒ පොකුණුවලින් දිය නා, පැන් පානය කර තමන්ගේ ශරීරවල තිබූ දැවෙන පිපාසය සහ වේදනාව නිවා ගත්තා. ඒ මොහොතේම ඔවුන්ගේ අඳුරු ශරීර රන්වන් පැහැයට හැරුණා.

ඊළඟට රජතුමා කැඳ, බත් සහ නොයෙකුත් කෑම වර්ග පූජා කරලා පින් දුන්නා. එවිටම ඒ ප්‍රේතයන්ට ඉතා ප්‍රණීත දිව්‍යමය ආහාර ලැබුණා. ඒවා අනුභව කළ ඔවුන්ගේ ශරීර ශක්තිමත් වී ඉන්ද්‍රියයන් පිනා ගියා. අවසානයේ රජතුමා වස්ත්‍ර (රෙදිපිළි) සහ සෙනසුන් පූජා කර පින් දුන් විට, ඔවුන්ට ඉතා වටිනා දිව්‍ය වස්ත්‍ර, ලස්සන මාලිගා සහ දිව්‍යමය ඇතිරිලි ආදී සියලු සැප සම්පත් පහළ වුණා.

ප්‍රේතයන් ලබාගත් ඒ සියලු දිව්‍යමය සැප සම්පත් බිම්බිසාර රජතුමාට පැහැදිලිව පෙනෙන්නට සලස්වන්න කියා බුදුරජාණන් වහන්සේ අධිෂ්ඨාන කළා. තමන් කළ පින්කම නිසා තම නෑදෑයන් දුකෙන් මිදී සැප ලබන ආකාරය ඇස් පනාපිටම දැකපු රජතුමා නිම් හිම් නැති සතුටකට පත්වුණා.

ඉන්පසුව බුදුරජාණන් වහන්සේ දානය වළඳා අවසන් කර, රජතුමා ඇතුළු පිරිසට පින් අනුමෝදන් කරමින් මියගිය නෑදෑයන්ට පින් දීමේ වැදගත්කම විස්තර කෙරෙන "තිරෝකුඩ්ඩ සූත්‍රය" දේශනා කළ සේක.

මියගිය නෑදෑයෝ (ප්‍රේතයන් වී ඉපදී සිටින අය) තමන් ජීවත් වූ නිවෙස් කරා නැවත පැමිණෙති. ඔවුන් ගෙවල්වල තාප්පවලින් සහ බිත්තිවලින් පිටතට වී සිටිති. එමෙන්ම සතරමං හන්දි, තුන්මං හන්දි, බිත්ති කොන් සහ දොරවල් අසලට වී තමන් වෙනුවෙන් යමෙකු පින් පමුණුවන තෙක් බලා සිටිති.

දන් දීම සඳහා බොහෝ කෑම බීම සහ ආහාර පාන වර්ග සූදානම් කර තිබුණත්, ඇතැම් විට කිසිවෙකුටත් මේ මියගිය නෑදෑයන්ව මතක් වෙන්නේ නැහැ. ඒ ප්‍රේතයන් පෙර කළ අකුසල් කර්මවල බලපෑම නිසාත්, මිනිසුන්ගේ සිත්වල ඇති මසුරුකම නිසාත් ඔවුන් මෙසේ අමතක වී යනවා. (මේ නිසා දානයක් දුන්නත් ඔවුන්ට පින් අනුමෝදන් කිරීමට බොහෝ දෙනෙක් උත්සාහ කරන්නේ නැහැ.)

මියගිය නෑදෑයන් කෙරෙහි ඇත්තටම අනුකම්පා කරන, ඔවුන්ට හිතවත් වූ දරුවන් හෝ වෙනත් නෑදෑ පිරිසක් සිටිනවා නම්, ඔවුන් කරන්නේ ඉතා ප්‍රණීත වූත්, උසස් වූත් ආහාර පාන වර්ග සූදානම් කරලා, සුදුසු වෙලාවට (දානයක් ලෙස) සිල්වත් උතුමන්ට පූජා කිරීමයි.

එසේ පූජා කරලා, "මේ පින අපේ මියගිය නෑදෑයන්ට ලැබේවා! අපේ නෑදෑයෝ සුවපත් වෙත්වා!" කියලා පින් පමුණුවනවා. ඒ අවස්ථාවේදී අර බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි නෑදෑ ප්‍රේතයෝ දන් දෙන ස්ථානයට රැස් වෙලා, තමන් වෙනුවෙන් දුන් ඒ පින ඉතාමත් සතුටින් සහ එකඟ වූ සිතින් අනුමෝදන් වෙනවා.

