Nagaon Unofficial

২০১৫ চনত সংঘটিত হোৱা বৈদ্যুতিক দুৰ্ঘটনাই বৃজেশ কুমাৰৰ জীৱন চিৰদিনৰ বাবে সলনি কৰি পেলালে।

দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ দুয়োখন হাত হেৰাই যায়। কিছুদিন পিছতো তেওঁ মাকক হেৰুৱাইছিল, যিটো তেওঁৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ বেদনাদায়ক ক্ষতি হৈয়েই আছে।

বছৰ বছৰ ধৰি তেওঁ বিষ, অস্ত্ৰোপচাৰ আৰু অনিশ্চয়তাৰ সৈতে যুঁজিছিল। চাকৰিৰ আবেদন নাকচ কৰা হৈছিল। মানুহে প্ৰশ্ন কৰিছিল—তেওঁ কেনেকৈ কাম কৰিব, কেনেকৈ জীয়াই থাকিব আৰু নিজৰ যত্ন ল’ব?

কিন্তু বৃজেশে দুৰ্ঘটনাটোৱে নিজৰ জীৱনটোক সংজ্ঞায়িত কৰিবলৈ নিদিলে।

আজি বিহাৰৰ গয়া জিলাৰ এইজন যুৱকে ভৰিৰে লিখে, মুখ ভৰিৰে ফোন চলায়, জটিল গণিতৰ সমস্যা সমাধান কৰে, আৰু প্ৰতিদিনে অসুবিধাগ্ৰস্ত শিশুক বিনামূলীয়াকৈ শিক্ষা দিয়ে।

তেওঁ কাটি পেলোৱা হাতখনত বান্ধি থোৱা মাৰ্কাৰ ব্যৱহাৰ কৰি বগা ফলক এখনৰ সন্মুখত থিয় হৈ শিশুসকলক সপোন দেখাত সহায় কৰে, গতিকে তেওঁলোকে নিজৰ পৰিস্থিতিতকৈ ডাঙৰ চিন্তা কৰিবলৈ শিকে।

য’ত বহুতে অক্ষমতা দেখিছে, তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এজন শিক্ষকক দেখে।

তেওঁ কয়, “মই মোৰ মাক বচাব পৰা নাছিলো। কিন্তু প্ৰতিদিনে সি শ শ সন্তানৰ ভৱিষ্যত গঢ়ি তুলিছে, যাৰ বাবে মাকে জীয়াই থকা হ’লে গৌৰৱ কৰিলেহেঁতেন।

🎯 পৰিয়ালৰ চাপ আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ কটু কথা (Family Pressure & Society Comments) কেনেকৈ চম্ভালিব?

চৰকাৰী চাকৰিৰ প্ৰস্তুতি চলাই থকা প্ৰতিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে কিতাপৰ চিলেবাছতকৈও ডাঙৰ চিলেবাছখন হ’ল— সমাজৰ মানুহৰ চোকা প্ৰশ্ন আৰু কটু কথা চম্ভালাটো! "ইমান দিনে কি কৰি আছা?", "অমুকৰ ল’ৰাই চাকৰি পালে, তুমি কেতিয়া পাবা?", "বয়স দেখোন গৈ আছে!"— এইবোৰ কথাই মনটো একেবাৰেই ভাঙি পেলায়।

কেতিয়াবা নিজৰ মা-দেউতাৰ চিন্তিত মুখখনেও মনলৈ এটা অপৰাধবোধ (Guilt) লৈ আহে। যদি আপুনিও এই মানসিক চাপৰ মাজেৰে গতি কৰিছে, তেন্তে আজিৰ পৰাই এই ৩টা কথা সদায় মনত ৰাখিব:

1️⃣ মানুহৰ কামেই হ’ল কোৱা (The Art of Selective Deafness):

👉 সমাজৰ মানুহৰ ওপৰত আপোনাৰ কোনো নিয়ন্ত্ৰণ নাই। আপুনি বিফল হ’লেও তেওঁলোকে সমালোচনা কৰিব, আৰু সফল হ’লেও কিবা নহয় কিবা খুঁত উলিয়াবই।
👉 গতিকে আজিৰ পৰাই "একাণৰে শুনক আৰু আনকাণৰে উলিয়াই দিয়ক" (Selective Deafness)। আপোনাৰ সংগ্ৰামখন কেৱল আপুনি আৰু ভগৱানেহে জানে, সমাজৰ সেই সমালোচনা কৰা মানুহজনে নহয়।

2️⃣মা-দেউতাৰ খংটোক আশীৰ্বাদলৈ ৰূপান্তৰ কৰক:

