https://www.facebook.com/354615741359421/

جامعه شناسی آموزش و پرورش ایران, Tehran (2026)

19/01/2015

«باید دانست از چیزهایی که به مردم در راه تحصیل دانش و آگاهی بر غایت و نهایت آن زیان رسانیده فزونی تالیفات و اختلاف اصطلاحات در تعالیم و تعدد شیوه‌های آن و سپس خواستن از متعلم و شاگرد جمع‌آوری آنها را تا آنگاه درجه تحصیل بر او مسلم گردد و در این هنگام دانشجو ناگزیر است کلیه یا بیشتر آنها را حفظ کند و در مراعات جمیع شیوه‌های آن بکوشد و حال آنکه اگر بخواهد کتبی را که در یک صنعت نوشته شده است به تنهایی مورد بحث و تحقیق قرار دهد عمر او وفا نمی‌کند و عاجز می‌ماند و ناچار در مرتبه‌ای فروتر از درجه تحصیل قرار می‌گیرد.»
ابن خلدون، عبدالرحمان (1382) مقدمه ابن خلدون جلد دوم، ترجمه محمد پروین گنابادی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی

16/12/2014

سومین همایش ملی پژوهش اجتماعی و فرهنگی در جامعۀ ایران

پنل نگاهی تازه به تحقیقات آموزش و پرورش

مدیر پنل: دکتر محمد رضایی

اعضای پنل: دکتر نوراله پاشا، خانم سپیده اکبر پوران، خانم فاطمه تشویق، خانم زهرا حیدری، آقای محمود محمدی
----------------------
چهارشنبه ۲۶ آذر ساعت ۱۰:۳۰ تا ۱۲:۳۰
مجموعه ایوان شمس، بزرگراه جالل آل احمد، ابتدای کردستان (سالن آسمان)

02/12/2014

واکنش به دریافت پول از اولیا در مدارس دولتی طرح بسته حمایتی

رئیس سازمان مدارس غیردولتی آموزش و پرورش، گفت: هیچ گونه وجهی از اولیای دانش‌آموزان مدارس دولتی مشمول طرح بسته حمایتی اخذ نخواهد شد .

به گزارش خبرگزاری مهر، مرضیه گرد در پاسخ به برخی شایعات در خصوص اخذ شهریه در مدارس دولتی مشمول طرح بسته حمایتی اظهارکرد: به منظور حُسن اجرای طرح در مدارس دولتی مشمول طرح بسته حمایتی و دستیابی به اهداف کمی و کیفی مورد انتظار آموزش و پرورش، تیم‌های نظارت و ارزیابی در حیطه های اجرایی، آموزشی و پرورشی مدارس مذکور به صورت مستمر در حال پایش عملکرد معلمان، مدیران ومؤسسان توسط ادارات مناطق و ادارات کل آموزش و پرورش استان های مجری طرح هستند.

وی در خصوص برخی گمانه زنی‌ها برای دریافت شهریه از اولیای مدارس مشمول طرح تأکید کرد: هیچ گونه وجهی از اولیای دانش‌آموزان مدارس دولتی مشمول طرح بسته حمایتی اخذ نخواهد شد و تأکید شده این مدارس حق گرفتن هیچ گونه مبلغی از دانش‌آموزان را ندارند.

گرد خاطر نشان کرد: باعنایت به تداوم نظارت‌های مستمر سازمان مدارس غیردولتی، توسعه مشارکت‌های مردمی تا تحقق عدالت آموزشی و اهداف طرح در این زمینه با خاطیان برخورد خواهد شد

وی به اولیای دانش‌آموزان اینگونه مدارس توصیه کرد: با مشاهده هرگونه تخلف بویژه مطالبه وجه در این مدارس، مراتب را از طریق سامانه پیامکی به شماره 3000330021 به ترتیب نام استان/شهر/ منطقه/ مدرسه و عنوان تخلف به این سازمان اطلاع دهند تا اقدامات قانونی در خصوص آن صورت گیرد.

منبع:
http://bit.ly/1pEXU8M

01/12/2014

گزارشی تکان‌دهنده از برخی نوجوانان تهرانی

بچه‌خلاف‌های این روزهای دبیرستان‌های تهران با گذشته فرق دارند. آن وقت‌ها که دختر و پسرهای دبیرستانی بزرگ‌ترین خلافشان دیر آمدن به مدرسه بود و ‌نهایتا فرار از روی دیوارها برای دور دور کردن خیابان‌های اطراف. بچه‌خلاف‌های دبیرستانی اما اگرچه تعدادشان زیاد هم نباشد ولی با همین چند‌سال پیش هم فرق دارند.

به گزارش ایسنا، «شهروند» با این مقدمه نوشت: حمیدرضا حاجی‌بابایی، وزیر آموزش و پرورش دولت دهم وقتی خبرنگار‌ها دورش را گرفتند و از او درباره تعداد دانش‌آموزان معتاد پرسیدند، گفت «دانش‌آموز معتاد؟ نداریم» و بعد صورتش را به ضبط صوت‌های آنها نزدیک‌تر کرد و گفت: «نداریم. دانش‌آموزی که معتاد باشد که دیگر دانش‌آموز نیست.»

بعد‌ها که دولت عوض شد، حرف آقای وزیر جدید هم‌ همان بود: «دانش‌آموز معتاد نداریم. اگر هم کسی معتاد باشد، در خانه معتاد شده و بعد دانش‌آموز شده.» و حرف آقای معاون جدید سلامت وزیر هم‌ همان بود، وقتی در گفت‌وگویی گفت: «من نمی‌گویم که در مدرسه معتاد نیست، می‌گویم دانش‌آموزی که معتاد است، معتاد بوده و آمده به مدرسه. بیشتر دانش‌آموزانی که مواد مصرف می‌کنند، از بیرون مدرسه دچار این آسیب شده‌اند.»

