Pune, Maharashtra पुणे, महाराष्ट्र

कबुतरांना गरुडाचे पंख लावता येतीलही....
पण गगन भरारीचे वेड हे रक्तातच असावे लागते....
कारण आकाशाची ओढ दत्तक घेता येत नाही

एक संधी- हाडाच्या कार्यकर्त्यांना
एक संधी - असंख्य आंदोलनांचा अविभाज्य चेहरा असणार्‍याला
एक संधी - विद्यार्थ्यांच्या हक्कासाठी ठोस पाउल उचलणाऱ्या चेहर्‍याला
एक संधी - मुख्यमंत्र्यांच्या मनातील 35 वर्षाखालील नव्या दमाच्या अनुभवी पण युवा चेहर्‍याला

Murlidhar Mohol Dushyant Mohol

Big shout out to my newest top fans! 💎 Shrivas Pradip, Santosh Kumar Gupta, Sahaj Vee, Ashish Rasal, Jitan Kumar, Sachin SP, Ranch O, Gabbar Roxx, Deepak Chaudhary, Shiv Sharma

Drop a comment to welcome them to our community,

Anna - Punekars with you..! Keep progressing, we need better basic infrastructure and peaceful city.

Murlidhar Mohol

Murlidhar Mohol

मुंबईसारख्या जगातील महागड्या शहरात जवळजवळ 1/10व्या भागाचा मालक असणं ही स्वतःतच मोठी गोष्ट आहे. पण याहूनही मोठी गोष्ट म्हणजे इतकी प्रचंड संपत्ती असूनही जमिनीवर राहून साधेपणाचं जीवन जगणं. ही कहाणी आहे अब्जाधीश सर मोहम्मद युसुफ यांच्या नातवाची, ज्याने संपत्तीचा दिखावा न करता साधेपणाला आपली खरी ओळख बनवलं.

अब्जावधींचा मालक असूनही त्याच्याकडे लक्झरी कारचा ताफा नाही, तो महालात राहून शान मिरवत नाही. उलट त्याच्या गॅरेजमध्ये आहे एक साधीशी Tata Zest, आणि तोही तीच चालवतो. लोकांना हे ऐकून आश्चर्य वाटतं, पण त्याचं तत्त्वज्ञान अगदी स्पष्ट आहे – “संपत्ती ही आवाज करायला नको, ती शांततेत टिकायला हवी.”

त्याने एका मुलाखतीत सांगितलं, “मी एका चेकने 100 मर्सिडीज विकत घेऊ शकतो, पण मला त्यात काही अर्थ वाटत नाही. माझ्यासाठी खरी किंमत आहे ती साधेपणात आणि खरी मूल्यं जगण्यात.” त्याचा विश्वास आहे की खऱ्या आयुष्यात पैशापेक्षा महत्त्वाचं आहे आरोग्य, कुटुंब, मित्र आणि समाजासाठी केलेली कामं.

आजच्या काळात जेव्हा लोक कर्ज काढूनसुद्धा लक्झरी दाखवण्याच्या मागे लागलेत, तेव्हा एवढ्या मोठ्या संपत्तीचा वारसदार साधेपणाचं उदाहरण ठेवतोय, ही गोष्ट प्रेरणादायी आहे. त्याचं मत आहे की “पैसा कमवताना तो वाया घालवायचा नाही, तर योग्य गुंतवणूक करून वाढवायचा.” त्यामुळे तो तरुणांना नेहमीच सल्ला देतो – चांगल्या कंपन्यांत गुंतवणूक करा, मजबूत म्युच्युअल फंड्समध्ये पैसे लावा आणि दीर्घकालीन दृष्टी ठेवा.

फक्त स्वतःपुरतं नव्हे, तर समाजासाठीही त्याचं योगदान महत्त्वाचं आहे. त्याने नवी मुंबईमध्ये एक मोठं पशु-चिकित्सालय उभारण्याचं ठरवलं आहे, जे पूर्णपणे त्याच्या खाजगी निधीतून चालवलं जाईल. या उपक्रमामुळे असंख्य प्राणी आणि त्यांच्यावर अवलंबून असणाऱ्या लोकांना मदत होणार आहे.

