28/04/2019
काजव्यांसोबत Time Please .....
दिवसेंदिवस आपण सगळीकडे वणवण करत असतो. खरचं वणवण म्हणायचं आहे मला. आपण फक्त जॉब करून थकत नाही पण त्यापेक्षाही जास्त थकतो ते एखाद्या काळजीने. सर्वांना खुश ठेवायचंय, कोणाला दुखवायच नाहीये, कोणाला विचारणारं कोणीच नाही तर कोणाला विचारणारी खूप माणसं आहेत म्हणून त्रास. ह्या सगळ्यात हेलकावे खाणारं मन कुठेतरी वेळोवेळी शांत झालंच पाहिजे; नाहीतर ते जगणं नव्हे.. आजच्या busy lifestyle मधून स्वतःसाठी वेळ काढणं हे सगळ्यात महत्वाचं आहे. ज्या वेळेत सर्वत्र शांतता असेल; विशेषतः मानसिक शांतता, कारण कदाचित तिथेच आनंद आहे.मला खूप दिवसांपासून जायचं होतं काजवे पाहायला. Fireflies festival नावाप्रमाणे मी खूप काजवे कधीच एकत्र पाहिले नव्हते. ट्रेक ऑर्गनायजर माझा मित्र असल्यामुळे मी असा ट्रेक ऑर्गनाइस करवला. भर मे महिन्यात ट्रेक होता. पण Night Trek असल्याने जास्त बरं वाटत होतं, कारण उन्हाचा त्रास होणार नव्हता.
नेहमीप्रमाणे ट्रेक च्या अगोदर Excitement Level अगदी high होती. बॅक पॅक भरून ऑफिस नंतर सगळे बदलापूर स्टेशनला भेटलो. मग एका खाजगी गाडीने आम्ही उचले नावाच्या गावापाशी उतरलो. आम्ही अंदाजे रात्री 8:30 ला चालायला सुरुवात केली.. वाटेत जाता जाता मला टॉर्चच्या लाईटमध्ये विंचू दिसला, छोटासा होता. पहिल्यांदाच पहिला मी. सरळ वाट संपून आम्ही आता Base village ला पोहोचलो. त्या घराच्या अंगणात आम्ही सगळे 20-25 ट्रेकर्स थोड्यावेळ बसलो. माझ्या ओळखीचे तसे 5-6 जण होते. आधी मला जमायचं नाही नवीन माणसात मिसळायला, बोर होईल अस वाटायचं पण आता आवडत. आम्हाला जो गावकरी वर गडावर घेऊन जाणार होता, त्याने चहाची व्यवस्था केली होती तिथे. थोडं सेटल झाल्यावर आमच्या ट्रेक ऑर्गनायजरने आम्हाला स्नॅक्सचे पॅकेट्स दिले. त्यातले आम्ही काहीतरी खायला सुरवात केली तेवढ्यात त्या गावकऱ्याने आमच्यासाठी चहा आणला. ब्लॅक टी ऐकूनच बऱ्याच जणांनी नाही सांगितलं. पहिल्या वेळेस त्याने 10-12 कप चहा आणला होता. ज्यांनी तो प्यायला त्यांनी अजून एक एक कप मागितला. आम्ही सगळे बघायला लागलो ब्लॅक टी का एवढा आवडला असेल? दुसऱ्या फेरीत त्याने जास्त कप चहा आणला होता. तेव्हा ज्यांनी आधी प्यायला न्हवता त्या आम्ही सगळ्यांनी एक-एक सीप ट्राय केला. कसला भारी होता तो चहा. आम्ही सगळ्यांनी अजून एक कप चहा मागवला.
