21/10/2025
ភ្លើងស្នេហ៍នៅកោះតៃវ៉ាន់
រាត្រីនៅរ៉ាវហឺ (Raohe Night Market)
(ប្រលោមលោកសម្រាប់យុវវ័យ) +18
កោះតៃវ៉ាន់ស្វាគមន៍ សោភណ្ឌ ជាមួយនឹងសំណើមខ្យល់អាកាសខុសប្លែកពីទីក្រុងឌូបៃ ដែលគេទើបនឹងចាកចេញ។ នៅអាយុ ២៧ឆ្នាំ សោភណ្ឌ មិនមែនគ្រាន់តែជាកូនអភិជនមកពីភ្នំពេញប៉ុណ្ណោះទេ គេគឺជាបណ្ឌិតផ្នែកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារ និងបដិសណ្ឋរកិច្ច ដែលទើបបញ្ចប់ការសិក្សាថ្មីថ្មោង។ រូបរាងដ៏សង្ហា សម្បុរស្បែកសនិងសាច់ដុំដើមទ្រូងដែលហាត់ប្រាណបានយ៉ាងល្អ គឺជាមេដែកទាក់ទាញក្រសែភ្នែកនារីៗគ្រប់ទីកន្លែងដែលគេទៅដល់។
តែពេលនេះ គេមិនមែនមកទីនេះដើម្បីកម្សាន្តទេ។ បេសកកម្មរបស់គេគឺ៖ ស្វែងរករូបមន្ត និងរសជាតិដើមដ៏ពិតប្រាកដរបស់អាហារតាមផ្លូវតៃវ៉ាន់ ដែលកំពុងពេញនិយមសម្រាប់ក្រុមយុវវ័យ ដើម្បីយកទៅបើកភោជនីយដ្ឋានលំដាប់ខ្ពស់មួយនៅភ្នំពេញ ផ្តោតលើរសជាតិដើមពិតប្រាកដពីតៃវ៉ាន់។
គោលដៅដំបូង៖ ផ្សាររាត្រីរ៉ាវហឺ (Raohe Night Market) ក្នុងទីក្រុងតៃប៉ិ (Taipei)
ក្លិនឈ្ងុយនៃសាច់អាំង ផ្សែងហុយទ្រលោមពីតូបលក់នំ និងសំឡេងស្រែកអបអរសាទរ បានធ្វើឱ្យ សោភណ្ឌ មានអារម្មណ៍ថា ថ្នាក់បណ្ឌិតរបស់គេមិនបានបង្រៀនអ្វីទាំងអស់អំពីពិភពលោកពិតមួយនេះ។ គេដើរទៅមុខ ភ្នែករំពៃរកមើលតូបណាដែលមានមនុស្សតម្រង់ជួរច្រើនជាងគេ។
ហើយគេក៏បានឃើញ... ជួរដ៏វែងអន្លាយមួយនៅមុខតូបតូចមួយ ដែលមានឡភ្លើងធំៗបួនប្រាំនៅខាងមុខ។
គេដើរទៅជិត ឃើញមនុស្សកំពុងដុតនំម្យ៉ាងដែលគេមិនដែលស្គាល់។
«អឺ...» គេព្យាយាមនិយាយទៅកាន់អ្នកលក់ ដែលកំពុងញាប់ដៃញាប់ជើង។
«One. Please.»
អ្នកលក់ស្រែកតបមកវិញជាភាសាចិនយ៉ាងលឿន៖ «你要几个? 辣的还是不辣的?» (Nǐ yào jǐ gè? Là de háishì bù là de?)
សោភណ្ឌ ឈរទម្ងក់។ ភាសាចិនរបស់គេមានត្រឹមតែ «你好» (Nǐ hǎo) និង «谢谢» (Xièxie) ប៉ុណ្ណោះ។
រំពេចនោះ សំឡេងស្រទន់មួយបានបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នងគេជាភាសាអង់គ្លេសស្ទាត់ជំនាញ។
"He's asking how many you want, and do you want it spicy or not?."
សោភណ្ឌ ងាកក្រោយភ្លាម។ គេស្ទើរតែឈប់ដកដង្ហើម។ នៅចំពោះមុខគេ គឺជាក្រមុំតៃវ៉ាន់វ័យក្មេងខ្ចីម្នាក់។ នាងទើបតែអាយុ ១៨ឆ្នាំ តែសម្រស់របស់នាងគឺពេញលក្ខណៈ។ នាងមានសក់វែងខ្មៅរលោង ស្បែកសម៉ដ្ឋខៃដូចសំឡី ហើយទោះបីនាងស្លៀកអាវយឺតរលុងៗក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចបិទបាំងសុដន់ទ្រលុកទ្រលន់របស់នាងបានដែរ។
«អូ... អរគុណ» សោភណ្ឌ តបទាំងញញឹមទាក់ទាញ។ «One, please. Not spicy.»
