অসম ঝংকাৰ

মূখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ গাড়ীত বটল নিক্ষেপ কৰা নাছিল বৰঞ্চ শ্ৰী অতুল বৰা ডাঙৰীয়াৰ KIA বাহন খনত বটল নিক্ষেপ কৰিছিল
এই কাৰ্য নিন্দনীয় আৰু অমানবিক আছিল
#বটল

এতিয়া কি হ'ব

"গোলাঘাটত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কনভয় নহয়, মন্ত্ৰী অতুল বৰাৰ KIA বাহনলৈহে নিক্ষেপ কৰা হৈছিল বটল", আৰক্ষীৰ এজাহাৰত হ'ল স্পষ্ট..

ঈশিতা হাজৰিকা এটা স্মৃতি, নে বাস্তৱ
জানো আহক আজিৰ অধ্যয়ত

🕰️ অধ্যায় ৩: “Zieruhr” — অতীতৰ চাবিকাঠি, ভৱিষ্যতৰ দুৱাৰ?

বৰপানীৰ পুৱাৰ আকাশটো বেছি ধুনীয়া নহ’লেও, ঈশিতা হাজৰিকাৰ মনখন অলপ বেছি উত্তপ্ত হৈছিল।
তেওঁ অলপ আগতেই ফটোখন দেখি আহিছিল — ১৯৬২ চনৰ এটা ফটো, য’ত তেওঁৰ দেউতাক আৰু এজন জাৰ্মান ব্যক্তি এখন ঘড়ীৰ কাষত থিয় হৈ আছিল।
"কেতিয়াবা ঘড়ী সময় কথা নকয়, কেতিয়াবা ইতিহাসকো উলটাই দিয়ে…" – তেওঁ মনতে ফিসফিসালে।
আৰক্ষী তদন্তকাৰী দিব্যজ্যোতি বৰা এতিয়া অসম আৰক্ষীৰ আৰ্হি বিশ্লেষক শাখাত বহি আছিল।
তেওঁ ঘড়ীখনৰ ভিতৰভাগ স্কেন কৰাইছিল।
ফলাফল আহিল —
ঘড়ীৰ ভিতৰত এটা অতি সৰু গহ্বৰ, য’ত কোনোবা “mini recorder” লুকাই থৈছিল।
তাৰপৰা আৰম্ভ হ'ল এক অদ্ভুত শব্দ…
> “Operative Zieruhr active… Assam Cell-19 link established… 00:00 initiated.”
[German Male Voice – 1962]
“This clock… will start the chain… No one will understand what zero hour truly means…”
ঘটনা অধিক গুৰুত্বপূর্ণ হৈ পৰিল।
Zieruhr (জাৰ্মান অলংকাৰমূলক ঘড়ী) — এতিয়া কেৱল সময় দেখা বস্তু নহয়।
এইটো গোপন চাবিকাঠি — অতীতত এক শীতল যুদ্ধ চলি থকা সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা “মন কন্ট্ৰোল”, “ৰেকৰ্ডিং”, আৰু “মেমৰি ডিচটৰ্ট” প্ৰযুক্তিৰ অংশ আছিল।
আৰু এইটো অসমত আনিছিল ১৯৬২ত, চীন-ভাৰত যুদ্ধৰ সময়ত।
যেতিয়া উত্তৰ-পূব ভাৰতলৈ বহু “research delegation” আহিছিল, সেয়া গোপনে Zieruhr-ৰ লগত সম্পৰ্কিত আছিল।

ঈশিতা হাজৰিকাই নিজৰ মাকক সুধিলে –
“মা, দেউতাই ১৯৬২ত জাৰ্মান লোকৰ লগত কাম কৰিছিল নেকি?”
তেওঁৰ মাকে মাথোঁ এটা উত্তৰ দিলে —
“তই জন্মৰ আগতে, এবাৰ ঘড়ী এজনে ঠেলি দিলে… তই ১৯৯৭ত জন্ম হ’লি, কিন্তু দেউতা ১৯৮৮ত...”
ঈশিতা আঁতৰ হ’ল।
“এইটো মানে… কোনো সময়-সন্ধিক্ষণ আছে?”
আৰু তাৰ মাজতে নতুন এটা খবৰ আহিল —
বৰপানীৰ এখন পুৰণি পাঠাগাৰৰ তলৰ ঘৰৰ পৰা এজন অচিনাক্ত লোকৰ মৃতদেহ পোৱা গৈছে।
তেওঁৰ হাতত এটা চিঠি —
> “ঘড়ী থমকিলেই স্মৃতি উভতি আহে।
মই ইয়াক বুজিলোঁ…
কিন্তু অলপ দেৰী হৈ গ’ল।”

