New English School Dhawadwadi

🌹🌹🌹*अभिनंदन!!!🌹🌹🌹अभिनंदन!!!*🌹🌹धावडवाडी एज्युकेशन सोसायटी धावडवाडी चे *न्यू इंग्लिश स्कुल धावडवाडी** मराठी माध्यम व सेमी इयत्ता 10वी फेब्रु- 2026 चा *शाळेचा एकूण निकाल 88.23%* *सेमी इंग्रजी निकाल 100%*
💐💐गुणवंत विद्यार्थी पुढीलप्रमाणे.
1. कु. मदिना शेख *88.60 %*
2. कु. जरीन शेख *87.80 %*
3. अम्मार शेख *82.20 %*
4. कु. तझिन शेख *82.00%*
5. कु. सुहाना शेख *81.40 %*
6. कु. शाहिस्ता कोकणे *81.00%*
7. सागर घुटुगडे *79.00%*
8. कु.सिमरन शेख *77.40%*
9. शिवराज कांबळे 74.40%
10. अबुसुफियान गवंडी *73.00%*

💐 💐💐💐सर्व यशस्वी गुणवंत विद्यार्थ्यांचे आणि सर्व शिक्षकांचे हार्दिक! हार्दिक!! हार्दिक!!! अभिनंदन!!!🌹🌹🌹

💐💐 शुभेच्छुक - संस्थेचे सन्माननीय अध्यक्ष,उपाध्यक्ष, सेक्रेटरी, सर्व संचालक मंडळ ,आणि शालेय व्यवस्थापन समितीचे सन्मानीय अध्यक्ष, उपाध्यक्ष, सचिव व सर्व सदस्य. मा. मुख्याध्यापक, शिक्षक, शिक्षकेत्तर कर्मचारी, व सर्व संबंधित हितचिंतक पालक वर्ग.💐💐💐💐

बोलक्या अजितदादांनी महाराष्ट्राला अबोल केल !

कामांचा प्रचंड आवाका , स्पष्टवक्ता , अभ्यासू , सहकार , अर्थकारण , समाजकारण, साखर उदयोग या क्षेत्रातील धुरंदर व अभ्यासू नेतृत्व असलेल्या अजितदादा यांच विमान अपघातात निधन झालं असल्याची बातमी ऐकून मन्न सुन्न झालं.

दादा तुम्हाला भावपुर्ण श्रध्दांजली.
🙏🙏🙏🙏🙏

Happy Dashera 🎉💐💐💐

🌟🔥NES धावडवाडी चे मैदानावर वर्चस्व🔥🌟.
*जत तालुका स्तरीय मैदानी स्पर्धेत आमच्या विद्यालयातील योध्यानीं गाजवले मैदान*🏃‍♂️🏃‍♀️💥
17 वर्षे वयोगट
🥇वैष्णवी भाऊसो दाईगडे 3000मी धावणे -प्रथम क्रमांक
🥈पूनम नानासो सरक 3000मी धावणे द्वितीय क्रमांक
🥇देवदास विशाल रानगर -तिहेरी उडी (11मी) प्रथम क्रमांक
🥈देवदास विशाल रानगर उंच उडी (1.65मी)प्रथम क्रमांक
🥇सानिका दशरथ महारनूर 400मी धावणे तृतीय क्रमांक
🥈अरुण संजय कुंभारे 400मी धावणे तृतीय क्रमांक
🥇4*400मी रिले प्रथम क्रमांक
🥇सानिका महारनूर
🥈प्रगती सरक
🥇श्रुती शिंदे
🥈वैष्णवी दाईगडे
17वर्षाखालील मुले 4*400मी रिले द्वितीय क्रमांक
🌟🌟🔥14 वर्षाखाली मुली🌟🌟🔥
🥇जोया अल्फाज शेख उंच उडी (1.30)मी प्रथम क्रमांक
🥈स्नेहल रमेश यमगर उंच उडी (1.30)मी द्वितीय क्रमांक

✨तुमच्या घामातून उमललेले हे यश
✨तुमच्या मेहनतीने उंचावलेला शाळेचा मान
✨आणि तुमच्यामुळे फुललेला NES परिवाराचा अभिमान💐💐💐 सर्व विजयी विद्यार्थी व त्यांना मार्गदर्शन करणारे शिक्षक सर्वांचे हार्दिक हार्दिक अभिनंदन💐💐💐👌