त्याचा हा प्रवास आपल्याला शिकवतो की खरी श्रीमंती म्हणजे बँक खात्यातील शून्यं नाहीत, तर साधेपणातला आनंद, कुटुंबाचं प्रेम आणि समाजासाठी केलेलं योगदान आहे. “Quiet wealth” या त्याच्या विचारसरणीतून प्रत्येकाला समजतं की आयुष्यातल्या खऱ्या मूल्यांकडे लक्ष देणं हेच आयुष्याचं खरं यश आहे.

हायवेवरील कोणत्याही स्वस्त ढाब्यात जेवायला गेलात तर मेनूमध्ये किमान ६ पदार्थ पनीरचे असतात. ५ स्टार हॉटेलमध्ये गेलात, तर वेजिटेरियन सेक्शनमध्ये ६०% डिशेस पनीरच्या असतात.
३० रुपयांत ६ पनीर मोमोज?
५० रुपयांत पनीर पिझ्झा?
१०० रुपयांत बटर पनीर?
४० रुपयांत पनीर कुलचा?

२० वर्षांपूर्वीही, मी जेव्हा सांगायचो की मी पनीर खात नाही, तेव्हा लोक म्हणायचे, "इतकी प्रोटीनयुक्त गोष्ट का नाही खात?" तेव्हापासून मला वाटायचं की हा पनीर खरा नसावा. मग मी घरीच पनीर बनवायला सुरुवात केली. मी ७० रुपयांत १ लिटर #अमूलचं फुल क्रीम दूध घेतो, त्यातून साधारण २०० ग्रॅम पनीर मिळतो. म्हणजेच, १ किलो पनीर बनवण्यासाठी ५ लिटर दूध लागते, ज्याची किंमत ३५० रुपये होते. म्हणजेच, खऱ्या दुधाचा पनीर बनवला तर त्याची किमान किंमत ३५० रुपये तरी येते. जर दुधाचा फॅक्टरी भाव लिटरला ५० रुपये धरला तरीही, फक्त दुधासाठी २५० रुपये खर्च येतो. यात मजुरी, गॅस, इंधन वगैरे जोडल्यास हा खर्च ६० रुपयांपर्यंत पोहोचतो. सप्लाय चेन, लॉजिस्टिक्स वगैरे जोडल्यास ही किंमत ६३ रुपयांपर्यंत जाते.

म्हणजेच, किमान ३१५ रुपये किलो खर्च येऊन, जर दुकानदाराने १०% नफा घेतला (जो प्रत्यक्षात त्यापेक्षा जास्त असतो), तर ग्राहकाला तो पनीर किमान ३४५ ते ३५० रुपये किलो भावाने मिळाला पाहिजे. आता जर तुम्ही २०० किंवा २५० रुपयांत किलो पनीर घेत असाल, तर दुकानदाराने दानछत्र उघडलं आहे का, जे तो तुम्हाला खर्चापेक्षा २५% कमी दरात विकतो? खऱ्या पनीरची किंमत आणि प्रमाण समजून घ्यायचं असेल, तर घरी पनीर बनवून पहा, कळेल.

मग येतो *अनालॉग पनीर म्हणजे पनीरसारखा दिसणारा आणि त्याच्या टेक्स्चरसारखा पदार्थ, ज्याचे मुख्य घटक म्हणजे पावडर दूध, वनस्पती तेल, पाम ऑइल, अरारोट, स्टेबिलायझर्स आणि डेव्हलपिंग एजंट्स.* पावडर मिल्कमध्ये फॅट नसल्यामुळे, त्यात डालडा आणि पाम ऑइल मिसळलं जातं, ज्यामुळे त्याची घनता वाढते. ही तेलंच ती आहेत, जी आपल्या रक्तवाहिन्यांत जमून जातात. हा अनालॉग पनीर तुम्हाला मोठ्या ५ स्टार हॉटेल्समध्येसुद्धा मिळतो, भले तुम्ही पनीर टिक्का खात असाल किंवा पनीर दो प्याजा...