اما پسرانی که زیر نگاه بچه‌درس‌خوان‌های کلاسشان، الکل مصرف می‌کنند و در خیابان مست می‌کنند و دخترانی که بعد از کلاس حرفه و فن، وقتی دامن‌هایشان را دوختند، در دورهمی‌هایشان مواد می‌زنند، نه به حرف‌های آقای وزیر قدیم کاری دارند، نه اخبار سخنرانی‌های وزیر جدید و معاونانش را دنبال می‌کنند؛ آنها کار خودشان را می‌کنند، راه خودشان را می‌روند.

«امیرحسین» و «مهدی» از وقتی اول راهنمایی بودند، کاری به این حرف‌ها نداشتند. آنها وقتی دست‌هایشان بوی سیگار را شناخت که نه خانواده‌هایشان فکرش را می‌کردند، نه معلم‌ها و مدیر و معاونانشان. حالا هم که روی چمن‌های پارک کوچکی، پایین‌تر از فلکه دوم صادقیه، پشت یک بوته دراز کشیده‌اند و با نگاه به آسمان سیگار پشت سیگار روشن می‌کنند، کسی از دور و بری‌هایشان نمی‌داند که در بساط روزانه آنها، غیراز کیف و کتاب و برگه‌های امتحانی، هم سیگار هست، هم «گُل»، هم الکل!

«امیرحسین» تازه پشت لبش سبز شده؛ کت فرم مدرسه‌اش را تا کرده و گذاشته داخل کیفش، آن را پرت کرده گوشه‌ای و سیگار می‌کشد. او سوم دبیرستان و مدرسه‌اش در منطقه پونک تهران است. هتلداری می‌خواند و با آن صدای تازه بم‌شده‌اش می‌گوید ٦ سال است که سیگار می‌کشد: «اولین ‌بار توی پارک چیتگر و با دوستام سیگار کشیدم. الان هم خیلی‌ها سیگار می‌کشند اما نمی‌گن که می‌کشن.»

او و «مهدی» در هنرستانی در جنت‌آباد درس می‌خوانند و می‌گویند در مدرسه‌شان تعدادی از دانش‌آموزان مواد مصرف می‌کنند. اولش می‌گویند فقط سیگار می‌کشند ولی بعد کم‌کم شروع می‌کنند به فهرست کردن موادمخدری که در سال‌های گذشته مصرف کرده‌اند. آنها خودشان را معتاد نمی‌دانند ولی قیافه‌هایشان و حرف‌هایشان و دندان‌های زرد و لب‌های سیاهشان چیز دیگری می‌گوید.

«امیرحسین» و «مهدی» هم حشیش می‌کشند، هم بنگ، هم ترامادول بالا می‌اندازند. همه فوت و فن مصرف مواد را هم بلدند: «ممکنه اولش فازش خوب نباشه ولی برای بار دوم به بعد فاز خوبی داره.»

«مهدی» هنوز مانده تا تجربه‌اش به «امیرحسین» برسد، صدایش هم هنوز مثل «امیرحسین» دورگه نشده است. می‌خندد و می‌گوید این «ناکِس» منو معتاد کرد: «امیرحسین اولین ‌بار سیگار رو داد دستم. حالا هر چی دم دستم باشه می‌کشم؛ معمولا هم بیرون مدرسه. نمی‌شه داخل مدرسه کشید، می‌گیرنمون. چند روز پیش هم جاساز یکی از بچه‌ها رو پیدا کردن و کارش به اخراج کشید. مواد و سیگار توی باغچه قایم کرده بود. من بیشتر پنیر می‌کشم یا همون حشیش، چون فکر آدمو باز می‌کنه. وقتایی که پول نداشته باشم، ترامادول می‌خورم! چون ارزون‌تره. قبل مدرسه یه دونه میندازم بالا و میرم مدرسه. خب بعضی از بچه‌ها مواد می‌کشن، چون می‌خوان بگن که بزرگ شدن!»

مصرف مواد و الکل در بین بعضی دانش‌آموزان در سال‌های گذشته وارد فاز جدیدی شده است. خودشان می‌گویند از وقتی گوش دادن موزیک رپ و رپ‌نویسی بین آنها راه افتاده، مصرف انواع مواد هم بیشتر شده. مهدی می‌گوید او و دوست‌هایش برای اینکه بتوانند بهتر متن و آهنگ رپ بنویسند، «پنیر» می‌زنند.

قیمت انواع مواد مخدر کف دست دانش‌آموزان

بعضی از دانش‌آموزان تهرانی، آنهایی که خلافشان سنگین است، اگر درس و مشق را نمی‌شناسند، مواد را خوب می‌شناسند. آنها ساقی‌های شِناس خودشان را دارند و اگر هم روزی آنها را پیدا نکنند، در پارک‌های تهران هستند ساقی‌هایی که همه‌جور مواد با هر قیمتی در بساطشان پیدا می‌شود.

«نیما»، دانش‌آموز دوم دبیرستان که در محله بهارستان، در منطقه ۱۲ تهران درس می‌خواند، قیمت انواع مواد مخدر را می‌داند: «ماریجوانا گرمی ۱۵‌ هزار تومنه. گل همون علفه و هر بسته ۳۰ هزار تومنه، رولی هفت‌هزار تومنه. چند روز پیش رفیقم یه کیلو گل خرید یه‌ میلیون تومن. ساقی هم همه‌جا هست. توی همین پارک هم من دارم با شما صحبت می‌کنم، هست. من خودم هم می‌تونم ساقی باشم. توی مدرسه هم ساقی زیاد داریم، حتی خیلی از بچه‌های مدرسه میان و بهم می‌گن جنس داریم، پخش می‌کنی؟ ولی می‌گم نه. یکی دیگه از موادی که خیلی می‌بینم بچه‌ها مصرف می‌کنن، کِتامینه. من تا حالا مصرف نکردم؛ کتامین یه داروئه که از داروخونه می‌خرن.»

