What are the opening hours?

Monday 8pm - 9pm Tuesday 8pm - 9pm Wednesday 8pm - 9pm Thursday 8pm - 9pm Friday 8pm - 9pm Saturday 8pm - 9pm Sunday 9am - 5pm

https://www.facebook.com/102280861377684/

GPSC HUB, Junagadh (2026)

નમસ્કાર મિત્રો, આવ્યા છો તો Page ને Follow કરતા જજો.....🙏

આ ચેનલમાં તમને પ્રેરણાદાયક વાર્તાઓ, ઐતિહાસિક વાર્તાઓ, અને સત્યઘટનાઓ આધારિત વાર્તાઓ જોવા મળશે. આ ઉપરાંત ગુજરાતનો ઇતિહાસ અને ભારતના ઇતિહાસની ઘણીબધી રસપ્રદ માહિતી મળશે.

20/09/2026

ગામડાની અભણ દીકરીને અમેરિકા પરણાવી પછી થયું એવુ કે...?😭

20/09/2026

ગામડાની અભણ દીકરીને અમેરિકા પરણાવી પછી થયું એવુ કે...?

રતન ડ્રોઇંગ રૂમની વચ્ચે ઊભી હતી. આખું ઘર મોંઘી વસ્તુઓથી ભરેલું હતું, પણ તેનું ધ્યાન ફ્રીજ, અરીસા અને દરવાજા પર ચોંટાડેલી નાની-નાની પીળી ચિઠ્ઠીઓ પર જ અટક્યું હતું. તેના પતિ વિરેને લગ્ન પહેલાં જ કહી દીધું હતું કે, રતન, તું ચોપડી નથી વાંચી શકતી એ વાતની મને કોઈ શરમ નથી. મને તારી સાદગી ગમે છે. ગામમાં બધા કહેતા કે રતનનું નસીબ ખૂલી ગયું. સૌરાષ્ટ્રના એક નાનાકડા ગામડાની અનાથ અને અભણ દીકરીને વિરેન જેવો મોટો બિઝનેસમેન સામે ચાલીને પરણી લાવે, એ કોઈ ચમત્કારથી કમ નહોતું. પણ અમેરિકાના આ ઘરમાં પગ મૂક્યાના ચોથા દિવસે જ રતનની આંખો કંઈક જુદું જ જોઈ રહી હતી. વિરેનના ચહેરા પર એક નવા પરણેલા યુવાન જેવો ઉમંગ નહોતો, આ પીળા કાગળિયાં શેના છે?રતને ગઈકાલે સવારે વિરેનને પૂછ્યું હતું. વિરેને કહ્યું કે, એ ઘરના સામાનની અને ઓફિસના કામની યાદી છે, રતન. તારે એ વાંચવાની કોઈ જરૂર નથી. તું ભણેલી નથી, એ જ મારી સૌથી મોટી શાંતિ છે. તારે બસ આ ઘરની અંદર જ રહેવાનું છે. રતનને ભલે અક્ષર ઓળખતા નહોતા આવડતા, પણ માણસની વર્તણૂક વાંચતા એને બરાબર આવડતું. એણે નોંધ્યું કે વિરેન ક્યારેય એ ચિઠ્ઠીઓ ધ્યાનથી વાંચતો નહોતો. તે માત્ર ચિઠ્ઠીઓને જોઈને આંખો બંધ કરતો, ઊંડો શ્વાસ લેતો અને એના હાથ સહેજ ધ્રૂજી ઊઠતા. કરિયાણાની યાદી કોઈના હાથ ધ્રુજાવી ન શકે, એવો રતનનો સીધો હિસાબ હતો. ઘરની દરેક બારીઓ કાયમ અંદરથી બંધ રહેતી. આજે બપોરે સોફાની પાછળ સફાઈ કરતી વખતે રતનને નીચે પડેલી એક પીળી ચિઠ્ઠી મળી. કાગળ પર અંગ્રેજીમાં કંઈક લખેલું હતું, જે તેના માટે કાળા અક્ષર કુહાડે માર્યા બરાબર હતું. પણ કાગળના એક ખૂણે સુકાઈ ગયેલા લોહીનો એક નાનો ડાઘ હતો. અને અક્ષરોની બરાબર નીચે એક ચિત્ર દોરેલું હતું, એક પિંજરામાં પુરાયેલા પક્ષીનું ચિત્ર. સાંજે વિરેન ઘરે આવ્યો. અંદર આવતાવેંત એણે દરવાજો બે વાર લોક કર્યો અને બારીના પડદા બરાબર ખેંચી લીધા. રતને લોહીના ડાઘવાળી એ ચિઠ્ઠી પોતાના સાડલાના પાલવમાં સંતાડી રાખી હતી. આજે કોઈનો ફોન આવ્યો હતો? વિરેને ઉતાવળથી પૂછ્યું. રતને શાંતિથી ના પાડી. વિરેને રાહતનો શ્વાસ લીધો અને પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો. રતન રસોડામાં ઊભી રહીને પાલવમાં સંતાડેલી ચિઠ્ઠી પર હાથ ફેરવતી રહી. તે સમજી ગઈ હતી કે વિરેન એને પત્ની બનાવીને અહીં નથી લાવ્યો. વિરેને દુનિયાથી કોઈ રહસ્ય છુપાવવા માટે રતનનો એક ઢાલ તરીકે ઉપયોગ કર્યો છે, એવી એક ઢાલ જે ઘરમાં આવતા કોઈ કાગળ કે ધમકી વાંચી જ ન શકે. પણ વિરેન એ નહોતો જાણતો કે ગામડાની આ અભણ દીકરીને ભલે કાગળના અક્ષર ન સમજાય, પણ માણસના મનમાં ચાલતી રમત એનાથી છૂપી રહી શકે તેમ નહોતી. રતને નક્કી કર્યું કે હવે તે પોતે શોધી કાઢશે કે આ ઘરમાં અસલી કેદી કોણ છે. બીજા દિવસની સવાર હતી. વિરેન નાસ્તો કર્યા વગર જ ઉતાવળમાં નીકળી ગયો. જતી વખતે એણે બહારથી દરવાજાને તાળું માર્યું. બારીના કાચમાંથી વિરેનની ગાડીને જતી જોઈ રહેલી રતનને કાલે મળેલી ચિઠ્ઠીમાં દોરેલું પિંજરું અચાનક સમજાઈ ગયું. પોતે ખરેખર એક પિંજરામાં કેદ હતી. પણ રતન ગામડાની માટીમાંથી ઘડાયેલી સ્ત્રી હતી. રડવા કે ગભરાવાને બદલે એણે ઘરના ખૂણેખૂણા તપાસવાનું નક્કી કર્યું. વિરેન પોતાની પાછળ કોઈ નિશાન છોડતો નહોતો, પણ આજે ઉતાવળમાં એના 'સ્ટડી રૂમ'નો દરવાજો સહેજ ખુલ્લો રહી ગયો હતો. વિરેને રતનને ત્યાં જવાની સખત મનાઈ ફરમાવી હતી. રતને ધીમેથી દરવાજો ખોલ્યો. રૂમમાં ચારેતરફ પુસ્તકો અને ફાઈલો હતી. રતન માટે આ બધું કાળા અક્ષર જ હતું. છતાં એની નજર ટેબલ પર પડેલી એક લાલ ડાયરી પર પડી. ડાયરીના પાના વચ્ચે એક જૂનો ફોટો બહાર દેખાતો હતો. રતને ધ્રૂજતા હાથે એ ફોટો ખેંચી લીધો. ફોટો જોતાં જ તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. આ ફોટો અમેરિકાનો નહોતો. પાછળ દેખાતો વડલો અને જૂની ડેલી એના પોતાના ગામની હતી, ફોટામાં વિરેન ઊભો હતો અને એની બરાબર બાજુમાં ઊભેલી વ્યક્તિને જોઈને રતનનો શ્વાસ અટકી ગયો, એના પોતાના બાપુજી. બાપુજીના હાથમાં એક કાગળ હતો અને એમનો ચહેરો ગુસ્સાથી તંગ હતો, જ્યારે વિરેન નીચે જોઈને ગુનેગારની જેમ ઊભો હતો. રતનના મનમાં સવાલોનું વાવાઝોડું ઊઠ્યું. વિરેને તો લગ્ન વખતે કહેલું કે એ પહેલીવાર એમના ગામમાં આવ્યો છે. તો આ પંદર વર્ષ જૂનો ફોટો શું હતો? બાપુજીનું તો એ જ અરસામાં ખેતરમાં અકસ્માતથી મૃત્યુ થયું હતું. શું એ ખરેખર અકસ્માત હતો? ત્યાં જ, રૂમના એક ખૂણે પડેલો લેન્ડલાઈન ફોન અચાનક રણકી ઊઠ્યો. આ ઘરમાં ક્યારેય ફોન વાગતો નહોતો. રતનની હિંમત નહોતી ચાલતી, પણ ફોન સતત વાગી રહ્યો હતો. આખરે એણે ધીમેથી રિસીવર ઉપાડીને કાને મૂક્યું. સામે છેડે થોડી સેકન્ડો સુધી માત્ર કોઈના શ્વાસનો અવાજ આવતો રહ્યો.
