21/08/2026
മാതൃസ്പർശം: ഭൂമിയിലെ അവസാനത്തെ ആശ്വാസകേന്ദ്രം
ഈ ഭൂമിയിൽ, മാതാവിൻ്റെ സ്നേഹത്തോളം വിലമതിക്കാനാവാത്ത മറ്റെന്തുണ്ട്? ചോദ്യം ലളിതമാണ്, എന്നാൽ അതിനുള്ള ഉത്തരം പ്രപഞ്ചത്തോളം വലുതാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ അടിത്തറയാണ് മാതൃത്വം. ഒരു ശിശുവിൻ്റെ ആദ്യത്തെ സുരക്ഷിത താവളവും, ലോകത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ വഴികാട്ടിയും, ഒടുവിൽ, ജീവിതത്തിൻ്റെ എല്ലാ കൊടുങ്കാറ്റുകളിലും അഭയം നൽകുന്ന അവസാനത്തെ ആശ്വാസകേന്ദ്രവുമാണ് അമ്മ.
മാതാവിൻ്റെ സ്നേഹം എന്നത് കേവലം ഒരു വികാരമല്ല, അതൊരു ദാർശനികമായ സത്യമാണ്. അത് എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും മാനദണ്ഡമാണ്, എല്ലാ നിസ്വാർത്ഥതയുടെയും പരമമായ രൂപമാണ്. പണത്തിനോ പ്രശസ്തിക്കോ അധികാരത്തിനോ ആ സ്നേഹത്തെ കവച്ചുവെക്കാനാവില്ല; കാരണം, അവയെല്ലാം ബാഹ്യമായ കാര്യങ്ങളായിരിക്കുമ്പോൾ, മാതൃത്വം ആത്മാവിൻ്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
അലൗകികമായ ആ തലോടൽ
മാതാവിൻ്റെ തലോടൽ ഒരു സാധാരണ സ്പർശമല്ല. അത് ബലഹീനമായ കരങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള മൃദലമായ, എന്നാൽ അത്യന്തം ശക്തിയുള്ള ഒരു ഊർജ്ജപ്രവാഹമാണ്. ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിതത്തിൽ തളരുമ്പോൾ, പ്രതിസന്ധികളുടെ മുമ്പിൽ പകച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ്റെ മനസ്സ് സ്വാഭാവികമായും തിരയുന്നത് ആ ബലഹീനമായ കരങ്ങളുടെ മൃദലമായ സ്പർശമാണ്.
ആ തലോടൽ ഒരു പ്രപഞ്ചസത്യം മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. "സാരമില്ല, എല്ലാം ശരിയാകും," എന്ന ആശ്വാസം വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തിയായി ആ സ്പർശത്തിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ആ പരിലാളനം, ഭൂമിയിലെ മറ്റൊരിടത്തും ലഭിക്കാത്ത ഒരു സാന്ത്വനമാണ്. കാരണം, ആ സ്പർശത്തിന് ഒന്നിനോടും കടപ്പാടില്ല, പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല, ഒരു നിബന്ധനയുമില്ല. അതിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്, ലോകം ഉപേക്ഷിച്ചാലും ഞാൻ കൂടെയുണ്ടെന്ന അദൃശ്യമായ ഉറപ്പാണ്.
ഒരു പ്രയാസം നേരിടുമ്പോൾ, ലോകത്തിൻ്റെ ഭാരം മുഴുവൻ തൻ്റെ ചുമലിലാണെന്ന് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ, അമ്മയുടെ കൈകൾ തലയിലോ തോളിലോ വെക്കുമ്പോൾ, ആ ഭാരം പകുതിയല്ല, മുഴുവനായി ആ കൈകളിലേക്ക് അലിഞ്ഞുപോവുന്നത് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും. ആ കരങ്ങൾക്ക് അത്രയേറെ ശക്തിയുണ്ട് – വേദനയെ വലിച്ചെടുക്കാനും, ഭയത്തെ അകറ്റാനും, തകർന്ന ഹൃദയത്തെ തുന്നിച്ചേർക്കാനുമുള്ള ശക്തി.
നഷ്ടത്തിന്റെ ഏകാന്തമായ തീർത്ഥാടനം
എന്നാൽ, ഈ അമൂല്യമായ അനുഭൂതി നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ കാര്യമോ? മാതൃസാന്നിധ്യം ഒരു ഓർമ്മ മാത്രമായി അവശേഷിക്കുന്നവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ, ഒരു വലിയ ശൂന്യത എന്നെന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. പുറമേ അവർ ജീവിതത്തിൻ്റെ തിരക്കുകളിലും ചിരികളിലും പങ്കുചേരുമായിരിക്കും, എങ്കിലും ഹൃദയത്തിൻ്റെ ഒരു കോണിൽ, ആ നഷ്ടം ഒരു മാറാപ്പുപോലെ പേറുന്നുണ്ടാകും.