👉 মনত ৰাখিব, মা-দেউতাই আপোনাক কেতিয়াবা খং কৰিলে বা আনৰ সৈতে তুলনা কৰিলে তাৰ পিছত কোনো শত্ৰুতা নাথাকে, থাকে কেৱল আপোনাৰ ভৱিষ্যতক লৈ থকা তীব্ৰ চিন্তা আৰু ভয়।
👉 তেওঁলোকৰ কথা বুকুত শূলৰ দৰে বিন্ধিবলৈ নিদিব। বৰঞ্চ মনতে প্ৰতিজ্ঞা কৰক— "আজি তেওঁলোকে মোৰ বাবে লাজ পাইছে ঠিক, কিন্তু কাইলৈ মোৰ সফলতাই তেওঁলোকক সমাজত আটাইতকৈ বেছি গৌৰৱান্বিত কৰিব।" সেই খংটোক নিজৰ পঢ়াৰ ইন্ধন (Fuel) কৰি তোলক।

3️⃣মনে মনে কাম কৰক, সফলতাই কোলাহল কৰিব (Silence is Powerful):

👉 কাৰোবাৰ কটু কথাৰ উত্তৰ মুখেৰে তৰ্ক কৰি দিবলৈ নাযাব। ইয়াৰ দ্বাৰা আপোনাৰ নিজৰে শক্তি আৰু সময় নষ্ট হ’ব।
👉 নিজৰ কোঠাটোৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰক আৰু কিতাপৰ টেবুলখনতে মনে মনে ইমান নীৰৱে আৰু কঠোৰভাৱে পৰিশ্ৰম কৰক, যাতে কাইলৈ যেতিয়া আপোনাৰ ৰিজাল্ট ওলাব, সেই ৰিজাল্টৰ শব্দই সমাজৰ সকলোৰে মুখ বন্ধ কৰি দিয়ে।

সংগ্ৰামৰ দিনবোৰ সদায় অকলশৰীয়া হয়, কিন্তু সফলতাৰ দিনা গোটেই পৃথিৱীখন আপোনাৰ কাষত থিয় হ’ব। আজিৰ এই চকুপানী আৰু মানসিক চাপখিনিয়েই অহাবছৰ আপোনাক এজন চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ আসনখন আনি দিব। ধৈৰ্য্য নেৰিব, যুদ্ধখন এতিয়াও শেষ হোৱা নাই!


-------------------------------------------
CTET, ADRE, TCR (GT/PGT) আদি পৰীক্ষাৰ নিৰ্ভৰযোগ্য Study Materials ৰ বাবে PlayStore ৰ পৰা আমাৰ App download কৰিব পাৰে। লিংক কমেণ্ট বক্সত দিয়া আছে।

সম্পত্তিৰ লোভ, বিবাহবহিৰ্ভূত সম্পৰ্ক আৰু এটা জঘন্য অপৰাধ: গুৱাহাটীৰ ডাবল মাৰ্ডাৰৰ আঁৰৰ কঁপি উঠা কাহিনী!

মানুহৰ মন ইমান ক্ৰুৰ আৰু নৃশংস হ’ব পাৰেনে? ২০২২-২৩ চনত গুৱাহাটীৰ নুনমাটি অঞ্চলত সংঘটিত হোৱা এক জঘন্য হত্যাকাণ্ডই সমগ্ৰ অসমবাসীক আজিও স্তব্ধ কৰি ৰাখিছে। য’ত এগৰাকী বোৱাৰীয়ে নিজৰ স্বামী আৰু শাহুৱেকক কেৱল সম্পত্তি আৰু অবৈধ সম্পৰ্কৰ বাবে অতি নিৰ্দয়ভাৱে হত্যা কৰিছিল।
পেছাত জিম প্ৰশিক্ষক বন্দনা কলিতা নামৰ মহিলাগৰাকীয়ে তেওঁৰ দুজন সহযোগী অৰূপ ডেকা আৰু ধন্তি ডেকাৰ সৈতে মিলি প্ৰথমে নিজৰ শাহুৱেক শংকৰী দে’ আৰু তাৰ কিছুদিন পিছত স্বামী অমৰজ্যোতি দে’ক অতি পৰিকল্পিতভাৱে হত্যা কৰে।
হত্যাকাণ্ডৰ পিছত অপৰাধ লুকুৱাবলৈ তেওঁলোকে মৃতদেহ দুটা বহু টুকুৰাকৈ কাটি পেলাইছিল। সেই টুকুৰাবোৰ প্ৰায় তিনিদিন ধৰি ঘৰৰ ফ্ৰীজত জমা কৰি ৰখা হৈছিল! তাৰ পিছত মেঘালয়ৰ ডাউকী আৰু চোহৰাৰ গভীৰ পাহাৰীয়া খাদত নি পেলাই দিয়া হৈছিল। প্ৰায় ৭ মাহ ধৰি কোনেও গম পোৱা নাছিল এই ভয়ংকৰ খেল। কিন্তু পাপ কেতিয়াও লুকুৱাই ৰাখিব নোৱাৰি! ২০২৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত গুৱাহাটী আৰক্ষীৰ তীক্ষ্ণ তদন্ত আৰু তীব্ৰ জেৰাৰ অন্তত বন্দনা কলিতাই নিজৰ অপৰাধ স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। আৰক্ষীয়ে মেঘালয়ৰ পৰা মৃতদেহৰ অৱশিষ্ট অংশও উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