«امیرحسین» شهرری زندگی می‌کند و «مهدی» یافت‌آباد. آنها درباره قیمت‌های مواد مخدر در محله‌شان می‌گویند: «یک ورق قرص اسید رو ۱۲۰‌ هزار تومان می‌خریم، قرص کاملش آدم رو می‌کشه. باید گل‌باز باشی تا بتونی اسید استفاده کنی وگرنه می‌میری. پولدارا بیشتر کُک می‌زنن. البته ما پولدار نیستیم خانوم، بیشتر تِرا می‌زنیم؛ ترامادول ورقی ۱۵۰۰ تومنه. البته ترامادول آمریکایی ورقی ۳‌ هزار تومنه. گل که می‌زنی، چشما رو قرمز می‌کنه، نفازولین می‌گیریم، دونه‌ای ۸۰۰، می‌ریزیم توی چشما تا قرمزی‌شو بگیره.»

آنهایی که مواد مصرف نمی‌کنند اما الکل چرا

مصرف الکل بین بعضی دانش‌آموزان دبیرستانی هم حکایت خودش را دارد. «محمدامین» در جنوب تهران و در مدرسه‌ای در خیابان اتابک درس می‌خواند. او می‌گوید خودش تا به حال مواد مصرف نکرده و آشنایی‌اش درباره مواد مخدر و الکل بیشتر از آنکه در مدرسه به وجود آمده باشد از طریق آهنگ‌های رپ بوده است: «تو محله ما بیشتر از اینکه بچه‌ها مواد بکشن، عرق می‌خورن. بعضیا از قیافه‌هاشون پیداست و شکمشون بزرگ می‌شه. بچه‌ها عرق میارن و می‌خورن. عرق‌خوری بین بچه‌ها خیلی معمول‌تر از مواده.»

اما «علی» که در مدرسه‌ای در شرق تهران درس می‌خواند، دو‌ سال است که الکل مصرف می‌کند. او می‌گوید بین دانش‌آموزان بعضی مدرسه‌ها، مصرف الکل خلاف نیست و به موضوعی عادی تبدیل شده: «توی مدرسه ما مصرف الکل زیاده. من دو ساله که مشروب می‌خورم. حتی شده که بعضی وقت‌ها بچه‌ها با خودشون مشروب بیارن سر کلاس. البته همه مصرف نمی‌کنن و از هر کلاس، بعضی از بچه‌ها می‌خورن. دوستام تا حالا چند بار ریختن توی قمقمه و آوردن و با هم خوردیم. اتفاقا یه روز معلم صدام کرد ولی نفهمید.»

الکل اما فقط بین بعضی پسران دانش‌آموز طرفدار ندارد. «سارا»، دانش‌آموز دوم دبیرستانی در محدوده پارک ساعی است. او می‌گوید او و همکلاسی‌هایش در مهمانی‌ها عادت دارند که موزیک رپ و راک گوش کنند، الکل مصرف کنند و «گل» بزنند. او ٣ ماه است که «گل» مصرف می‌کند و درباره ترکیب آن چیز چندانی نمی‌داند. نمی‌داند گل‌ همان ماریجواناست که اضطراب، حملات همراه با وحشت‌زدگی، ضربان قلب بالا، فراموشکاری، سندروم بی‌انگیزگی و اشتهای سیری‌ناپذیر و توهم شدید از تاثیرهای مصرف آن است.

اما «علی» که دیگر قرص اسید یکی از موارد مصرف هرروزه‌اش شده، همه چیز را درباره آن می‌داند. او می‌داند «اسید» دارویی است از قارچی انگلیسی به نام ارگوت که روی گیاه چاودار زندگی می‌کند و باعث باز شدن مردمک چشم‌ها، بالا رفتن دمای بدن و ضربان قلب و فشار خون، عرق کردن، لرز، رعشه، سرگیجه، گرگرفتگی، تاری دید، تهوع، بی‌خوابی، بی‌اشتهایی، توهم، ناهنجاری‌های تنفسی و حتی کما می‌شود. علی حالا ۲۶ روز است که به قول خودش در مرحله ریکاوری است. ۴۰ روز مواد مصرف نمی‌کنند و بعد دوباره به سراغ مواد می‌روند.

اینها نمونه‌هایی از توهم‌های او و «امیرحسین» و «مهدی» است، وقتی گل می‌زنند و حشیش می‌کشند: «یه بار مصرف کردم و رفتم سر کلاس زبان. اگر همیشه از ۱۰۰ می‌شدم ۶۵، اون بار شدم ۸۵. جوابا برام زردرنگ می‌شد. انگار‌ های‌لایتش کردی»، «یه بار با هم توی جنگل بودیم و گل زده بودیم. یکی با شات‌گان طرفم می‌اومد. غول دنبالم کرده بود. ما می‌دویدیم. اون شب واقعا ترسناک بود، حس می‌کردم توی برزخ گیر کردم. فکر می‌کردم مرده‌م و الان روحم»، «رفته بودیم اکباتان، یکی از بچه‌ها گل زده بود، کلید کرده بود روی چراغ برق. بعدش به من می‌گفت توی صورتت «نِمو» رو می‌بینم همان شخصیت کارتونیه رو»، «اسید بستگی به فازش داره. مثلا دنیا رو رنگین‌کمون می‌بینی. بعضیا فاز دعوا می‌گیرن، جنگ می‌بینن. مثلا کبریت‌ رو روشن می‌کنن، توی شعله‌ش جنگ‌ رو می‌بینن.»