പ്രത്യേകിച്ച്, ഏകാന്തതയുടെ നിമിഷങ്ങളിൽ, ലോകത്തിൻ്റെ കണ്ണുകൾ അവരിൽ നിന്ന് അകലുമ്പോൾ, ആ വേദനയുടെ മാറാല നീക്കി ഓർമ്മകൾ പുറത്തുവരും. 'ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയാൽ' മാത്രം അവർ ഒരു രഹസ്യമുറി തുറക്കുന്നു. അവിടെ, നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ഓർമ്മകളോടാണ് അവരുടെ സംഭാഷണം.
അവർ പൊട്ടിക്കരയുന്നതിന് മുമ്പ്, പരിഭവം പറയും. "എന്തിനാണ് എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കിയത്? എൻ്റെ വിഷമങ്ങൾ കാണാൻ നിങ്ങൾ ഇല്ലാതെ പോയല്ലോ," എന്ന് അവർ നിശ്ശബ്ദമായി പിണങ്ങും. ഈ പരിഭവം യഥാർത്ഥത്തിൽ ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് നിസ്സഹായതയുടെയും അഗാധമായ സ്നേഹത്തിൻ്റെയും അവസാനത്തെ പ്രകടനമാണ്. ആ പിണക്കത്തിലൂടെ, നഷ്ടപ്പെട്ട വാത്സല്യത്തെ തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നു.
അങ്ങനെ, ആ രഹസ്യസംഭാഷണത്തിൻ്റെയും പരിഭവത്തിൻ്റെയും അന്ത്യത്തിൽ, ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിവെച്ച സങ്കടങ്ങൾ മുഴുവൻ പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി പുറത്തേക്ക് ഒഴുകും. ഈ കരച്ചിൽ കേവലം ദുഃഖപ്രകടനം മാത്രമല്ല, അതൊരു ആത്മീയമായ ശുദ്ധീകരണമാണ്. കാരണം, ലോകത്തിന് മുമ്പിൽ ധൈര്യശാലിയായി അഭിനയിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അവർക്ക് അവരുടെ ദുർബലത പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ലഭിക്കുന്ന ഏക അവസരമാണത്. ആ കണ്ണീരിലൂടെ അവർ നഷ്ടപ്പെട്ട സാന്ത്വനത്തെ വീണ്ടെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ആ നഷ്ടം: ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രയാസം
ഒരു സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യന് ജീവിതത്തിൽ മറ്റെന്താണ് ഇത്രയും വലിയ നഷ്ടം? മറ്റ് പ്രയാസങ്ങളെല്ലാം, സാമ്പത്തിക നഷ്ടങ്ങളോ, ബന്ധങ്ങളിലെ ഉലച്ചിലുകളോ, ജോലിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളോ ആകട്ടെ, അവയെല്ലാം താൽക്കാലികമാണ്. അവയൊക്കെ പരിഹരിക്കാൻ ഒരു വഴിയുണ്ടാവാം, അല്ലെങ്കിൽ അവയോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ കാലം സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, മാതൃസ്നേഹത്തിൻ്റെ അഭാവം സൃഷ്ടിക്കുന്ന വിടവ്, സമയത്തിന് പോലും നികത്താൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിലുള്ളതാണ്.
മനുഷ്യൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ, ഏതൊരു പ്രതിസന്ധി വന്നാലും, അവസാനത്തെ ബലം തേടി അവൻ ഓടിയെത്തുന്നത് അമ്മയുടെ അരികിലേക്കാണ്. ആ സ്നേഹമുള്ള കൈകൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച ദീപമാണ്, ആ ദീപം അണയുമ്പോൾ ജീവിതം മുഴുവൻ ഇരുട്ട് ബാധിച്ചതായി തോന്നാം.
ആ ഓർമ്മകൾ, ഒരു തണൽ മരം പോലെ, ജീവിതത്തിൻ്റെ യാത്രയിൽ കൂടെയുണ്ടാകും. ആ തലോടലിൻ്റെ ഓർമ്മ, എല്ലാ വിഷമതകളിലും ഒരിടത്ത് ലഭിക്കാത്ത ആശ്വാസമായി, ആത്മാവിൽ ഒരു മുറിവായി, ഒപ്പം അനശ്വരമായ ശക്തിയായി നിലനിൽക്കും. മാതാവിൻ്റെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്ക്, ലോകത്തിലെ എല്ലാ പ്രയാസങ്ങളെയും നേരിടാനുള്ള ശക്തി ലഭിക്കുന്നത്, തങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ പ്രയാസം ഇതിനകം കഴിഞ്ഞുപോയി എന്ന ദാർശനികമായ തിരിച്ചറിവിലൂടെയാണ്. ആ സ്നേഹം നൽകിയ അടിത്തറയുടെ ബലത്തിലാണ് അവർ പിന്നെയും മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നത്.
ബാപ്പു…. എന്ന ആ വിളി ഇനി കേൾക്കില്ലല്ലോ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അതാണ് പലപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.
kkmkondotty
