ដំបូន្មានលោកតាខ្ញុំ

📝 ប្រជុំនិទានជាតត
១. រឿងពក្កបណ្ឌិត
🕊️(អ្នកប្រាជ្ញគួរធ្វើល្ងង់ក្នុងកាលខ្លះ ដើម្បីសន្តិភាព) 🕊️

ក្នុងអវសរដែលកន្លងទៅហើយ មានកូនបក្សីបីគី កូនក្ងោក, កូនសាលិកា, កូនកុក នៅអាស្រ័យក្នុងសំបុកលើមែកព្រឹក្សាជិតៗ គ្នា ។ សម័យនោះមានថ្មើរព្រៃបីនាក់, នៅក្នុងដែនកម្ពោជៈ បាននាំ គ្នាចរចូលទៅក្នុងព្រៃដើម្បីចាប់ម្រឹគ ។ ថ្មើរព្រៃទាំងបីនាក់ ខំស្វែង រកម្រឹគអស់មួយថ្ងៃ ពុំបានជួបប្រទះសោះ ដល់ពេលល្ងាចជិត ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ បានឃើញកូនបក្សីបីដែលនៅក្នុងសំបុកជិតៗ គ្នា នោះ ក៏ចាប់យកមួយ ៗ ម្នាក់មកចិញ្ចឹម ។ ឯថ្មើរព្រៃទាំងបីរូបនោះ មានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះកូន បក្សីទាំងបីហាក់ដូចជាកូនបង្កើត, បានគិតគ្នាថា យើងខំចិញ្ចឹមរក្សា បង្រៀនឱ្យមានបែបបទល្អហើយ យកទៅថ្វាយស្ដេចជាគ្រឿង បណ្ណាការ ។ ថ្មើរព្រៃម្នាក់ដែលចិញ្ចឹមកូនក្ងោកខំបង្ហាត់ឱ្យចេះពង់ ចេះរាំ ចេះក្រាបសំពះ, ឯក្ងោកជាសត្វមានគំនិតខ្លី ក៏ចេះតែខំធ្វើ តាមដរាបដល់ចេះពង់ ចេះរាំ ចេះក្រាបសំពះដូចបំណងរបស់ ម្ចាស់ ។ ថ្មើរព្រៃម្នាក់ទៀតដែលចិញ្ចឹមកូនសាលិកា ក៏ខំបង្ហាត់ បង្ហាញឱ្យរៀននិយាយភាសាមនុស្ស, សាលិកាជាសត្វមានគំនិតខ្លី ខំប្រឹងនិយាយតាមដរាបដល់ចេះនិយាយជាមួយនឹងមនុស្សបាន ។ ឯថ្មើរព្រៃម្នាក់ទៀតដែលចិញ្ចឹមកូនកុក ក៏ខំបង្ហាត់បង្រៀនកុកនោះ តាមបំណងរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែកុកជាបណ្ឌិតមានគំនិតវែង បានគិតថា អញមិនគួរធ្វើជាអ្នកចេះរាំ ចេះនិយាយ ចេះក្រាបសំពះ តាមឱវាទ របស់ថ្មើរព្រៃទុច្ចរិតនេះទេ បើអញធ្វើជាអ្នកចេះដឹងមុខតែថ្មើរព្រៃ នេះដាក់ក្នុងទ្រុងដរាបដល់អស់ជីវិត, លុះគិតដូច្នេះហើយ ក៏មិនអើ ពើនឹងឱវាទរបស់ថ្មើរព្រៃជាម្ចាស់ឡើយ បើគេបង្ខំខ្លាំងគ្រាន់តែ ស្រែកក្រកៗ ប៉ុណ្ណោះ ។ ថ្ងៃមួយថ្មើរព្រៃទាំងនោះ បានយកកូនបក្សីទាំងបីទៅថ្វាយ ស្តេច, ព្រះរាជាបានទតឃើញកូនបក្សីនោះហើយ ទ្រង់មានព្រះ តម្រាស់ថា ម្នាលព្រានកូនក្ងោកនេះមានគុណវិសេសដូចម្តេចខ្លះ? អ្នកម្ចាស់ក្ងោកក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព ក្ងោកនេះចេះរាំ ចេះពង់ ចេះក្រាបថ្វាយបង្គំ ក៏ប្រើក្ងោកនោះថ្វាយបង្គំព្រះរាជា, លុះក្រោកនោះថ្វាយបង្គំហើយ អ្នកម្ចាស់ក្ងោកធ្វើភ្លេងដោយមាត់ របស់ខ្លួន កោកក៏ពន់ពេនរេរាំតាមភ្លេងនោះ ។ ព្រះរាជាបានទត ឃើញដូច្នោះទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យណាស់ ក៏ត្រាស់បង្គាប់ឱ្យ អាមាត្យចងទុកក្បែរទីនោះទៅ ។ ទ្រង់ត្រាស់សួរទៅអ្នកចិញ្ចឹម សាលិកាទៀត, អ្នកចិញ្ចឹមសាលិកាក្រាបទូលថា បពិត្រមហារាជ សាលិកានេះចេះនិយាយភាសាមនុស្សបាន ក៏នាំសាលិកានោះ និយាយថ្វាយព្រះរាជាជាព្រះសណ្តាប់, ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះសណ្តាប់ ភាសាកូនសាលិកានោះហើយ ទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ ក៏បង្គាប់ អាមាត្យឱ្យចងទុកក្បែរសត្វក្ងោក ។ ទើបត្រាស់សួរទៅអ្នកចិញ្ចឹម កុកទៀត, អ្នកចិញ្ចឹមកុកក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព កុកនេះ ជាសត្វល្ងង់បំផុត ទោះបីទូលព្រះបង្គំខំបង្ហាត់បង្ហាញយ៉ាងណា ក៏ពុំ ចេះដឹងអ្វីសោះ ចេះត្រឹមតែស្រែកក្រកៗ ប៉ុណ្ណោះ ។ កុកបណ្ឌិត កាលបើម្ចាស់របស់ខ្លួនទូលព្រះរាជាដូច្នោះហើយ ក៏ស្រែកក្រែកៗ ឡើង ។ លំដាប់នោះព្រះរាជាទ្រង់ព្រះសំរួលយ៉ាងខ្លាំង ទើបបង្គាប់ អាមាត្យថា ឯងយកកុកនេះទៅលែងទៅកុំទុក ព្រោះវាល្ងង់ណាស់ មិនចេះនិយាយស្តីនឹងគេទេ ។ កុកបណ្ឌិតកាលបើអាមាត្យលែង ហើយ ក៏ហើរទៅទំលើកំពូលប្រាសាទ សូត្របទគាថាជាភាសា មនុស្សថា :
បាលី:
ពក្កោ បណ្ឌិតោ រាជ ភាសកញ្ចេវមាវច មយូរា សាលិកាចេវ ពហូ ញាតា ពហូ ពន្ធា។
ប្រែ:
🕊️បពិត្រមហារាជ ខ្ញុំជាកុកបណ្ឌិតមានប្រាជ្ញា ម្ចាស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ឱ្យនិយាយ ខ្ញុំមិននិយាយឡើយ ដើម្បីដោះខ្លួនឱ្យរួចពីចំណង, ឯ ក្ងោកនិងសាលិកា ជាអ្នកចេះដឹងច្រើនជាប់ចំណងក៏ច្រើន ។