🙏 आदरणीय लोकनेते श्री राजारामबापू पाटील यांना विनम्र वंदन.🙏

आदरणीय श्री.राजारामबापू पाटील यांचा जन्म १९२० साली वडगाव-हवेली येथे झाला. शालेय जीवनातच त्यांनी स्वातंत्र्य चळवळीत सहभाग घेतला होता. ते गांधीजींचे अनुयायी होते. त्यामुळे लहानपणापासूनच बापूंवर देशसेवेचे संस्कार झाले. कोल्हापुरात 'लॉ'चे शिक्षण घेत असताना ते सेवा दलाचे सक्रिय कार्यकर्ते बनले. याच काळात त्यांच्या विचारसरणी घडत गेली. गांधीजींकडून प्रेरित होऊन त्यांनी खादीचा पुरस्कार केला आणि परदेशी मालाचा त्याग करत त्याकाळी ‘आत्मनिर्भरते’चे पाऊल उचलले. शिक्षण आणि देशसेवा असा समांतर प्रवास त्यांनी सुरू केला.
वाळवा तालुक्यात शिक्षणाच्या योग्य संधी अभावी त्यांना बऱ्याच अडचणींना सामोरे जावे लागले. पुणे, बडोदा, कोल्हापूर येथे आपल्या शिक्षणाची शिदोरी भरत ते कासेगावचे पहिले वकील बनले. शिक्षणासाठी आपण घेतलेले कष्ट पुढच्या पिढीला सहन करायला लागू नये, या उदात्त हेतूने त्यांनी १९४५ साली ‘कासेगाव एज्युकेशन सोसायटी’ची स्थापना केली. अत्यंत कमी अवधीत या संस्थेने शिक्षणाचे जाळे संपूर्ण वाळवा तालुक्यात विणले. स्वतः पेशाने शिक्षक असल्याने शिक्षणात आधुनिकता यावी आणि ते तळागाळातील सर्वांपर्यंत पोहोचावे यासाठी त्यांनी शेवटपर्यंत प्रयत्न केले. साने गुरुजी हे बापूंच्या अगदी जवळचे होते. बापू त्यांचा अत्यंत आदर करायचे. साने गुरुजी एकदा म्हणाले होते, ‘राजाराम बापु हे महाराष्ट्राच्या राजकारणातील महत्वाचा व्यक्ती ठरणार!’
१९५२ साली सांगली जिल्हा बोर्डचे अध्यक्ष झाल्यानंतर राजारामबापू पाटील यांनी समाजातील सर्व स्तरातील लोकांच्या विकासाच्या दृष्टीने प्रयत्न सुरू केले. गांधीभक्त असल्याने त्यांनी भारतीय समाजाला विळखा घातलेल्या अस्पृश्यतेविरोधात आवाज उठवला, हरीजनांना मंदिरात प्रवेश मिळावा यासाठी संघर्ष केला. सांगलीचा सर्वांगीण विकास व्हावा यासाठी त्यांनी पुरोगामी आणि शास्त्रोक्त पद्धतीने कार्य सुरू ठेवले. त्यांच्या लोकप्रियतेमुळे १९६२ साली ते पहिल्यांदा वाळवा मतदारसंघातून आमदार म्हणून निवडून आले आणि पुढील २२ वर्षे त्यांनी निर्विवाद आपल्या कर्तृत्वाचा ठसा उमटवला. त्यांनी सहकार क्षेत्राचे महत्व जाणले. विरोधाला न जुमानता त्यांनी अवघ्या १४ महिन्यांत वाळवा सहकारी साखर कारखान्याची निर्मिती केली. आज वाळवा व इस्लामपूर भागात जे सहकारी संस्थांचे जाळे आहे ते त्यांच्या मेहनतीचं फलित आहे. सलग १२ वर्षे मंत्रिपदाची जबाबदारी सक्षमपणे सांभाळलेल्या राजारामबापू यांनी त्यांच्या कारकिर्देत अनेक ऐतिहासिक निर्णय घेतले. त्यांनी महसूल मंत्रिपद स्वीकारले, तेव्हा महाराष्ट्र राज्यातील तीन भागात, तीन वेगळ्या करपद्धती लागू होत्या. त्यांनी पुढाकार घेऊन राज्यभर एकसमान