আৰক্ষীয়ে এই গোচৰত এক বিশাল ১৬০০ পৃষ্ঠাৰ চাৰ্জশ্বীট দাখিল কৰিছিল। বৰ্তমান আদালতত ইয়াৰ বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়া চলি আছে, যদিও শেহতীয়াকৈ মূল অভিযুক্ত বন্দনা কলিতা চৰ্তসাপেক্ষে জামিনত মুক্ত হৈ আছে। পইচা, সম্পত্তিৰ লোভ আৰু অনৈতিক সম্পৰ্কই মানুহক কেনেকৈ পশুতকৈও অধম কৰি তুলিব পাৰে, এই ঘটনা তাৰেই এক জলন্ত উদাহৰণ। আমাৰ শান্ত-সমাহিত সমাজখনলৈ নামি অহা এই কদৰ্য ৰূপ সঁচাকৈয়ে চিন্তনীয়। অপৰাধীয়ে যিয়েই নহওক কিয়, আইনৰ মজিয়াত উচিত শাস্তি পোৱাটো প্ৰতিজন ন্যায়কামী নাগৰিকৰে কামনা। আপোনালোকৰ কি মতামত? কমেণ্টত জনাওক আৰু সমাজত সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে পোষ্টটো শ্বেয়াৰ কৰক। 🙏

তামিলনাডুৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বিজয় থালাপতিৰ ইটোৰ পিছত সিটো জনহিতকৰ সিদ্ধান্ত : প্ৰতিখন পুলিচ ষ্টেচনতে চিচিটিভি কেমেৰা লগাই দিয়ক, মই চি.এম. অফিচত বহি পোনপটীয়াকৈ চাম কোনে মানুহৰ পৰা উৎকোচ লয় আৰু কোনে হাৰাশাস্তি কৰে।

