Adult Space EDU and ETM

Venus គឺជាភពទីពីរពីព្រះអាទិត្យ ហើយជាភពដែលនៅជិតបំផុតរបស់ផែនដី។ វាជាភពមួយក្នុងចំណោមភពខាងក្នុងទាំងបួន ជាប្រភេទភពសិលា (ឬថ្ម) ហើយជារឿយៗវាត្រូវបានគេហៅថាកូនភ្លោះរបស់ផែនដី ព្រោះវាមានទំហំ និងដង់ស៊ីតេប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ ទាំងនេះមិនមែនជាកូនភ្លោះទាំងស្រុកដូចគ្នាទេ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មានភាពខុសគ្នាររវាងផ្លាស់ប្តូ រឺសកម្មភាពនៃផលប៉ះពាល់លើលក្ខណៈជាមូលដ្ឋានរវាងពិភពលោកទាំងពីរ។

ភពសុក្រមានបរិយាកាសពុលក្រាស់ពោរពេញដោយកាបូនឌីអុកស៊ីត ហើយវាត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយពពកពណ៌លឿងក្រាស់នៃអាស៊ីតស៊ុលហ្វួរីក ដែលជាប់កំដៅ បណ្តាលឱ្យមានផលផ្ទះកញ្ចក់ដែរមិនអាចបញ្ជេញទៅក្នុងបរិយាកាសបាន (runaway greenhouse effect) ។ វាជាភពដែលក្តៅបំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរបស់យើង ទោះបីជាភពពុធនៅជិតព្រះអាទិត្យក៏ដោយ។ សីតុណ្ហភាពផ្ទៃនៅលើភពសុក្រគឺប្រហែល 900 អង្សាហ្វារិនហៃ (475 អង្សាសេ) - ក្តៅល្មមនឹងរលាយសំណ។ ផ្ទៃខាងលើមានពណ៌ច្រែះ ហើយវាពោពេញដោយភ្នំ និងភ្នំភ្លើងធំៗរាប់ពាន់។ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រគិតថា វាអាចទៅរួចដែលភ្នំភ្លើងមួយចំនួននៅតែសកម្ម។

ភពសុក្រមានសម្ពាធខ្យល់នៅលើផ្ទៃរបស់វា - ច្រើនជាង 90 ដងនៃផែនដី - ស្រដៀងទៅនឹងសម្ពាធដែលអ្នកជួបប្រទះមួយម៉ាយពីក្រោមមហាសមុទ្រនៅលើផែនដី។

ភាពខុសគ្នាដ៏ធំមួយទៀតពីផែនដី - ភពសុក្របង្វិលលើអ័ក្សរបស់វាថយក្រោយ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងភពផ្សេងទៀតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ នេះមានន័យថា នៅលើភពសុក្រ ព្រះអាទិត្យរះនៅទិសខាងលិច ហើយកំណត់លិចទៅវិញនៅទិសខាងកើត ផ្ទុយទៅនឹងអ្វីដែលយើងជួបប្រទះនៅលើផែនដី។ (វាមិនមែនជាភពតែមួយនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរបស់យើងទេ ដែលមានការបង្វិលបាល់ចម្លែកបែបនេះ - Uranus វិលនៅចំហៀងរបស់វា។ )

Venus គឺជាភពដំបូងគេដែលត្រូវបានរុករកដោយយានអវកាស - Mariner 2 របស់ NASA បានហោះហើរដោយជោគជ័យ និងស្កេនពិភពលោកដែលគ្របដណ្តប់ដោយពពកនៅថ្ងៃទី 14 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1962។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក យានអវកាសជាច្រើនមកពីសហរដ្ឋអាមេរិក និងទីភ្នាក់ងារអវកាសផ្សេងទៀតបានរុករកភពសុក្រ រួមទាំងអង្គការ NASA ផងដែរ។ Magellan ដែលបានគូសផែនទីផ្ទៃភពផែនដីដោយរ៉ាដា។ យានអវកាសសូវៀតបានធ្វើការចុះចតដោយជោគជ័យបំផុតលើផ្ទៃនៃភពសុក្ររហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានរស់រានមានជីវិតបានយូរនោះទេ ដោយសារតែកំដៅខ្លាំង និងសម្ពាធខ្លាំង។ ការស៊ើបអង្កេតរបស់អាមេរិក ដែលជាយានអវកាស Pioneer Venus Multiprobes របស់ NASA បានរស់រានមានជីវិតប្រហែលមួយម៉ោងបន្ទាប់ពីបានរង់នៅការជះឥទ្ធិពលលើផ្ទៃភព ក្នុងឆ្នាំ 1978។