રતન કંઈ બોલે એ પહેલાં જ સામા છેડેથી એક અવાજ સંભળાયો, રતન...રતનના હાથમાંથી રિસીવર છૂટતાં-છૂટતાં રહી ગયું. આટલા માઈલ દૂર, આ ઘરમાં આ અવાજ ક્યાંથી? રતન, મેં તારા માટે જ એ પીળી ચિઠ્ઠીમાં પિંજરું દોર્યું હતું. એ માણસ તને ત્યાં પત્ની તરીકે નથી લઈ ગયો... અવાજમાં એક વિચિત્ર શાંતિ હતી....એ તને ત્યાં પોતાની ઢાલ બનાવીને બેઠો છે. પણ હવે એ ઢાલ તૂટવાનો સમય આવી ગયો છે. આજે રાતે એ પાછો આવે ત્યારે એને પૂછજે કે એણે તારા બાપુજીના અંગૂઠા કયા કાગળ પર લીધા હતા? સામેથી ફોન કપાઈ ગયો. રતન શૂન્યમનસ્ક બનીને રિસીવરને જોઈ રહી. તેને હવે સમજાયું કે વિરેન પીળી ચિઠ્ઠીઓથી કેમ ડરતો હતો. એ ચિઠ્ઠીઓ વિરેનને ડરાવવા નહીં, પણ રતનને ચેતવવા માટે આવતી હતી. પણ આ ચેતવણી આપનારું છે કોણ? અને એ અત્યારે ક્યાં છે? એ વિચારતા જ રતનની નજર ફોનની બાજુમાં પડેલી એક ચિઠ્ઠી પર ગઈ, જે ગઈકાલ રાત સુધી ત્યાં નહોતી. એ ચિઠ્ઠી પર કોઈ અક્ષર નહોતા. કાગળની બરાબર વચ્ચે માત્ર એક લાલ રંગનો અંગૂઠો છાપેલો હતો. રતનની આંખો એ નિશાન પર ચોંટી ગઈ. અભણ માણસ માટે એનો અંગૂઠો જ એની સાખ હોય છે. રતને બાપુજીને અનેક વાર સરકારી કાગળો પર આવો જ અંગૂઠો લગાવતા જોયા હતા. એણે ચિઠ્ઠી અને જૂનો ફોટો બંને પોતાના કપડાંમાં સંતાડી દીધા. રાત્રે વિરેન જમવા બેઠો. રસોડામાં માત્ર થાળી સાથે વાસણ ભટકાવાનો અવાજ આવતો હતો. રતન ચૂપચાપ રોટલી પીરસી રહી હતી. રતને વાત શરૂ કરી, આજે તમે બહુ થાકેલા લાગો છો, વિરેને નજર ઊંચી કર્યા વગર જ જવાબ આપ્યો, હા, ઓફિસમાં કામ વધારે હતું. રતને થાળીમાં રોટલી મૂકતાં મૂકતાં પૂછ્યું, તમે મારા બાપુજીને પહેલી વાર ક્યારે મળેલા? વિરેનનો હાથ થાળીમાં જ અટકી ગયો. એના ગળામાં કોળિયો ફસાઈ ગયો હોય એમ એણે ઉધરસ ખાધી. પાણીનો ગ્લાસ પીતા પીતા એણે પોતાની જાતને સંભાળવાની કોશિશ કરી, હું તો એમને ક્યારેય નથી મળ્યો. મેં તો તને સીધી ગામમાં જ...વાક્ય પૂરું થાય એ પહેલાં જ રતને પોતાના પાલવમાંથી પેલો ફોટો કાઢીને થાળીની બરાબર બાજુમાં મૂક્યો. વિરેનનો ચહેરો સફેદ થઈ ગયો. રતને બીજી જ સેકન્ડે પેલી લાલ અંગૂઠાવાળી પીળી ચિઠ્ઠી પણ ફોટા પર મૂકી દીધી. મને કાળા અક્ષર વાંચતા નથી આવડતા, વિરેન, રતનનો અવાજ જરાય ધ્રૂજતો નહોતો, પણ આ લાલ અંગૂઠો મારા બાપુજીનો છે, એ હું બરાબર ઓળખું છું. આજે બપોરે મને ગામડેથી ફોન આવ્યો હતો. 'ગામડેથી ફોન' શબ્દો સાંભળતા જ વિરેન ખુરશી પરથી ઊભો થઈ ગયો. એનો બધો રૂઆબ ગાયબ થઈ ગયો હતો. રતન... મારી વાત સાંભળ...મારે હવે એ સાંભળવું છે જે તમે આજ સુધી નથી બોલ્યા, રતને સીધી એની આંખોમાં આંખ પરોવી. વિરેન થાકીને સોફા પર ફસડાઈ પડ્યો. વર્ષોથી છુપાવેલો ડર એક જ પળમાં બહાર આવી ગયો, પંદર વર્ષ પહેલાં મેં ગામમાં ધંધો શરૂ કરેલો. મારું દેવું વધી ગયું હતું. તારા બાપુજીએ મારા પર વિશ્વાસ મૂકીને જામીન તરીકે પોતાના ખેતરના કાગળ પર અંગૂઠો મારી દીધો. મારો ધંધો ડૂબ્યો, ને હું રાતોરાત અમેરિકા ભાગી આવ્યો. તારા બાપુજીએ મારું દેવું ચૂકવવામાં બધું ગુમાવી દીધું. રતન અવાચક ઊભી રહી. વિરેને નીચું જોઈને કહ્યું, થોડા મહિના પહેલાં જ ગામના સરપંચને મારી ભાળ મળી ગઈ, એમણે ધમકી આપી કે જો હું તારી સાથે લગ્ન કરીને તને અહીં સારું જીવન નહીં આપું, તો એ મારા અમેરિકાના પાર્ટનર્સને મારી બધી સચ્ચાઈ કહી દેશે. હું તને અહીં લઈ આવ્યો, પણ મને ડર હતો કે કોઈ તને જૂની વાત કહી દેશે તો? એટલે જ મેં તને ઘરમાં કેદ રાખી...રતનને હવે બધું સમજાઈ ગયું. વિરેન એને પત્ની તરીકે નહીં, પણ પોતાની આબરૂ બચાવવાની રસીદ તરીકે લાવ્યો હતો. રતને ધીમા પગલે જઈને મુખ્ય દરવાજાની ચાવી હાથમાં લીધી. વિરેન ગભરાઈને બોલ્યો, રતન, તું આ શું કરે છે? તારુ અહીં કોઈ નથી, તું ક્યાં જઈશ? રતને દરવાજાનું તાળું ખોલ્યું અને ઠંડા પવનને અંદર આવવા દીધો, પિંજરામાં રોજ મરવા કરતા, ખુલ્લા આકાશમાં થીજી જવું મને વધુ ગમશે.
તેણે દરવાજો પૂરો ખોલ્યો, પણ બહાર પડતા બરફ વચ્ચે ઊભેલી એક અજાણી આકૃતિને જોઈને તેના પગ ઉંબરા પર જ થંભી ગયા. એ આકૃતિ ધીમે ધીમે ઉંબરા પાસેના અજવાળામાં આવી. રતને જોયું તો એ એક મોટી ઉંમરના, જાડા કોટમાં લપેટાયેલા વડીલ હતા. એમની આંખોમાં રતન માટે વહાલ અને ઓળખાણ હતી. રતનના મોંમાંથી નીકળી ગયું. જીવરાજ કાકા? આ એ જ જીવરાજ કાકા હતા, જે વર્ષો પહેલા ગામડેથી અમેરિકા કમાવવા આવ્યા હતા અને બાપુજીના ખાસ ભાઈબંધ હતા. બપોરે ફોન પર સંભળાયેલો અવાજ પણ એમનો જ હતો. જીવરાજ કાકાએ સ્મિત કર્યું અને વિરેન સામે નજર કરી, બેટા રતન, કાકાએ અંદર આવતાં કહ્યું, આ પીળી ચિઠ્ઠીઓ અને પિંજરાના ચિત્રો હું જ મોકલતો હતો. વિરેન સમજતો હતો કે એણે તને અહીં કેદ રાખી છે, પણ હકીકતમાં એ પોતે પોતાના ડરમાં કેદ હતો. વિરેન નીચું જોઈ ગયો. રતન હજુ પૂરી વાત સમજી શકી નહોતી.
તારા બાપુજીએ માત્ર જામીન નહોતા આપ્યા, રતન. જીવરાજ કાકાનો અવાજ હવે કઠોર થયો, વિરેને એમનું આખું ખેતર વેચાવીને એ પૈસાથી અમેરિકામાં પોતાનો ધંધો ઊભો કર્યો છે. જ્યારે મને અને ગામના સરપંચને આ વાતની ખબર પડી, ત્યારે અમે જ એને મજબૂર કર્યો હતો કે એ તારી સાથે કાયદેસર લગ્ન કરે. તો શું તમે મને આ ચોર સાથે જિંદગી વિતાવવા મોકલી? રતનનો અવાજ પહેલીવાર થોડો ભીનો થયો. ના દીકરી, કાકાએ રતનના માથે હાથ મૂક્યો, અમે તને એનો કાયદેસરનો હક અપાવવા મોકલી હતી. અમેરિકાના કાયદા પ્રમાણે, લગ્ન પછી વિરેનની આ બધી મિલકતમાં અડધો હિસ્સો તારો છે. આ એ જ પૈસા છે જે તારા બાપુજીના હતા. વિરેને તને ઢાલ બનાવવા લગ્ન કર્યા, પણ અમે એના જ કાયદાથી એને બાંધી દીધો હતો. રૂમમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. વિરેન હવે સાવ ભાંગી પડ્યો હતો. એણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું. રતન, મને માફ કરી દે. હું મારા લોભમાં આંધળો થઈ ગયો હતો, રતને આખા ડ્રોઇંગ રૂમ, ફર્નિચર અને દરવાજા પર ચોંટેલી પીળી ચિઠ્ઠીઓ તરફ નજર કરી. એક અભણ અને અનાથ દીકરી માટે આ બધું એક સપના જેવું હતું. એક સહી અને એ આ અડધા સામ્રાજ્યની માલિક બની શકે તેમ હતી. પણ રતનની આંખોમાં હવે કોઈ મૂંઝવણ નહોતી. મારે તમારા આ પાપના પૈસા નથી જોઈતા, વિરેન, રતને સાવ શાંતિથી કહ્યું, તમે મારા બાપુજીનો રૂપિયો ચોર્યો, પણ એમની ઈમાનદારી મારી પાસે જમા છે. અને મારે એ ઈમાનદારી વેચવી નથી. રતન જીવરાજ કાકા તરફ ફરી, કાકા, હું પાછી ગામડે પણ નહીં જાઉં. મારે હવે પારકા પિંજરામાં નથી રહેવું અને પાપના મહેલમાં પણ નથી રહેવું. હું તમારી સાથે આવીશ. ત્યાં રહીશ, અક્ષરજ્ઞાન શીખીશ, કામ કરીશ અને મારા બાપુજીના નામની સાચી કમાણી મારી જાતે ઊભી કરીશ. જીવરાજ કાકાની આંખો ગર્વથી છલકાઈ ગઈ. એમણે માથું હલાવીને સંમતિ આપી. રતને પોતાના પાલવમાં સંતાડેલી લોહીના ડાઘવાળી ચિઠ્ઠી અને ફોટો ટેબલ પર મૂક્યો. આ તમારો ડર હવે તમારી પાસે જ રાખો, એણે વિરેનને કહ્યું.
રતન ઉંબરો ઓળંગીને બહાર બરફમાં નીકળી. આજે એને એ બરફ થીજવનારો નહીં, પણ એકદમ તાજો અને મુક્ત લાગતો હતો. પાછળ ખુલ્લા રહી ગયેલા દરવાજામાંથી ફૂંકાયેલા પવનમાં પેલી પીળી ચિઠ્ઠીઓ ઊડીને વિરેનના પગ પાસે વેરવિખેર થઈ રહી હતી. જય દ્વારકાધીશ....