පින් ලබාගෙන සුවපත් වූ ඒ ප්‍රේතයන් මෙසේ ප්‍රාර්ථනා කරනවා: "අපිට මේ වගේ සම්පත් ලැබුණේ යම් නෑදෑ පිරිසක් නිසාවෙන්ද, ඒ අපේ නෑදෑයෝ බොහෝ කාලයක් නිරෝගීව ජීවත් වෙත්වා! ඔවුන් අපිට ගෞරවයෙන් පූජා කළා, ඒ වගේම මේ දානය දුන් අයටත් එහි නියම පින සහ යහපත් ප්‍රතිඵල ලැබේවා!"

ප්‍රේත ලෝකයේ අපිට වගේ ගොවිතැන් බත් කරලා කෑම සපයා ගන්න ක්‍රමයක් නැහැ. ගවයන් වැනි සතුන් ඇති කරලා කිරි හෝ ආහාර ලබාගන්න විදිහක් ද නැහැ.

එහි බඩු විකුණන හෝ මිලදී ගන්න වෙළඳාම් නැහැ. රන්, රිදී හෝ සල්ලි දීලා කෑම බීම ගන්න ක්‍රමයකුත් නැහැ. පරලොව ගිය ඒ ප්‍රේතයන් යැපෙන්නේ ජීවත් වන අය මෙලොවදී ඔවුන් වෙනුවෙන් පමුණුවන පිනෙන් පමණයි.

උස් ප්‍රදේශයේ වැස්සෙන් වසින ජලය යම්සේ පහත් තැන කරා යයි ද එපරිද්දෙන් මේ මිනිස්ලොව සිටින නෑ මිතුරන් විසින් දෙන ලද පින් ප්‍රේතයන් වෙත පැමිණේ.යම්සේ මහා නදීහු වැස්සෙන් පිරී මහ සයුර පුරවන්නේද? එසේම මෙලොවින් දෙන ලද පින් ප්‍රේතයන්ට ලැබේ.

"මොහු මගේ නෑදෑයෙක්, මොහු මට මේ වගේ උදව් කළා, මොහු මගේ හොඳම යාළුවෙක්" ආදී වශයෙන් තමන්ට පෙර කළ උදව් උපකාර සිහිපත් කරමින්, මියගිය ඒ අය වෙනුවෙන් පින් දීම කළ යුතුම දෙයක්.

යමෙක් මියගිය විට ඔහු වෙනුවෙන් හැඬීම, දැඩි ලෙස ශෝක වීම හෝ විලාප තැබීම නොකළ යුතුයි. මන්ද, එවැනි ශෝක කිරීම්වලින් හෝ හැඬීමෙන් මියගිය අයට කිසිදු සෙතක් හෝ යහපතක් සිද්ධ වෙන්නේ නැහැ.

මහා සංඝ රත්නය උදෙසා පූජා කරන ලද ඒ දානමය පින, මියගිය නෑදෑයන්ට ඉතා දීර්ඝ කාලයක් යනතුරු යහපත සහ සුවය සැලසීමට හේතු වෙනවා.

මෙතෙක් විස්තර කළේ නෑදෑයන් විසින් මියගිය නෑදෑයන් වෙනුවෙන් ඉටු කළ යුතු උතුම් යුතුකමයි (ඤාති ධර්මයයි). මේ පින්කම මගින් මියගිය අයට විශාල උපකාරයක් කළා වගේම, සංඝයා වහන්සේලාට දානය පූජා කිරීමෙන් උන්වහන්සේලාගේ ශරීර ශක්තිය ද රැක ගැනීමට උදව් වුණා. එම නිසා, දන් දුන් ඔබත් ඉතා විශාල පිනක් රැස් කරගත්තා.

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ මේ දේශනාව අවසානයේදී, ප්‍රේත ලෝකයේ ඉපදීම කොතරම් බයජනකද සහ එහි ඇති දුක්ඛිත ස්වභාවය කෙතරම්ද යන්න ඇසූ පිරිස තුළ විශාල කළකිරීමක් (සංවේගයක්) ඇති වුණා. ඔවුන් ඉතා උනන්දුවෙන් සහ නුවණින් යුතුව ධර්මය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කළ නිසා, එම ස්ථානයේ සිටි අසූහතරදහසක් (84,000) පිරිසකට ධර්මාවබෝධය (මාර්ග පල ලැබීම) සිද්ධ වුණා.

බුදුරජාණන් වහන්සේ දෙවැනි දිනයේදීත්, ඉන්පසු දිගටම දින හතක් යනතුරුත් මේ තිරෝකුඩ්ඩ සූත්‍රයම දේශනා කළ සේක. ඒ සෑම දිනකම දේශනාව ඇසූ ඒ හා සමාන විශාල පිරිසකට ධර්මාවබෝධය ලැබුණා.

තිරොකුඩ්ඩ ප්‍රේත වස්තු වර්ණනාව නිමියේය.

✨ කල්ප 92කට පෙර සිදු වූ අකුසල කර්මය....