আজিকালি আমাৰ চহৰত কেইটামান অদ্ভুত প্ৰজাতিৰ জীৱ দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। চিনি পোৱাটো টান, কাৰণ ইহঁত আমাৰ চহৰৰ মৰমীয়াল ‘ল'ৰা বা ‘ছোৱালী’হঁত নহয়। আমাৰ কাষৰ বিভিন্ন জিলা আৰু পাহাৰীয়া ৰাজ্যৰ পৰা পঢ়াৰ নামত আহি থকা বিভিন্ন মেছ, পেয়িং গেষ্ট ইত্যাদিৰ বাসিন্দা। তাৰোপৰি শুনিছোঁ ইহঁতক হেনো ‘Gen-Z’ (জেন-জি) বুলি কয়। বয়স বাৰু ২০-২২ বছৰ মান হ’ব, কিন্তু ইহঁতৰ কাণ্ড-কাৰখানা দেখিলে ভাল ভাব নাহে , মনলৈ ভাৱ আহে ; ইহঁত বোধহয় এইমাত্ৰ মংগল গ্ৰহৰ কোনোবা আধুনিক মদ্যশালাৰ পৰা পোনপটিয়াকৈ নামি আহিছে!
জেষ্ঠ্যজনক সন্মান কৰাটো দূৰৈৰ কথা! তেওঁলোকৰ ডিকচনেৰীত 'ভদ্ৰতা' ' শিষ্টাচাৰ' এইবোৰ শব্দ ‘আউটডেটেড’ হৈ গৈছে। প্ৰায়ে দেখো আজিকালি সেইসকলে মুকলিকৈ নিচাযুক্ত দ্ৰব্য সেৱন কৰা, অনাঅসমীয়া যদিও, অসমীয়াত সচৰাচৰ শুনা অবাইচ মাত-কথা বোৰো তেওলোকৰ মুখত আখৈফুটাদি ফুটে, আৰু স্থান-কাল-পাত্ৰ জ্ঞান হেৰুৱাই ৰাজপথতে ইজনে সিজনক আলিংগন-মুক্ত চুম্বন কৰাটো তেওঁলোকৰ বাবে ‘নতুন ফেচন’। ডাঙৰক অসন্মান নকৰিলে আজিকালি হেনো ‘ষ্টেটাছ’ মেইনটেইন নহয়! ভগৱানক ধন্যবাদ, মোৰ দৃষ্টিত আমাৰ থলুৱা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ এতিয়াও তেনে নহৈ মানুহ হৈ আছে। সিহঁতে আমাক দেখিলে এতিয়াও মূৰ দোঁৱায়, মুখত চিগাৰেট আৰু হাতত বিয়ৰৰ বটল তুলি নলয়, শ্ৰদ্ধাৰে এষাৰ মাত দিয়ে।
কিন্তু আজি যিহে এক ঘটনা ঘটিল, মোৰ ৰক্তচাপ একেবাৰে মুধছ পাৰহৈ টিনপাত চুলেগৈ!
ৰাস্তাৰ কাষত বাইকৰ ওপৰত বহি বিশেষ কাম এটিৰ বাবে ৰৈ আছিলোঁ, হঠাত্‍ তেনেতে অচিনাকি 'আধুনিক' কেইটামান উফন্দি অহা মেঘৰ দৰে মোৰ সমুখত হাজিৰ। হাতত শীতল বিয়েৰৰ বটল, আৰু ওঁঠৰ কোণত ওলমি আছে এটি নজলোৱা চিগাৰেট। মোৰ ফালে চাই অদ্ভূত, ‘অশুদ্ধ সানমিহলি অসমীয়া’ ভাষাৰে এক অদ্ভুত সুৰত সুধিলে,
"ঐ আংকল! কে.... , চিগাৰেট জ্বলাওঁ... আপকা পাছ মেছ আছে নেকি কে..?" প্ৰথমতেই , 'ঐ আংকল কে..' শুনিয়েই মোৰ কাণৰ তলেদি গৰম ধোঁৱা ওলাই গ’ল! ক’বলৈ মন গৈছিল— "ঐ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ জাবৰহঁত! তহঁ‌তৰ বাপেৰৰ বয়সীয়া মানুহ এজনক কথা কোৱাৰ এইয়াই নেকি তহঁতৰ কায়দা?"
হঠাত্‍ এনে খং উঠিল যে হাতখন স্বয়ংক্ৰিয়ভাবে ওপৰলৈ ডাং খাইছিল— 'কাণৰ তলত এনেকুৱা এচৰ বহুৱাম যে 'মেছ' নালাগে, চকুৰ সমুখতে তৰা জিলিকি উঠিব!' কিন্তু কি কৰিব, মোৰ সংস্কাৰ'‘, ব্যক্তিত্ব’ আৰু ‘ভদ্ৰতা’ নামৰ পুৰণি চকীদাৰজনে পিছফালৰ পৰা মোৰ চোলাটোত থাপ মাৰি ধৰিলে। ভাবিলোঁ, মই যদি এতিয়া ৰাজপথত এই উদণ্ড কেইটাক চৰাবলৈ যাওঁ, কাইলৈ ফেচবুকত ‘লাইভ’ চলি যাব— "জেষ্ঠ্য ব্যক্তিৰ জেন-জি যুৱকক আক্ৰমণ!"
উত্তৰ মই একো বিচাৰি নাপালোঁ। সিহঁতৰ সেই ‘উচ্চস্তৰীয়’ অসভ্যালি আৰু সংস্কাৰৰ আগত মই মৌন হৈ ৰ’ব লগা হ’ল। মনতে ভাবিলোঁ, আৰে ভাই, তোমালোকৰ চিগাৰেট খাবলৈ বুকুত সাহস আছে, অথচ জেপত ' চলাই মেছ’ এটা কিনিবলৈ এটকা পইচা এটাও নাই! এনেকুৱা অভদ্ৰ, ভঙুৱা টাইপৰ নবাব দেখোন মই জীৱনত প্ৰথমবাৰ দেখিলোঁ!
চিন্তনীয় বিষয় হ'ল, আমাৰ দেশত আজি আমাৰ এই ‘ভৱিষ্যত প্ৰজন্ম’ কোন দিশে গতি কৰিছে ভাবিলে খংটোও উঠে, দুখোঁ লাগে। এওঁলোক হেনো আমাৰ দেশৰ ভৱিষ্যতৰ মেৰুদণ্ড! ভগৱানেই জানে, এই মেৰুদণ্ডক কাইলৈ বিয়ৰৰ বটল লাগিব নে অশুদ্ধ সংস্কাৰৰ ৰাসায়নিক ক্ৰিয়া হ’ব! চিন্তনীয়!