याहूनही खालच्या दर्जाचा असतो *युरिया, डिटर्जेंट आणि मैद्याच्या मिश्रणातून बनवलेला पनीर म्हणजे तो पनीर, जो तुम्ही ३० रुपयांत ६ मोमोजमध्ये किंवा ५० रुपयांत पनीर लोडेड पिझ्झा बर्गरमध्ये खात आहात. हा युरिया थेट तुमच्या मूत्रपिंड आणि यकृतावर हल्ला करतो आणि दीर्घकाळ सेवन केल्यास जीवघेणा ठरू शकतो.*

भारतात दररोज ६४ कोटी लिटर दूध उत्पादन होते. जर हे सर्व दूध फाडून पनीर बनवलं गेलं, तर साधारण १ कोटी २० लाख किलो पनीर बनू शकतो. पण दररोज पनीरचा वापर साधारण १५,००० टन आहे. हे शक्य आहे का, की १ कोटी ५० लाख किलो पनीर ६४ कोटी लिटर दुधातून बनेल?

बाजारात मिळणाऱ्या ८०% पेक्षा जास्त पनीर नकली आहे. हे नकली पनीर रस्त्याकडच्या ढाब्यांपासून ते ५ स्टार हॉटेल्सपर्यंत सर्वत्र वापरलं जात आहे. गेल्या ३० वर्षांत यकृत आणि मूत्रपिंडाच्या रोगांमध्ये जबरदस्त वाढ झाली आहे, यामागचं कारण काय?

कधीतरी त्या छोट्या छोट्या गल्ल्यांमध्ये जाऊन बघा, जिथे युरियाची मोठमोठी पातेली उकळत असतात. जे लोक ते बनवत आहेत, त्यांना सांगा की, ते स्वतःच बनवलेला पनीर खाऊन दाखवावा.

पुढच्या वेळी जेव्हा तुम्ही हॉटेलमध्ये पनीरची डिश ऑर्डर कराल, तेव्हा सांगा की, एक कच्चा पनीरचा तुकडा आणून दाखवावा. मी नक्की सांगतो, ते हजार बहाणे करतील. मी हे अजमावून पाहिलं आहे. एका रेस्टॉरंटवाल्याने तर मला साफ सांगितलं, "जेवायचं असेल तर जेवा, नाहीतर जा. आम्ही सॅम्पल दाखवणार नाही." ......

दुग्धजन्य पदार्थ हा आजच्या काळातील सर्वात मोठा घोटाळा आहे. दुर्दैवाने, सरकारसुद्धा याबाबत काही करू शकत नाही. नकली उत्पादनं दररोज पकडली जातात, पण आपल्या कायद्यात त्यासाठी फक्त काही दंड किंवा छोटीशी शिक्षा आहे. यामुळे होणाऱ्या लाखो अप्रत्यक्ष मृत्यूंसाठी त्यांना जबाबदार धरलं जात नाहीये....

“I’ll be 60 next year. And I’m not here to impress anyone. I’ve been the champion. I’ve been the villain. I’ve had gold around my waist and nothing in my soul. Now? I just want peace. Everything else is noise.”

I grew up where love was tough and fists were currency.
I didn’t learn kindness — I learned survival.
By 13, I was arrested 38 times.
By 20, I was the youngest heavyweight champion in history.
They called me “Iron Mike” — like I wasn’t supposed to bleed.

I had money, fame, mansions, tigers, private jets…
But I couldn’t sleep. I couldn’t breathe.
The world saw knockouts.
I saw ghosts.

At 40, I started asking better questions.
Not “how do I win?”
But “why was I always fighting in the first place?”

And the truth?
I wasn’t fighting the other guy.
I was fighting myself. My fear. My father’s silence. My mother’s pain. My own shame.

Now, at 60, I’m not chasing anything.
I grow mushrooms.
I hug my pigeons.
I walk barefoot on grass and cry sometimes for no reason at all.

I talk more about forgiveness than uppercuts.
I don’t need the belt. I don’t need the roar of a crowd.
I just want to eat good fruit, tell the truth, and die knowing I broke the cycle.

If you want to know what greatness is — it’s not dominance. It’s healing.

It’s walking away from the thing that used to destroy you — and choosing not to destroy others with it".