បេសកកម្មចុងក្រោយរបស់ Venus រួមមាន ESA's Venus Express (ដែលធ្វើគន្លងពីឆ្នាំ 2006 ដល់ឆ្នាំ 2016) និង Akatsuki Venus Climate Orbiter របស់ប្រទេសជប៉ុន (គោចរតាំងពីឆ្នាំ 2016)។

យាន Parker Solar Probe របស់អង្គការ NASA បានបង្កើតការហោះហើរជាច្រើនរបស់ Venus ។ កាលពីថ្ងៃទី 9 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2022 អង្គការ NASA បានប្រកាសថា យានអវកាសបានចាប់យករូបភាពពន្លឺដែលអាចមើលឃើញដំបូងបង្អស់នៃផ្ទៃភព Venus ពីលំហអាកាសក្នុងអំឡុងពេលហោះហើរនៅខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2021។

នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ 2021 បេសកកម្មថ្មីចំនួនបីទៅកាន់ភព Venus ត្រូវបានប្រកាស។ NASA បានប្រកាសបេសកកម្មថ្មីចំនួនពីរ ហើយ ESA បានប្រកាសមួយ៖

VERITAS៖ VERITAS របស់ NASA ឬ Venus Emissivity, Radio Science, InSAR, Topography, and Spectroscopy នឹងក្លាយជាយានអវកាសដំបូងបង្អស់របស់ NASA ដែលរុករកភព Venus ចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 មក។ យានអវកាសនឹងបាញ់បង្ហោះអំឡុងខែធ្នូ ឆ្នាំ 2027 ។ វានឹងវិលជុំវិញភពសុក្រ ដោយប្រមូលទិន្នន័យដើម្បីបង្ហាញពីរបៀបដែលអូររបស់ Venus និងផែនដីខុសគ្នា និងរបៀបដែល Venus បានបាត់បង់សក្តានុពលរបស់វាក្នុងការក្លាយជាពិភពលោកដែលអាចរស់នៅបាន។

DAVINCI៖ បេសកកម្ម DAVINCI របស់ NASA នឹងចាប់ផ្តើមនៅចុងឆ្នាំ 2020។ បន្ទាប់ពីការរុករកកំពូលនៃបរិយាកាសរបស់ Venus DAVINCI នឹងទម្លាក់ការស៊ើបអង្កេតទៅលើផ្ទៃភព។ នៅលើការចុះឡើងរយៈពេលមួយម៉ោងរបស់វា ការស៊ើបអង្កេតនឹងធ្វើការវាស់វែងរាប់ពាន់ និងចាប់យករូបភាពជិតៗនៃផ្ទៃ។ ការស៊ើបអង្កេតអាចនឹងមិនរស់រានមានជីវិតពីការចុះចតនោះទេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាកើតឡើង វាអាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនសម្រាប់វិទ្យាសាស្ត្រ។

EnVision: ESA បានជ្រើសរើស EnVision ដើម្បីធ្វើការសង្កេតលម្អិតអំពី Venus ។ ក្នុងនាមជាដៃគូដ៏សំខាន់ក្នុងបេសកកម្ម អង្គការណាសាកំពុងផ្តល់រ៉ាដាសំយោគ Aperture ហៅថា VenSAR ដើម្បីបង្កើតការវាស់វែងកម្រិតច្បាស់នៃលក្ខណៈផ្ទៃរបស់ភព។