"অনুভূতিয়ে হৃদয় স্পৰ্শ কৰে, কিন্তু মগজে সঠিক পথ দেখুৱায়।" 🧠✨

বহু দিনৰ আগৰ কথা। আমাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীখনৰ কাষতে এখন সৰু গাঁও আছিল। সেই গাঁৱতে কানু নামৰ এটা বৰ মৰমিয়াল লৰা আছিল। কানুৰ দেউতাক সি সৰু থাকোতেই মৰি থাকিল। ঘৰত কেৱল তাৰ বুঢ়ী মাকজনী আছিল। মাকজনীয়ে চকুৰে ভালকৈ নেদেখিছিল আৰু প্ৰায়েই বেমাৰত পৰি আছিল। কানুৰ হাতত এখন পুৰণি ভঙা নাও আৰু এখন ফটা জাল আছিল। সি দিনটো নদীৰ পানীত মাছ মাৰি যি কেইটকা পায়, তাৰে মাকৰ বাবে দৰব আৰু ঘৰলৈ চাউল-দাইল কিনে। কেতিয়াবা মাছ নাপালে সিহঁত লঘূণে থাকিব লগা হয়। কানুৰ মনত বৰ দুখ আছিল, কাৰণ তাৰ সুখ-দুখৰ কথা পাতিবলৈ কোনো বন্ধু নাছিল।
এদিন ৰাতি বহুত ডাঙৰ বতাহ-বৰষুণ দিলে। বতাহ জাক কমিলত কানুৱে ভাবিলে, আজি নদীৰ বুকুত ডাঙৰ মাছ ওলাব পাৰে। সি মাকক শুৱাই থৈ নাওখন লৈ নদীৰ একেবাৰে মাজলৈ গুচি গ’ল। নদীৰ পানীখিনিত জোনৰ পোহৰ পৰি একদম চিকমিকাই আছিল। কানুৱে বহুত আশাৰে নদীৰ পানীত জালখন মেলি দিলে। বহুত সময় সি বাট চালে, কিন্তু এটাও মাছ ফান্দত নপৰিল। ভাগৰতে সি নাওখনতে অলপ শুই পৰিল। হঠাতে মাজৰাতি নাওখন জোৰেৰে জোকাৰ খাই উঠিল। কানু জাপ মাৰি উঠিল। সি দেখিলে তাৰ জালখন কোনোবাই পানীৰ তললৈ টানি লৈ গৈছে। সি ভাবিলে চাগে ডাঙৰ চিতল বা বৰালী মাছ লাগিল। সি খুব জোৰেৰে জালখন টানিবলৈ ধৰিলে। জালখন ইমান গধুৰ আছিল যে তাৰ হাত দুখন কাটি তেজ ওলাই গ’ল। তথাপি সি এৰি নিদিলে। বহুত কষ্ট কৰি যেতিয়া জালখন সি নাওৰ কাষলৈ আনিলে, তাৰ চকু কপালত উঠিল।
তাত কোনো মাছ নাছিল। জালখনত এজনী বহুত ধুনীয়া ছোৱালী আৱদ্ধ হৈ আছিল। আটাইতকৈ আচৰিত কথাটো হ’ল, ছোৱালীজনীৰ কঁকালৰ পৰা ওপৰলৈ মানুহৰ দৰে আছিল আৰু কঁকালৰ তলৰ অংশটো এটা ডাঙৰ মাছৰ নেজৰ দৰে আছিল। তাইৰ দীঘল সোণালী চুলিবোৰ তিতা আছিল। জালৰ কাইট আৰু সূতাবোৰে তাইৰ কোমল গাটো কাটি পেলাইছিল আৰু গাৰ পৰা ৰঙা তেজ ওলাইছিল। কানু প্ৰথমতে বৰ ভয় খালে। সি ভাবিলে এয়া চাগে কোনোবা ভূত বা ডাইনী। সি নাওখন এৰি পলাই যাব খুজিছিল। কিন্তু ঠিক تেনেতে সেই মাছ-ছোৱালীজনীয়ে কানুৰ ফালে চালে। তাইৰ চকুত কোনো খং নাছিল, কেৱল বহুত কষ্ট আৰু কান্দোন আছিল। তাই মুখেৰে কথা ক’ব পৰা নাছিল, কিন্তু তাই হাত দুখন জোৰ কৰি কান্দনমুৱা হৈ কানুক অনুৰোধ কৰিলে যাতে তাইক এৰি দিয়ে, নহ’লে তাই মৰি যাব। কানুৰ মনটো বৰ কোমল আছিল। সি তাইৰ দুখ দেখি নিজৰ দামী জালখনৰ কথা চিন্তা নকৰিলে। সি হাতত কটাৰীখন লৈ নিজৰ জালখন কাটি কুটি টুকুৰা-টুকুৰ কৰি পেলালে আৰু ছোৱালীজনীক মুক্ত কৰি দিলে। মুক্ত হৈয়েই তাই পানীত জাঁপ মাৰিলে। কানুৱে ভাবিলে ministries তাই গুচি গ’ল। কিন্তু অলপ পিছতে তাই আকৌ পানীৰ ওপৰলৈ মূৰ তুলিলে। তাই কানুৰ ফালে চাই বৰ ধুনীয়াকৈ হাঁহিলে। তাৰ পিছত তাই পানীৰ তলৰ পৰা এটা ডাঙৰ জিলিকি থকা বগা মুকুতা আনি কানুৰ নাওখনত থৈ দিলে আৰু পানীৰ তললৈ সাঁতুৰি গুচি গ’ল।