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━
මීට කල්ප 92කට පෙර ඵුස්ස බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයේදී ඒ බුදුන්ට බාල වූ සහෝදර රජ කුමාරවරු තිදෙනෙක් මාස තුනක් බුදුන් වහන්සේට උපස්ථාන කළහ. එහිදී දානය පිළියෙළ කිරීමට සහාය වූ පිරිසක්, ශ්‍රද්ධාවෙන් තොරව එම දාන වස්තු හොරෙන් අනුභව කර, දන්හල්වලට ගිනි තබා විනාශ කළහ. මෙම පාපකර්මය නිසා ඔවුන් මරණින් පසු නිරයේත්, පසුව දීර්ඝ කාලයක් ප්‍රේත ලෝකයේත් උපත ලැබූහ.

🕊️ කල්ප 92කට පසු බලාපොරොත්තුවේ ආලෝකයක් :-
කාලය ගෙවී ගොස් කාශ්‍යප බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලය පැමිණි විට, මේ ප්‍රේත පිරිස තමන්ට සැප සම්පත් ලබන්නේ කවදාදැයි උන්වහන්සේගෙන් විමසූහ. එවිට උන්වහන්සේ වදාළේ, "අනාගතයේ ගෞතම බුදුන් කල, එදා ඔබේ නෑදෑයෙකු වූ බිම්බිසාර රජු දන් දී පින් දෙනු ඇත, එතෙක් ඉවසන්න" කියායි. ඔවුන්ට එය දැනුණේ තවත් එක රැයක් බලා සිටිනවා වැනි මහත් බලාපොරොත්තුවකි.

👑 බිම්බිසාර රජුට වැරදුණු තැන
අපේ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ ලොවට පහළ වූ පසු, බිම්බිසාර රජතුමා බුදුන් වහන්සේට මහා දානයක් පූජා කළේය. නමුත් එදින රජුට තම නෑදෑ ප්‍රේතයන්ට පින් දීමට අමතක විය. පිනක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ප්‍රේතයන් දැඩි සේ කලකිරී, එදින රාත්‍රියේ රජ මාලිගාව වට කරගෙන බියකරු විලාපයක් නැඟූහ.

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

✨ පින් ලැබුණු අසිරිමත් මොහොත
බියට පත් රජු පසුදා බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවූ විට, උන්වහන්සේ මියගිය නෑයන්ගේ කතාව පැහැදිලි කළ සේක. දෙවන දිනයේදී රජු ඉතා ශ්‍රද්ධාවෙන් දන් දී, "ඉදං නො ඤාතීනං හෝතු..." (මේ පින අපේ නෑයන්ට ලැබේවා) යැයි පින් දුන් සැණින්:

පිපාසය නිවීමට දිව්‍ය පොකුණු පහළ විය.

සාගින්න නිවීමට දිව්‍ය ආහාර ලැබුණි.

නිරුවත වැසීමට දිව්‍ය වස්ත්‍ර සහ වාසය කිරීමට දිව්‍ය මාලිගා පහළ විය.

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

💡 තිරෝකුඩ්ඩ සූත්‍රයෙන් අපට දෙන අවවාදය
මෙම සිදුවීම අරභයා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ කරුණු අදටත් අපට ඉතා වැදගත් වේ:

නෑයන්ගේ පැමිණීම: මියගිය නෑයෝ තමන්ගේ පැරණි නිවෙස්වල තාප්ප, බිත්ති සහ දෙමන් තෙමන් සතරමන් ආදී හන්දි අසලට වී පින් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිති.

අමතක වීමද කර්මයකි: දන් දෙන විට මියගිය අයව සිහිපත් නොවීම ද එම ප්‍රේතයන්ගේ අවාසනාවන්ත කර්මයක් විය හැකිය.

හැඬීමෙන් පලක් නැත: මියගිය අය වෙනුවෙන් හැඬීම හෝ වැලපීම ඔවුන්ට සෙතක් නොකරයි. ඔවුන්ට කළ හැකි එකම උපකාරය "පින් දීම" පමණි.

පින අපතේ නොයයි: පින් ලබන්නට සෘජු නෑයෙකු නැතත්, සසරේ අපට නෑදෑ නොවූ කෙනෙකු නැති බැවින් අප දෙන පින ලබාගන්නට කවුරුන් හෝ ප්‍රේත ලෝකයේ සිටිති.

"දන් දෙන්නෝ ද, පින් ලබන්නෝ ද යන දෙපිරිසම සැබෑ ලෙසම ඵල ලබති."

📜 තිරොකුඩ්ඩ ප්‍රේත වස්තුව:

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

(නෑයන්ට පිං දීම ගැන ඔබේ අදහස් පහළින් කමෙන්ට් කරන්න. මේ වටිනා දහම් කරුණ තවත් අයෙකුට දැනගන්නට Share කරන්න.)

සම්පුර්න විස්තර සහිත කතාව කියවන්නට කැමතිනම් කමෙන්ට් එකක් දාන්න. මීලගට පල කරන්නම්

⭕ මැරුණු පිටි බෝනික්කා ...🌹🌹🌹

කුඩා දරුවෙකුගේ අහිංසක ලෝකය සහ බුදු දහමේ ඇති ගැඹුරු මනෝවිද්‍යාත්මක පැත්ත විදහා දක්වන අපූරු පුවතක් ඛුද්දක නිකායේ ප්‍රේත වස්තු පාලියෙහි සඳහන් වේ.
━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

"අනේපිඬු සිටුතුමාගේ මිනිබිරිය වූ කුඩා දැරියකට, දිනක් ඇයව බලාගන්නා කිරිමව පිටිවලින් සෑදූ බෝනික්කෙක් තෑගි කළාය. 'මේ ඔයාගේ දුව, දැන් ඉතින් මේ දුවත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න' යැයි පවසමින් ඇය එම රූපය දැරිය අතට දුන්නාය."

"එම කුඩා දැරිය ද සැබෑ දරුවෙකුට මෙන් එම රූපයට ආදරය කරන්නට වූවාය. ඇය එය තමාගේම දියණිය යැයි සිතා ඉතා සෙනෙහසින් යුතුව සෙල්ලම් කළාය. නමුත් දිනක් ක්‍රීඩා කරමින් සිටියදී, අතපසුවීමකින් එම පිටි රුව බිම වැටී කැබලිවලට කැඩී ගියේය.

තමා පණ මෙන් ආදරය කළ රුව කැඩී ගිය විට, 'මගේ දුව මැරුණා' යැයි පවසමින් දැරිය මහ හඬින් හඬන්නට වූවාය. නිවසේ සිටි කිසිවෙකුට ඇයව සනසන්නට හෝ ඇගේ හැඬීම නතර කරන්නට නොහැකි විය.

වේදී බුදුරජාණන් වහන්සේ අනේපිඬු සිටුතුමාගේ නිවසේ පනවා තිබූ අසුනක වැඩ සිටි සේක. සිටුතුමා ද උන්වහන්සේ අසලම රැඳී සිටියේය. එවිට කිරිමව හඬා වැලපෙන මේ කුඩා දැරියවත් වඩාගෙන සිටුතුමා අසලට ගියාය.

දැරියගේ හැඬීම දුටු සිටුතුමා, 'ඇයි මේ දරුවා මෙච්චර හඬන්නේ?' කියා විමසුවේය. එවිට කිරිමව සිදු වූ සියල්ල සිටුතුමාට විස්තර කළාය. සිටුතුමා වහාම දැරියව තම උකුළ මත තබාගෙන ඇයව සනසමින්, 'දුවේ, ඔයාගේ මැරුණු දුව වෙනුවෙන් අපි බුදුහාමුදුරුවන්ට දානයක් දෙමු' යැයි කියා බුදුරජාණන් වහන්සේට ඒ බව දැනුම් දුන්නේය.

ඉන්පසු සිටුතුමා බුදුරජාණන් වහන්සේට මෙසේ ආරාධනා කළේය. 'ස්වාමීනි, මගේ මිනිබිරියගේ පිටිවලින් තැනූ ඒ දියණිය වෙනුවෙන් දානයක් පිරිනැමීමට මම කැමතියි. හෙට දිනයේ පන්සියයක් මහා සංඝරත්නය සමඟ එම දානය පිළිගැනීමට වැඩම කරන ලෙස මම ආරාධනා කරනවා.' බුදුරජාණන් වහන්සේ නිශ්ශබ්දව එම ආරාධනය පිළිගත් සේක.

පසුදින බුදුරජාණන් වහන්සේ පන්සියයක් මහා සංඝරත්නය සමඟ සිටුතුමාගේ නිවසට වැඩම කළ සේක. එහිදී දානය වැළඳීමෙන් අනතුරුව, සියලු දෙනාට පින් අනුමෝදන් කරමින් බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙසේ දේශනා කළ සේක.

නොමසුරු සිතින් යුත් අය තමන්ගෙන් වෙන්ව ගිය ඥාතීන් වෙනුවෙන් හෝ දෙවිදේවතාවුන් උදෙසා දානමාන පින්කම් සිදු කරති. එහිදී ලෝකය ආරක්ෂා කරන සතරවරම් දෙවිවරුන් පවා ඒ පින්වලින් පුදනු ලබන අතර, දන් දෙන තැනැත්තාට ද එහි ප්‍රතිඵල අනිවාර්යයෙන්ම හිමි වේ.