करपद्धत लागू केली. त्याचीच आवृत्ती म्हणजे आजचे ‘वन नेशन, वन टॅक्स पॉलिसी’. त्यांनी विविध खात्यांद्वारे विकास योजना राबविल्या. १९६६ साली महसूल मंत्री असताना त्यांनी प्रत्येक शेतकऱ्याचे खाते पुस्तक बनविण्याचा निर्णय घेतला. सर्वसामान्य लोकांना उपजीविकेचे साधन उपलब्ध व्हावे यासाठी त्यांनी नेहमीच प्रयत्न केले. आयुष्यभर त्यांनी विविध पदं भूषविली, मात्र शिक्षणावरचं त्यांचं प्रेम तसूभरही कमी झालं नाही.
बापूंचा नम्रपणा आणि प्रामाणिकपणा त्यांच्या संपर्कात आलेल्या सर्वांनाच भावला. १९७० च्या सुरुवातीपर्यंत कामाच्या ठिकाणी पोहोचण्यासाठी बापू एसटी, बसने प्रवास करायचे. त्यांच्या निधनाच्या काही दिवस आधी त्यांनी बोरगावात भाषण केले होते. त्यात त्यांनी ग्वाही दिली होती की वाळवा आणि इस्लामपूर तालुक्याला पाण्यापासून वंचित राहू देणार नाही. त्यांचे हे स्वप्न पूर्ण करण्याची जबाबदारी त्यांच्या मृत्यूनंतर आदरणीय जयंत पाटील साहेबांनी घेतली होती. आणि या स्वप्नपूर्तीचे पूर्ण श्रेय त्यांनाच जाणार, पाणीदार वाळवा आणि इस्लामपूरचे ध्येय त्यांनी माझ्या मनात बिंबवले आहे. बापूंनी कार्यकर्त्यांसोबत आयुष्यभरासाठी जोडलेले नाते, विश्वास, एकमेकांसाठीचा आदर आम्ही लहानपणापासून अनुभवला आहे.
आज भारतीय लोकशाहीच्या मूळ गाभ्याला धक्का बसत आहे, सत्ताकेंद्री वृत्ती सर्रास पहायला मिळते आहे, अशा वेळी बापूंनी आयुष्यभर स्वीकारलेली मूल्ये समाजसेवेची प्रेरणा देत राहतात. चंद्रशेखर यांच्यासह कोल्हापूरच्या कागलपासून धुळ्यापर्यंत बापूंनी केलेली ११०० किलोमीटरची पदयात्रा धगधगती मशाल आहे. ही मशाल मला सतत महाराष्ट्रातील लोकांसोबत असलेल्या ऋणानुबंधाची, त्यांच्याप्रती असलेल्या कर्तव्याची जाणीव करून देते.
लोकनेते राजारामबापू पाटील यांनी जे काम हाती घेतले आणि जे पद स्वीकारले त्याला सुवर्णस्पर्श झाल्याप्रमाणे ते चमकतच राहिले. त्यांनी वाळवा तालुक्याच्या सर्वांगिण विकासाचा पाया घातला. संपूर्ण राज्याचा एकच महसुली कायदा तयार करुन महसुली पातळीवरील संयुक्त महाराष्ट्र त्यांनी निर्माण केला.
अशा या लोकनेत्याबद्दल असे उद्गार काढणे म्हणजे पुरोगामी महाराष्ट्राला काळीमा फासण्यासारखे आहे.
मंत्रालयातील ज्या चेंबर समोर सर्वाधिक जनतेची गर्दी ते चेंबर मंत्री महोदय राजाराम बापू पाटील यांचे "
श्रीमती शालिनीताई वसंतदादा पाटील यांचे आत्मचरित्र वाचण्यात आलं.
खरे तर आ.शालिनीताई पाटील या वसंतदादांच्या पत्नी. त्या काळात सांगली जिल्ह्यात वसंत दादा गट आणि राजारामबापू गट दोन प्रवाह होते. परंतु वसंतदादा आणि शालिनीताई दोघेही राजाराम बापूंचा फार आदर करीत असत. त्यांनी कधी एकमेकांवर टीका केलेली ऐकण्यात किंव्हा वाचण्यात नाही.
शेतकऱ्यांच्या बांधावरील झाडांची
