Learning English as ABC

ស្មារតីខ្មែរ៖ ភាពខ្លាំងពិតប្រាកដកើតចេញពីការរួបរួមគ្នា

នៅក្នុងសម័យកាលនៃសកលភាវូបនីយកម្ម វាគឺជាការពិតដែលមិនអាចប្រកែកបានថា៖ «គ្មានបរទេសណាអាចធ្វើឲ្យយើងខ្លាំង ក្រៅពីខ្មែរខ្លួនឯងនោះឡើយ»។ ភាពរឹងមាំនៃជាតិសាសន៍មួយ មិនមែនផ្អែកលើការទន្ទឹងរង់ចាំជំនួយពីខាងក្រៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាផ្អែកលើការជ្រោមជ្រែង និងការគាំទ្រគ្នារវាងខ្មែរនិងខ្មែរ។

ឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែងដែលយើងបានឃើញនាពេលថ្មីៗនេះ គឺសកម្មភាពនៅតាមតំបន់ Walk Street។ នៅពេលដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយើងម្នីម្នាចូលរួមដើរកម្សាន្តយ៉ាងកុះករនៅរៀងរាល់ចុងសប្តាហ៍ វាបានបង្កើតជាទិដ្ឋភាពដ៏រស់រវើក រហូតដល់សារព័ត៌មានអន្តរជាតិចុះផ្សាយ និងវាយតម្លៃថា ភ្នំពេញគឺជាទីក្រុងកម្សាន្តពេលរាត្រីដ៏មានសុវត្ថិភាពបំផុតមួយ។ នេះគឺជាមោទនភាពដែលកើតចេញពីសកម្មភាពរួមរបស់ពលរដ្ឋយើងម្នាក់ៗ។

ការបង្វែរមកគាំទ្រផលិតផលក្នុងស្រុក មិនត្រឹមតែជាការជួយដល់អាជីវកម្មខ្នាតតូច និងមធ្យមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការ៖

• រក្សាលំហូរមាសប្រាក់៖ ការពារកុំឱ្យលុយហូរចេញទៅក្រៅប្រទេសដោយឥតប្រយោជន៍។
• បង្កើតឱកាសការងារ៖ ជួយឱ្យសហគ្រាសក្នុងស្រុកមានលទ្ធភាពពង្រីកការផលិត។
• ពង្រឹងឯករាជ្យភាពសេដ្ឋកិច្ច៖ ធ្វើឱ្យយើងអាចឈរជើងបានយ៉ាងរឹងមាំដោយខ្លួនឯង។

«នៅពេលដែលយើងរួបរួមគ្នា គឺជាពេលវេលាដែលខ្មែរខ្លាំងពិតប្រាកដ»។

កម្លាំងសាមគ្គីភាព និងការផ្តល់តម្លៃឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក គឺជាថាមពលដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ ចូរយើងបន្តវប្បធម៌នៃការគាំទ្រគ្នា ដើម្បីកសាងអនាគតកម្ពុជាដ៏រុងរឿង។

---------------------------------------------

The Khmer Spirit: Real Strength Comes from Unity

There is no denying the fact that "No foreigner can make us strong; only we, as Khmer, can make ourselves strong" in this age of globalization. Resilience is based on Khmer-to-Khmer support and elevation, not on waiting for outside assistance.

The recent events at Walk Street are a prime illustration of this. International media have reported and ranked Phnom Penh as one of the safest cities for nightlife because of the lively atmosphere created when Khmer locals enthusiastically engage in these weekend celebrations in big numbers. The individual deeds of our compatriots have given rise to this sense of communal pride.
Supporting local goods is about more than just assisting small and medium-sized businesses; it's also about:

• Capital Retention: Keeping funds from leaving the nation needlessly.
• Job Creation: Supporting the expansion of local enterprises to increase employment opportunities.
• Enhancing Economic Self-Reliance: Building the capacity to sustain growth through domestic resources and capabilities.

“True national strength emerges when the Khmer people stand together.”

Solidarity and mutual respect constitute a powerful force. By sustaining this culture of cooperation, we can build a more prosperous future for Cambodia.