ប្រភព : NASA . សម្របសម្រួល soy sopheara

Concept telescope tube ❤️❤️

ភពអង្គារគឺជាភពទីបួនពីព្រះអាទិត្យ ដែលជាពិភពវាលខ្សាច់ ធូលី ត្រជាក់ ជាមួយនឹងបរិយាកាសដ៏ស្តើង។ ភពអង្គារក៏ជាភពដែលមានថាមពលតាមរដូវកាល ផ្ទាំងទឹកកកតំបន់ប៉ូល អន្លង់ ភ្នំភ្លើងដែលបានស្លាប់ និងភស្តុតាងដែលបង្ហាញថាជាភពមួយបរិយាកាស សកម្មនៅក្នុង អតីតកាល។
វាគឺជាភពបន្ទាប់ដែលហួសពីផែនដី។ ភពអង្គារមានចម្ងាយជាង ១៤២ លានម៉ាយពីព្រះអាទិត្យ។ ភពនេះមានទំហំប្រហែលពាក់កណ្តាលនៃផែនដី។ មួយថ្ងៃនៅលើភពអង្គារគឺ 24.6 ម៉ោង។ មួយឆ្នាំនៅលើភពអង្គារគឺ 687 ថ្ងៃនៅលើផែនដី។ ភពអង្គារត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាភពក្រហម។ វាមានពណ៌ក្រហមព្រោះដីមើលទៅដូចជាដែកច្រេះ។ ភពអង្គារមានព្រះច័ន្ទតូចពីរ។ ឈ្មោះរបស់ពួកគេគឺ Phobos (FOE-bohs) និង Deimos (DEE-mohs) ។

ភពព្រះអង្គារគឺជាផ្នែកមួយក្នុងចំណោមផ្នែកជាច្រើនដែលត្រូវបានគេរុករកច្រើនបំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរបស់យើង ហើយវាជាភពតែមួយគត់ដែលយើងបានបញ្ជូនយាន rovers ទៅទស្សនាទេសភាពមនុស្សភពក្រៅ(alien landscape)។

បច្ចុប្បន្ន NASA មានយានរុករកពីរ (Curiosity and Perseverance) មួយចុះចត (InSight) និងឧទ្ធម្ភាគចក្រមួយ (Ingenuity) រុករកផ្ទៃភពអង្គារ។

Perseverance rover - យានរុករកទំនើបបំផុតដែល NASA បានបញ្ជូនទៅកាន់ពិភពលោកមួយផ្សេងទៀត បានចុះចតនៅលើភពព្រះអង្គារ នៅថ្ងៃទី 18 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2021 បន្ទាប់ពីការធ្វើដំណើររយៈពេល 203 ថ្ងៃឆ្លងកាត់ចម្ងាយ 293 លានម៉ាយ (472 លានគីឡូម៉ែត្រ) ។ ឧទ្ធម្ភាគចក្រ Ingenuity ក៏បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ភពព្រះអង្គាររួមគ្នាជាមួយ perseverance ផងដែរ។

Perseverance គឺជាយានអវកាសមួយក្នុងចំណោមយានអវកាសចំនួនបីដែលបានទៅដល់ភពព្រះអង្គារក្នុងឆ្នាំ 2021។ យាន Hope orbiter មកពីប្រទេសអារ៉ាប់រួមបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 9 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2021។ បេសកកម្ម Tianwen-1 របស់ប្រទេសចិនបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 10 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2021 ហើយរួមទាំងយានអវកាស យានចុះចតមួយ និងយានរុករក។ អឺរ៉ុប និងឥណ្ឌាក៏មានយានអវកាសសិក្សាពីភពអង្គារពីគន្លងគោចរផងដែរ។

នៅក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ 2021 ប្រទេសចិនបានក្លាយជាប្រទេសទីពីរដែលបានចុះចតដោយជោគជ័យនៅលើភពព្រះអង្គារ នៅពេលដែលយាន Zhurong Mars របស់ខ្លួនបានចុះចត។

អ្នករុករកមនុស្សយន្តរឺសក៏ rover ទាំងនេះ បានរកឃើញភ័ស្តុតាងជាច្រើនដែលបង្ហាញថា អតីតកាល ភពព្រះអង្គារមានសំណើម និងកក់ក្តៅជាង ជាមួយនឹងបរិយាកាសកាន់តែក្រាស់កាលពីរាប់ពាន់លានឆ្នាំមុន។

តើភពអង្គារមានលក្ខណៈដូចម្តេច?