मालकी ही शेतकऱ्यांकडेच राहील असा निर्णय त्या काळात आ.श्री.राजाराम बापूंनी घेतला होता.
महाराष्ट्रात सर्वाधिक पदयात्रा राजारामबापू यांनी काढल्या. इंग्रजांच्या काळात विठ्ठल मंदिर पंढरपूर येथे एक ठराविक निधी पूजेसाठी दिला जात होता देश स्वतंत्र झाल्यानंतर निधीमध्ये सर्वाधिक वाढ राजारामबापू यांनीच सर्वप्रथम केली. अत्यंत पुरोगामी विचार , सर्व सामान्य जनतेसाठी पक्षालाही अंगावर घेण्याची भूमिका , सर्वसामान्यांना न्याय देण्यासाठी आयुष्याच्या सर्व वेळ राजारामबापूंनी खर्ची घातला.
एकदा राजारामबापू " उघड्या डोळ्यांनी वाचून पहा " हि नम्र विनंती.
एका निवडणुकीत विलासराव शिंदे यांनी राजाराम बापूंचा पराभव केला. त्याच विलासराव शिंदे साहेबांना जयंत पाटील साहेब यांनी स्वतःच्या गाडीत पुढे बसवून " सर"या शब्दाने अनेक वेळा संबोधित केले. हेच तर खरे संस्कार असतात.
प्र. के.अत्रेंनी एकवेळ यशवंतराव चव्हाण यांना निपुत्रिक म्हटले. ही टीका अंत्यत वाईट आणि मनाला लागणारी होतीच.पण
१९६० साली महाराष्ट्र राज्याचे पहिले मुख्यमंत्री आदरणीय.यशवंतराव चव्हाण झाल्यावर केली होती.तरिही यशवंतराव चव्हाण यांनी एक चकार शब्द काढला नाही. त्यांनी एक फोन केला आणि अत्रेंना खुलासा करून म्हणाले, 'माझी पत्नी वेणू १९४२ च्या स्वातंत्र्य लढ्यात असताना तिच्यावर इंग्रजांनी लाठी हल्ला केला, व त्यात तिचा गर्भपात झाला आणि गर्भाशय कायमचे निकामी झाले' यशवंतराव चव्हाण हे सांगताना ना अत्र्यांवर रागावले ना त्यांच्याबद्दल एकही अपशब्द काढला.
मात्र त्यानंतर अत्रे थेट यशवंतर चव्हाणांच्या घरी आले.
अंत्यत भावनिक होत त्यांनी त्यांची व वेणूताई यांची माफी मागितली, पश्चाताप केला होता.
वेणुताई अत्रेंना म्हणाल्या
भाऊ त्यानिमित्ताने तरी घरी आला.असे उदगार काढले होते.
तेव्हा अत्रेंना अश्रू अनावर झाले होते.
आणि यशवंतरावांनी हसतमुखाने अत्रेंना माफ केले.
ही महाराष्ट्रातील नेत्यांची त्या वेळेची संस्कृती होती. ती माणसे कुठल्या मातीने बनलेली असावीत ?
हा यशवंतराव चव्हाण साहेबांचा
महाराष्ट्र...
खरे तर आमच्या महाराष्ट्राची खूप चांगली संस्कृती आहे. पक्षीय मतभेद जरूर असावे ,पण ज्येष्ठ, श्रेष्ठ माणसांविषयी आज काही लोकप्रतिनिधी चुकीच्या पद्धतीने वक्तव्य करीत आहेत हे पुरोगामी महाराष्ट्राला कधीच शोभणारे नाही. त्यांचा आम्ही या ठिकाणी जाहीर निषेध करतो....
आदरणीय यशवंतराव चव्हाण ,वसंत दादा पाटील, आदरणीय राजारामबापू पाटील, आदरणीय विलासरावजी देशमुख, आदरणीय शंकररावजी चव्हाण, आदरणीय शंकररावजी मोहिते पाटील, आदरणीय यशवंतराव मोहिते, आदरणीय पतंगरावजी कदम,आदरणीय आर आर पाटील. आदरणीय शरद पवार साहेब.
ही रत्न महाराष्ट्राला लाभली म्हणूनच आम्हाला महाराष्ट्रात राहण्याचा अभिमान वाटतो.