কানুৱে সেই মুকুতাটো চহৰলৈ লৈ গৈ বহুত টкат বিক্ৰী কৰিলে। সেই টকাৰে সি মাকৰ ভালকৈ চিকিৎসা কৰালে, ঘৰলৈ খোৱা বস্তু আনিলে আৰু এখন নতুন ধুনীয়া জাল কিনিলে। কিন্তু কানুৰ মনটো এতিয়া নদীৰ সেই ধুনীয়া মাছ-ছোৱালীজনীৰ ওচৰতে পৰি ৰ’ল। সি তাইৰ নাম থৈ দিলে জোনালী। এতিয়াৰে পৰা কানুৱে প্ৰতিখন জোনাক ৰাতিতে নাও লৈ নদীৰ সেই নিৰ্জন ঠাই টুকুৰালৈ যাবলৈ ধৰিলে। সি যোৱাৰ লগে লগে জোনালী পানীৰ পৰা ওলাই আহে। লাহে লাহে সিহঁতৰ মাজত বহুত গভীৰ বন্ধুত্ব হৈ পৰিল। কানুৱে ঘৰৰ পৰা জোনালীৰ বাবে পকা কল, মালভোগ কল আৰু মাকে বনোৱা পিঠা লৈ যায়। জোনালীয়ে সেইবোৰ বৰ হেঁপাহেৰে খায়। কানুৱে তাইক গাঁৱৰ মানুহবোৰৰ কথা কয়, বিহুৰ কথা কয়, তাই মনে মনে শুনি থাকে। জোনালীয়ে মুখৰে ক’ব নোৱাৰিলেও এটা খুব ধুনীয়া সুৰত গান গাইছিল। সেই গান শুনিলে কানুৰ মনৰ সকলো দুখ-ভাগৰ পলকতে নাইকিয়া হৈ গৈছিল। সিহঁত দুজন ইজনে সিজনৰ সংগ পাই বহুত সুখী আছিল।
কিন্তু গাঁৱৰ কিছুমান মানুহ বৰ দুষ্ট আছিল। সিহঁতে লক্ষ্য কৰিলে যে কানু আজিকালি প্ৰতি নিশাই নদীৰ মাজলৈ কিয় যায়? আৰু তাৰ হাতলৈ ইমান টকা ক’ৰ পৰা আহিল? এদিন ৰাতি গাঁৱৰ দুজন লোভী মাছমৰীয়া, ধণীৰাম আৰু ভোগাই, কানুৰ পিছ ল’লে। সিহঁতে মনে মনে নাও লৈ কানুৰ পিছ খেদি গ’ল আৰু জোনৰ পোহৰত সিহঁতে জোনালীক দেখিলে। জোনালীয়ে তেতিয়া কানুৰ কোলাত মূৰ থৈ শুই আছিল আৰু কানুৱে তাইৰ চুলিবোৰ ফণীয়াই দি আছিল। এই দৃশ্য দেখি ধণীৰাম আৰু ভোগাইৰ মনলৈ বহুত ডাঙৰ লোভ আহিল। সিহঁতে ভাবিলে এই মাছ-ছোৱালীজনীক ধৰিব পাৰিলে চহৰৰ ডাঙৰ মানুহক বিক্ৰী কৰি সিহঁত একেদিনাই চহকী হৈ যাব পাৰিব। সিহঁতে গাঁৱলৈ ঘূৰি আহি মিছা কথা প্ৰচাৰ কৰি দিলে। সিহঁতে ক’লে যে নদীত এজনী ডাইনী ওলাইছে, যিয়ে কানুৰ ওপৰত যাদু কৰিছে আৰু তাই গোটেই গাঁৱখন ধ্বংস কৰি পেলাব। গাঁৱৰ সহজ-সৰল মানুহবোৰে সিহঁতৰ কথা সঁচা বাজি ভাবি ভয় খালে। সিহঁতে ঠিক কৰিলে যে আজিয়েই ৰাতি লোহাৰ গধুৰ জাল লৈ গৈ সেই ডাইনীজনীক ধৰি মাৰি পেলাব। কানুৱে সিহঁতক বহুত বুজালে যে তাই কোনো ডাইনী নহয়, তাই বৰ মৰমিয়াল, তাই কাৰো ক্ষতি নকৰে। কিন্তু কোনেও তাৰ কথা নুশুনিলে। ওলোটাই গাঁৱৰ মানুহে কানুক ধৰি ঘৰৰ এটা খুঁটাত ডাঙৰ ৰছীৰে টানকৈ বান্ধি থৈ দিলে যাতে সি নদীৰ পাৰলৈ যাব নোৱাৰে।
ৰাতি হ’ল। বতৰটো বৰ বেয়া হৈ আহিল। বিজুলী মাৰিবলৈ ধৰিলে আৰু ধুমুহা বতাহ দিলে। গাঁৱৰ এদল মানুহ হাতত লোহাৰ জাল আৰু লাঠী লৈ নদীৰ পাৰলৈ গ’ল। ঘৰৰ ভিতৰত বান্ধ খাই থকা কানুৰ মনটো কান্দি উঠিল। সি বুজি পালে যে আজি তাৰ প্ৰিয় বান্ধৱী জোনালীৰ বহুত ডাঙৰ বিপদ হ’ব। সি নিজৰ সকলো শক্তি প্ৰয়োগ কৰি গাৰ বলেৰে ৰছীডাল টানি চিঙি পেলালে। তাৰ হাত-ভৰি কাটি তেজ ওলাই গ’ল, কিন্তু সি তালৈ নোচাৱাকৈ অন্ধকাৰতে নদীৰ ফালে দৌৰ দিলে। সি