යමෙකු මියගිය පසු ඔවුන් වෙනුවෙන් හැඬීම, වැලපීම හෝ දැඩි ලෙස ශෝක වීම නොකළ යුතුය. මන්ද, එවැනි හැඬීම් හෝ විලාප කීම්වලින් මියගිය අයට කිසිදු යහපතක් සිදු නොවන බැවිනි. එය නිකරුණේ කාලය වැය කිරීමක් පමණි. නමුත් මහා සංඝරත්නය උදෙසා පූජා කරන ලද මේ දානය මියගිය අයට කාලයක් සැපය පිණිස ඒ මොහොතේම උපකාරී වේ."

ඉන්පසු දෙවන දිනයේ සිට සිටු බිරිඳ ඇතුළු සෙසු නෑදෑ පිරිස ද සිටුතුමා අනුගමනය කරමින් මාසයක් පුරා අඛණ්ඩව මහා දානයක් පැවැත්වූහ. ඒ නිසා භික්ෂූන් වහන්සේලා නිතරම සිටුතුමාගේ නිවසේ දානයට වැඩම කළහ. මේ අතරතුර දිනක් පසේනදී කොසොල් රජතුමා බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවීමට පැමිණියේය. 'ස්වාමීනි, මාසයක පමණ කාලයක සිට භික්ෂූන් වහන්සේලා මගේ මාලිගාවේ දානයට වැඩම නොකළේ මන්ද?' කියා රජතුමා බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් විමසා සිටියේය.

බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ පිළිබඳ සියලු විස්තර වදාළ පසු, කොසොල් රජතුමා ද සිටුතුමා කළාක් මෙන් බුදුන් වහන්සේ ප්‍රමුඛ මහා සංඝරත්නයට මහා දානයක් පිරිනැමුවේය. එය දුටු නගර වැසියෝ ද රජතුමාව අනුගමනය කරමින් මාසයක් පුරා දන් පැවැත්වූහ. මේ අනුව, කුඩා දැරියකගේ ඒ 'පිටි රුව' මුල් කරගෙන මාස දෙකක් පුරා මුළු නගරයම මහා පින්කමක නිරත විය.
🧡🙏💙🙏❤️🙏💜️

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

පිට්ඨි ධීතලිකා' (පිටි දියණිය) කතාව
ප්‍රේත වස්තු වර්ණනාව

⭕ ​රන්වන් සිරුර සහ කුණු වූ මුඛය: වාග් සංවරය පිළිබඳ බෞද්ධ කථා පුවතක්...🌹🌹🌹

━━━━━━ ✺ •⊰🛞⊱• ✺ ━━━━━━

ඈත අතීතයේ කාශ්‍යප බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයේ, උන්වහන්සේගේ ශාසනයේ කුල දරුවන් දෙදෙනෙකු මහණ වී ඉතාමත් සිල්වත්ව සහ සරලව ජීවත් වුණා. ඔවුන් එක්තරා ගමක පිහිටි ආවාසයක ඉතාමත් සමගියෙන් වාසය කළා. ඔය අතරතුර, නරක අදහස් ඇති, කේලාම් කීමට කැමති තවත් භික්ෂුවක් ඔවුන් දෙදෙනා ජීවත් වූ ස්ථානයට පැමිණියා.

පෙර සිටි භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙනම, අලුතින් පැමිණි ආගන්තුක භික්ෂුව සමඟ සුහදව කතාබස් කර ඔහුට නවාතැන් පහසුකම් සලසා දුන්නා. පසුදා උදෑසන උන්වහන්සේලා තිදෙනාම පිණ්ඩපාතය සඳහා ගමට වැඩම කළා. ගමේ මිනිසුන් මේ භික්ෂූන් වහන්සේලා දැක ඉතා ගෞරවයෙන් පිළිගෙන, කැඳ සහ බත් ආදී ප්‍රණීත ආහාරවලින් පූජා පවත්වා වත්පිළිවෙත් ඉටු කළා.

නැවත විහාරයට පැමිණි ආගන්තුක භික්ෂුව මෙසේ කල්පනා කළා:

"මේ ගම පිණ්ඩපාතය සඳහා ඉතාමත් හොඳයි. මිනිසුන් තුළත් විශාල ශ්‍රද්ධාවක් තියෙනවා, ඒ වගේම රසවත් ආහාරත් ලැබෙනවා. මේ විහාරයත් සිසිල් සෙවණ සහ පිරිසිදු ජලය ඇති ඉතා නිස්කලංක තැනක්. මට මෙහි දිගටම ඉන්න පුළුවන් නම් ගොඩක් වටිනවා. හැබැයි මේ භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙනම මෙතැන ඉන්නකම් මට ඕන විදිහට ඉන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. හරියට අතවැසියෙක් වගේ ඉන්න වෙයි. ඒ නිසා මම කපටි ක්‍රමයකින් මේ දෙන්නා අතර අසමගිය ඇති කරලා, කොහොම හරි දෙන්නවම මෙතැනින් පන්නා දමන්න ඕන."

