مزار سلطانی بیدخت

16/10/2023

11/05/2020

💠مُرَوّجِ الاحکام الشریعةِ المُصطَفَویة و مُرشدِ الآداب الطریقة المُرتَضَویة، والهادی إلی الائِمة الاثنی عَشَریّه مَظهَر النورِ العَلیّ و صاحِبِ النصِّ الجَلی، سُلالة السادات مولانا المُعظم و سیدنا المکرّم حضرت آقای حاج مهندس سید علیرضا جذبی "ثابت‌علیشاه" ارواحنافداه

15/12/2013

نیاز تجلی: ترجمه دعای ابوحمزۀ ثمالی و شرح حال وی
از ائمّۀ هُدی (علیهم السّلام) ادعیۀ بسیاری مأثور است، مثل دعای كمیل و صباح امیرالمؤمنین علی (ع) و دعای عرفه حضرت سیّدالشّهداء (ع) كه مشحون از حقایق و اسرار عرفانی است كه قلوب هر دردمند و صاحب دلی را منقلب می كند و باعث می شود كه میل پرواز به سوی دوست، انسان را لَختی از قفس تن رها سازد. و ا گر چه این دعاها از زبان كسانی بیان شده كه دارای ولایت كلیّه و در اعلی مراتب معرفت الله بوده اند و به كسانی تعلیم داده شده كه مطابق استعداد و حالشان است و زبان حال همگان نیست، تا شاید در دل اثر نماید و حال ما نیز شود و یا متوجّه این احوال و مقامات گردیم و كسانی در حالات و مقاماتِ کُمیل یا ابوحمزۀ ثمالی دعای كمیل یا دعای ابوحمزۀ ثمالی را باید بخوانند، ولی خواندن آنها برای آموختن طرز مناجات و راز و نیاز با محبوب بی نیاز و راه و رسم بندگی، مفید است. از جملۀ این دعاها، دعایی است که ابوحمزۀ ثمالی از زبان حضرت علی بن الحسین امام سجّاد (ع) نقل کرده است.
ابوحمزۀ ثمالی از خواص شیعیان و مورد توجّه ائمّۀ زمان خود (علیهم السّلام) بود و کتب رجال مشحون از مدح اوست. ابوحمزه از اهل کوفه و قبیلۀ ثماله بود. تاریخ تولد وی در كتب رجال و تاریخ ذكر نشده، ولی آنچه قطعی می نماید این است كه زمان حضرات امام زین العابدین و امام محمّد باقر (علیهما السّلام) را درک کرده و حتّی مطابق بعضی احادیث و اقوال، زمان اندكی خدمت حضرت كاظم (ع) نیز رسیده است.
دعایی هم که بنام ابوحمزه معروف و خصوصاً برای سحرهای ماه رمضان دستور داده شده، دعایی است كه از حضرت امام زین العابدین(ع) نقل شده و علت اینكه این دعا به نام "ابوحمزه" معروف است یا به این جهت است كه ابوحمزه آن را نقل كرده یا آنكه آن حضرت خواندن آن را به ابوحمزه دستور داده است، چنانكه دعای کُمیل را نیز امیرالمؤمنین علی (ع) به کمیل ذستور فرمود و از مضمون این دو دعا می توان به مراتب معرفتی و دینی کمیل و ابوحمزه پی برد.
ولی چون این دعا در اصل به زبان عربی است و فارسی زبانان از فهم معنای آن قاصرند، حضرت آقای حاج سلطانحسین تابنده به اشاره والد بزرگوارشان، حضرت آقای صالح علیشاه(طاب ثراه) و معظّم له نیز به اصرار یكی از فقراء با محبّت ایمانی مرحوم رجبعلی تجلّی سبزواری كه دارای طبعی سرشار بوده به ترجمه فارسی آن همّت گماشتند و برای آشنایی خواننده با ابوحمزه ثمالی شرح حال مختصر ولی مفیدی با رجوع به كتب رجال و تاریخ، نوشته و ضمیمه ترجمه نمودند. البته معظّم له میل داشتند كه شرحی برای دعای مزبور بنویسند ولی فرصت نیافتند. در مورد ترجمۀ دعا هم برای اینكه اثر معنوی دعا حفظ شود، در بیشتر موارد مقیّد به ترجمه تحت اللّفظی نشده و جنبه سلاست بیان را رعایت فرموده، گاه نیز به مناسبت شعری افزوده اند. و به هنگام مقتضی در حاشیه ترجمه نیز در توضیح مطالب دعا مطلبی را ذكر كرده اند.
به این طریق ترجمه دعای ابوحمزه ثمالی به نثر تألیف پدر بزرگوارم و به نظم تألیف مرحوم آقای رجبعلی تجلّی همراه با شرح حال ابوحمزه به صورت كتابی تحت عنوان نیاز تجلّی در رمضان1360 قمری (مهرماه 1320 شمسی) منتشر شد. همین كتاب دو بار دیگر در تاریخ های رجب 1373 قمری (فروردین 1333 شمسی) و شوّال 1387 قمری (دی 1346شمسی) تجدیدچاپ شد و در هر چاپ مؤلّف معظّم له در مقدّمۀ اصل ترجمه تجدید نظر فرمودند.
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ ص 180/بخش آثار علمی و سخنرانی ها/ نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه» (طاب ثراه)