នារីនោះក៏ងាកទៅនិយាយភាសាចិនយ៉ាងរហ័សទៅកាន់អ្នកលក់ រួចងាកមកញញឹមដាក់ សោភណ្ឌ វិញ។
«ខ្ញុំឈ្មោះ សោភណ្ឌ» គេហុចនាមប័ណ្ណរបស់គេទៅឱ្យនាង។
នាងមើលនាមប័ណ្ណនោះ ហើយក៏សើចតិចៗ។ «បណ្ឌិត សោភណ្ឌ? មកផ្សាររាត្រីដើម្បីធ្វើនិក្ខេបបទអីមែនទេ?»
«ខ្ញុំឈ្មោះ សៀវម៉ី (Xiao-Mei)» នាងណែនាំខ្លួន។ «小梅។ ខ្ញុំជួយប៉ាខ្ញុំលក់នៅទីនេះពេលទំនេរ»។
សោភណ្ឌ ភ្លក្សនំដែលគេទើបនឹងទិញ (នំ tiêu bǐng)។ រសជាតិហឹរតិចៗរបស់ម្រេច និងសាច់ជ្រូកដែលផ្សំគ្រឿង បានផ្ទុះឡើងក្នុងមាត់របស់គេ។ វាមិនដូចអ្វីដែលគេធ្លាប់ភ្លក្សពីមុនមកទេ។
«នេះ... នេះវាអស្ចារ្យណាស់!»
សៀវម៉ី ញញឹម។ «នេះជារសជាតិមូលដ្ឋាន។ តែយុវវ័យឥឡូវ គេចូលចិត្តអ្វីដែល 创意 (chuàngyì) ... creative ជាងនេះ»។
ពាក្យ «creative» នោះ បានដាស់អារម្មណ៍ សោភណ្ឌ។ «ខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីស្រាវជ្រាវមុខម្ហូបសម្រាប់ភោជនីយដ្ឋានថ្មីរបស់ខ្ញុំ។ តើ... តើអូនអាចជួយធ្វើជាមគ្គុទ្ទេសក៍ឱ្យបងបានទេ?»
សៀវម៉ី ព្រិចភ្នែក។ នាងឆ្លាតណាស់ នាងដឹងថានេះជាឱកាស។ «បាន! តែខ្ញុំមានលក្ខខណ្ឌ។ បងត្រូវភ្លក្សគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំឱ្យភ្លក្ស ទោះបីវាមើលទៅចម្លែកប៉ុណ្ណាក៏ដោយ»។
ប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់ គឺជារឿងដ៏អស្ចារ្យបំផុតសម្រាប់ សោភណ្ឌ។ សៀវម៉ី មិនមែនគ្រាន់តែជាក្មេងលក់នំទេ។ នាងគឺជាសព្វវចនាធិប្បាយចល័តនៃអាហារតៃប៉ិ។ នាងបាននាំគេចេញពីផ្សាររ៉ាវហឺ ទៅកាន់តំបន់ស៊ីមិនទីង (Ximending) ដែលជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំយុវវ័យ។
«បងមើល» នាងចង្អុលទៅតូបមួយដែលលក់មាន់បំពងស្រោបឈីស។ «នេះហើយ 创意 (chuàngyì)។ រសជាតិដើម បូកនឹងអ្វីដែលគេចូលចិត្តថតរូបបង្ហោះ»។
សោភណ្ឌ កំពុងតែក្រេបពពុះ (Bubble Tea) ដែលនាងទិញឱ្យ។ គេរៀនពាក្យថ្មីៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
«好吃 (Hǎo chī)» (ឆ្ងាញ់) គេនិយាយទាំងខុសសំឡេង។
សៀវម៉ី សើចកក្អឹក! «សំឡេងទីបី! មិនមែនទីមួយ! 好吃 (Hǎo chī)!»