එක් දිනක් වැඩිමහල් භික්ෂූන් වහන්සේ අනෙක් භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනාට අවශ්‍ය අවවාද අනුශාසනා ලබා දී තමන් වහන්සේ විවේක ගන්නා කුටියට වැඩම කළා. ටික වේලාවකට පසු, කේලාම් කීමට අදහස් කරගෙන සිටි ආගන්තුක භික්ෂුව මහ තෙරුන් වහන්සේ සිටි තැනට ගොස් උන්වහන්සේට වැඳ නමස්කාර කළා. එවිට මහ තෙරුන් වහන්සේ, "ඇයි ඇවැත්නි, මේ වෙලාවේ ආවේ? මොකක් හරි විශේෂ කාරණයක් තියෙනවද?" කියා ඔහුගෙන් විමසා සිටියා.

"එසේය ස්වාමීනි, මට කිවයුතු විශේෂ දෙයක් තිබෙනවා" යැයි එම භික්ෂුව පැවසුවා. එවිට මහ තෙරුන් වහන්සේ "ඇවැත්නි, එය පවසන්න" යැයි අවසර ලබා දුන්නා. ඉන්පසු ඔහු මෙසේ කේලාම් කීවා: "ස්වාමීනි, ඔබ වහන්සේගේ මිත්‍ර භික්ෂුව ඔබ වහන්සේ ඉදිරියේ නම් ඉතා හොඳ මිතුරෙකු වගේ පෙනී සිටිනවා. හැබැයි ඔබ වහන්සේ නැති තැනකදී නම් සතුරෙකු වගේ ඔබ වහන්සේගේ වැරදි සහ ගුණමකුකම් පවසනවා" කියායි.

"ස්වාමීනි, ඒ භික්ෂුව පවසන්නේ ඔබ වහන්සේ ඉතාමත් කපටි කෙනෙකු බවයි. තමන් අතින් සිදුවන වැරදි සඟවාගෙන සිටින, බොරු ගුණ පෙන්වන (කුහක), වැරදි ක්‍රමවලින් ජීවත් වන කෙනෙකු ලෙසයි ඔහු ඔබ වහන්සේව හැඳින්වූයේ."

"ඇවැත්නි, ඔය විදිහට කියන්න එපා. ඒ භික්ෂුව මා ගැන ඔය වගේ නරක දේවල් කියන්නේ නැහැ. ඔහු ගිහි කාලයේ ඉඳලම මගේ ස්වභාවය හොඳින් හඳුනනවා. ඔහු ඉතාමත් යහපත්, ගුණගරුක වගේම හොඳ සිල්වතෙක්."

"ස්වාමීනි, ඔබ වහන්සේ ඉතා පිරිසිදු සිතක් ඇති කෙනෙක් නිසා හැමෝම ගැනම ඔය වගේ හොඳින් හිතනවා වෙන්න ඇති. මට ඒ භික්ෂුව සමඟ කිසිම පෞද්ගලික තරහක් නැහැ. ඔහු නොකී දෙයක් මම මොකටද ඔබ වහන්සේට කියන්නේ? කොහොම වුණත් කමක් නැහැ, කාලයත් එක්කම ඔබ වහන්සේට මම මේ කියපු දේ ඇත්තක්ද කියලා තේරුම් ගන්න ලැබේවි."

මහ තෙරුන් වහන්සේ ද රහත් නොවූ පෘථග්ජන කෙනෙකු වූ බැවින්, මේ කියන කතාවේ ඇත්තක් තිබෙන්නට ඇතැයි සිතා දෙගිඩියාවකට පත් වුණා. ඒ නිසා අනෙක් භික්ෂුව කෙරෙහි තිබූ දැඩි විශ්වාසය මදක් අඩු වී සැකයක් ඇති වුණා. ඒ අඥාන (බාල) භික්ෂුව මුලින් මහ තෙරුන්ගේ හිත බිඳවා, පසුව අනෙක් භික්ෂුව වෙත ගොස් ඔහුටත් මේ ආකාරයෙන්ම කේලාම් කියා දෙදෙනා අතර බිඳීමක් ඇති කළා.

ඉන්පසුව, මේ භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනා අතර ඇති වූ සැකය නිසා, පසුදා උදෑසන උන්වහන්සේලා ඔවුනොවුන් සමඟ කිසිදු කතාවක් කළේ නැහැ. වෙනදා මෙන් නොවී නිහඬවම පාසිවුරු ගෙන ගමට වැඩම කර, පිණ්ඩපාතය ලබාගෙන නැවත ආරාමයට පැමිණියා. එහිදී ද තමන් වාසය කරන කුටිවලටම වී ආහාර වළඳා, එකදු වචනයක්වත් කතා නොකර එදින රාත්‍රිය ගත කළා. පසුදා උදෑසන වූ විට, දෙදෙනාම එකිනෙකාට කිසිවක් නොපවසාම තමන්ට පහසු වෙනත් ස්ථාන සොයාගෙන විහාරයෙන් පිටව වැඩම කළා.