آموزش مستقیم؛ امکانی که وجود ندارد

«علی» و «امیرحسین» و «مهدی» می‌گویند تا به حال معلمان مدرسه‌شان درباره انواع و سوءمصرف مواد مخدر و مشروب به آنها آموزشی نداده‌اند و فقط چندبار مچشان را موقع سیگار کشیدن گرفته‌اند. «امیرحسین» می‌گوید: «بعضی از معلمامون درباره سیگار حرف می‌زنن ولی درباره گل و حشیش و الکل نه. تا حالا کسی برای اعتیاد از ما تست نگرفته و هیچ جزوه آموزشی و ... هم بهمون ندادن.»

مسئولان آموزش و پرورش اما هنوز سر حرفشان هستند. آنها می‌گویند امکان آموزش مستقیم در این‌باره به دانش‌آموزان وجود ندارد و حتی‌ گاه بین آنها و مسئولان ستاد مبارزه با موادمخدر درباره روش‌های شیوع‌شناسی اعتیاد در بین دانش‌آموزان اختلاف به وجود می‌آید. همین چند وقت پیش بود که مهرزاد حمیدی، معاون سلامت و تربیت بدنی وزیر آموزش و پرورش گفت که امکان آوردن این مسائل و آموزش روش‌های انتقال ایدز در کتاب‌ها وجود ندارد و حالا علی زرافشان، معاون آموزش متوسطه وزیر هم می‌گوید معاونت تحت مدیریت او برنامه خاصی دراین‌باره ندارد و به‌طور مستقیم کاری دراین‌باره انجام نمی‌دهد: «ما معتقدیم که آموزش و پرورش باید در جهات فرهنگ‌سازی و پیشگیری اقدام کند. ما مطالعه‌ای را هم با همکاری ستاد مبارزه با مواد مخدر انجام دادیم و یک برنامه درسی ۱۲ساله دیدیم که چطور به تدریج مباحث مربوط به مواد مخدر در کتاب‌ها گنجانده شود. این تحقیق پارسال تمام‌شده و الان در اختیار سازمان پژوهش که مسئول تالیف کتب درسی است، قرار گرفته و این سازمان باید این موضوع را پیگیری کند.»

او می‌گوید: «مشکل اینجاست که در سطوح بالای اعتیاد، کار تخصصی در آموزش و پرورش نیست؛ ما نه مشاوران ویژه این موضوع را داریم و نه کلینیک‌های مخصوص دانش‌آموزان. این کار ستاد مبارزه با مواد مخدر است که باید به کمک ما بیاید.»

انکار کردیم؛ نوجوانان معتاد زیاد شدند

چندسال پیش بود که راه‌اندازی مراکز ترک اعتیاد ویژه نوجوانان خبرساز شد. خبر را مسئولان ستاد مبارزه با مواد مخدر اعلام کردند و باز هم مسئولان آموزش و پرورش گفتند کسانی که به این مراکز می‌روند که در خانواده معتاد شده‌اند و نمی‌توان به آنها نام «دانش‌آموزان معتاد» را داد.

حالا عباس دیلمی‌زاده مدیرعامل جمعیت تولدی دوباره و پژوهشگر حوزه اعتیاد می‌گوید هرچند در سال‌های گذشته و با راه‌اندازی مراکز ترک اعتیاد نوجوانان، تعداد کسانی که در این سن برای ترک اعتیادشان به این مراکز مراجعه کردند کم بود اما کم‌کم این تعداد در حال افزایش است: «براساس تحقیقات ما، فاصله بین اولین بار مصرف موادمخدر و کارتن‌خواب‌شدن، سریع شده است و این نشان می‌دهد که معتادان دارند سریع به آخر خط می‌رسند. از طرف دیگر دسترسی به مواد مخدر و الکل بین نوجوانان تأثیر زیادی در مصرف مواد مخدر بین آنها گذاشته است. در کشورهای اروپایی که الکل آزاد است، قوانین و موانعی برای دسترسی نوجوانان زیر ١٨‌ سال وجود دارد و همین هم یک عامل کنترل‌کننده است و نشان می‌دهد که دسترسی به هر نوع ماده مخدری می‌تواند برای مصرف برای اولین بار تاثیرگذار باشد.»

او دلیل اصلی بیشتر شدن مصرف مواد مخدر و الکل میان دانش‌آموزان را «انکار» می‌داند: «موقعی که ما به‌طور کل مصرف موادمخدر بین نوجوانان را در دهه گذشته انکار می‌کردیم، به معنی آن بود که دانش‌آموز معتاد و الکلی نداریم و نباید برنامه‌ای برای آن داشته باشیم. به همین دلیل هم ما در سال‌های گذشته اصلا برنامه‌ای برای اولین مصرف نوجوانان و جوانان زیر ١٨‌ سال نداشتیم. از طرف دیگر مکانیسم انکار در خود نوجوانان هم مهم است. وقتی به آنها گفته می‌شود مصرف موادمخدر شما را تبدیل به یک کارتن‌خواب می‌کند و نمایشی از آخر خط به او می‌دهیم، او خودش را مقایسه می‌کند و می‌گوید که من قوی‌ترم و پولدارم و می‌توانم درست استفاده کنم. آنها گمان می‌کنند که متفاوت هستند و می‌توانند مصرف موادمخدر و الکل را تحت سیطره خودشان داشته باشند. این مکانیسم در مورد خانواده هم وجود دارد یعنی چون خانواده خودش را خوب می‌داند، گمان می‌کند که دچار این مشکل نمی‌شود. چون او را می‌ترسانیم و او خودش را مقایسه می‌کند.»