រូបភាពដែលគ្រូបង្រៀនម្នាក់សម្រេចចិត្តបោះសៀវភៅសិស្សទៅលើដី ប្រហែលជាអាចមើលទៅហាក់ដូចជាទង្វើដ៏តឹងតែងមួយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងពិនិត្យឱ្យស៊ីជម្រៅទៅលើសន្តានចិត្តរបស់គាត់ យើងនឹងឃើញនូវ "ភាពឈឺចាប់" និង "ការបារម្ភ" យ៉ាងខ្លាំងក្លាអំពីអនាគតរបស់កូនសិស្សរបស់គាត់។

ទង្វើរបស់គ្រូពិតណាស់គឺសុទ្ធតែមានមូលហេតុ។ វាមិនមែនកើតចេញពីការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាទំហំទឹកចិត្តដែលចង់ឃើញកូនសិស្សមានអនាគតល្អ។ នៅពេលដែលសិស្សមិនយកចិត្តទុកដាក់លើកិច្ចការសាលា មិនស្ដាប់តាមការណែនាំ និងមិនខិតខំប្រឹងប្រែង គ្រូប្រៀបដូចជាអ្នកចម្បាំងដែលកំពុងចាញ់សង្គ្រាមក្នុងមនសិការខ្លួនឯង។ គាត់ឈឺចាប់ព្រោះគាត់មើលឃើញពីផលវិបាកដែលនឹងកើតមានចំពោះសិស្សក្នុងថ្ងៃអនាគត ខណៈដែលសិស្សខ្លួនឯងនៅមិនទាន់ដឹងខ្លួននៅឡើយ។

មនោសញ្ចេតនារបស់គ្រូ ប្រៀបបាននឹងទឹកចិត្តម្ដាយដែលខំប្រឹងប្រែងអប់រំទូន្មានកូនឱ្យដើរលើផ្លូវត្រឹមត្រូវ។ នៅពេលដែលកូនបែរជាជ្រើសរើសដើរលើផ្លូវខុស ម្ដាយតែងតែមានការឈឺចាប់ក្នុងចិត្តរកអ្វីប្រៀបមិនបាន។ ការស្ដីបន្ទោស ឬការដាក់វិន័យតឹងតែង គឺគ្រាន់តែជាមធ្យោបាយចុងក្រោយក្នុងបំណងចង់ឱ្យកូនត្រឡប់មករកផ្លូវភ្លឺស្វាងវិញតែប៉ុណ្ណោះ។

សូមឱ្យកូនសិស្សទាំងអស់ចងចាំថា រាល់ទង្វើដែលអ្នកធ្វើនៅថ្ងៃនេះ មិនថាជាការតស៊ូរៀនសូត្រ ឬការលេងសើចចោលពេលវេលានោះទេ វានឹងហុចផលឱ្យអ្នកនៅថ្ងៃអនាគត។ គ្រូគ្រាន់តែជាអ្នកចង្អុលផ្លូវ និងជួយរុញច្រានប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែអ្នកដែលត្រូវដើរ និងទទួលយកលទ្ធផលពិតប្រាកដ គឺរូបអ្នកផ្ទាល់។

កុំចាំទាល់តែពេលដែលអ្វីៗហួសពេល ទើបស្ដាយក្រោយចំពោះពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់គ្រូដែលខ្លួនធ្លាប់បដិសេធ។

---------

The image of a teacher deciding to throw students’ books to the ground might appear to be an act of harshness. However, if we look deeply into their heart, we see a profound sense of "pain" and "anxiety" regarding the future of their students.

A teacher’s actions always have a reason. They do not stem from hatred, but from the immense desire to see their students succeed. When a student neglects their homework, ignores guidance, and lacks effort, the teacher feels like a warrior losing a battle within their own conscience. They suffer because they see the future consequences that await the student—consequences the student is not yet aware of.

The emotions of a teacher are like those of a mother striving to guide her child onto the right path. When a child chooses the wrong way, the mother feels an incomparable ache in her heart. Scolding or strict discipline is merely a final resort, intended only to bring the child back toward a bright future.

Let all students remember: every action you take today—whether it is the struggle to study or the wasting of time—will bear fruit in your future. The teacher is merely the one who points the way and provides the push; but the person who must walk the path and accept the ultimate results is you.

Do not wait until it is too late to regret the teacher’s advice that you once rejected.

61-year-old Japanese boxer fights in a Cambodian-Japanese charitable boxing contest to raise fund for Cambodian orphanage center