ភពអង្គារត្រជាក់ណាស់។ សីតុណ្ហភាពជាមធ្យមនៅលើភពព្រះអង្គារគឺដក 80 អង្សាហ្វារិនហៃ - ទាបជាងត្រជាក់!

ភពអង្គារមានថ្មដែលមានអន្លង់ ភ្នំភ្លើង និងរណ្ដៅភ្នំភ្លើងពាសពេញវា។ ធូលីក្រហមគ្របដណ្តប់ស្ទើរតែទាំងអស់នៃភពព្រះអង្គារ។ វាមានពពក និងខ្យល់ដូចផែនដីដែរ។ ពេលខ្លះខ្យល់បក់បោកធូលីក្រហមទៅជាព្យុះធូលី។ ព្យុះធូលីតូចៗ ហើយអាចមានធំៗអាចគ្របដណ្តប់លើភពទាំងមូល! ភពអង្គារមានទំនាញផែនដីប្រហែលមួយភាគបី។ បើធៀប ថ្ម​ដែល​ធ្លាក់​លើ​ភព​អង្គារ​នឹង​ធ្លាក់​យឺត​ជាង​ថ្ម​ដែល​ធ្លាក់​មក​លើ​ផែនដី។ មនុស្សម្នាក់ដែលមានទម្ងន់ 100 ផោននៅលើផែនដីនឹងមានទម្ងន់ត្រឹមតែ 38 ផោននៅលើភពព្រះអង្គារដោយសារតែទំនាញរបស់ភពនោះតិចជាងភពផែនដី។

ខ្យល់ជុំវិញភពអង្គារមិនមានផ្ទុកជាមួយអុកស៊ីហ្សែនច្រើនទេ។ ខ្យល់ភាគច្រើនជាឧស្ម័នហៅថា កាបូនឌីអុកស៊ីត។

តើ NASA បានរៀនអ្វីខ្លះអំពីភពអង្គារ?

NASA បានប្រើប្រាស់ទាំងយានអវកាសវិលជុំវិញ (យានអវកាសដែលហោះហើរជុំវិញភព) (spacecraft that fly around the planet) និងឡានយន្តនៅលើដី ដើម្បីស្វែងយល់បន្ថែមអំពីភពអង្គារ។ នៅឆ្នាំ 1965 យាន Mariner 4 គឺជាយានអវកាសដំបូងបង្អស់របស់ NASA ដែលបានមើលភពអង្គារយ៉ាងជិតស្និទ្ធ។ នៅឆ្នាំ 1976 យាន Viking 1 និង Viking 2 គឺជាយានអវកាសដំបូងរបស់ NASA ដែលចុះចតនៅលើភពអង្គារ។ ពួកគេបានថតរូប និងរុករកដី។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក យានអវកាសកាន់តែច្រើនបានហោះហើរជិត ឬចុះចតនៅលើភពអង្គារ។

យានរុករក Spirit and Opportunity របស់ NASA បានចុះចតនៅលើភពអង្គារក្នុងខែមករា ឆ្នាំ ២០០៤។ ពួកគេបានរកឃើញភស្តុតាងថា ទឹកធ្លាប់ហូរនៅលើភពអង្គារ។ ភាវៈរស់ត្រូវការទឹកដើម្បីរស់។ ដូច្នេះ សញ្ញាណាមួយនៃទឹកនៅលើភពអង្គារ មានន័យថាអាចមាន ឬអាចមានជីវិតនៅលើភពអង្គារក្នុងអតីតកាល ។

ថ្ងៃនេះ NASA រុករកភពព្រះអង្គារដោយរបៀបណា?