নদীৰ পাৰ পাই দেখিলে যে দুষ্ট মানুহবোৰে ইতিমধ্যে নাও মেলি দিছে। কানুৱে আন এখন সৰু নাও লৈ ধুমুহাৰ মাজতে নদীৰ বুকুত জাঁপ দিলে। সি চিঞৰি চিঞৰি নাও বাবলৈ ধৰিলে, "জোনালী! তুমি পলাই যোৱা! সিহঁতে তোমাক ধৰিবলৈ আহিছে! তুমি নদীৰ বহুত তললৈ গুচি যোৱা!" কিন্তু বতাহৰ ইমান শব্দ আছিল যে কানুৰ মাত জোনালীৰ ওচৰলৈ নগ’ল। জোনালীয়ে কানুৰ নাওখন দেখি পানীৰ ওপৰলৈ ওলাই আহিল। ঠিক তেনেতে ধণীৰামহঁতে গধুৰ লোহাৰ জালখন জোনালীৰ ওপৰত দলিয়াই দিলে।
জোনালী জালত লাগি যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল। কানুৱে নিজৰ বান্ধৱীক তেনেকৈ কষ্ট পোৱা দেখি থিৰেৰে থাকিব নোৱাৰিলে। সি নাওৰ পৰা নদীৰ পানীত জাঁপ দি পৰিল আৰু জোনালীৰ ওচৰলৈ সাতুৰি গ’ল। সি নিজৰ খালি হাতেৰেই লোহাৰ জালখন টানি ছিঙিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। ধণীৰামে খং উঠি কানুৰ মূৰত নাও বা বঠাডালেৰে জোৰেৰে কোবাই দিলে। কানুৰ মূৰ ফাটি তেজ ওলাই গ’ল আৰু সি পানীৰ তললৈ ডুবি যাবলৈ ধৰিলে।
যেতিয়া জোনালীয়ে দেখিলে যে কানুৱে তাইক বচাবলৈ গৈ নিজৰ জীৱনটোকে শেষ কৰি দিলে, তাইৰ মনত বহুত খং উঠিল আৰু চকুৰ পৰা চকুলো বৈ আহিল। তাই পানীৰ তলৰ পৰা ইমান জোৰেৰে এটা চিঞৰ মাৰিলে যে নদীৰ পানী উথলি উঠিল। এটা খুউব ডাঙৰ ঢৌ আহি দুষ্ট মানুহবোৰৰ নাওবোৰ ওলোটাই পেলালে। সিহঁত প্ৰাণভয়েৰে পাৰলৈ সাতুৰি পলাই গ’ল। ইফালে পানীৰ তলত কানু লাহে লাহে মৰি আহিছিল। জোনালীয়ে কোনোমতে জালখনৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰি কানুৰ ওচৰলৈ সাঁতুৰি গ’ল। তাই কানুক নিজৰ হাত দুখনেৰে বুকুত সাৱটি ধৰিলে। কানুৱে শেষবাৰৰ বাবে চকু মেলি জোনালীক চালে আৰু এটা মিঠা হাঁহি মাৰিলে।
জোনালীয়ে বুজি পালে যে মানুহৰ এই পৃথিৱীখন বৰ নিষ্ঠুৰ। ইয়াৰ মানুহবোৰ বৰ স্বাৰ্থপৰ। ইয়াতে কানুৰ নিচিনা পবিত্ৰ মনৰ লৰা থাকিব নোৱাৰে। তাই কানুৰ কপালত মৰমেৰে এটা চুমা খালে। আচৰিত কথা, জোনালীৰ সেই চকুলো কানুৰ গালত পৰাৰ লগে লগে কানুৰ দেহাটো এটা দিব্য পোহৰলৈ সলনি হৈ গ’ল। কানুৰ বুকুৰ উশাহ ঘূৰি আহিল, কিন্তু সি আরু সাধাৰণ মানুহ হৈ নাথাকিল। তাৰ গাটোও জোনালীৰ দৰে নদীৰ পানীৰ তলত থকা জীৱলৈ সলনি হৈ গ’ল।
পিছদিনা পুৱা বতৰ পৰিষ্কাৰ হ’ল। গাঁৱৰ মানুহবোৰে নদীৰ পাৰত কানুৰ খালী নাওখন পালে, কিন্তু কানুক কতো বিচাৰি পোৱা নগ’ল। সকলোৱে ভাবিলে কানু নদীৰ পানীত ডুবি মৰিল। কিন্তু আচলতে কানু মৰা নাছিল। সি জোনালীৰ সৈতে নদীৰ গভীৰত থকা এক ধুনীয়া পানীৰ ৰাজপ্ৰসাদলৈ গুচি গ’ল। এতিয়াও হেনো প্ৰতিটো জোনাক ৰাতিত, যেতিয়া গাঁৱৰ সকলো মানুহ টোপনি যায়, নদীৰ সেই নিৰ্জন চৰটোৰ পৰা এটা বৰ ধুনীয়া বাঁহীৰ সুৰ আৰু এজনী ছোৱালীৰ হাঁহিৰ শব্দ শুনা যায়। কানু আৰু জোনালী এতিয়া নদীৰ বুকুত বহুত সুখেৰে আছে। সিহঁতৰ এই পবিত্ৰ বন্ধুত্বক এতিয়া সমাজৰ কোনেও ভাঙিব নোৱাৰে।