21/10/2013

سه گوهر تابناك از درياي پرفيض كلام الهي
سومين كتاب تفسيري حضرت آقاي رضا عليشاه كه آخرين تأليف ایشان نیز هست به نام سه گوهر تابناك از درياي پرفيض كلام الهي است و همان طور كه از نام کتاب بر می آید شرح و تفسير چند آيه از قرآن مجيد بر مبناي تفسير بيان السعادة مي باشد. این آيات عبارتند از : آیة الكرسي، آيات خواتيم سورة بقره و آية نور. معظّم له در اين كتاب نيز همانند تأليف قبلي ابتدا تفسير آيات مذكور را از كتاب بيان السعادة ترجمه و سپس مجدداً شرح و تفسير نموده و نكاتي را كه ارتباط با مطلب دارد، ذكر فرموده اند.
در فضيلت آیة الكرسي و قرائت آن پس از نمازهاي واجب اخبار زيادي رسيده است: از جمله از پيغمبر ا كرم رسيده كه سيّد قرآن سورة بقره و سيّد بقره آیة الكرسي مي باشد، يا آنكه از حضرت صادق نقل شده ذِروة (حد اعلی) قرآن، آیة الكرسي مي باشد، چون مشتمل بر همة مراتب توحيد و صفات حق تعالي اعمّ از ايجابیه مثل حیات و سلبيه مثل نوم است. سورة حمد نيز مانند آیة الكرسي مشتمل بر بسیاری از حقايق توحيد و جامع قوس نزول و عنايت حقّ بر بنده و قوس صعود و توجّه بنده به حق است و همان طور که قرائت آیة الكرسي نیز جزو دستورات و اوراد سلّاك الي الله است، که پس از نمازهاي واجب، آن را به عنوان آمر مستحب موکّدی بخوانند.
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ص 178/ بخش آثار علمی و سخنرانی ها /نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه»(طاب ثراه)