කේලාම් කීමෙන් තමන් බලාපොරොත්තු වූ පරිදිම එම භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනා වෙන් කරවීමට හැකි වීම ගැන සතුටු වූ පාපී භික්ෂුව, පසුදා උදෑසන පිණ්ඩපාතය සඳහා ගමට වැඩම කළා. එහිදී ගමේ මිනිසුන් ඔහුගෙන් මෙසේ විමසා සිටියා:

"ස්වාමීනි, අනෙක් ස්වාමීන් වහන්සේලා දෙදෙනා කොහේ වැඩම කළාද? අද උන්වහන්සේලා පෙනෙන්න නැත්තේ ඇයි?"

එවිට ඒ කපටි භික්ෂුව මිනිසුන් තුළත් එම ස්වාමීන් වහන්සේලා කෙරෙහි අප්‍රසාදයක් ඇති වන අයුරින් මෙසේ බොරු කීවා:

"පින්වතුනි, ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනා හැමදාම රෑට රණ්ඩු වෙනවා. මම කොපමණ අවවාද කළත් වැඩක් වුණේ නැහැ. 'දබර කරන්න එපා, සමගි වෙන්න, රණ්ඩු වීම මේ ආත්මයේදී වගේම මතු ආත්මවලදීත් මහත් දුක් විපාක දෙනවා, කලින් රණ්ඩු වුණු අය විනාශයට පත් වුණා' කියලා මම කොච්චර නම් කිව්වද? ඒත් මගේ අවවාද කිසිම දෙයක් පිළිගන්නේ නැතිව උන්වහන්සේලා දෙන්නා කොහේ හරි යන්න ගියා."

එම කපටි භික්ෂුවගේ වචන ඇසූ මිනිස්සු මෙසේ පැවසූහ: "ස්වාමීනි, ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා කැමති තැනකට වැඩම කළාට කමක් නැහැ. ඔබ වහන්සේ අප කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් සිත කලකිරවා නොගෙන මේ විහාරයේම දිගටම වැඩ වසන්න."

ඔහු එය සතුටින් පිළිගෙන එහි නතර විය. නමුත් දින කිහිපයක් ගත වන විට ඔහුගේ සිතට දැඩි පසුතැවීමක් දැනෙන්නට විය. "ඉතාමත් සිල්වත්, ගුණවත් ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනාව මම මේ ආවාසයට ඇති තණ්හාව නිසා එකිනෙකා කෙරෙහි බිඳෙව්වා. මම කළේ ඉතාමත් නරක, පහත් පාපකර්මයක්" යැයි සිතමින් ඔහු දැඩි ශෝකයට පත් විය.

ඒ බලවත් පසුතැවීම සහ ශෝකය නිසාම ඔහු රෝගාතුර විය. වැඩි කලක් නොගොස් මරණයට පත් වූ ඒ පාපී භික්ෂුව තමන් කළ වාග් දුශ්චරිතයේ (කේලාම් කීමේ) අකුසල විපාකය ලෙස අවීචි මහා නරකයේ උපත ලැබීය.

අනෙක් සිල්වත් භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනා විවිධ ප්‍රදේශවල චාරිකාවේ වැඩම කරද්දී, දිනක් එක්තරා ආවාසයකදී නැවත මුණගැසුණා. එහිදී උන්වහන්සේලා ඉතා සතුටින් කතාබස් කරමින් සිටින අතරතුර, අර කේලාම් කී භික්ෂුව පැවසූ දේවල් පිළිබඳව එකිනෙකා සමඟ සාකච්ඡා කළා. එවිටයි උන්වහන්සේලාට වැටහුණේ ඒ සියල්ලම අර භික්ෂුව විසින් තමන්ව බිඳවීම සඳහා පවසන ලද අමූලික බොරු බව.

සත්‍යය වටහාගත් උන්වහන්සේලා දෙදෙනා නැවතත් ඉතාමත් සමගි වී තමන් කලින් වැඩසිටි ආරාමයටම වැඩම කළා. තමන් ආදරය කළ ගුණවත් හිමිවරුන් දෙදෙනා නැවත වැඩම කළ බව දුටු ගමේ මිනිසුන් දැඩි සතුටට පත් වුණා. ඔවුන් ඉතාමත් ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතුව උන්වහන්සේලාට අවශ්‍ය ආහාර පාන ඇතුළු සිව්පසයෙන් උපස්ථාන කළා.

එම ආරාමයේම නැවත වාසය කරමින්, සිතේ සමාදානයෙන් යුතුව විදර්ශනා භාවනා වැඩූ ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනා වැඩි කලක් නොගොස්ම උතුම් වූ අර්හත් භාවයට පත් වුණා.