आमच्या प्रशालेचे शिक्षक अब्दुल मुनाफ शेख सर .. तसेच आमचे मार्गदर्शक दरिकोणुर या गावचे सरपंच आमिन शेख सर यांना जयंत स्पंदन फाउंडेशन तर्फे दिला जाणारा आदर्श शिक्षक पुरस्कार जाहीर !!मा. आ.जयंत पाटीलसाहेब यांच्या हस्ते मानपत्र देऊन गौरविण्यात आले. या दोन्ही गुरुजनांचे हार्दिक अभिनंदन!!!!🌹💐🌹💐🎉🎉🎈

#आमचाही_एक_जमाना_होता.

बालवाडी हा प्रकार नव्हता, पुढे 6 वर्षा नंतर स्वतःच शाळेत जावे लागत असे , सायकलने/ बसने पाठवायची पद्धत नव्हती,
मुलं एकटी शाळेत गेल्यास काही बरे वाईट होईल अशी
भीती आमच्या आई वडिलांना कधी वाटलीच नाही.

🌼

पास / नापास हेच
आम्हाला कळत होतं...
टक्केचा आणि आमचा
संबंध कधीच नव्हता.
🌼

शिकवणी लावली,
हे सांगायला लाज वाटायची....
कारण "ढ" असं
हीणवलं जायचं...

🌼

पुस्तकामध्ये झाडाची
पानं आणि मोरपिस ठेवून
आम्ही हुशार होऊ शकतो,
असा आमचा दृढ विश्वास
होता...

🌼
कापडाच्या पिशवीत आणि नंतर चैन म्हणून पत्र्याच्या पेटीत पुस्तकं आणि वह्या रचण्याचा शिरस्ता हे आमचं एक निर्मिती कौशल्य होतं.

🌼

दरवर्षी जेव्हा नव्या इयत्तेचं दप्तर भरायचो त्याआधी, पुस्तकं आणि वह्यांना कव्हर्स घालणे, हा आमच्या जीवनातला
एक वार्षिक उत्सव असायचा...

🌼

वर्ष संपल्यानंतर पुस्तके विकणे आणि विकत घेण्यात आम्हाला काहीही लाज वाटत नसे.

🌼

आई वडिलांना आमचे शिक्षण त्यांच्यावर फारसा बोजाही नव्हते.

🌼

कोण्या मित्राच्या सायकलच्या पुढच्या दांड्यावर व दुसऱ्याला मागच्या carrier वर बसवून,आम्ही रस्तोरस्ती किती फिरलो
हे आता आठवतही नाही...

🌼

सरांचा शाळेत मार खाताना आणि पायांचे अंगठे धरुन
उभं राहताना,कान लाल होऊन पिरगळला जाताना आमचा
'ईगो' कधीही आडवा येत नव्हता, खरं तर आम्हाला 'ईगो' काय असतो हेच माहीत नव्हतं...

🌼

मार खाणं, ही आमच्या दैनंदिन जीवनातील एक सामान्य प्रक्रिया होती. मारणारा आणि मार खाणारा दोघेही खुष असायचे. मार खाणारा यासाठी की, 'चला, कालच्यापेक्षा तरी
आज कमी धोपटला गेलो म्हणून आणि मारणारा आज पुन्हा हात धुवून घ्यायला मिळाले म्हणून......

🌼

बिनचपला ,बुटांचे कोणत्याही चेंडू आणी लाकडी बॅट ने वेळ मिळेल तेव्हा ग्राउंडवर क्रिकेट खेळण्यातले काय सुख होते ते आम्हालाच माहीत होते.

🌼

आम्ही पॉकेट मनी कधीच मागितला नाही, आणि वडिलांनी कधी दिला नाही. आमच्या म्हणून काही गरजाच नसायच्या. छोट्याशा असल्याच तर घरातले कोणीतरी पुर्ण करून टाकायचे. सहा महिन्यातून कुरमुरे फरसाण खायला मिळालाच तरी आम्ही बेहद खुश होतो.
दिवाळीत लवंगी फटाक्यांची लड सुटी करून एकेक फटका उडवत बसणे यात काही अपमानास्पद आम्हाला वाटायचं नाही.

🌼

आम्ही आमच्या आईवडिलांना कधी सांगूच शकलो नाही की, आम्ही तुमच्यावर किती प्रेम करतो, कारण आम्हाला ू' म्हणणं माहीतच नव्हतं...

🌼

आज आम्ही असंख्य टक्के टोमणे खात, संघर्ष करत दुनियेचा एक हिस्सा झालोय. काहींना जे हवं होतं, ते त्यांनी मिळवलंय
तर काही 'काय माहीत....?'
शाळेतील ते डबल/ ट्रिपल सीट वर फिरवलेले ते मित्र,
कुठे हरवलेत ते...!

🌼

आम्ही जगात कुठेही असू पण हे सत्य आहे की,
आम्ही वास्तव दुनियेत जगलो, आणि वास्तवात वाढलो........

🌼

भाकरी आणि कालवनाशिवाय मधल्या सुटीतला काही डबा असतो हे आम्हाला माहीतच नव्हतं.

आपल्या नशिबाला चुकूनही दोष न देता आम्ही आनंदाने आजही स्वप्नं पहातोय. कदाचित ते स्वप्नच आम्हाला जगायला मदत करतायत.

जे जीवन आम्ही जगलो त्याची वर्तमानाशी काहीच तुलना होणार नाही.,,,,,,,,

🌼

आम्ही चांगले असू किंवा वाईट, पण आमचाही
एक #जमाना' होता.....

🏵️🏵️