این پژوهشگر حوزه اعتیاد ادامه می‌دهد: «ما باید در سیستم برنامه‌ریزی آموزشی و پیمایش‌های پیش‌گیرانه به‌ویژه در سنین نوجوانی تجدیدنظر کرده و تنها روی آموزش‌های کتب تأکید نکنیم بلکه روی مهارت‌های اجتماعی آنها تمرکز کنیم. مثلا در دوران قبل از انقلاب برنامه‌های آموزشی را تحت عنوان‌ها و اردوهای مختلفی در صلیب‌ سرخ داشتیم که مهارت‌های زیادی را به افراد می‌آموختند. ما نیاز داریم مدل بومی‌شده و ایرانی خودمان را برای به وجود آوردن گروه‌های همتا و خودیار مثبت برای نوجوانانمان تولید کنیم و از این طریق مهارت‌هایی را در طول ٤‌ سال دبیرستان و در قالب اردوها و برنامه‌های جمعی و عملی به آنها آموزش دهیم.»

ستاد مبارزه با مواد مخدر یک سالی می‌شود که با دادن آمارهای مختلف از دانش‌آموزان معتاد از وزارت آموزش و پرورش می‌خواهد که برنامه جدی‌تری را برای این موضوع در نظر بگیرد.

ستاد مبارزه با مواد مخدر: اخراج نکنید، ارجاع دهید

«۶۰‌ درصد دانشجویان معتاد از دوران دانش‌آموزی مبتلا شده‌اند»، «براساس شیوع‌شناسی انجام‌شده در‌ سال ۹۰ حدود ١/١ درصد دانش‌آموزان قرص اکستازی را مصرف کرده و 0/4 درصد دانش‌آموزان که بیشتر آنها ۱۶ تا ۱۷‌ سال سن داشته‌اند برای یک‌ بار محرک شیشه را مصرف کرده‌اند و بیشتر هم در شب امتحان»، «بر اساس گزارش ستاد مبارزه با مواد مخدر، در‌ سال ۸۶ میزان مصرف موادمخدر صنعتی ٣ ‌درصد بوده و اکنون به ۲۶‌ درصد افزایش یافته است» و ... . اینها همه آمارهایی است که در یک‌ سال گذشته اعلام شد و همه از زبان علیرضا جزینی قائم‌مقام ستاد مبارزه با مواد مخدر؛ آمارهایی که ‌گاه مسئولان آموزش و پرورش را به تعجب و حتی انکار وا می‌دارد.

زرافشان، معاون امور متوسطه وزیر آموزش و پرورش در این‌باره می‌گوید: «اگر بعضی اوقات مسئولان آموزش و پرورش اعتیاد دانش‌آموزان به موادمخدر را انکار می‌کنند، به این دلیل است که رقمی که اعلام می‌شود، زیاد است. اما به هرحال بالاخره این پدیده در جامعه ما هست و قابل انکار هم نیست که بخشی از دانش‌آموزان کشور از این مواد استفاده می‌کنند. مشکل اینجاست که تفکیک‌ درصدی داده نمی‌شود که چه ‌درصد سیگار می‌کشند و چه ‌درصد بقیه مواد مخدر. چون در فرهنگ جامعه ما معمولا سیگار به‌عنوان ماده مخدر شناخته نمی‌شود. وقتی از مصرف مواد مخدر صحبت می‌شود، بلافاصله ذهن به سمت موادمخدر غیر از سیگار می‌رود. به همین دلیل است که این رقم‌ها تکذیب می‌شود ولی همین که ما دفتری داریم تحت عنوان دفتر آسیب‌ها، به این معنی است که ما این آسیب را پذیرفته‌ایم و باید برایش کار کنیم.»

در یک‌ سال گذشته و با تغییر سیاست‌های ستاد مبارزه با مواد مخدر درباره دانش‌آموزان مصرف‌کننده مواد مخدر، مسئولان این ستاد به‌طور مرتب می‌گویند که آموزش و پرورش حق اخراج دانش‌آموزان را ندارد و باید آنها را به مراکز ترک اعتیاد ارجاع دهد. معاون امور متوسطه وزیر آموزش و پرورش اما می‌گوید: «براساس آیین‌نامه انضباطی مدارس، اولین قدم برخورد با دانش‌آموز متخلف، اخراج نیست ولی گاهی اوقات وجود یک دانش‌آموز در یک محیط آموزشی، باعث ایجاد بدرفتاری در جامعه است. به همین دلیل است که جا‌به‌جایی دانش‌آموزان از مدرسه‌ای به مدرسه دیگر اتفاق می‌افتد. وقتی ببینیم یک دانش‌آموز معتاد حلقه‌ای از دانش‌آموزان را گمراه می‌کند، جا‌به‌جایی او موثر است. در پرونده این دانش‌آموزان درج می‌شود که به چه دلیل از مدرسه قبلی بیرون آمده‌اند و در مدرسه جدید از ابتدا از او مراقبت می‌شود تا نتواند حلقه‌ای را که در مدرسه قبلی داشته‌اند در مدرسه جدید ایجاد کند.»

بچه‌خلاف‌های این روزهای مدارس تهران، امروز حتی با دانش‌آموزان «سیگاری» دیروز فرق دارند. آنها شب امتحانشان را با سیگار که نه، با انواع و اقسام مخدرها سر می‌کنند تا نمره بالاتری بیاورند و ساعت‌های بعد از امتحان را با مستی در خیابان‌ها می‌گذرانند. «حافظه‌مون کوتاه میشه ولی خب، به زحمت نکشیدنش می‌ارزه».

«علی» و «امیرحسین» و «سارا» و «مهدی» از کارهایشان پشیمان نیستند: «زندگی امروز، این چیزها رو می‌طلبه.»

منبع:
http://bit.ly/1rLSGDY

23/11/2014

سلسله جلسات بررسی پایان نامه های برتر علوم اجتماعی

پایان نامه خانم زهرا حیدری با عنوان «شکل گیری آموزش و پرورش تحول خواه در ایران» به بررسی شیوه جدید آموزشِ مدرسه ای در «خانه یادگیری رها» پرداخته است.

