08/01/2019
●
आमचा शाळेतल्या मित्रांचा एक ग्रुप आहे. आज सकाळीच त्यात एक बातमी आली. गुरूलिंगअप्पा मिटकरी सर गेले...
मन थेट १९८५-८६ मध्ये गेलं. वैजापूरच्या जिल्हा परिषदेच्या शाळेत आठवी, नववीला असताना मिटकरी सर इंग्रजी शिकवायचे. सिलॅबस तर शिकवायचाच पण इतर गोष्टीमधूनही इंग्रजी कसं शिकता येतं हे त्यांच्यामुळं कळालं. इंग्रजी फक्त वाचता आणि लिहिता येऊन कामाचं नाही हे त्यांचं म्हणणं असे. आमच्या शाळेच्या मैदानावर क्रिकेटच्या स्पर्धा होत. गावोगावच्या टीम यायच्या. या स्पर्धेत कॉमेंटरी बॉक्स असे. स्कोअररच्या शेजारी बसून शेख सलीम, धोंडीरामसिंह ठाकूर ही मंडळी मराठी आणि हिंदीतून कॉमेंटरी करत. मिटकरी सर त्यांना सांगून मला तिथे इंग्रजीत कॉमेंटरी करायला लावत. त्यांनी ऐकली की मग ते चुका सांगत. क्रियापद कसं चुकलं, वाक्यरचना कशी हवी होती असं अप्लाईड इंग्लिश शिकवायचे. कळत नकळत माझी इंग्रजीची भीती नाहीशी झाली, ती त्यांच्यामुळेच. दादांना म्हणजे माझ्या वडिलांना ते आवर्जून सूचना करत की, "याला इंग्रजी पेपर वाचण्याची सवय लावा. डिक्शनरी घेऊन वाचायला लावा. अगदी नुसती डिक्शनरीही वाचायला लावा" हे सगळे प्रयोग त्याबरहुकूम आमच्या घरात झाले. हे असं इंग्रजी कशासाठी शिकायचं हे कळायची अक्कल त्या वयात नव्हती. आता त्याचं महत्व आणि मोल कळतं...
मिटकरी सरांचा इंग्रजीचा तास हा फक्त इंग्रजीचा तास नसायचा. ते त्यात मराठी पण शिकवायचे. आमच्यापैकी कुणीतरी विचारे,"सर, पाणी प्यायला जाऊ का?" पाणी पिऊन आल्यावर ते विचारत,"हं, सांग काय केलं?" त्यावर उत्तर यायचं,"सर पाणी पिलो" हे ऐकताच ते म्हणत," पिलो काय पिलो? प्यालो.. म्हणा मी पाणी प्यालो" असे मराठीचे शिक्षणही त्यांच्याकडून मिळायचं...
शाळा संपली. सगळे शिक्षणासाठी पांगले. नंतर नोकरी-व्यवसायासाठी आणखी पांगले. मिटकरी सरही रिटायर झाले. आम्ही मित्र जेव्हा केव्हा भेटतो तेव्हा शाळेच्या आठवणी निघतात, सगळ्या सरांच्या आठवणी निघतात. "पिलो काय पिलो? प्यालो..." असं म्हणत मिटकरी सरांची आठवण निघतेच निघते... आता त्यांची भेट होणार नाही. उत्तम इंग्रजी आणि सोबत मराठी शिकवल्याबद्दल त्यांना एकदा मनापासून थँक यू म्हणायचं होते ते राहून गेलं.. आता एखाद्या अवघड शब्दाचा अर्थ डिक्शनरीत शोधताना सर आठवत राहतील...
मनापासून थँक यू सर !
मिस करणार तुम्हाला नेहमी...
●
