05/05/2026
ជំងឺមួយក្នុងសង្គមខ្មែរ គម្លាតរវាង "ពាក្យ" និង "អំពើ"😁
នៅលើបណ្ដាញសង្គម ឬក្នុងការជជែកគ្នាទូទៅ
យើងតែងឮមនុស្សជាច្រើននិយាយអំពី
សច្ចធម៌ សីលធម៌ គុណធម៌
មេត្តា ករុណា មុទិតា ឧបេក្ខា
ខន្តី សន្តិ បញ្ញា វិរិយៈ
សមាធិ អធ្យាស្រ័យ សុចរិត
ទាន សន្តោស ស្មោះត្រង់ និងសាមគ្គី។
ពាក្យទាំងនេះ ស្តាប់ទៅពីរោះ ស្រស់ស្អាត
ហាក់ដូចជាសង្គមពោរពេញដោយគុណធម៌។
ប៉ុន្តែបើយើងមើលទៅក្នុងជីវិតពិត
យើងនឹងឃើញភាពផ្ទុយយ៉ាងច្បាស់
រវាងពាក្យសម្ដី និងទង្វើ។
មនុស្សខ្លះនិយាយអំពីសច្ចធម៌
ប៉ុន្តែមិនស្មោះត្រង់ក្នុងអំពើរបស់ខ្លួន
ក្បត់ បោកប្រាស់ ទោះបីជាអ្នកជិតខាងក៏ដោយ។
មនុស្សខ្លះលើកស្ទួយសីលធម៌
ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយាប្រចាំថ្ងៃវិញមិនឃើញមាននោះឡើយ។
មនុស្សខ្លះនិយាយអំពីមេត្តា និងករុណា
ប៉ុន្តែពេលឃើញអ្នកដទៃលំបាក
វិញត្រឹមតែឈរមើល ឬបោះបង់មិនអើពើ។
នេះបង្ហាញថា បញ្ហាមិនមែននៅលើការខ្វះចំណេះដឹងទេ
ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើការខ្វះការអនុវត្ត។
មនុស្សជាច្រើន “ចេះនិយាយ”
ប៉ុន្តែមិន “រស់តាម” អ្វីដែលខ្លួននិយាយ។
សង្គមមិនខ្វះពាក្យល្អៗទេ
តែខ្វះមនុស្សដែលអាចធ្វើឲ្យពាក្យទាំងនោះក្លាយជាការពិត។
គុណធម៌ បើគ្មានការអនុវត្ត
វាគ្រាន់តែជាពាក្យទទេ។
អ្វីដែលគួរព្រួយបារម្ភជាងគេ
គឺពេលមនុស្សចាប់ផ្តើមជឿថា
“និយាយល្អគ្រប់គ្រាន់ហើយ”
ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើល្អពិតប្រាកដ។
បើសង្គមបន្តដំណើរបែបនេះ
វានឹងបង្កើតជំនាន់មនុស្ស
ដែលចេះតែនិយាយ តែមិនចេះធ្វើ។
ការផ្លាស់ប្តូរសង្គម
មិនចាប់ផ្តើមពីពាក្យ
តែចាប់ផ្តើមពីអំពើ។
មិនចាំបាច់និយាយច្រើនអំពីគុណធម៌ទេ
គ្រាន់តែរស់ឲ្យគេឃើញ
នោះហើយជាគុណធម៌ពិត។ ចប់😁
#រៀនគិត