خانه یادگیری رها، مدرسه ای است که چندان از برنامه های رسمی آموزشی تبعیت نمی کند و بیشتر بر خلاقیت دانش آموزان تاکید دارد.

در این برنامه بعد از ارائه خانم حیدری، از سخنرانی دکتر عباس کاظمی و محمود محمدی بهره خواهیم برد.

زمان: روز سه شنبه ۴ آذر ساعت ۱۶-۱۸
مکان: بزرگراه جلال آل احمد، بعد از پل گیشا، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، سالن شهید مطهری

برگزار کنندگان: کمیته دانشجویی انجمن جامعه شناسی آموزش و پرورش ایران و
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

08/11/2014

با 3 میلیون تومان دیپلم بگیرید!

آگهی‌های تبلیغاتی رنگارنگ «یک ساله دیپلم بگیرید»، «اخذ دیپلم رسمی»، «با ما دیپلم‌دار شوید» و ... در هر گوشه شهر به چشم می‌خورد؛ تبلیغاتی که ادعا دارد شما را در مدتی کمتر از یک سال به مدرک مورد نظرتان می‌رساند. این آگهی‌ها که قرار است کمک کند تا یک‌ساله راه 3 ساله را طی کنید چندان هم بی‌پشتوانه وزارت آموزش و پرورش نیست.

در مورد چند و چون این مراکز و مدرک صادره آنها با چند موسسه که در اینترنت آگهی داده بودند تماس گرفتیم تا نحوه عملکرد آنها را جویا شویم.

مسئول یکی از این موسسات در مورد این دوره‌ها گفت: با گذراندن 53.5 واحد دروس عمومی و 42 واحد دروس تخصصی، «کامپیوتر» یا «مدیریت خانواده»، در مدت یک‌ سال موفق به کسب دیپلم می‌شوید.

وی درباره چگونگی صدور مدرک دیپلم، گفت: برای دریافت مدرک دیپلم، هر فرد باید مدت یک سال پایه اول و دوم را در مدارسی که این موسسات معرفی می‌کنند، بگذراند.

به گفته او هزینه این دوره‌ها برای هر فرد 3 میلیون تومان است و داوطلبان در پایان هر ترم، سوالات را دریافت خواهند کرد.

مسئول آموزشگاه اضافه کرد: هر فرد در پایه سوم نیز 42 واحد را در دو رشته کامپیوتر و مدیریت خانواده - به دلخواه داوطلب - باید بگذراند که حتی اگر در کلاس‌های برگزارشده هم حضور نداشته باشد، مدرک دیپلم را در پایان دریافت خواهد کرد!

او درباره اعتبار این مدارک با قاطعیت پاسخ داد: این مدارک کاملا مورد تایید آموزش و پرورش است و این دوره‌ها تحت نظارت خود وزارت آموزش و پرورش برگزار می‌شود.

جالب است بدانید که کار این موسسات تنها به صدور سیکل و دیپلم ختم نمی‌شود بلکه با پرداخت یک میلیون و 500 هزار تومان، مدرک پیش‌دانشگاهی نیز به شما تحویل می‌دهند.

در مقابل، موسسات دیگری هستند که تحت نظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تنها به برگزاری مهارت‌های تخصصی کار و دانش بسنده کرده و کار صدور مدرک دیپلم را به مدارس واگذار می‌کنند.

کار این موسسات به این طریق است که داوطلبانی که سیکل و یا دیپلم‌ردی هستند، می‌توانند 42 واحد تخصصی را تحت نظر این موسسات و 54 واحد عمومی را در مدارس مربوطه بگذرانند و با پرداخت یک و نیم میلیون تومان بابت دروس تخصصی و دروس عمومی و به ازای هر واحد 17 هزار تومان در مدت یک سال و شش ماه موفق به اخذ دیپلم کار و دانش شوند.

منبع:
http://bit.ly/1GBsqWu

10/09/2014

** ویژگی های کیف و کفش مناسب برای دانش آموزان **

رعایت آرگونومی وسایل مورد استفاده، از مهم ترین مسائل دانش آموزان در مدرسه است که البته کمتر مورد توجه قرار می گیرد. ایستا طی مصاحبه ای به مسئله آرگونونی کیف و کفش دانش آموزان پرداخته است:

دکتر ضیایی، متخصص آرگونومی، در مورد کفش مناسب برای دانش آموزان می گوید:
از آنجا که پای دانش‌آموزان ساعات طولانی در کفش است، کفش نامناسب آسیب‌های فراوانی برای قوزک پا، زانو و کمر ایجاد می‌کند. همچنین پاشنه مناسب برای کفش حدود سه سانتیمتر است. کفش بدون پاشنه برای فرد مشکل ایجاد می‌کند و کفش پاشنه بلند نیز موجب انحنای ستون فقرات خواهد شد. همچنین کفش باید از قسمت جلو نیم سانتی‌متر فضای آزاد داشته باشد.

ضیایی در خصوص وزن کفش مناسب نیز گفت: برخی از کفش‌ها به ظاهر راحت هستند، اما وزن مناسبی ندارند و کفش سنگین برای کودکان آسیب‌زا است. اگر قرار است دانش‌آموزان در مدرسه کفش رسمی بپوشند، بهتر است رویه کفش از جنس چرم باشد تا مشکلی را برای پا ایجاد نکند.

این متخصص ارگونومی در خصوص ویژگی‌های کیف مناسب برای دانش آموزان نیز اظهار کرد: بهتر است کیف از نوع کوله‌پشتی دوبنده باشد که توزیع وزن مناسبی روی شانه‌ها ایجاد کند. کیف‌های تک بندی و دستی می‌توانند باعث خمیدگی شانه کودکان شوند؛ چراکه ستون فقرات در کودکان هنوز کامل شکل نگرفته است.