20/09/2026

દીકરાનો અમેરિકાથી ફોન આવ્યો… પણ ‘મા’એ ફોન ઉઠાવ્યો નહીં! કારણ જાણીને હૃદય કંપી જશે… 😢

સાંજનો સમય હતો. ઘરમાં અગરબત્તીની સુગંધ ફેલાયેલી હતી અને દીવાલ પર લટકતી ઘડિયાળમાં ટિક-ટિક અવાજ આવતો હતો. અચાનક, બેઠક રૂમના ટેબલ પર પડેલો સ્માર્ટફોન રણકી ઉઠ્યો. સ્ક્રીન પર મોટા અક્ષરે લખેલું હતું: દીકરો Calling. આ એ જ ફોન હતો, જેની રાહ સાવિત્રીબેન આખું અઠવાડિયું જોતા. સાવિત્રીબેન, જેઓ શહેરની એક પ્રાથમિક શાળાનાં નિવૃત્ત આચાર્ય હતા. તેમનું જીવન હંમેશાં શિસ્તબદ્ધ રહ્યું હતું. આજે પણ તેઓ પોતાની સાંજની દોડવાની અને ચાલવાની કસરત પૂરી કરીને સોફા પર બેઠા હતા. તેમના પહેરવેશમાં ઈસ્ત્રીવાળી સુતરાઉ સાડી હતી, જેમાં એક પણ કરચલી જોવા ન મળે. સામાન્ય દિવસોમાં આ રિંગ વાગે એટલે સાવિત્રીબેનના ચહેરા પર એક અલગ જ ચમક આવી જતી. તેઓ બધું કામ પડતું મૂકીને તરત જ ફોન ઉપાડી લેતા. પણ આજે... આજે ફોન સતત વાગી રહ્યો હતો અને તેઓ માત્ર સ્ક્રીન સામે એકીટશે જોઈ રહ્યા હતા. તેમના હાથ ખોળામાં પડેલા એક કાગળના ટુકડાને પકડેલા હતા. તેમની બાજુમાં પાડોશમાં રહેતાં ભાવનાબેન બેઠા હતા. ભાવનાબેન સાવિત્રીબેનને મંદિરે લઈ જવા આવ્યા હતા. ફોન સતત વાગતો જોઈને ભાવનાબેનથી રહેવાયું નહીં. અરે સાવિત્રીબેન, નીરવનો ફોન છે. તમારો દીકરો અમેરિકાથી વિડીયો કોલ કરી રહ્યો છે. તમે તો કહેતા હતા કે રવિવારે એનો ફોન આવવાનો છે. ઉપાડો જલ્દી, કપાઇ જશે. સાવિત્રીબેને ફોન તરફ હાથ ન લંબાવ્યો. તેમની આંખોમાં એક વિચિત્ર પીડા હતી. તેમણે ભાવનાબેન તરફ જોયું. એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને એકદમ ધીમા અવાજે બોલ્યા, ભાવના, આજે જો મેં ફોન ઉપાડ્યો... તો મારે એને પૂછવું પડશે કે અત્યારે ત્યાં ન્યૂયોર્કમાં સવારના કેટલા વાગ્યા છે. અને મારામાં હવે મારા જ દીકરાના મોઢેથી જૂઠ સાંભળવાની હિંમત નથી. ભાવનાબેન કંઈ સમજી શક્યા નહીં. તેમને લાગ્યું કે સાવિત્રીબેન કોઈ નાની વાતથી નારાજ છે. પણ સાવિત્રીબેનની નજર તેમના ખોળામાં રહેલા એ કાગળ પર હતી. એ કાગળ કોઈ અમેરિકન બેંકનો પત્ર નહોતો, પણ તેમની સોસાયટીની બહાર આવેલા 'શ્રીજી મેડિકલ સ્ટોર'નું આજની તારીખનું બિલ હતું. બપોરે જ્યારે સાવિત્રીબેન દવા લેવા ગયા, ત્યારે કાઉન્ટર પર પડેલી પહોંચોમાં તેમની નજર એક બિલ પર પડી હતી. એ બિલ પર બરાબર એવી જ સહી હતી, જેવી નીરવ કરતો. એટલું જ નહીં, બિલમાં લખેલો મોબાઈલ નંબર પણ નીરવનો જ નંબર હતો. ફોનની રિંગ પૂરી થઈ ગઈ. સ્ક્રીન અંધારી થઈ ગઈ. પણ બીજી જ સેકન્ડે એક મેસેજ આવ્યો. સાવિત્રીબેન ધીમેથી ઊભા થયા અને બારી પાસે ગયા. તેમણે મેડિકલ સ્ટોર તરફ જતા રસ્તા પર જોયું. જો નીરવ ન્યૂયોર્કમાં હતો, તો આજે બપોરે દવાની દુકાને ઉધરસની દવા લેવા કોણ આવ્યું હતું? અને જો એ નીરવ જ હતો, તો એ પોતાની સગી માથી એવી કઈ વાત છુપાવી રહ્યો હતો કે તેને પોતાના જ શહેરમાં રહીને 'અમેરિકા'નો ખેલ રમવો પડતો હતો? સાવિત્રીબેન સ્વભાવે નબળા નહોતા. ૩૦ વર્ષ સુધી શાળાના આચાર્ય તરીકે ફરજ બજાવનાર આ સ્ત્રીને પરિસ્થિતિઓથી ભાગવાની નહીં, પણ હકીકતનો સામનો કરવાની આદત હતી.
ભાવનાબેન મંદિરે જવા રવાના થયા કે તરત જ સાવિત્રીબેને પોતાનાં ચશ્માં પહેર્યા. તેમણે બિલને ફરી એકવાર ધ્યાનથી જોયું. બિલ પર દવાનું નામ હતું: હેવી પેઇનકિલર્સ અને પાટાપિંડીનો સામાન. તેઓ એક પળનો પણ વિચાર કર્યા વિના સીધા શ્રીજી મેડિકલ સ્ટોરે પહોંચ્યા. કાઉન્ટર પર દુકાનદાર મગનભાઈ ઊભા હતા.
મગનભાઈ, આ બપોરનું બિલ છે. આ દવા લેવા કોણ આવ્યું હતું? સાવિત્રીબેનનો અવાજ કડક હતો. મગનભાઈએ બિલ હાથમાં લીધું અને કહ્યું, અરે બેન, આ દવા લેવા કોઈ નહોતું આવ્યું. આ તો હોમ ડિલિવરી હતી. એક ભાઈનો ફોન આવેલો, અવાજ પરથી બહુ બીમાર કે તકલીફમાં લાગતા હતા. એમણે ઓનલાઈન પેમેન્ટ કર્યું એટલે મેં છોકરાને મોકલીને દવા પહોંચાડી દીધી. સાવિત્રીબેનના ધબકારા વધી ગયા હતા. સરનામું ક્યાંનું હતું? મગનભાઈએ પોતાનો ચોપડો ફંફોળ્યો. આપણી પાછળની શાંતિનગર સોસાયટી... મકાન નંબર ૪૨. કેમ બેન, બધું બરાબર તો છે ને? સાવિત્રીબેને કોઈ જવાબ ન આપ્યો. શાંતિનગર, એ તો શહેરનો એવો વિસ્તાર હતો જ્યાં જૂના, ખખડધજ અને સાવ સસ્તા