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យាន​អវកាស​របស់ NASA ចំនួន​បី​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​ជុំវិញ ឬ​គោចរ​ជុំវិញ​ភព​ព្រះអង្គារ។ យានអវកាសកំពុងប្រើប្រាស់ឧបករណ៍វិទ្យាសាស្ត្រដើម្បីវាស់ស្ទង់ភ្នំភ្លើង អន្លង់ រណ្ដៅ សីតុណ្ហភាព និងប្រភេទសារធាតុរ៉ែនៅលើភពអង្គារ។ ពួកគេក៏កំពុងថតរូប និងស្វែងរកទឹក។

រ៉ូបូត​ដែល​ធ្វើ​ចលនា​នៅលើភពហៅ​ថា រ៉ូវឺរ កំពុង​រុករក​ដី​របស់​ភព​ក្រហម។ យានរ៉ូវឺរមានឈ្មោះថា Curiosity។ រ៉ូវឺរធ្វើដំណើរជុំវិញការថតរូប និងមើលយ៉ាងជិតនូវដី និងថ្មរបស់ភព។ មនុស្សយន្តដែលស្នាក់នៅកន្លែងតែមួយត្រូវបានគេហៅថា Lander យាន InSight Lander កំពុងវាស់ស្ទង់ការរញ្ជួយដីនៅលើភពអង្គារ ដែលហៅថា រញ្ជួយដី។ NASA ប្រើប្រាស់រូបភាព និងព័ត៌មានពីយានអវកាស យានរុករក និងចុះចត ដើម្បីស្វែងយល់បន្ថែមអំពីភពអង្គារ។

NASA នឹង​រុករក​ភព​ព្រះអង្គារ​នៅ​ពេល​អនាគត​ដោយ​របៀប​ណា?

NASA ចង់បញ្ជូនមនុស្សទៅរុករកភពក្រហម។ ប៉ុន្តែជាដំបូង ទីភ្នាក់ងារអវកាសនឹងបញ្ជូនមនុស្សយន្តបន្ថែមទៀត។ ឧទ្ធម្ភាគចក្រ​ធុន​តូច​មួយ​គ្រឿង​របស់ Perseverance Rover។ ពួកគេបានចុះចតនៅលើភពអង្គារនៅថ្ងៃទី 18 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2021។ ការងារមួយក្នុងចំណោមការងាររបស់រ៉ូវឺរគឺដើម្បីប្រមូលថ្ម និងដី។ NASA គ្រោងនឹងនាំយកថ្ម និងដីមកផែនដីវិញ ក្នុងបេសកកម្មនាពេលខាងមុខ។ នេះ​ជា​លើក​ទី​មួយ​ហើយ​ដែល​បេសកកម្ម​នឹង​នាំ​យក​អ្វី​មក​ពី​ភព​អង្គារ។ ឧទ្ធម្ភាគចក្រ​ធុន​តូច​នេះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា Ingenuity ។ ឧទ្ធម្ភាគចក្រនឹងផ្តាច់ចេញពីរ៉ូវឺរ ហើយមើលថាតើវាអាចហោះហើរដោយខ្លួនឯងនៅលើភពព្រះអង្គារដែរឬទេ។ ប្រសិនបើវាដំណើរការ ណាសាអាចបង្កើតឧទ្ធម្ភាគចក្រផ្សេងទៀតដូចជាវា ដើម្បីជួយរុករកភពអង្គារ ឬភពផ្សេងទៀត។

NASA កំពុងសិក្សាប្រភេទផ្ទះថ្មី ដែលអវកាសយានិកអាចរស់នៅក្នុងលំហ។ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រកំពុងសិក្សាពីរបៀបដែលមនុស្សនៅក្នុងលំហអាចដាំរុក្ខជាតិជាអាហារ។ តាមរយៈការមើលអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះអវកាសយានិកនៅលើស្ថានីយ៍អវកាសអន្តរជាតិ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រកំពុងស្វែងរកថាតើការរស់នៅក្នុងអវកាសប៉ះពាល់ដល់មនុស្សយ៉ាងដូចម្តេច។ ការសិក្សា និងការពិសោធន៍ទាំងអស់នេះ កំពុងជួយ NASA ត្រៀមបញ្ជូនមនុស្សទៅភពព្រះអង្គារ។