وی با تاکید بر وزن مناسب کیف نیز خاطر نشان کرد: لازم است وسایل غیرضروری درون کیف دانش آموزان قرار داده نشود و وزن کیف تا حدود پنج کیلوگرم باشد، در غیراینصورت فشار اضافی روی ستون فقرات ایجاد خواهد کرد. جنس کوله پشتی نیز بهتر است از برزنت باشد؛ چراکه کوله‌های پلاستیکی تهویه مناسبی ندارند.

ضیایی مناسب بودن اندازه کوله پشتی بر اساس قد دانش آموز را نیز مهم برشمرد و تصریح کرد: گاهی دیده می‌شود کوله‌های بزرگ برای دانش آموزان خریداری می‌شود که این کوله‌ها به درستی در ناحیه کمر قرار نمی‌گیرند و کشیدگی ستون فقرات به سمت پشت را در پی خواهند داشت.

04/08/2014

یادداشت Hamidreza Namazi در هفته نامه زندگی مثبت در مورد کنکور

گره کور کنکور؟

سرنوشت ما ايراني ها چند دهه است كه در دستان كنكور مي چرخد. خانواده ها از هنگام ورود فرزندانشان به دبيرستان همه ي هم و غم شان اين است كه در اين رقابت سربلند شوند. گاهي وقت ها هم انگار اين خانواده ها هستند كه كنكور مي دهند و از اين رو ماجراي رتبه ي بچه ها مثل ساير مزيت هاي خانوادگي عاملي براي چشم و هم چشمي مي شود.آنچه در اين ميان غفلت مي شود اضطراب و لرز مدامي ست كه بر جان فرزند هفده هجده ساله ي ما مي افتد. يكي از غريب ترين سرنوشت هايي كه مي تواند براي كسي رقم بخورد از مجراي همين كنكور است. كافي ست حتي در يك تست بين "ب" و "ج" شك كني و جواب درست "ب" باشد آن وقت ممكن است در صورت پاسخ صحيح، شهر محل تحصيل و رشته ي تحصيلي و حتي بعدها انتخاب شغل و همسرت نيز تحت الشعاع قرار گيرد. كمتر مجال تصميمي در روزگار ما اينقدر سرنوشت ساز است و دنياي ما را عوض مي كند. اينكه ما فرجام نوجوانانمان را به پاسخ هاي چهار گزينه اي سپرده ايم محل تامل است. چين و تركيه به ترتيب با ٩ ميليون و ٢ ميليون متقاضي در كنكور ، در سرنوشت سازي براي دانش آموزانشان مشابه ما هستند. ژاپن هم كنكور سراسري اساسي و اضطراب انگيزي دارد. آن چه در اين ميان محل توجه و دقت است چند ملاحظات اخلاقي در باره ي كنكور است:
يكم. آيا ما از منظر اخلاق ، حق داريم چنين فشار سهمگيني بر روان نوجوانانمان وارد كنيم؟. كار چيني ها زماني به آنجا رسيد كه در محل درس خواندن بچه هاي كنكوري شان، سرويس تزريق سرم قندي تعبيه كردند تا بچه ها هم درس بخوانند هم سرم بزنند!

دوم. كنكور تا چه حد معيار سنجش باسوادتر ها از كم سوادهاست؟كسي ممكن است باسواد باشد و كتاب هاي درسي را پشت و رو كرده باشد ولي نتواند در همان دويست و چند دقيقه ي مقدر، بجنبد و به همه ي سوالات برسد. سرعت عمل آيا مهمترين معيار گزينش كنندگان است؟

سوم. بسياري از اعوجاجات رواني فرزندان ما از لحظه ي نا كامي در كنكور شروع مي شود. كساني كه فكر مي كرديم بهترين نتيجه را مي آورند اما ناموفق بوده اند بيشترين ضربه را مي خورند. گاهي مي شود يك سال ديگر همت كرد و نتيجه ي مطلوب را به دست آورد اما معلوم نيست چه فشاري در سال دوم يا حتي سوم بر اين بچه ها وارد مي شود. حواسمان باشد داس خودخواهي و بي انصافي را به ريشه ي فرزندان پشت كنكوري نزنيم

چهارم. جوامع ناپخته ، جوامعي هستند كه نوجوانانشان را جوگير چند رشته ي لوكس مي كنند. به تعبيري در بزنگاه انتخاب رشته ، بچه ها بي توجه به علايقشان ، چاره اي جز رشته هاي مد شده و به ظاهر در آمد زا در جامعه ندارند.

پنجم. بدتر از همه سرگرداني بچه ها هنگام انتخاب رشته است. رديف كردن رشته ها برحسب در آمد زايي و اعتبار اجتماعي از يك سو و انتخاب شهرهاي مختلف متناظر با هر رشته بدون درك درستي از وضعيت هر شهر، سرنوشت تصادفي و به قول فرنگي ها راندومي را براي بچه ها رقم مي زند. خيلي از كنكوري ها تازه يكي دو سال پس از شروع به تحصيل دانشگاهي، تازه در مي يابند چه مي خواسته اند و چه شده است.

ششم. در بسياري از كشورهاي توسعه يافته ، مراكز ارزيابي و استعداد سنجي از اوان نوجواني بچه ها را رصد مي كنند تا بيراهه نروند. كسي كه مستعد فلسفه است اگر داروسازي بخواند به مسير درستي نرفته است. بعضي ها معتقدند او حتي از منظر منزلت اقتصادي و اجتماعي در اين صورت متضرر خواهد شد. مراكز ارزيابي و سنجش ، گزينش بچه ها را در همان سه چهار ساعت كنكور، نابسنده و غير دقيق مي دانند و نگاهي فرايندي به سنجش دارند

هفتم. فرض كنيد اذهاني حيرت آور با بيشترين سرعت عمل و قدرت تداعي و قوت حافظه حاصل غربالگري كنكور شد. تكليف سنجش مهارتهاي زندگي و هوش هيجاني و توان ارتباطي چه مي شود؟ از ياد نبريم كه گاهي بزرگسالان تيز هوش از حيث كنترل هيجانات چون كودكانند.