मस्त चहा झाल्यावर आम्ही चढायला सुरुवात केली. मला वाटलं होतं night ट्रेक म्हणजे जास्त थकणार नाही; पण जसं जसं चढायला लागलो तसा दम लागत होता. ऑफिस वरून आल्यामुळे जास्त थकल्यासारखं वाटत होतं. रात्रीचा ट्रेक असून सुद्धा चक्क घाम गळायला लागला होता.अर्ध चढून झालं तरी काजवे काही दिसत नाही म्हणून आम्ही बोर होत होतो. मधे एका जागेवर आम्ही थोडं थांबलो. आम्ही बरोबर मॅग्गी आणली होती. काट्याकुट्या गोळा केल्या, दगडाची चूल बनवली. पण ती चूल काही पेटत नव्हती. प्रत्येक जण आपली हुशारी दाखवत होता, शेवटी सगळ्यांची हुशारी एकत्र करून एकदाची चूल पेटली. मस्त मॅग्गी बनवली आणि ती पण रात्री जंगलात डोंगरावर. मज्जा आली ती मॅग्गी बनवायला आणि खायला. वर चढता चढता झाडांवर काजवे दिसायला लागले होते. आम्ही मध्येच थांबलो, सगळ्यांनी टॉर्च बंद केले आणि शांत उभे राहिलो. अगदी शांतता, रातकिड्यांचा आवाज, सगळीकडे अंधार आणि मधूनच उडणारे काजवे… कधीच न अनुभवलेली ती 5-10 मिनिटं होती.. अंदाजे 2:30 - 3 ला आम्ही गडावरच्या मंदिरात पोहोचलो. सगळ्यांनी बॅग्स काढल्या, शूज काढले रिलॅक्स झाले सगळे. मंदिराच्या बाहेर बसायला बरीच जागा होती. सगळे बसलेलो. तेव्हा आशुतोष ने सांगितलं आता कोणीच टॉर्च चालू ठेवणार नाहीये, मोबाईलची लाईटपण नाही आणि कोणी बोलणारही नाही. सगळ्यांनी तस ऐकलं. 20-25 माणसात एवढी शांतता मी कधीच अनुभवली नव्हती. डोळे उघडे ठेवून बाजूला बसलेली माझी बहीणही मला दिसत नव्हती. एवढा काळाकुट्ट अंधार. ती दहा मिनिटं मी जे अनुभवलं ते मला अजून आठवतं. ३ - ४ तासांच्या ट्रेक दरम्यान खूप असे काजवे काही दिसले नव्हते. तरीही ट्रेक पूर्ण झाल्याचं समाधान होतं. काजवा महोत्सव आता संपला असा विचार करताच, देवळाच्या मागच्या बाजूने आमच्यातली एक मुलगी ओरडली.. "अरे इकडे या सर्वांनी... काय भारी दिसतंय बघा...” तसे सर्व देवळाच्या मागच्या बाजूला गेले. टॉर्च बंद करून पाहतो तर काय एक झाड संपूर्ण काजव्यांनी लुकलुकतं होतं. संपूर्ण ट्रेक दरम्यान इतके काजवे पहिल्यांदाच बघत होतो. आमच्याबरोबर असलेला गावकरी बोल्ला "चला आता अजून काजवे बघायचेत ना..??" आम्ही विचारात पडलो, की एवढ्या वर येऊन अजून कुठे काजवे बघायला नेतोय हा.. एवढे थकूनसुध्दा काजवे बघायचे म्हटल्यावर सगळ्यांची एक्सईटमेंट परत वाढली आणि त्याच्या पाठोपाठ आम्ही निघालो. मंदिराच्या पुढे एक छोटं पठार होतं आणि त्याच्यापुढे गाव. हो.. डोंगरावर अक्ख गाव. आम्ही त्या पठारावर आलो आणि तिथे जे पहिले ते अक्षरशः डोळे दिपवणारं होतं. लुकलूकणारे असंख्य काजवे.. जिथे पहावे तिथे काजवेच काजवे. डोळ्यात किती साठवू आणि किती नको असं होत होतं. झाडांना पानं नव्हती तेवढे त्या झाडावर काजवे होते. मी येताना एवढे काजवे दिसतील अशी अपेक्षा पण केली नव्हती. काजवे न बघितल्याची खंत, एवढे काजवे बघून अखेर पूर्ण झाली. काजवे बघत आम्ही एका झाडाखाली बसलेलो. काजवे बघत असताना त्या गावकऱ्याने आमच्यासाठी टोपली भरून बिटकू आंबे आणले ... अगदी थिएटर मध्ये बसल्या सारखं आम्हाला वाटत होतं. आम्ही आंबे खात खात काजव्यांचे ते क्षणिक जग अनुभवत होतो.. नावाप्रमाणे खरच तो fireflies festival होता. किती सुंदर होता तो क्षण.. अजून काय पाहिजे होतं..ज्यांनी कॅमेरे आणलेले ते खूप प्रयत्न करत होते व्हिडिओ किंवा फोटो काढण्याचे. पण जे डोळ्यांच्या लेन्स मध्ये capture होत होते, ते काही कॅमेऱ्यात येत नव्हते. शेवटी निसर्गानेही काही गोष्टी राखून ठेवल्यात. माझ्यासाठी ते दृश्य फक्त डोळ्यात साठवण्यासाठीचं होतं जणू. कारण मला त्यानंतर अजून परत fireflies trek करता आला नाही. ह्या वर्षी हे पुन्हा अनुभवण्यासाठी मी वेळ काढायचा असं ठरवलंय. तुम्हाला पण जमलं तर एकदा तरी नक्की हे अनुभवा.
‘Bluemoon’