ប្រភព : NASA រៀបរៀងដោយ: soysopheara

រូបភាពរបស់ភពផែនដី នៃដើមឆ្នាំ ២០២៣

ព្រះច័ន្ទដែលជាវត្ថុភ្លឺបំផុត និងធំជាងគេនៅលើមេឃពេលយប់របស់យើង ព្រះច័ន្ទធ្វើឱ្យផែនដីក្លាយជាភពដែលអាចរស់នៅបានល្អប្រសើរជាងមុន ដោយការសម្របសម្រួលការវិលជុំរបស់ភពផែនដីយើងនៅលើអ័ក្សរបស់វា ដែលនាំឱ្យអាកាសធាតុមានស្ថេរភាព។ វាក៏បណ្តាលឱ្យមានជំនោរផងដែរ ព្រះច័ន្ទទំនងជាត្រូវបានបង្កើតឡើងបន្ទាប់ពីរាងកាយនៃទំហំប៉ុនភពអង្គារបានបុកជាមួយផែនដី ។

ព្រះច័ន្ទរបស់ផែនដីគឺជាព្រះច័ន្ទធំជាងគេទី 5 ក្នុងចំណោមព្រះច័ន្ទ 200+ ដែលគោចរជុំវិញភពនៅក្នុប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរបស់យើង។ផ្កាយរណបធម្មជាតិតែមួយគត់របស់ផែនដីត្រូវបានគេហៅជាសាមញ្ញថា "ព្រះច័ន្ទ" ដោយសារតែមនុស្សមិនបានដឹងថាព្រះច័ន្ទផ្សេងទៀតមាន រហូតដល់ Galileo Galilei បានរកឃើញព្រះច័ន្ទចំនួន 4 ដែលគោចរជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍នៅឆ្នាំ 1610 ។

បច្ចុប្បន្ន NASA មានយានអវកាសរ៉ូបូតចំនួនបីដែលកំពុងរុករកព្រះច័ន្ទ – Lunar Reconnaissance Orbiter និងយានអវកាស ARTEMIS ភ្លោះ។

(កុំច្រឡំជាមួយកម្មវិធី Artemis ថ្មីរបស់ NASA ដើម្បីបញ្ជូនអវកាសយានិកត្រឡប់ទៅឋានព្រះច័ន្ទវិញនោះទេព្រោះវាជាកម្មពីរផ្សេងគ្នា)។

ព្រះច័ន្ទគឺជាផ្កាយរណបធម្មជាតិតែមួយគត់របស់ផែនដី។ វាធ្វើដំណើរជុំវិញផែនដីនៅចម្ងាយប្រហែល 239,000 ម៉ាយ (385,000 គីឡូម៉ែត្រ)។

ព្រះចន្ទបាន​ចាក់​សោ អាថ៌កំបាំងនៃផ្ទៃងងឹត (locked up)
ផែនដី និងព្រះច័ន្ទត្រូវបានបិទជាប់ជាមួយអាថ៌កំបាំង។ ការបង្វិលរបស់ភពមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នា យើងឃើញតែផ្នែកម្ខាងនៃព្រះច័ន្ទប៉ុណ្ណោះ។ មនុស្ស​មិន​បាន​ឃើញ​ផ្នែក​ឆ្ងាយ​របស់​ព្រះច័ន្ទ​ទេ រហូត​ដល់​យាន​អវកាស​សូវៀត​បាន​ហោះ​កាត់​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៥៩។

យើងអាចឈរនៅលើវាបានដូចលើភពផែនដីរបស់យើង

ព្រះច័ន្ទមានផ្ទៃថ្មដ៏រឹងមាំ ក្រហូង និងរណ្តៅពីផលប៉ះពាល់ដោយអាចម៍ផ្កាយ អាចម៍ផ្កាយ និងផ្កាយដុះកន្ទុយ។

នាំយកឈុតអវកាស (bring the spacesuit) មានន័យថាមនុស្សចាំបាច់ត្រូវមានឈុតអាវកាសសម្រាប់ការឈរជើងលើភពព្រះច័ន្ទបាន ព្រះច័ន្ទមានបរិយាកាសស្តើង និងតឹងណែន ហៅថា exosphere។ វាមិនអាចដកដង្ហើមបានទេ។