21/10/2013

قرآن مجيد و سه داستان اسرارآميز عرفاني
دوّمين كتاب معظّم له در موضوع تفسير موسوم به قرآن مجيد و سه داستان اسرارآمیز عرفاني است. اين كتاب اوّلين تأليف ايشان پس از رحلت جناب آقاي صالح علیشاه و ايام ارشاد و هدايتشان و مربوط به تابستان سال
1360 شمسي است. حضرتش در مقدّمة كتاب در سبب تأليف آن مي فرمايند: به واسطة مشاغل و گرفتاری های شخصي و فاميلي و افتخار خدمت به فقرا و رسيدگي به امور آنان و جواب مراسلات و غيرآنها، مجال نوشتن و تأليف پيدا نمي شد و فقط به نوشتن مقدّمات برای كتب مختلفه که به چاپ می رسید و جواب سوالات كتبي و امثال آنها ا كتفا مي شد. تا آنكه حضرتش به واسطة كسالت شديد مجبور به استراحت شدند و به خواهش دوستان ابتدا به شهميرزاد سمنان و سپس به كلاردشت تشريف بردند و لذا مجالي براي تاليف كتاب يافتند و بنا بر نيّت سابقه، بي درنگ به ترجمه و تفسير مجدّد بیان السعادة مشغول شدند.
ايشان ابتدا در نظر داشتند آیه الكرسي و آية نور و سورة فتح را ترجمه كنند ولی بعداً تغيير رأي داده سه داستان اسرارآميز عرفاني در قرآن مجيد، يعني داستان اصحاب كهف، موسي و خضر، و ذوالقرنين را كه هر سه در سورة كهف هستند انتخاب كردند. و در سبب انتخاب سه داستان مذكور مي فرمايند: «البته همة قرآن داراي اسرار و رموز و نكات معرفت آموز و داراي بطن هاي بسيار و حاوي حكایات دیگری مانند قضية معراج و حكايت يوسف (ع) و سرگذشت آدم و حوّا و غير آنها نيز هست، ولي اين سه داستان كه در يك سوره واقع شده، داراي مطالب و حقایق بسياري است و جامعیّت دارد.» از جهت ديگر سه داستان مذكور خصوصاً داستان موسی و خضر (ع) مشتمل بر اسرار و دستورات طريقتي براي سالكين الي الله می باشد، از جمله مسألة وجوب راهنما و شيخ در سلوك الي الله، كيفيّت طلب از راهنما و مصاحبت با وی و همچنین اوصاف شيخ مأذون الهي و ترتيب رياضت سالك و مقامات سلوك را نشان مي دهد. و از اين رو اين داستان از قديم الايّام مورد استناد و استفادة عرفا بوده و ارتباط میان موسي وخضر به عنوان مظهريّت سالك وشيخ راهنما دركتب عرفاني ذكر شده است.
روش تأليف كتاب بدين نحو است كه مولف معظّم ابتدا تفسير اين سه داستان را در قسمتي مجزّا از تفسير بیان السعادة همان ترجمه و سپس مجدداً همان ترجمه را به تناسب حال با استفاده از منابع مُستند، تفسير كرده اند كه با توجّه به اينكه تأليف اين كتاب مقارن با حضور ايشان در مناطق ييلاقي بوده و به تفاسير و كتب ديگر كمتر دسترسي داشته اند، با این همه مُشتمل بر مطالب عرفانی، کلامی، فقهی، فلسفی، ادبی و تاريخي و جغرافيايي در توضيح مطالب است.
خصوصاً از نظر عرفاني و اسرار سلوك، مطالب و حقايق بديعي در تفسير آيات افزوده شده كه حاكي از حسن ابتکار و ذوق و مراتب عرفاني و علمي مولف دانشمند است و از آن ميان مي توان به تفسير آيات مربوط به داستان موسی و خضر اشاره كرد.
از نظر تاريخي و جغرافیایی نیز معظّم له تحقیق جامعي در موضوعاتي از قبيل محل غار و تاريخ زندگي اصحاب كهف و تعيين هويّت ذوالقرنين از لحاظ تاريخي و ديني كرده اند. این تفسیر داراي حواشی متعدّدی نیز هست كه مطالب و حقايق مشكلة مندرجه در متن كتاب، توضيح و تشريح و گاه رفع شبهه از حقايق عرفاني و ايماني مثل مسألة وحدت وجود يا مسألة نيابت امام (ع)، و اختلاف قول عرفا و فقها دراين باره شده است. در انتهاي كتاب مقالۀ مستقلّی نیز دربارة رويت مندرج است كه مربوط به تفسير آية آخر سورة كهف مي شود كه در آن مولف محترم ضمن بيان قول عرفا و فلاسفه و متكلّمين و تطبيقشان با يكديگر با استناد به نقل و عقل، نظر خويش را اظهار نموده اند. اين تفسير با تكملة نسبتاً مبسوطی در ذکر فِرَق اسلامي و مسيحي و تاريخچة آنها ختم می شود. کتاب مذکور سه بار در سال های 1360 و 1361 و 1365 شمسي چاپ شده كه هر چاپ نسبت به چاپ قبل شامل مطالب تازه تري است.
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ص 176/ بخش آثار علمی و سخنرانی ها /نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه»(طاب ثراه)