ભાડાના મકાનો હતા. તેઓ મેડિકલ સ્ટોરનાં પગથિયાં ઊતરી રહ્યા હતા, ત્યાં જ ફરીથી ફોન રણક્યો. સ્ક્રીન પર ફરી એ જ નામ: દીકરો Calling. આ વખતે સાવિત્રીબેને લીલું બટન દબાવ્યું. સ્ક્રીન પર નીરવનો ચહેરો દેખાયો. પાછળ એકદમ સફેદ દીવાલ હતી અને તેણે ગળા સુધીનું જાડું સ્વેટર પહેર્યું હતું. તેનો ચહેરો સાવ નિસ્તેજ અને થાકેલો લાગતો હતો. કેમ મા, બે વાર ફોન કર્યો, ઉપાડ્યો કેમ નહીં? તબિયત તો ઠીક છે ને? નીરવે હસવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ એના અવાજમાં એક ધ્રુજારી હતી. સાવિત્રીબેન જિંદગીમાં પહેલીવાર પોતાના દીકરા સામે ખોટું બોલ્યા.
હું પાછલા વાડામાં હતી બેટા. ત્યાં કેવું છે? ન્યૂયોર્કમાં?
બસ મા, અહીં તો બહુ ઠંડી છે. બહાર બરફ પડે છે. હમણાં જ ઓફિસેથી આવ્યો એટલે સ્વેટર પહેરી રાખ્યું છે. અચાનક, સાવિત્રીબેનના ફોનના સ્પીકરમાંથી એક અવાજ આવ્યો. શાકભાજી લઈ લો... તાજુ શાકભાજી...
આ અવાજ ન્યૂયોર્કનો નહોતો, આ અવાજ એમની સોસાયટીમાં રોજ સાંજે આવતા શાકભાજીવાળા કાનજીનો હતો. નીરવે ગભરાઈને તરત જ વિડીયો કોલ મ્યુટ કરી દીધો અને થોડીક સેકન્ડ પછી માઈક ચાલુ કરીને બોલ્યો, મા, અહીં નેટવર્ક બહુ ખરાબ છે, હું કાલે શાંતિથી ફોન કરું. એમ કહીને તેણે ફોન કાપી નાખ્યો. હવે કોઈ શંકાને સ્થાન નહોતું. સાવિત્રીબેને સાડીનો છેડો કમરે ખોસ્યો અને સીધા શાંતિનગર તરફ ચાલવા લાગ્યા.
સાંકડી અને અંધારી શેરીઓ વટાવીને તેઓ મકાન નંબર ૪૨ સામે આવીને ઊભા રહ્યા. મકાનનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો અને અંદર માત્ર એક લેમ્પ બળતો હતો. તેમણે ધીમેથી દરવાજાને ધક્કો માર્યો. અંદરનું દૃશ્ય જોઈને સાવિત્રીબેનના હાથમાંથી ફોન છૂટી ગયો. જમીન પર પડેલા ફોનની સ્ક્રીન તૂટવાનો અવાજ એ ઓરડામાં ગુંજી ઉઠ્યો. સામે જે હતું, તે એમની કલ્પનાની બહાર હતું.
ફોન જમીન પર પડવાનો અવાજ સાંભળીને ઓરડામાં રહેલી વ્યક્તિ ચોંકી ગઈ. દરવાજાની વચ્ચે ઊભેલા સાવિત્રીબેન સામેનું દૃશ્ય જોઈને થીજી ગયા હતા.
ઓરડામાં ન્યૂયોર્કની કોઈ આલીશાન ઓફિસ નહોતી. ભીનાશવાળી લીલ બાઝેલી દીવાલો, ખૂણામાં પડેલા વાસણો અને વચ્ચે એક તૂટેલી ખુરશી હતી. ખુરશીની બરાબર પાછળ એક મોટો સફેદ રંગનો પ્લાયવુડનો બોર્ડ ગોઠવેલો હતો, જેના પર એક રિંગ-લાઇટનો પ્રકાશ પડતો હતો. આ એ જ 'સફેદ દીવાલ' હતી જે સાવિત્રીબેન રોજ વિડીયો કોલમાં જોતા હતા. ખાટલા પર નીરવ બેઠો હતો. એના પગમાં પાટો બાંધેલો હતો અને પાસે જ પેઇનકિલર દવાનું પત્તું પડ્યું હતું. તેણે પહેરેલું જાડું સ્વેટર અડધું ઉતારેલું હતું, અને અંદર પરસેવે રેબઝેબ જૂનો શર્ટ દેખાતો હતો. નીરવના હોઠ ફફડ્યા, મા... એણે ઉતાવળમાં પાછળનું સફેદ બોર્ડ ઢાંકવાનો પ્રયાસ કર્યો. સાવિત્રીબેન ધીમા પગલે અંદર પ્રવેશ્યા. તેમની નજર સામે પડેલા લેપટોપ પર ગઈ. તેમાં કોઈ સોફ્ટવેર કંપનીનું કામ નહોતું, પણ સામાન્ય ઓનલાઈન ફોર્મ ભરવાના અને ડેટા-એન્ટ્રીના અગણિત પેજ ખુલ્લા હતા. સાવિત્રીબેનનો અવાજ ગળામાં જ અટવાઈ ગયો. આ બધું શું છે નીરવ? તું તો છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી અમેરિકા...નીરવે માથું નીચે કરી દીધું. ઓરડામાં માત્ર તેના શ્વાસનો અવાજ આવતો હતો. નીરવે ધીમા, કાંપતા અવાજે કહ્યું, હું ક્યારેય અમેરિકા ગયો જ નહોતો મા, એજન્ટે છેતરપિંડી કરી અને મારા વીઝા રિજેક્ટ થઈ ગયા. મારા બધા જ પૈસા ડૂબી ગયા હતા.
તો તેં મને કેમ ન કીધું.? આપણે રસ્તો કાઢત, સાવિત્રીબેનનો અવાજ સહેજ ઊંચો થયો. કેવી રીતે કહું મા? નીરવે પહેલીવાર આંખ ઊંચી કરીને સીધું માની આંખમાં જોયું. તમે આખા શહેરમાં, તમારી સ્કૂલના સ્ટાફમાં મારી સફળતાની મીઠાઈઓ વહેંચી દીધી હતી. આચાર્ય સાવિત્રીબેનનો દીકરો ક્યારેય નિષ્ફળ ન જાય, આ તમારી આબરૂ હતી. મને પહેલેથી જ તમારી શિસ્ત અને તમારી અપેક્ષાઓનો એટલો ડર હતો... કે હું તમારી સામે મારી હાર સ્વીકારી ન શક્યો. સાવિત્રીબેન સ્તબ્ધ રહી ગયા. તેમની કડકાઈ જ તેમના દીકરાની દુશ્મન બની ગઈ હતી? નીરવ આગળ બોલતો રહ્યો, છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી હું આસપાસના કારખાનામાં મજૂરી કરું છું અને રાત્રે અમેરિકાના સમય પ્રમાણે જાગીને ઓનલાઈન કામ કરું છું. જેથી મહિનાના અંતે તમને 'ડોલર'ના હિસાબે પૈસા મોકલી શકું અને રાત્રે તમારી સાથે કોલ પર વાત કરી શકું. પગની નસો સતત ઊભા રહેવાથી ફાટી ગઈ છે, એટલે આ પેઇનકિલરના સહારે દિવસ કાઢું છું. સાવિત્રીબેનને સમજાયું કે જે દીકરાને તેઓ ન્યૂયોર્કમાં ઠંડીથી બચવા સ્વેટર પહેરેલો જોતા હતા, તે વાસ્તવમાં પોતાના જ શહેરની ભીષણ ગરમીમાં, માત્ર વિડીયો કોલ પૂરતું સ્વેટર પહેરીને પરસેવે શેકાતો હતો. માની આંખોમાં પહેલીવાર શિસ્તની જગ્યાએ પસ્તાવો હતો. તેઓ નીરવના માથે હાથ મૂકવા આગળ વધ્યા, ત્યાં જ તેમની નજર ટેબલ પર પડેલા એક કવર પર પડી. નીરવે તરત જ એ કવર છુપાવવા હાથ લંબાવ્યો, પણ સાવિત્રીબેને તેને પકડી લીધું. કવર પર શહેરની કેન્સર હોસ્પિટલનો સિક્કો મારેલો હતો અને નીચે દર્દીનું નામ લખેલું હતું... પણ એ નામ નીરવનું નહોતું. કવર પર લખેલું નામ વાંચીને સાવિત્રીબેનના હાથમાંથી કાગળ નીચે પડી ગયો. કવર પર લખેલું હતું: દર્દીનું નામ, સાવિત્રીબેન વ્યાસ. ઓરડામાં છવાયેલી શાંતિ હવે અસહ્ય બની ગઈ હતી. સાવિત્રીબેને ધીમેથી માથું ઊંચું કર્યું. આમાં મારું નામ કેમ છે નીરવ?
નીરવ પાસે હવે છુપાવવા માટે કોઈ રસ્તો નહોતો. તેણે હમણાં જ એજન્ટવાળી જે વાર્તા કીધી હતી, એ પણ એક છેલ્લો બચાવ હતો, માત્ર આ કવર છુપાવવા માટે બોલાયેલું વધુ એક જૂઠ. તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને દીવાલના ટેકે ઊભો રહ્યો. ત્રણ વર્ષ પહેલાં મારા વિઝા આવી ગયા હતા મા. બધી જ તૈયારી થઈ ગઈ હતી. પણ જવાના બરાબર એક અઠવાડિયા પહેલાં તમારો બ્લડ રિપોર્ટ આવ્યો. ફર્સ્ટ સ્ટેજ... ડોક્ટરે કહ્યું હતું કે તાત્કાલિક સારવાર જ તમારો જીવ બચાવી શકે. સાવિત્રીબેનનો ચહેરો સાવ શ્વેત પડી ગયો. પણ હું તો ક્યારેય કોઈ કેન્સર હોસ્પિટલ ગઈ જ નથી, તેમના અવાજમાં મૂંઝવણ હતી.
નીરવે ધીમેથી કહ્યું, કારણ કે મેં ડોક્ટરને વિનંતી કરીને તમારી ફાઈલ બહાર મંગાવી લીધી હતી, હું જાણતો હતો કે આચાર્ય સાવિત્રીબેન પોતાના સિદ્ધાંતોના એટલા પાકા છે કે દીકરાના ભવિષ્ય અને 'અમેરિકા'ના સપનાના ભોગે પોતાની સારવાર ક્યારેય નહીં કરાવે. તમે એ પૈસા વાપરવાની ચોખ્ખી ના પાડી દેત. એટલે મેં તમને ક્યારેય બીમારીની જાણ જ ન થવા દીધી. સાવિત્રીબેનને અચાનક એ દવાઓ યાદ આવી, જે નીરવ દર મહિને અમેરિકાથી મોકલાવેલા ખાસ વિટામિન્સ કહીને તેમને લેવડાવતો હતો.
મેં મારી ટિકિટ કેન્સલ કરાવી, એજન્સીમાંથી પૈસા પાછા ખેંચ્યા અને તમારી સારવારમાં લગાવી દીધા. પણ તમને અને સમાજને એમ જ લાગ્યું કે હું ન્યૂયોર્ક જતો રહ્યો છું. તમારી 'આબરૂ' અને તમારો ગર્વ જાળવી રાખવા... મારે મારા જ શહેરમાં સંતાઈને મજૂરી કરવી પડી. સાવિત્રીબેનનો અહંકાર, તેમનું શિસ્ત અને લોકો શું કહેશે તેનો ડર, આ બધું જ પત્તાના મહેલની જેમ તૂટી પડ્યું. એમને સમજાયું કે એમની કડકાઈ અને પ્રતિષ્ઠાના પ્રેમે ઘરમાં એવો માહોલ ઊભો કર્યો હતો કે દીકરો પોતાની માને તેની બીમારીનું સત્ય પણ કહી શક્યો નહીં. સાચી બીમારી કેન્સર નહોતી, પણ તેમનો ખોટો રૂઆબ હતો.
તેઓ ધીમા પગલે આગળ વધ્યા અને ખાટલા પર બેસી ગયા. કોઈ લાંબો વિલાપ નહીં, કોઈ સંવાદ નહીં. તેમણે માત્ર પોતાનો હાથ લંબાવીને નીરવના પગ પરથી પેલો પેઇનકિલરનો પાટો સહેજ સરખો કર્યો. પછી તેમણે જમીન પર પડેલો પોતાનો ફોન ઉઠાવ્યો. સ્ક્રીન તૂટી ગઈ હતી, પણ ફોન ચાલુ હતો. સાવિત્રીબેને નીરવ સામે જોયું. તારો સામાન બાંધી લે નીરવ. મા...મેં કહ્યું સામાન બાંધી લે. કાલે સવારે આપણે આપણા ઘરે જઈએ છીએ, સાવિત્રીબેનનો અવાજ હવે કોઈ આચાર્યનો નહીં, પણ એક મુક્ત થયેલી માનો હતો. અને કાલે સવારે હું આપણા ઘરના ઓટલે બેસીને આખી સોસાયટીને કહીશ કે મારો દીકરો ન્યૂયોર્કમાં નહીં, પણ મારી પડખે ઊભો છે. મારી સાચી સફળતા અમેરિકાના ડોલરમાં નથી, આ છલકાતા પરસેવામાં છે. બીજા દિવસે સવારે શાંતિનગરની એ અંધારી ઓરડી ખાલી હતી. સાવિત્રીબેને સાચું જ વિચાર્યું હતું, ગઈકાલે સાંજે દીકરાનો 'અમેરિકા'થી આવેલો ફોન ન ઉપાડવો એ તેમના જીવનનો સૌથી સાચો નિર્ણય હતો. જો ફોન ઉપાડી લીધો હોત, તો એ સફેદ દીવાલ પાછળનું જૂઠ ક્યારેય તૂટત નહીં, અને તેમને પોતાનો સાચો દીકરો ક્યારેય પાછો ન મળત. જય દ્વારકાધીશ....