هشتم. اگر فرزنداني داريم كه ديگران را به هيچ مي گيرند و در خود غوطه ورند به آنها توصيه نكنيم كه مثلا وكالت يا پزشكي بخوانند. برخي رشته ها حرفه اند و از اين رو بر ديگرمداري و نوعدوستي بنا شده اند. اگر فرزندانمان غم ديگران نمي خورند و دغدغه ي بقيه را ندارند به اين رشته ها هدايتشان نكنيم

نهم. لحظات انتخاب رشته لحظات سرنوشت سازي ست. نتيجه هر چه باشد با بچه هايمان تلخي و قهر نكنيم. گاهي مشاوره اي ساده مي تواند روزگارشان را تغيير دهد

دهم. هر چه از آفات و مضرات كنكور بگوييم البته در جامعه ي ما فوايدي هم دارد. يك فايده ي آن اين است كه براي فلان نوجوان روستايي مجالي مي آفريند كه به رغم امكان محدود استفاده اش از كلاس هاي كنكور نسبت به نازپرورده هاي شهرنشين ، سرش را از زير لحاف روزگارش بيرون بياورد و بدرخشد. فايده ي ديگرش اين است كه احساس تبعيض ، دستكم در اين مدل كمتر است. هر چه باشد بايد به راههاي نوين گزينش علمي نوجوانانمان فكر كنيم. كنكور حتي بر ذهن و ضمير قبول شدگانش هم خراش مي اندازد

04/08/2014

** ایا کنکور 94 حذف می شود؟ **

حرف و حدیث‌های بسیاری پیرامون حذف کنکور وجود دارد. این موضوع به آغاز روی کار آمدن دولت نهم باز می‌گردد. در دی ماه سال 1385، علی عباس‌پور، رئیس کمسیون آموزش و تحقیقات مجلس از بررسی قانون حذف کنکور در مجلس شورای اسلامی و عملیاتی کردن آن تا پایان برنامه چهارم توسعه (1388) خبر داد. مجلس شورای اسلامی در سال 1386، قانون پذیرش دانشجو در دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی را به تصویب رساند، که بر جایگزینی سوابق تحصیلی شرکت‌کنندگان به جای نمره آزمون آن‌ها تاکید داشت. این قانون و ایده حذف کنکور، از همان ابتدا با اما و اگرهای بسیاری همراه بود. منتقدان از نبود شرایط اجرایی آن خبر می‌دادند و البته چندان هم بی‌راه نمی‌گفتند. در اردیبهشت سال 1387، با اعلام ریاست سازمان سنجش، اجرای آن تا سال 1390 به تعویق افتاد. در سال 1390 به علت آنچه که از آن به « نبود همت کافی در وزارت آموزش و پرورش و هماهنگی‌های لازم برای اجرا» یاد می‌شد، باز هم اجرای قانون به تعویق افتاد. تا آنکه در سال 1392 مجلس شورای اسلامی قانون جدیدی را با عنوان «سنجش و پذيرش دانشجو در دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي كشور» تصویب بر اساس آن، قانون مصوب سال 1386 را لغو کرد. قانون جدید در مهرماه همان سال توسط ریاست جمهوری برای اجرا ابلاغ شد، اما اظهارات ضد و نقیض و اما و اگرهای پیرامون آن پایان نیافت.
رئیس مرکز سنجش آموزش و پرورش در مصاحبه‌ای با اشاره به سهم 85 درصدی سوابق تحصیلی، اعلام کرده‌ «کنکور [به صورت کامل] هرگز حذف نخواهد شد» رضا صابری، رئیس کمیته آموزش عالی مجلس نیز، طی اظهاراتی اعلام کرده، «برای 10 درصد پذیرش‌ها [رشته‌های پرتقاضا] رقابت از طریق آزمون تخصصی صورت خواهد گرفت.»
کش دار شدن بحث حذف کنکور و اظهارات ضد و نقیضی و مبهم مسئولان زیرربط، بی اعتمادی مخاطبان را به دنبال داشته است. به طوری که نه مدارس، نه خانواده ها و نه خود دانش آموزان، قانون حذف کنکور را جدی نگرفته اند و امید چندانی به اجرا شدن آن ندارند.

03/08/2014

** کنکور، نشانگر نابرابری فرصت های آموزشی **

یکی از اهداف نظام آموزشی، کاهش نابرابری های اجتماعی است. فرض بر این است که مدرسه کمک می کند افراد، فارغ از طبقه و خاستگاه اجتماعی خود و بر حسب پشتکار و توانایی شان رشد و ارتقا داشته باشند.

خاستگاه جغرافیایی نفرات برتر کنکور 93 نشان می دهد که نظام آموزشی موجود چندان هم در این راه موفق نبوده است.

به گزارش ایسنا، در کنکور امسال از میان 36 داوطلب حائز رتبه برتر در گروه‌های آزمایشی مختلف استان تهران با 11 داوطلب، بیشترین تعداد را به خود اختصاص داد.پس از تهران، اصفهان با هفت داوطلب، شمیرانات با چهار داوطلب، تبریز و خرم‌آباد هرکدام با دو داوطلب دیگر شهرهای موفق از نظر رتبه‌های برتر کنکور 93 بودند.

جامعه شناسی آموزش و پرورش ایران

19/01/2015

16/12/2014

02/12/2014

01/12/2014

23/11/2014

08/11/2014

10/09/2014

04/08/2014

04/08/2014

03/08/2014

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request