24/08/2012

رهنماي سعادت
اين كتاب اوّلين كتاب ايشان در موضوع تفسير است و در مقدمة چاپ آن اشاره به ميل پدر بزرگوار خویش و بسیاری از فقرا در ترجمۀ تفسیر بیان السعادة نموده، مي فرمايند: «مدّتي است كه بر حسب ميل پدر بزرگوارم جناب آقای صالح علیشاه (روحي فداه) علاقه داشتم تفسیر شریف بیان السعادة را ... ترجمه نمایم». ولی حضرتش با دقّت علمي اي كه داشتند و ميلشان اين بود كه در مسائل استقصاء تامّ بکنند و فقط همّ خود را منحصر به ترجمة تفسير نكرده و تفاسير ديگر را نيز مدّ نظر داشته باشند، فرصت و مجال آن را نمي يافتند كه به اين مهم بپردازند، لذا ابتدا فقط قسمتي از تفسير را ترجمه كرده و از شرح آن خودداري نمودند. همان شرح و تفصيلي كه بعداً در دو كتاب ديگر ايشان در تفسير مي بينيم. در دنبالة مقدّمه در اين خصوص مي فرمايند: «سالها به ترديد گذراندم تا بالاخره تصميم گرفتم مختصري از آن را ترجمه نموده و هم اگر توفيق ياري كرد قسمت ديگري را شروع كنم. و بحمدالله در اين منظور در مرحلة نخستين به اندازة وسع خودم توفيق مختصري پيدا كرده، مقدّمه را با هفت سورة كوچكتر ترجمه نمودم و آن را به مناسبت خودِ تفسير، رهنماي سعادت ناميدم.

01/08/2012

ميل جدّ بزرگوارم به ترجمة تفسير و ضرورت آن همواره مد نظر پدر عزيزم بود، چرا كه از اوصاف ويژة ايشان بي اختيار بودن در اطاعت از امر والد معظّم بود، امّا هيچگاه فرصت كافي براي اين كار نيافتند. ولي چون لحن كلام حضرت آقاي صالح عليشاه در اين خصوص«نه به طريق امر و وجوب، بلكه به عنوان قبول خواهش برادران به قدر ميسّر بود» پدر بزرگوارم به محض يافتن فراغتي به مهمّ اقدام می فرمودند. چنانكه مقدمه اي نيز دربارة تفسير قرآن و تفسير مذكور و مختصات اين تفسیر و ترجمة تفسير به زبان فارسي و مسائل ديگري از اين قبيل، به زبان عربي براي چاپ دوّم تفسير كه در چهار جلد و به صورتي منقّح منتشرشده بود، مرقوم فرمودند و حاصل اين امر تأليف سه كتاب در ترجمه و تفسير مجدّد تفسير بيان السعادة به نام هاي رهنماي سعادت، قرآن مجيد و سه داستان اسرارآميز عرفاني و سه گوهر تابناك از درياي پرفيض كلام الهی است.
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ص 173/ بخش آثار علمی و سخنرانی ها /نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه»(طاب ثراه