කේලාම් කී එම පාපී භික්ෂුව එක් බුද්ධාන්තරයක් (බුදුවරුන් දෙදෙනෙකු අතර කාලය) නිරයේ දුක් වින්දා. ඉන්පසු වර්තමාන ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයේදී, ඔහු රජගහ නුවර අසල "කුණු වූ කටක්" ඇති ප්‍රේතයෙකු වී උපත ලැබුවා.

ඔහුගේ ශරීරයේ ස්වභාවය මෙසේ විය:
ඔහුගේ මුළු ශරීරයම රන්වන් පැහැයෙන් බැබළුණා.මුඛයෙන් පණුවන් පිටතට එමින්, ඔහුගේ කට හාරා කන්නට වුණා.මුඛයෙන් පිටවන අධික දුගඳ ඉතා ඈතට පවා පැතිරී ගියා.

ගිජ්ඣකූට පර්වතයෙන් බැස වඩින නාරද හිමියන් මේ ප්‍රේතයාව දැක මෙසේ විමසා සිටියා:

"ඔබ දෙවියෙකුගේ වැනි ඉතා ලස්සන රන්වන් සිරුරක් දරනවා, අහසේ සිටින්නට තරම් ඔබට ශක්තියකුත් තියෙනවා. ඒත් ඇයි ඔබේ මුඛය මෙතරම් කුණු ගඳ ගසන්නේ? පණුවන් ඔබේ කට කන්නේ ඇයි? ඔබ පෙර ආත්මයේදී කරන ලද ඒ දරුණු අකුසලය කුමක්ද?"

"ස්වාමීනි, මම පෙර ආත්මයේ මහණෙකු ලෙස පෙනී සිටියත්, වචනය පාලනය කරගත නොහැකි වූ, බොරු කීම සහ කේලාම් කීම වැනි වාග් දුශ්චරිතයන්හි යෙදුණු පවිටු මහණෙක් වීම්. එදා මා සිල්වත්ව බ්‍රහ්මචරියාව රකිමින් කයින් කළ යහපත් දේ නිසා මට මෙවැනි රන්වන් ශරීරයක් ලැබුණා. නමුත්, ඒ සිල්වත් මහණවරුන් අතර භේද ඇති කරමින් මා කළ කේලාම් කීමේ අකුසලය නිසා අද මගේ කට මෙසේ කුණු වී පණුවන් කන තත්ත්වයට පත් වුණා".

"ආයුෂ්මත් නාරදයන් වහන්ස, මාගේ මේ විකෘති ස්වරූපය ඔබ වහන්සේ දැන් ඇස් පනාපිටම දුටුවා නේද? අනුකම්පා සහගත වූත්, අන් අයට යහපත සැලසීමේ දක්ෂ වූත් බුදුරජාණන් වහන්සේ වැනි උතුමන් වහන්සේලා යම් දහමක් දේශනා කළා ද, මම ඒ දේම නැවත අවධාරණය කරනවා. එනම්, කිසිවිටෙකත් කේලාම් කියන්න එපා, බොරු කියන්න එපා. ඔබ වහන්සේ ඉන්ද්‍රියයන් පාලනය කරමින්, යහපත් ලෙස හැසිරෙන්න දක්ෂ වුණොත්, ඔබ කැමති පරිදි මතු දිනෙක දෙවියන් අතර උතුම් දෙවියෙකු වීමට ඔබට හැකි වේවි."

ප්‍රේතයා පැවසූ කරුණු ඇසූ නාරද හිමියන්, රජගහ නුවර පිණ්ඩපාතයේ වැඩම කර ආහාර වැළඳීමෙන් පසුව බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවීමට ගියහ. එහිදී තමන් දුටු එම ප්‍රේතයා පිළිබඳවත්, ඔහු කළ පාපකර්මය පිළිබඳවත් සියලු විස්තර බුදුරජාණන් වහන්සේට සැළකර සිටියහ.

බුදුරජාණන් වහන්සේ එම පුවත නිමිත්තක් කරගනිමින්, රැස්ව සිටි පිරිසට වාග් සංවරයේ ඇති වැදගත්කම සහ කේලාම් කීමේ දරුණු විපාක පිළිබඳව ධර්මය දේශනා කළ සේක. එම ධර්ම දේශනාව අසා සිටි පිරිසකට සාර්ථක වුයේය.

❤🙏️🧡🙏💛🙏💚🙏💙🙏💜️

📔 පූතිමුඛ ප්‍රේතවස්තුව
ප්‍රේතවත්‍ථු අටුවාව........

------------------------------------------------------------------
​ ​ ​ ​ ​ #බුදුදහම ​ #ධර්මදානය ​ ​ ​ ​ ​