কাহিনীটো কেনেকুৱা লাগিল জনাব।
যদি এই কাহিনীটোৱে আপোনাৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰিছে, তেন্তে এটা 'হয়' (Yes) বুলি কমেন্ট কৰি জনাব। আপোনালোকৰ এটা সৰু কমেন্টে আমাক এনেকুৱা আৰু নতুন কাহিনী লিখিবলৈ বহুত উৎসাহিত কৰে। কাহিনীটো ভাল লাগিলে লাইক কৰিবলৈ আৰু আপোনাৰ বন্ধু-বৰ্গৰ সৈতে শ্বেয়াৰ (Share) কৰিবলৈ নাপাহৰিব।
আৰু এনেকুৱা কাহিনী পাই থাকিবলৈ পেজ টি Follow কৰি থব
ধন্যবাদ। 🌸

টকাৰে তুমি ঘৰ কিনিব পাৰিবা, কিন্তু এটা ভাল পৰিয়াল গঢ়িব নোৱাবিবা।

টকাৰে ঘড়ী কিনিব পাৰিবা, কিন্তু সময় নহয়।

টকাৰে কিতাপ কিনিব পাৰিবা, কিন্তু জ্ঞান নহয়।

তামিলনাডুৰ লাখ লাখ সাধাৰণ মানুহৰ স্বাৰ্থক সৰ্বোচ্চ গুৰুত্ব দি এক বৃহৎ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে ৰাজ্য চৰকাৰে। প্ৰায় ২০ হাজাৰ কোটি টকাৰ স্মাৰ্ট মিটাৰ প্ৰকল্পৰ নিবিদা বাতিল কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে দেখুৱাইছে যে ৰাইজৰ ধনৰ হিচাপ ৰাইজে কৰিব লাগিব।

মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বক্তব্য স্পষ্ট - ৰাইজৰ ওপৰত অতিৰিক্ত আৰ্থিক বোজা জাপি দিব পৰা প্ৰকল্পৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে আপোচ নকৰে। মূল্যবৃদ্ধি, নিবনুৱা সমস্যা আৰু দৈনন্দিন প্রয়োজনীয় বস্তুৰ হেঁচাত ভুগি থকা সাধাৰণ জনতাৰ কষ্ট আৰু দুখ-কষ্ট বিবেচনা কৰি এই সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে বুলি বহুতে বিশ্বাস কৰে৷

বহু দৰিদ্ৰ আৰু কম আয়ৰ পৰিয়ালে স্মাৰ্ট মিটাৰ প্ৰৱৰ্তনৰ ফলত তেওঁলোকৰ বিদ্যুতৰ বিল বৃদ্ধি পাব পাৰে বুলি উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে। এই উদ্বেগক গুৰুত্বসহকাৰে লৈ চৰকাৰে সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটো নতুনকৈ পুনৰীক্ষণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছে।

ৰাইজৰ স্বাৰ্থত কঠোৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ বাবে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ এই পদক্ষেপক বহুতে এক সাহসী আৰু জনমুখী পদক্ষেপ হিচাপে দেখিছে। তেওঁলোকৰ মতে উন্নয়ন নিশ্চয়কৈ প্ৰয়োজনীয়, কিন্তু সেই উন্নয়নৰ বোজা সাধাৰণ ৰাইজৰ কান্ধত জাপি দিব নালাগে।

এতিয়া চৰকাৰে নতুন বিশ্বব্যাপী নিবিদাৰ জৰিয়তে অধিক স্বচ্ছ, জবাবদিহি আৰু খৰচ-বহনক্ষম ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তনৰ কথা কোৱাৰ লগে লগে তামিলনাডুৰ সাধাৰণ জনতাই আশা কৰে যে ভৱিষ্যতৰ যিকোনো প্ৰকল্পত তেওঁলোকৰ স্বাৰ্থই সৰ্বোচ্চ অগ্ৰাধিকাৰ লাভ কৰিব।