Punjabi University Patiala Confessions

ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਏਅਰਪੋਰਟ। ਫਲਾਈਟ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਲੈਂਡ ਕੀਤਾ ਸੀ। 25 ਸਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਉਹ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸਦੇ ਰੂਮ-ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਈ। ਅਰਜੁਨ 2021 ਵਿੱਚ, ਕੋਰੋਨਾ ਦੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੈਨੇਡਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ—ਇਕੱਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ, ਡਬਲ ਸ਼ਿਫਟਾਂ, ਅਤੇ ਵੀਜ਼ੇ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ।

ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਉਸਦਾ 'ਪਾਸਪੋਰਟ' ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ 'ਸਫਲਤਾ' ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ 'ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼' ਸੀ।

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਯਾਰ, ਦੀਪੂ, ਦਾ ਅੱਜ ਵਿਆਹ ਸੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਗਨ ਪਾਵੇਗਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਪਿੰਡ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ 'ਵੈਡਿੰਗ ਪੈਲੇਸ' (Wedding Palace) ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ 'ਜਾਗੋ' ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੀਪੂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫ਼ੋਨ ਚੈੱਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਆਵੇਗਾ।

ਅਚਾਨਕ, ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਰੁਮਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੰਗੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜਿਹੀ ਬੋਲੀ ਪਾਈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰੁਕ ਗਏ— "ਪੰਜ ਸਾਲ ਮੈਂ ਬਰਫ਼ਾਂ ਗਾਲੀਆਂ, ਅੱਜ ਯਾਰ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਚ ਆਇਆ, ਨੀਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ!"

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਰੁਮਾਲ ਹਟਾਇਆ, ਦੀਪੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਗਲਾਸ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਯਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਹੰਝੂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਦੇ ਸਨ।

ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਤ ਦੇ 2 ਵਜੇ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕੁੰਡਾ ਖੜਕਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

"ਬੇਬੇ, ਤੇਰਾ ਸ਼ੇਰ ਆ ਗਿਆ!" ਮਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਬਲ ਗਏ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ— "ਮੈਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਡਾਲਰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕਮਾਏ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ ਦੌਲਤ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਯਾਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਹੈ। ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਸ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ, ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮਾਣ ਦੇਖਣਾ ਹੈ।"

ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਵੇੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠਾ ਉਸਦੀਆਂ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਪਰਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗੀ। ਸਬਰ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ 'ਵਾਪਸੀ' ਦਾ ਇਹ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਹਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ।

Ssa veere mai 16 di passout ha hun Australia rehni ha india ayi hoi ha ta sochya friends ikathe hune ha 5-6 din pehla mai 7-8 saal baad university gyi c asi bde maze kite o time dubara agya hove jida oda hi gede laye chah piti enquiry de samose khaye gol market bhagwan das nalaik chowk corridor bda mza aya par ik gal jo note kiti hun oda di gathering nhi rhi hor hi tra di lgi kolo langde hoye chahe kudiya hon ya munde sochde nahi k gal ki kar rhe ni te koldi koi lang reha na hi oni taur wale munde te na kudiya ik bhenji ta red colour diya unn waliya jraba chappla naal payi firn mai kise nu bura ni kehndi par yar university aa os hisab nal aya kro kise nu bura lge ta mafi