21/07/2026
សេចក្ដីល្អដែលធ្វើខុសកន្លែង មិនមែនជាបុណ្យកុសលឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជារឿងល្ងង់ខ្លៅ។
កាលពីព្រេងនាយ មានសេដ្ឋីចិត្តធម៌ម្នាក់ ដោយសារតែឃើញបុរសសុំទានម្នាក់នៅក្បែរផ្ទះគួរឱ្យអាណិតពេក គាត់ក៏បានផ្តល់លុយកាក់និងស្បៀងអាហារឧបត្ថម្ភជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ ការជួយយូរៗទៅក៏ក្លាយជាទម្លាប់។ លុះដល់ឆ្នាំមួយ សេដ្ឋីរវល់ពេកក៏បានផ្តល់ឱ្យតិចជាងមុន បុរសសុំទាននោះមិនត្រឹមតែមិនដឹងគុណនោះទេ ថែមទាំងខឹងសម្បារនិងបន្ទោសសេដ្ឋីថាជាមនុស្សកំណាញ់ និងធ្វើបាបខ្លួនទៅវិញ។
រឿងរ៉ាវនេះជារឿងចាស់បុរាណមែន ប៉ុន្តែវាបាននិយាយចំការពិតមួយ៖ មានមនុស្សមួយចំនួន បើអ្នកកាន់តែជួយពួកគេ ពួកគេនឹងកាន់តែចាត់ទុកថាការជួយនោះជាកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក។ លុះដល់ពេលអ្នកបញ្ឈប់ការជួយ ពួកគេនឹងប្រែក្រឡាស់មកចាត់ទុកថាអ្នកជាអ្នកខុសទៅវិញ។
សេចក្ដីល្អ (ចិត្តសប្បុរស) គឺជារឿងមានតម្លៃណាស់។ ប៉ុន្តែសេចក្ដីល្អដែលគ្មានប្រាជ្ញាដើរទន្ទឹមគ្នាទេនោះ វានឹងងាយជម្រុញឱ្យកើតមាននូវភាពពឹងផ្អែកលើគេ និងបង្កើតនូវសេចក្ដីលោភលន់របស់មនុស្សដទៃតែប៉ុណ្ណោះ។
មនុស្សដែលគួរជួយ ជួយពួកគេតែម្តង ពួកគេនឹងចងចាំអស់មួយជីវិត។ ចំណែកមនុស្សមិនគួរជួយ ទោះជាជួយដប់ដងក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែមានអារម្មណ៍ថាមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ដែរ។
បុរាណាចារ្យបានប្រដៅថា៖ «ជួយអ្នកជួបគ្រោះអាសន្ន មិនមែនជួយអ្នកក្រីក្រឡើយ។» មានន័យថា ចូរជួយមនុស្សក្នុងគ្រាលំបាកលំបិនឆ្លងកាត់គ្រោះអាសន្ន តែសូមកុំចិញ្ចឹមវប្បធម៌ខ្ជិលច្រអូស និងសេចក្ដីលោភលន់របស់មនុស្សដែលមិនព្រមក្រោកឈរតស៊ូដោយខ្លួនឯង។
ការអាណិតស្រឡាញ់មនុស្សជារឿងត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែត្រូវចេះអាណិតស្រឡាញ់ឱ្យចំមនុស្ស។