20/09/2026

અમેરિકાથી આવ્યો દીકરો, પણ ઘરનો દરવાજો તેના માટે બંધ હતો😭

બપોરનો કાળઝાળ તડકો પડતો હતો, પણ મનનને એની કોઈ અસર નહોતી. ટેક્સીનો દરવાજો બંધ કરીને એણે પોતાનો સામાન નીચે મૂક્યો. સાત વર્ષ પછી એ અમેરિકાથી પોતાના ઘરે પાછો ફર્યો હતો. એણે પોતાની બા, સવિતાબેનને કોઈ જાણ નહોતી કરી. એને તો બાને અચાનક સામે ઊભા રહીને ચોંકાવી દેવી હતી. બેગમાં બા માટે લાવેલી સોનાની બંગડીઓ હતી. મનન ધીમા પગલે પોતાના ઘરના પગથિયાં ચડ્યો. ઘરની બહારનો રંગ હવે ઉખડી ગયો હતો, પણ ઓટલા પર મૂકેલો તુલસીનો ક્યારો એવો ને એવો જ લીલોછમ હતો. દરવાજો ખખડાવવા માટે એણે હળવેથી હાથ ઊંચો કર્યો, ત્યાં જ અંદરથી કોઈનો અવાજ સંભળાયો. આ અવાજ બાનો જ હતો. તમે ચિંતા ન કરો... એને મેં કાંઈ નથી કીધું. એ ત્યાં અમેરિકામાં ખુશ છે. એને અહીંની ખબર પડશે તો બધું મૂકીને દોડી આવશે. આપણે એને કંઈ જ નથી જણાવવું. મનનનો હાથ હવામાં જ અટકી ગયો. બા કોની સાથે વાત કરી રહી છે? એ તો ઘરમાં સાવ એકલી જ રહે છે. એણે ધીમેથી દરવાજાની કડી ખખડાવી. બા... દરવાજો ખોલ, જો કોણ આવ્યું છે, અંદર ચાલતી વાતચીત અચાનક બંધ થઈ ગઈ. ઘરમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. મનનને એમ કે હમણાં બા ખુશીથી દોડતી આવશે અને દરવાજો ખોલી નાખશે. પણ અંદરથી કોઈના ધીમા પગલાંનો અવાજ આવ્યો. મુખ્ય દરવાજાની બાજુમાં આવેલી કાચની બારીનો પડદો સહેજ ખસ્યો. સવિતાબેનનો ચહેરો ત્યાં દેખાયો. મનનના ચહેરા પર એક સ્મિત આવી ગયું. પણ બાના ચહેરા પર કોઈ ખુશી નહોતી. એમની આંખોમાં એક વિચિત્ર ડર હતો. ચહેરો સાવ ફિક્કો પડી ગયો હતો. બા, હું છું... તારો મનન. જો, હું આવી ગયો. જવાબમાં દરવાજો ખૂલવાને બદલે અંદરથી લોખંડની મોટી સાંકળ વાસવાનો અવાજ આવ્યો, ખટાક્. મનનનું સ્મિત ગાયબ થઈ ગયું. બા? આ શું કરે છે? દરવાજો ખોલ ને. બારીની પેલે પારથી સવિતાબેનનો અવાજ આવતો હતો, તું અહીં કેમ આવ્યો મનન? તારે હમણાં નહોતું આવવાનું. પણ બા, સાત વર્ષ થઈ ગયા... તું દરવાજો તો ખોલ. ના. તારી ટિકિટ કઢાવ અને અત્યારે ને અત્યારે પાછો જતો રહે. બાનો અવાજ કડક હતો, પણ એમાં એક ગભરામણ દેખાતી હતી. તને શું થઈ ગયું છે? અને તું અંદર કોની સાથે વાત કરતી હતી? મનન હવે અકળાયો. બારીનો પડદો ઝડપથી ખેંચાઈને બંધ થઈ ગયો. અંદર કોઈ નથી. તું અહીંથી જતો રહે મનન, મારી ખાતર. મનન માટે આ બધું માનવું અશક્ય હતું. જે માં એના એક ફોન માટે કલાકો રાહ જોતી, એ આજે સામે ઊભેલા દીકરા માટે ઘરનો દરવાજો બંધ કરી રહી હતી. મનને પોતાનો સામાન ત્યાં જ ઓટલા પર મૂક્યો અને ઘરની પાછળની બાજુએ ગયો. ત્યાં રસોડાની એક જૂની જાળીવાળી બારી હતી. નાનપણમાં જ્યારે દરવાજો બંધ હોય ત્યારે એ ત્યાંથી જ ઘરમાં જોતો. એણે જાળીમાંથી અંદર નજર કરી. રસોડામાં કોઈ નહોતું, પણ એની નજર સામેના ઓરડા પર પડી.ત્ યાં જોતાં જ એના શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયા. ઓરડાની વચ્ચે બેઠેલી એ વ્યક્તિને જોઈને મનન સમજી ગયો કે બાએ ઘરનો દરવાજો કેમ બંધ રાખ્યો હતો. જાળીવાળી બારીમાંથી અંદર જોતાં જ મનનના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. ઓરડામાં લાકડાના l હીંચકા પર એક માણસ બેઠો હતો. એની પીઠ મનન તરફ હતી, પણ એના ખભાનો ઝુકાવ અને એના વાળ જોતાં જ મનન એને તરત ઓળખી ગયો. એ કશ્યપ હતો. મનનનો મોટો ભાઈ. પૂરા દસ વર્ષ થઈ ગયા હતા કશ્યપને ઘર છોડીને ગયાને. જે માણસના એક ખોટા નિર્ણયને લીધે પરિવારની બધી જ જમાપૂંજી ડૂબી ગઈ હતી, જેના લીધે મનને પોતાની કારકિર્દી પડતી મૂકીને દિવસ-રાત મજૂરી કરવી પડી હતી અને અંતે અમેરિકા ભાગવું પડ્યું હતું, એ જ કશ્યપ આજે બાની સામે હીંચકા પર શાંતિથી બેઠો હતો. મનનનો ગુસ્સો સીમા વટાવી ગયો. એણે જાળી પર જોરથી મુક્કો માર્યો. બા, પાછળનો દરવાજો ખોલ. મનનનો અવાજ ફાટી ગયો હતો. હીંચકા પર બેઠેલો કશ્યપ જરાય હલ્યો નહીં. પણ સવિતાબેન ઉતાવળા પગલે રસોડામાં આવ્યા. એમની આંખોમાંથી સતત આંસુ વહી રહ્યા હતા. એમણે જાળીની બીજી બાજુથી મનન સામે નમસ્કાર કર્યા. મનન, હું તારા પગે પડું... તું અહીંથી પાછો જતો રહે. મારે તમારા બે ભાઈઓ વચ્ચે ફરીથી ઝઘડો નથી જોવો. ઝઘડો? બા, તું ભાનમાં તો છે? જેણે આપણને રસ્તા પર લાવી દીધા હતા, એને તું ઘરમાં છુપાવીને બેઠી છે? અને તારા સગા દીકરા માટે તેં ઘરની સાંકળ વાસી દીધી? મનનનો શ્વાસ ઝડપથી ચાલી રહ્યો હતો. એય મારો દીકરો છે મનન...અને એ હવે ક્યાંય જવાનો નથી. સવિતાબેનનો અવાજ સાવ ધીમો હતો.
