شرکت توسعه ساختمانی پیمان

فردايي که با تمام تاريخ گذشته بشر تفاوت دارد
اگر نگاهي تاريخي به توليد داشته باشيم، در تمام دوران‌هاي عشايري، کشاورزي و صنعتي نيازهاي بشر بر مبناي توليداتي انجام شده که در دو نکته خاص، يک سير مشخص را ادامه داده‌اند. اولاً در ابتدا، توليد فقط جهت استفاده توليد‌کننده و خانواده‌اش بوده، در نتيجه تبادل و معامله در آن حداقل نقش را داشته و با گذشت زمان (تبادل) نقش جدي‌تري در زندگي پيدا کرده است. دوم اينکه اگر به قيمت يک محصول نگاه کنيم، در ابتدا اساس قيمت (ماده) موجود کمتر شده، مثلاً خودکاري که در اين لحظه در دست من است، از دو بخش ماده و غيرماده تشکيل شده که کمتر از يک سوم آن مربوط به ماده (سخت‌افزار) آن است و بيشتر ارزش آن مربوط به نرم‌افزار (دانش ساخت، بازاريابي، برند و ...) است.
نکته خاصي که در مورد ماده وجود دارد، انحصار مالکيت يا حق استفاده آن است. مثلاً اگر کشاورزي بخشي از آب يک چشمه را استفاده مي‌کرد، به اين معني بود که کشاورزِ ديگر، آن بخش را استفاده نکند يا اگر من صاحب کامل اين خودکار هستم، به اين معني است که کس ديگري صاحب آن نيست.
در اين مفهوم تبادل و تجارت همواره بر مبناي (ماده) بوده و ارزش‌هاي ديگر آن جدايي از مبناي ماده سنجيده مي‌شد.
اين مفهوم، رقابت را تعريف و با ارزش مي‌کرده است. غيرماده همواره يک محدوديت بوده است. و تصاحب و انحصار آن هدف نهايي بوده است. اما در تمدن جديدي که در سال‌هاي ابتداي آن قرار داريم، شرايط جديدي حاکم است که هرگز در تاريخ بشر سابقه نداشته است. امروز شما مي‌توانيد يک موزيک، يک فيلم، يک برنامه کامپيوتري يا حتي کل دانش ساخت يک خودرو را به صورت پالسهاي الکترونيکي بخريد. و پول آن را هم به صورت تعدادي پالس پرداخت کنيد.
هيچ ماده‌اي جابجا نمي‌شود
شما بدون آنکه ماده‌اي از دست بدهيد، درآمد کسب مي‌کنيد. محصول شما قابليت تکثير بي‌نهايت را دارد، بدون آنکه از اصل آن چيزي کاسته شود. مهم نيست که يک موزيک را به ده نفر بفروشيد يا هزار يا ده هزار.
در دنياي جديد اگر شما نتيجه يک تحقيق را با ديگران در ميان بگذاريد و اطلاعات را با ديگران تبادل کنيد، خود محصول نه تنها کم نميشود بلکه رشد مي‌کند و با ارزش‌تر ميشود. در اين دنيا رقابت در حال کمرنگ شدن است.
هر روز بيش از روز قبل رقابت، موقعيت و ارزش خود را به نفع مشارکت استراتژي برنده برنده از دست مي‌دهد. و مشارکت، همکاري طرفين خواهد بود براي افزايش ارزش و دارايي طرفين.
در گذشته انحصار رقابت عامل ارزش‌افزايي بود و از اين پس قدرت مشارکت عامل ارزش افزايي است. هر روز بيش از روز قبل روشها و مدلهايي براي مشارکت خلق شده و خواهد شد، که به طرفين کمک مي‌کنند چيزي بيش از آنچه به تنهايي داشته اند به دست بياورند. اگر در گذشته 4 = 2 +2 بود با طراحي روش‌هاي جديد ممکن است 2+2 رقمي بسيار بيشتر باشد، شايد 7 يا 10 يا 100. در نتيجه هريک از طرفين بسيار بيش از آنچه گذاشته‌اند، خواهند يافت.
پیمان رحیمی نژاد