21/07/2012

تفاسير و شرح ادعيه
تفسير بيان السعادة، تألیف نابغة علم و عرفان جناب آقاي سلطان علیشاه شهید از مهمترين تفاسير عرفاني شيعه است كه پس از تأليف همواره مقبول و مورد تأیید و رجوع عرفا و علما بوده است و حتّي آن را "سلطان التفاسير" ناميده اند. و بسیاری از علما كه ذكري از مراتب علمي و عرفاني حضرت آقاي شهيد نشنيده اند، حداقل نام ايشان را به دليل تأليف اين تفسير مي دانند و شهرت معظّم له جداي از شؤون عرفانی و علمي ايشان مرهون تأليف اين تفسير است. ولي با اينكه ايشان تأليفات ديگری زبان فارسي هم دارند و ذكرش قبلاً گذشت، با تو جه به دلايل ذيل اين تفسير را به زبان عربي تأليف فرمودند:
1- قرآن به زبان عربي است و زبان عربي، زبان وحي و از اين حيث نزد مسلمین مقدّس است.
2- تفسير قرآن متضمّن برخي نكات خصوصاً در موارد بحث هاي ادبي و نحوي مي باشد كه طرح آنها فقط بر اساس زبان عربي میسّر است. همچنين در اين تفسیر، مؤلّف بين آيات قرآني كه به ترتيب يكديگر واقع شده اند، از حيث معني نيز ارتباط قرار داده و لذا بايد ملاحظة زبان قرآن كه عربي است، نيز مي نمودند و تفسير را به عربی می نوشتند.
3- زبان عربي زبان علمي عالم اسلام بوده و هست و لذا همة علماي مسلمان در كشورهاي مختلف همواره سعي مي كرده اند تأليفات خود را از جهت تعميم فايده اش نزد مسلمين متكلم به زبان هاي مختلف، به زبان عربي بنويسند.
4- برادران اهل تسنّن كه غالباً عرب زبان هستند، كمتر واقف به علوم و معارف عرفاني شیعه مي باشند و تأليف تفسيري شيعي و عرفاني كه در عين حال جامع نكات فقهي و كلامي و فلسفي شيعي باشد، واجب مي نمود.
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ص 171/ بخش آثار علمی و سخنرانی ها /نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه»(طاب ثراه)

12/07/2012

تعليم زبان عربي و زبان خارجي
به زبان عربي و تعليم و تعلّم آن علاقة وافر داشتند و خودشان از نوجوانی نزد اساتيد محلي در بيدخت اين زبان را تعليم مي يافتند. ايشان مي فرمودند: «چون زبان ديني ما عربي است و قرآن و اخبار مأثوره از پيغمبر و خاندان عترت و طهارت تماماً به زبان عربي است، از اينرو دانستن آن در حقيقت لازم است و فهم علوم ديني و تتبّع در آنها بدون زبان عربي ميّسر نيست.» ازجهت ديگر چون زبان فارسي نيز با زبان عربي امتزاج يافته، فهم و استدلال درست زبان فارسي نيز موكول به دانستن زبان عربي است. و در اثر همين شور و شوق دانستن زبان عربي، در حداثت سن برای تمرين زبان عربي و تذكّر و تبرك رسالة كوتاه التّاريخ المختصر في احوالال معصومين الاربعه عشر (عليهم السّلام) را به زبان عربي مرقوم فرمودند.
پس از زبان عربي، در عصر جدید با ظهور علوم جدید در غرب و توسعه ارتباطات خارجي، دانستن لااقل يك زبان خارجي را نیز برای فهم اصول معارف غربي خصوصاً براي مبّلغين رسمي اسلام وكساني كه به نحوي با تبليغ دين سر و کار دارند، ضروري مي دانستند و مي فرمودند: «زبان خارجي هم چه انگليسي و چه فرانسه و چه غير آنها لازم است تا كساني كه فارغ التحصيل مي شوند بتوانند در ممالكي كه به آن زبان تكلّم مي كنند، تبليغ ديانت اسلام بنمايند و جواب آنها را بدهند.»
آن بزرگوار براي تبليغ اسلام در ممالك خارجه و همچنین مذاکره با بزرگان سایر ادیان حتّی مي فرمودند زبان اوستا كه زبان مذهبي قديم ايرانيان است و زبانهاي عبري و سریانی که زبان اصلی تورات و انجيل است بايد خوانده شود و جزو دروس دانشكدة علوم معقول و منقول قرارگیرد. (سازمان دانشكدة معقول و منقول)
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ص 166/ بخش عقاید و آراء /نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه»(طاب ثراه)