તો પછી હું અંદર આવીશ. મનને પાછળના દરવાજાનો નકૂચો જોરથી ખેંચ્યો. લાકડાનું બારણું વર્ષોના ભેજથી નબળું પડી ગયું હતું. ના મનન, એવું ન કરતો, બાએ બૂમ પાડી, પણ મનને પૂરી તાકાતથી દરવાજાને ધક્કો માર્યો. કટાયેલો નકૂચો તૂટી ગયો અને દરવાજો ધડાકા સાથે ખૂલી ગયો. મનન ધૂંઆપૂંઆ થતો સીધો ઓરડામાં પહોંચ્યો.
કશ્યપ, મનને જોરથી સાદ પાડ્યો. હીંચકા પર બેઠેલો કશ્યપ ધીમેથી ઊભો થયો. એણે પાછળ ફરીને મનન સામે જોયું. દસ વર્ષમાં એ ઘણો બદલાઈ ગયો હતો. એનો ચહેરો થાકેલો હતો, એણે સાવ સાધારણ કપડાં પહેર્યા હતા, પણ એની આંખોમાં કોઈ ડર નહોતો. બસ એક વિચિત્ર શાંતિ હતી. મનન આગળ વધીને એનો કાંઠલો પકડવા જતો હતો, પણ કશ્યપના એક વાક્યએ એને ત્યાં જ રોકી દીધો. આવી ગયો તું? બા મને હમણાં જ કહેતી હતી કે તને ખબર પડશે તો તું તારી અમેરિકાની દુનિયા છોડીને અહીં દોડી આવીશ. મનને દાંત ભીંસીને પૂછ્યું. તું કયા મોઢે અહીં પાછો આવ્યો છે? કશ્યપે ટેબલ પરથી એક જૂની, લાલ પૂંઠાવાળી ડાયરી ઉપાડી અને મનન સામે ધરી. હું પાછો નથી આવ્યો મનન. હું તો મારા હિસ્સાનું કામ પૂરું કરીને જઈ રહ્યો છું. પણ તું આ ઘરની હકીકત જાણીને પાછો અમેરિકા જઈ શકીશ? મનને ડાયરી સામે જોયું. એ ડાયરી કશ્યપની નહોતી. એની ઉપર પિતાજીના અક્ષરોમાં લખેલું નામ વાંચીને મનન સ્તબ્ધ થઈ ગયો. એની પર મનનનું નામ લખેલું હતું. સવિતાબેન જમીન પર ફસડાઈ પડ્યા અને એમણે સાડીના છેડાથી પોતાનું મોઢું દબાવી દીધું. પિતાજી તો દસ વર્ષ પહેલાં જ ગુજરી ગયા હતા, તો પછી આ ડાયરી કશ્યપના હાથમાં ક્યાંથી આવી? અને બા એવું તે શું છુપાવી રહ્યા હતા? મનને ટેબલ પરથી એ ડાયરી ઉપાડી. એનું લાલ પૂંઠું સાવ ઘસાઈ ગયું હતું. પહેલું પાનું ખોલતાં જ એની નજર પિતાજીના અક્ષરો પર પડી. ત્યાં લખ્યું હતું: મારા દીકરા મનનની મહેનત. એણે ઝડપથી પાનાં ફેરવ્યા. ડાયરીમાં કોઈ લખાણ કે વિચારો નહોતા. એમાં માત્ર બેંકની રિસીપ્ટો અને પાસબુકની એન્ટ્રીઓ ચોંટાડેલી હતી. તારીખો, રકમ અને સ્ટેમ્પ. મનનને એ સમજતાં થોડી વાર લાગી કે આ શું હતું. આ એ જ પૈસા હતા, જે એણે છેલ્લા સાત વર્ષમાં અમેરિકાથી પોતાની બા માટે મોકલ્યા હતા. 500 ડોલર, ક્યારેક 1000 ડોલર. એકેએક રૂપિયાનો હિસાબ ત્યાં હતો, અને એ બધી જ રકમ મનનના નામે જ એક અલગ ફિક્સ ડિપોઝિટમાં જમા થયેલી હતી. એમાંથી એક પણ રૂપિયો ઘરખર્ચ કે પિતાજીના દેવા માટે વપરાયો નહોતો. આ શું છે બા? મનનનો અવાજ ફાટી ગયો. ડાયરી એના હાથમાંથી છૂટીને નીચે પડી. મેં તો આ પૈસા તારી દવા માટે, ઘર માટે મોકલ્યા હતા. તેં આમાંથી એક રૂપિયો પણ વાપર્યો કેમ નથી? સવિતાબેન જમીન પરથી ઊભા થયા. હવે એમની આંખોનાં આંસુ સુકાઈ ગયા હતા અને ચહેરા પર એક અજીબ કડકાઈ આવી ગઈ હતી. કેવી રીતે વાપરું મનન? તું દર મહિને પૈસા મોકલીને ફોન પર શું કહેતો? બા, એક વાતનું ધ્યાન રાખજે, મારો એક પણ રૂપિયો પેલા કશ્યપના હાથમાં ન જાવો જોઈએ. એણે પિતાજીને માર્યા છે. દીકરા, જે પૈસા સાથે રોજ મેણાં જોડાયેલા હોય, એનાથી માનું પેટ ક્યારેય નથી ભરાતું. તારો એ પૈસો દીકરાનો નહોતો, એક અહંકારી માણસનો હતો. મનન સાવ સુન્ન થઈ ગયો. એને લાગ્યું જાણે કોઈએ એને સણસણતો તમાચો માર્યો હોય. તો આટલાં વર્ષ આ ઘર કોણે ચલાવ્યું? પિતાજીનું લાખોનું દેવું કોણે ચૂકવ્યું? કશ્યપે હીંચકા પરથી પોતાનો થેલો ખભે ભરાવ્યો. એણે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક કાગળ કાઢીને ડાયરીની ઉપર મૂક્યો. બાપુજી ગુજરી ગયા ત્યારે ઘર પર બેંકની નોટિસ લાગેલી હતી. કશ્યપનો અવાજ સાવ ધીમો હતો. તારે ભણવા માટે અમેરિકા જવાનું હતું. તેં સાચું જ કહ્યું હતું મનન કે ભૂલ મારી હતી. તો પછી એની સજા તું શું કામ ભોગવે? તેં તારી ફ્લાઇટ પકડી લીધી. પણ હું ક્યાં જઉં? કશ્યપના શબ્દો ભલે શાંત હતા, પણ એ મનનની છાતી ચીરી રહ્યા હતા. હું છેલ્લા દસ વર્ષથી શિફ્ટમાં ડબલ મજૂરી કરું છું. મેં ભૂલ કરી હતી, પણ મેં બાપુજીના નામને ડાઘ નથી લાગવા દીધો. આજે સવારે જ મેં છેલ્લો હપ્તો ભરી દીધો છે. આ ઘરનો એકેએક રૂપિયો ચૂકતે થઈ ગયો છે. અને એટલે જ હું મારી બાને મળવા આવ્યો હતો. કશ્યપ ધીમા પગલે દરવાજા તરફ ચાલવા લાગ્યો. મનન હજી એ બેંકના કાગળ અને બાની વાત વચ્ચે અટવાયેલો હતો. ત્યાં જ સવિતાબેને ઓરડાના ખૂણામાંથી પોતાની એક થેલી ઊઠાવી. મનનને જાણે જોરદાર ઝટકો લાગ્યો. બા, તું