MONLESSគ្មានព្រះច័ន្ទ

ព្រះច័ន្ទមិនមានព្រះច័ន្ទទេ។ក្នុងន័យនេះព្រះច័ន្ទមិនមានភពរណបដូចភពផែនដីដែលមានព្រះចន្ទខ្លួនឯងជាភពរណបឡើយ។ ប៉ុន្តែព្រះចន្ទទៅវិញទេដែលជាភពរណបរបស់ភពផែនដី ។

អ្នកទស្សនាច្រើនជាគេ

យានអវកាសមនុស្សយន្តជាង 105 គ្រឿងត្រូវបានបាញ់បង្ហោះដើម្បីរុករកព្រះច័ន្ទ។ វាគឺជារូបកាយសេឡេស្ទាលតែមួយគត់ដែលហួសពីផែនដី - រហូតមកដល់ពេលនេះ - បានទស្សនានិងសិក្សាដោយផ្ទាល់ដោយមនុស្ស។ សេឡេស្ទាលមានន័យថា (ន.) វត្ថុធម្មជាតិដែលស្ថិតនៅក្រៅបរិយាកាសផែនដី ដូចជា ផ្កាយដុះកន្ទុយ ផ្កាយព្រះគ្រោះ ព្រះច័ន្ទ ភពផែនដី ព្រះអាទិត្យ ឬផ្កាយ។

សក្តានុពលសម្រាប់ជីវិត?

បរិយាកាសខ្សោយរបស់ព្រះច័ន្ទ និងកង្វះទឹករាវមិនអាចទ្រទ្រង់ជីវិត ដូចដែលយើងដឹងនោះទេ។

MOONWALKERS

អវកាសយានិកអាប៉ូឡូបាននាំយកថ្ម និងដីតាមច័ន្ទគតិសរុបចំនួន ៨៤២ ផោន (៣៨២ គីឡូក្រាម) មកផែនដីវិញ។ យើងនៅតែបន្តសិក្សាអំពីថ្មរបស់ព្រះច័ន្ទ។

ប្រភព:NASA កែសម្រួល: soysopheara

X-15 យានដែរហោះក្នុងល្បឿន 7300km/h

X-15 នៅតែជាយន្តហោះលឿនបំផុតដែលមិនធ្លាប់មាន យន្តហោះ X-15 របស់អាមេរិកខាងជើងបានទទួលតំណែងរបស់ខ្លួនកាលពី 40 ឆ្នាំមុន នៅថ្ងៃទី 3 ខែតុលា ឆ្នាំ 1967 ឧត្តមសេនីយ៍ទោ William "Pete" Knight របស់កងទ័ពអាកាសបានហោះហើរយន្តហោះដែលបំពាក់ដោយសមត្ថភាពនៃកម្លាំងគ្រាប់រ៉ុក្កែតដល់ ល្បឿន4,520 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង Mach 6.72 ។ វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងដើម្បីស្វែងយល់ពីរបៀបដែលរចនាសម្ព័ន្ធយន្តហោះ សម្ភារៈ និងផ្ទៃនៃទួលយានទាំងមូលបានដំណើរការក្នុងល្បឿនលឿនជាងសំឡេង និង រយៈកម្ពស់ខ្ពស់។ នៅក្នុងការហោះហើរស្រាវជ្រាវចំនួន 199 ដង យន្តហោះ X-15 បានផ្តល់ព័ត៌មានទាំងអស់នោះ និងព័ត៌មានជាច្រើនទៀត។ កម្មវិធីនេះត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាកម្មវិធីស្រាវជ្រាវការហោះហើរដ៏ជោគជ័យបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយវាបានជួយធ្វើឱ្យការហោះហើរអវកាសរបស់មនុស្សអាចធ្វើទៅបាន ។