— Mike Tyson

Racing wasn’t just a sport in my home — it was part of our family DNA. I grew up in Pune watching Formula One races with my father, mesmerized by the sound of engines and the thrill of the track. My parents, both skilled drivers, passed their passion on to me without ever saying a word — it was just understood.

But life took me in a different direction. I became a teacher, a mother of two. Racing was still a dream, but one I had quietly put aside... until eight years ago. Out of the blue, I got a phone call from Coimbatore — I’d been selected, along with 200 other women across India, for a national car racing talent hunt.

I still remember thinking, “Can I really do this?” But something inside me whispered, “Try.”

I went through grueling trials. At every turn, there were voices — some loud, others subtle — questioning whether I belonged in a sport dominated by men. But I didn’t let them stop me. I studied every piece of race data like a student before an exam. I practiced every weekend. I sacrificed birthdays, family dinners, even precious moments with my kids. And still, they stood by me. They cheered the loudest.

On August 18, 2024, during my birthday weekend, I raced in the national championship at the MRF Indian National Car Racing Championship in Chennai — and won the Saloon Category title.

My coach had taken my phone before the race so I could focus. So when I finally switched it on after the win, it buzzed nonstop — birthday wishes, congratulations, love from people who had seen me fight every step of the way. I cried. It was all too much. In the best way.

I was the only woman on that grid. But when that helmet goes on, it doesn’t matter who you are. It’s about how hard you’ve worked, how much you’ve given up, and what you bring to that moment.

I’m not just a racer. I’m a teacher. A mother. A dreamer. And now — a national champion.

To every girl who thinks this world isn’t built for me — race anyway. Drive anyway. Dream anyway.

Because the finish line doesn’t care about your gender.

-Diana Pundole

Epic reply

जम्मु काश्मीरमधे तैनात असलेल्या जवानाचा लेख…

#पहलगाम_दहशतवादी_हमला
मुळात दहशतवाद्यांना हा हमला फौज वर करायचाच नव्हता , कारण 370 संपल्या पासून काश्मीर खूप बदलून गेले आहे,2009,2016, 2019आणि आता 2025 चौथी वेळ माझी काश्मीर ला आहे.
यात 2009 आणि 2016 चा काळ खूप भयानक होता,तिथले लोक सुद्धा फौज ला इंडियन डॉग तोंडावर म्हणत असत,2019 यात थोडा बदल झाला, दगड फेक बंद झाली, आणि आता 2025 ला मी काश्मीर ला आलो, काश्मीर बघितले, आणि फिरलो सुद्धा, पहिले फौज ला कॅम्प च्या बाहेर निघता येत नाही होते, पण आता फौज ही फिरायला लागली,काश्मीर हे पूर्ण पणे बदलून गेले आहे, तिथले लोक, तिथल्या लोकांची मानसिकता, ही ही बदलून गेली आहे.
हेच दहशतवाद्यांना सहन होत नव्हतं, या वर्षी काश्मीर ला तीन कोटी पर्यटकांची बुकिंग आहे , काश्मिरी याच लोकांच्या जीवावर आपली रोजी रोटी चा गुजारा करत आहेत , काश्मीर लोकांनी दहशतवाद्यांना सपोर्ट करणे बंद केले आहे, म्हणून च दहशतवाद्यांनी या वेळी फौज सोडून पर्यटकांना टार्गेट केले, जेणे करून पर्यटक येणे बंद करतील, लोकांचा रोजगार सुटल आणि बेरोजगार लोक हे पुन्हा दहशतवादी बनतील.

आता सगळ्यात महत्वाचा मुद्दा हा आहे, की मोदीजी काय निर्णय घेतील, कारण कुठला ही देश आपल्या निष्पाप नागरिकांची हत्या पचवून घेत नाही.
israel ने हमास सोबत जे केले तेच मोदींनी POK मध्ये लपलेल्या दहशतवाद्यान सोबत केले पाहिजे.
बाकी आपल्या देशाची फौज ही कायमच आदेश ची वाट बघत असले.
"पहलगाम मध्ये बळी गेलेल्या निष्पाप लोकांना भावपूर्ण श्रद्धांजली."
#राकेश_पाटील