ક્યાં જાય છે? આની સાથે? હા મનન. તેં અમેરિકાથી પૈસા મોકલ્યા, પણ જ્યારે મને રાત્રે તાવ આવતો ત્યારે મારા માથા પર પોતા આ માણસ મૂકતો હતો. મારે તારો ઉપકાર નથી જોઈતો. મનનનો અહંકાર હવે તૂટી રહ્યો હતો. બા, એણે આપણને રસ્તા પર રઝળાવ્યા હતા, એની ફેક્ટરી ડૂબી ગઈ એમાં આપણું બધું જતું રહ્યું હતું. બા અચાનક દરવાજા પાસે ઊભા રહી ગયા. એમણે પાછળ ફરીને મનન સામે એવી રીતે જોયું જાણે કોઈ મોટો ગુનો પકડાઈ ગયો હોય. તું હજી એ જ ઘમંડમાં જીવે છે ને મનન? કશ્યપે તારી સામે ક્યારેય વળતો જવાબ કેમ ન આપ્યો, ખબર છે? કારણ કે દસ વર્ષ પહેલાં ફેક્ટરીમાં શોર્ટ સર્કિટ નહોતી થઈ... એ રાત્રે ફેક્ટરીના ગોડાઉનમાં સિગારેટ પીવા કોણ ગયું હતું? મનનના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. કશ્યપે તરત બાનો હાથ પકડી લીધો, બા, ના, એ વાત અહિયાં જ પૂરી થઈ ગઈ છે. પણ મનનનો શ્વાસ અટકી ગયો હતો. દસ વર્ષ જૂની એક રાત હવે એની આંખો સામે જીવંત થઈ ગઈ હતી. મનન જાણે પથ્થરની મૂર્તિ બની ગયો. એ અંધારું ગોડાઉન, એના હાથમાં રહેલી સિગારેટ અને ડરના માર્યા ફેંકી દીધેલું એ સળગતું ઠૂંઠું... આ વાત એણે કોઈને નહોતી કીધી. પણ કશ્યપને ખબર હતી. બાપુજીના ગુસ્સાથી અને પોલીસની કાર્યવાહીથી બચાવવા માટે કશ્યપે એ દિવસે જાતે જ બધો વાંક પોતાના માથે લઈ લીધો હતો. બા... બસ કર હવે. કશ્યપે બાનો ખભો પકડ્યો, એ ત્યારે નાનો હતો. એને ભણવા જવાનું હતું. મારું તો જે થવાનું હતું એ થઈ ગયું, પણ એનું ભવિષ્ય રોળાઈ જાત. મેં જે કર્યું એ મારા નાના ભાઈ માટે કર્યું હતું. આ શબ્દો સાંભળતા જ મનનના પગમાંથી બધું જ કૌવત હણાઈ ગયું. એ ધડ દઈને જમીન પર પડી ગયો. એનો ડોલર કમાવવાનો અહંકાર, એનો મોટો માણસ બનવાનો વટ અને એના પૈસાનો રુઆબ... બધું જ કાચની જેમ તૂટીને વિખેરાઈ ગયું. જે ભાઈને એણે નકામો ગણીને હડધૂત કર્યો હતો, એણે પોતાની આખી જિંદગી મનનના એક પાપને ઢાંકવામાં હોમી દીધી હતી. મનન માટે આ સત્ય પચાવવું અશક્ય હતું. એ ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. સાત વર્ષમાં પહેલી વાર એના રડવામાં કોઈ દેખાડો નહોતો, માત્ર ઊંડો પસ્તાવો હતો. એણે ઢસડાઈને કશ્યપના પગ પકડી લીધા. ભાઈ... મને માફ કરી દે. હું કેવો સ્વાર્થી માણસ છું, મેં મારી ભૂલ છુપાવી અને તારી આખી જિંદગી બરબાદ કરી નાખી... અને ઉપરથી તને જ ગાળો આપતો રહ્યો. કશ્યપે નીચે નમીને મનનને ઊભો કર્યો અને છાતી સરસો ચાંપી દીધો. દસ વર્ષનો એ ખાલીપો એક જ પળમાં ભરાઈ ગયો. કશ્યપે ધીમેથી એની પીઠ થપથપાવી, અરે ગાંડા, ભાઈ છું તારો. મેં તને ક્યારેય દોષ નથી આપ્યો. મને દુઃખ એ વાતનું નહોતું કે મેં દેવું ભર્યું... પણ તું જે પૈસા મોકલતો ને, એમાં તારો પ્રેમ નહીં, પણ મારો તિરસ્કાર હતો. એ વાત બાથી સહન નહોતી થતી. મનને આંસુ લૂછતાં સવિતાબેન તરફ જોયું. બાની આંખોમાં હવે કોઈ ગુસ્સો નહોતો. મનન ધીમેથી બા પાસે ગયો અને એમના હાથમાંથી એ કપડાંની થેલી લઈ લીધી. બા, હવે કોઈ ક્યાંય નહીં જાય. ક્યાંય નહીં. મનનનો અવાજ મક્કમ હતો. અમેરિકાથી એક અહંકારી માણસ આવ્યો હતો, પણ એ હવે મરી ગયો છે. તારો મનન તો આજે પાછો ફર્યો છે. મનન ઊભો થયો અને ચાલીને દરવાજા પાસે ગયો. એણે એ લાકડાના દરવાજાની મોટી સાંકળ ખોલી અને બારણું આખું ખુલ્લું મૂકી દીધું. બહારથી બપોરનો તાપ હવે ઓછો થઈ ગયો હતો અને એક મીઠી હવાની લહેર ઘરમાં પ્રવેશી. એને આજે સમજાઈ ગયું હતું કે ઘરનો દરવાજો બાએ અંદરથી બંધ નહોતો કર્યો, પણ એના પોતાના અહંકારે બહારથી વાસી દીધો હતો. આજે એ દરવાજો કાયમ માટે ખૂલી ગયો હતો. જય દ્વારકાધીશ....

20/09/2026

દીકરાનો અમેરિકાથી ફોન આવ્યો… પણ ‘મા’એ ફોન ઉઠાવ્યો નહીં...😢

20/09/2026

અમેરિકાથી આવ્યો દીકરો, પણ ઘરનો દરવાજો તેના માટે બંધ હતો🔥

Address

Junagadh
362610

Opening Hours

Monday	8pm - 9pm
Tuesday	8pm - 9pm
Wednesday	8pm - 9pm
Thursday	8pm - 9pm
Friday	8pm - 9pm
Saturday	8pm - 9pm
Sunday	9am - 5pm

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when GPSC HUB posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The School

Send a message to GPSC HUB:

GPSC HUB

20/09/2026

20/09/2026

20/09/2026

20/09/2026

20/09/2026

20/09/2026

Address

Opening Hours

Website

Alerts

Contact The School

Shortcuts

Share

Listing takedown request