🫅ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះសណ្តាប់គាថារបស់កុកបណ្ឌិតហើយ ក៏ ទ្រង់បន្លឺនូវព្រះសូរសីហនាទថាសាធុ ១ អ្នកជាបណ្ឌិតមានប្រាជ្ញា មែន ។ កុកបណ្ឌិត ក៏ហើរទៅតាមវត្ថុប៉ងរបស់ខ្លួនដោយសូស្តី ។
លំដាប់នោះព្រះរាជាទ្រង់ទតឃើញក្ងោកនិងសាលិកា ដែលជាប់ ចំណង មានមុខក្រៀមក្រមស្រងូតស្រងាត់ ក៏ត្រាស់បង្គាប់អាមាត្យ ឱ្យដោះលែងទៅ ។

សូមអនុមោទនា ការចែករំលែកព្រះពុទ្ធោវាទ 🙏🙏🙏

សូមអនុមោទនា ការចែករំលែកនូវព្រះពុទ្ធោវាទ 🙏🙏🙏

សូមអនុមោទនា​ការចែករំលែកព្រះពុទ្ធោវាទ🙏

សូមអនុមោទនា ថ្ងៃពិសាខបូជា🙏🙏🙏

សូមអនុមោទនា ការចែករំលែកនូវព្រះពុទ្ធោវាទ 🙏🙏🙏

សូមអនុមោទនា នូវការចែករំលែកព្រះពុទ្ធោវាទ 🙏🙏🙏

សូមអនុមោទនា នូវការចែករំលែកព្រះពុទ្ធោវាទ 🙏🙏🙏
សុតន្តបិតក ៥២ (ទំព័រ ៤៤)

ថ្ងៃព្រះពុទ្ធបានត្រាស់ដឹងដំបូង
🪷 បឋមយាម {បឋមវិជ្ជា} ព្រះអង្គបានបង្អោនចិត្តចូលទៅក្នុងបុព្វេនិវាសសានុស្សតិ។
🪷 កណ្តាលរាត្រី {វិជ្ជាទីពីរ} ព្រះអង្គសម្រេច ចុតូបបាតញ្ញាណ។
🪷 យាមជាបំផុតនៃរាត្រី ព្រះអង្គសម្រេចសោឡសកិច្ច។
សូមអនុមោទនា នូវការចែករំលែកពុទ្ធប្រវត្តិ