ពួកគេមិនត្រឹមតែភ្លក្សទេ ពួកគេបានជជែកគ្នាយ៉ាងរីករាយបំផុត។ គេបានដឹងថានាងមានក្តីស្រមៃចង់បើកហាងកាហ្វេផ្ទាល់ខ្លួនមួយ ដែលមានការរចនាច្នៃប្រឌិត។ គេក៏បានប្រាប់នាងពីមហិច្ឆតារបស់គេ។
នៅល្ងាចថ្ងៃទីបី ពួកគេបានឡើងទៅលើភ្នំដំរី (Elephant Mountain) ដើម្បីមើលទេសភាពទីក្រុងតៃប៉ិពេលរាត្រី។ លើអគារ Taipei 101 ភ្លឺចែងចាំងនៅពីមុខពួកគេ។
«ស្អាតណាស់» សោភណ្ឌ និយាយ តែភ្នែករបស់គេមិនបានមើលអគារនោះទេ គឺកំពុងសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏សម៉ដ្ឋរបស់ សៀវម៉ី ដែលត្រូវនឹងពន្លឺភ្លើងទីក្រុង។
«是啊... 很漂亮 (Shì a... hěn piàoliang)» (មែនហើយ... ស្អាតណាស់) នាងតប។
ភាពស្ងៀមស្ងាត់បានចូលមកគ្របដណ្តប់ ខ្យល់ពេលរាត្រីបានបក់មក ធ្វើឱ្យសក់របស់នាងរសាត់មកប៉ះនឹងមុខរបស់ សោភណ្ឌ គេធុំក្លិនក្រអូបស្រាលៗពីសក់របស់នាង។
សោភណ្ឌ លើកដៃទៅជួយសៀតសក់ឱ្យនាង ម្រាមដៃរបស់គេបានប៉ះនឹងថ្ពាល់ដ៏ទន់ល្មើយរបស់នាង។
នាងញ័រខ្លួនបន្តិច តែមិនបានគេចចេញទេ នាងងើយមុខសម្លឹងមើលគេ។
«小梅 (Xiao-Mei)...» គេខ្សឹបហៅឈ្មោះនាង។
គេមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីជាភាសាចិនទេ ដូច្នេះគេក៏ប្រើភាសាអន្តរជាតិ ដែលមិនត្រូវការការបកប្រែ។
គេឱនមុខចុះថើបបបូរមាត់ដ៏តូចច្រមិចរបស់នាង។ នាងហាក់ដូចជារឹងខ្លួន និងមានអារម្មណ៍ចម្លែកពេញខ្លួន មួយវិនាទីក្រោយមក នាងក៏បិទភ្នែក ហើយថើបតបគេវិញយ៉ាងរោលរាល។ ភាពក្លាហាន និងរហ័សរហួនរបស់នាង មិនមែនមានតែក្នុងការស្វែងរកអាហារនោះទេ។
ការថើបនោះ បានដុតបញ្ឆេះនូវអ្វីមួយដែល សៀវម៉ី មិនធ្លាប់បានដឹងពីមុនមក។ នាងដកខ្លួនចេញពីការថើបបន្តិច ដកដង្ហើមញាប់។
"Let's go back." នាងនិយាយដោយសំឡេងស្អក។
ពួកគេជិះតាក់ស៊ីត្រឡប់ទៅសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយប្រាំដែល សោភណ្ឌ ជួលស្នាក់នៅ ដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់។ ភាពតានតឹងនៅក្នុងរថយន្តគឺខ្លាំងរហូតដល់ស្ទើរតែអាចប៉ះបាន។
ពេលទៅដល់មុខបន្ទប់ សៀវម៉ី ហាក់ដូចជាស្ទាក់ស្ទើរ។ «ខ្ញុំ... ខ្ញុំគួរតែទៅផ្ទះវិញ...» «晚安 (Wǎn'ān)... Goodnight.»
សោភណ្ឌ បើកទ្វារបន្ទប់ គេមិនបានបង្ខំនាងទេ គេគ្រាន់តែឈរនៅទីនោះ សម្លឹងមើលនាងដោយក្រសែភ្នែកដែលពោរពេញដោយចំណង់។
«Or... you could come in.» (ឬ…អូនអាចចូលខាងក្នុងបាន)
សៀវម៉ី សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់គេ។ នាងបានឃើញភាពវៃឆ្លាត ភាពជោគជ័យ និងភ្លើងតណ្ហាមួយដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ នាងក៏បោះជំហានចូលទៅក្នុងបន្ទប់។ ទ្វារបានបិទជិត មិនចាំបាច់មានពាក្យអ្វីទៀតទេ។
សោភណ្ឌ ទាញនាងមកអោប ហើយថើបនាងម្ដងទៀត ការថើបនេះកាន់តែជ្រៅ និង....
+18 ឆាតមកដើម្បីអានភាគបន្ត