ការហោះហើរយាន X-15 មានរយៈពេលខ្លី; ប្រតិបត្តិការនីមួយៗមានរយៈពេលប្រហែលដប់នាទី។ ដូច្នេះ​យនយន្តហោះអាច​ប្រើ​ឥន្ធនៈ​ទាំងអស់​របស់​វា​សម្រាប់​ការ​បង្កើន​ល្បឿន វា​ត្រូវ​បាន​ដឹក​ទៅ​ក្រោម​ស្លាប​របស់យន្តហោះ NASA B-52 ដល់រយៈកម្ពស់ 45,000 ហ្វីត មុនពេលដែល​វា​ត្រូវ​បាន​ទម្លាក់ចុះមក។ អ្នកបើកយន្តហោះសាកល្បងរបស់ NASA លោក Milt Thompson បានចងចាំបទពិសោធន៍នៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ At the Edge of Space៖ “[ការបាញ់បង្ហោះ] គឺជាការភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ទោះបីជាខ្ញុំបានឆ្លងកាត់វាប៉ុន្មានដងក៏ដោយ។ វាមានអារម្មណ៍ដូចជា X-15 ផ្ទុះចេញពីទំពក់របស់ NASA B-52 ចិង។

អ្នកបើកយន្តហោះមិនមានពេលវេលាច្រើនដើម្បីខ្ជះខ្ជាយជាដាច់ខាតបន្ទាប់ពីការបញ្ឆេះម៉ាសុីនទេ។ ចង់រឺសមិនចង់ គាត់ត្រូវតែបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនអោយទាន់ពេល ឬ ក៏បោះបង់ការហោះហើរ បើគាត់មិនបានធ្វើបានតាមការកំណត់ ហើយចុះចតនៅទីលានបាញ់បង្ហោះនោះតែម្តង ត្រង់ចំណុចនេះមានន័យថា បើហួសពេលគឺបញ្ចប់ការតេស្តតែម្តង ។ មូលហេតុនៃបញ្ហានោះគឺថាគាត់បាត់បង់កម្ពស់យ៉ាងលឿន (ប្រហែល 12,000 ហ្វីតក្នុងមួយនាទី) ខណៈពេលដែលកំពុងរង់ចាំម៉ាស៊ីនដំណើរការ ។

អ្នកបើកយន្តហោះនឹងមានបំណងសម្រាប់ការបំបែកកំណត់ត្រារយៈកម្ពស់មួយ ប៉ុន្តែកម្រនឹងអាចទស្សន៍ទាយបានច្បាស់ថាតើពួកគេនឹងឡើងដល់កម្រិតណានោះទេ។ X-15 បានកើនឡើងក្នុងល្បឿន 4,000 ហ្វីតក្នុងមួយវិនាទី ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកបើកយន្តហោះយឺតសូម្បីតែមួយវិនាទី (ឬឆាប់) ក្នុងការបិទម៉ាស៊ីន គាត់នឹងបាត់បង់រយៈកម្ពស់រឺសលើសដល់សញ្ញា នៃរយៈកម្ពស់ 4,000 ហ្វីត។

ផ្នែកដែលមានថាមពលនៃការហោះហើរ X-15 មានរយៈពេលប្រហែល 85 វិនាទី(ថេរវេលាដែរយានមានឥន្ធនៈ)។ បេសកកម្មនីមួយៗបានបញ្ចប់ដោយការចុះចតដោយមិនមានថាមពលនោះទេបន្ទាប់ពីយានដាំក្បាលចុះ (មានន័យថាក្រោយពេលយានអស់ថាមពលយន្តហោះត្រូវបានទម្លាក់រយៈកម្ពស់ដោយឥទ្ធិពលនៃទំនាញ)។ អ្នកបើកយន្តហោះបានហោះហើរក្នុងកម្រិតទាប ដែលជួយអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសគ្រប់គ្រងថាមពល អ្នកបើកបរយានអវកាសបានប្រើបច្ចេកទេសនេះក្នុងកម្មវិធី (space shuttle ) ក្រោយពីទទួលជោគជ័យលើការតេស្តសាកល្បងនេះ ។ មានតែអ្នកបើកយន្តហោះ X-15 ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលមិនបានធ្វើការសម្រាប់ការចុះចតដោយជោជ័យ ។ ឧត្តមសេនីយ៍ទោ Michael Adams នៃកងទ័ពអាកាសត្រូវបានស្លាប់នៅឆ្នាំ 1967 នៅពេលដែលយន្តហោះបានបែកខ្ញែកនៅក្នុងល្បឿនលឿនជាងសំឡេងភ្លាមៗ។ កម្មវិធីបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំបន្ទាប់។

រៀបរៀង: soy sopheara