04/07/2012

تاريخ شاهنشاهي
بر اساس نظرية اسلام عليه ايران، ترويج فكر رجوع به ايرانِ قبل از ظهور اسلام در ميان اولياي امور حكومتي سابق بسيار تشديد شده بود و براي تثبيت اين نظر مراسمي از قبيل جشن هاي 2500 سالۀ شاهنشاهي برگزار گرديد. همچنين دولت وقت تصويب كرد به جاي تاريخ هجري شمسي كه در ايران متداول بود، از تاريخ شاهنشاهي استفاده شود و ادارات دولتي را نيز موظّف به اطاعت از اين امر كرد. البته استدلال مسوولین این بود که این امر خلاف اسلام نیست و مسلمانان ايراني مثل ساير مسلمين مي توانند از تاريخ قمري استفاده كنند، ولي ايشان مي دانستند كه اين گونه اقدامات قدم هايي است در جهت امحاء تاريخ اسلام از تاریخ ايران و رجوع به مبدأ تاريخي شاهنشاهي نه هجري كه مبدأ تاريخ مسلمانان است. لذا تاريخ شاهنشاهي را تاريخي مصنوعي مي خواندند كه ربطي به هويّت اسلامي ندارد.
حضرت آقاي رضاعليشاه در مواجهه با اين امر طبق معمول خويش ابتدا از يك طرف به مكاتبه با حضرات مراجع تقليد مبادرت فرمودند و اسلامي نبودن اين حكم را تصريح كردند و از طرف ديگر ضمن مكاتباتي، مسوولين حكومتي را متذكّر و متنبّه به اين فكر خلاف نمودند. خودشان نيز عملاً عليه حكم صادره اقدام فرمودند، بدين نحو كه در مكاتباتشان هيچ گاه درنامه هاي متعدّدي كه مي نوشتند يا اسناد رسمی ای که امضاء مي فرمودند تاريخ شاهنشاهي را كه استفاده از آن درآن ايام الزامی بود، به کار نبردند و فقط دو تاريخ قمري و شمسي را كما في السابق مرقوم می فرمودند.
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ص 165/ بخش عقاید و آراء /نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه»(طاب ثراه)

26/06/2012

عيد نوروز
ايشان در عين تعظيم و برگزاري ايام ديني و مذهبي و تقّيد كامل به آن، عيد نوروز را نيز جشن مي گرفتند و تبريك مي گفتند و به روايت منقول از حضرت صادق(ع) استناد مي كردند كه عيد نوروز را تأييد فرموده و حتّي دعايي نيز به هنگام تحويل سال نو دستور داده بودند، دعاي مشهور يا مُقَلّبَ القُلوب ِو الاَبصارِ يا مُدَبِّرَ الليل و النَّهار... البتّه براي اينكه جنبة ديني عيد نوروز نيز فراموش نگردد و اين عيد ملّي حيثيّت ديني خود را نيز داشته باشد به حديث مشهور لَیسَ العیدُ لِمَن لَبِسَ الجَدید بَلِ العیدُ لِمَن اَمِنَ مِنَ الوَعید نيز استناد مي كردند، تا از طرفي بر اساس دعاي مذكور توجّه قلبي به فاعل حقيقي خصوصاً در آنات تحويل سال نو جلب شود و در اين وقت هم به فكر خالق عالم و گردانندة زمين و آسمان باشیم و ظاهراً نيز آنچنان كه پسند حضرت دوست است، رفتار كنيم.
از نظر عرفاني هم مي فرمودند كه مومن و سالك حقيقي در بند فرا رسیدن عید نیست و هر آنش بايد عيد باشد.
عنكبوتان مگس قدید کنند
عارفان هر دمي دو عيد كنند
برگرفته از کتاب خورشید تابنده/ص 162/ بخش عقاید و آراء /نوشته حضرت آقای حاج علی تابنده «محبوبعلیشاه»(طاب ثراه)

22/06/2012

با سلام
از دوستانی که به تازگی به جمع ما در این صفحه پیوسته اند خواهشمندیم از مطالبی که در روزهای گذشته قرار داده شده است نیز دیدن فرمایید.
با سپاس