দিব্যজ্যোতি আৰু ঈশিতা এতিয়া একেখন কক্ষত।
দুয়ো একেলগে ঘড়ীখনলৈ চাই আছে।
ঈশিতা ক’লে —
“এইটো ঘড়ী নহয়, এটা যন্ত্ৰ।
আমাৰ অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যৎ একেলগে বন্ধি আছে ইয়াত।”

দিব্যজ্যোতি চকু লোৰে ক’লে —
“Zero Hour মানেই সময় শেষ নহয়।
Zero Hour মানে আৰম্ভ।”
ঘড়ীখনৰ সূঁচি হঠাৎ অলপ গতি কৰিলে…
১২:০০ৰ পৰা — ১২:০১
শব্দ নহ’লেও, যেন গগনজয়ী শব্দ এটা শুনা গ’ল দুয়োৰে মনত —
"Now... begin."

উপন্যাস খন শ্বেয়াৰ কৰি আনকো পঢ়িবলৈ সুযোগ কৰি দিয়ক

*taHazarika #শূন্যঘড়ী

উপন্যাস: শূন্য ঘড়ী 🕰️ : অধ্যায় ২ (দুই)

ৰহস্যৰ মূৰ – 'ঘড়ী' নে 'ঘটনা'?

দিব্যজ্যোতি বৰাই চিঠিখন পুনৰ এবাৰ পঢ়িল –
“সময় যেতিয়া থমকি ৰয়য়, সেই সময়ই সত্যক ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে। Zero Hour begins now…”

চিঠিখনত তাৰিখ বা পিন নম্বৰ একো নাছিল। কেৱল এইটো লিপি যেন ক'বলৈ চেষ্টা কৰিছিল — “ইয়াৰ আৰম্ভণি হৈছে, কিন্তু শেষ ক'ত?”

ঘড়ীখনৰ সূঁচি এতিয়াও একেদৰে থিয় আছিল — ১২:০০।
মাত্ৰ কৌতূহল নহয়, কিবা এটা বেছি ডাঙৰ বিপদ ওলাই আহিবলৈ সাজু আছিল।
ৰেঙণী নিউজৰ কাৰ্যালয় —
ঈশিতা হাজৰিকাৰ ডেস্কত এটা ফাইল পৰি আছিল —
“ঘড়ী পাগলিনী কেচ” — এনে এক শিৰোনাম দিছিল নিউজ এডিটৰে।

ঈশিতা কপাল মেৰ জিলিকাই উঠিল —
“মিডিয়াৰ নিচিনা ডাঙৰ অপৰাধ নাই... কিন্তু মোৰ এই কেছটো লিখিবলৈ মন যায়।”

তেওঁ ফাইলখন মেলি চাবলৈ ধৰিলে —
২০১৩, ১৯৯৫, ১৯৭৭, ১৯৫৬ — চাৰিটা অপঘাট কেছ য’ত চাক্ষাত ঘটনৰ লগত ঘড়ী থকা কথা উল্লেখ আছে।
আৰু সকলো ঘটনাতে একেটা মিল — ঘড়ী থমকি যোৱাৰ পাছতে মানুহ উধাও হোৱাৰ বা অজ্ঞান হোৱাৰ ঘটনা।

বাটালিপাৰ গাঁৱৰ অন্ধকাৰ ঠাইটো — জংলা পথ
দিব্যজ্যোতি চকুত বেলেগ এটি ছবি পৰিল —
ঘড়ীখনৰ ঠিক তলত থকা কেবাডখনৰ খুটা এবিধ বিশেষ কাঠৰ তৈয়াৰ।
সেই কাঠ "ল'ৰা কাঠ" — এটি বিশেষ ৰং থকা গছ, যি সাধাৰণতঃ অসমৰ কিবা-কিবা পুৰণি জলসা ঘৰত পোৱা যায়।
তাৰ লগত মিল খোৱা খবৰৰ বাবে তেওঁ গুগলত এটা শব্দ টাইপ কৰিলে —
"Zieruhr" — এটা জাৰ্মান শব্দ।
Zieruhr মানে "অলংকাৰমূলক ঘড়ী", যাৰ ভিতৰত বহুতোত গোপন সিন্দুক বা ডিভাইচ লুকোৱা হৈছিল।
এইটো কেৱল সময় দেখুৱাবলৈ নহয় —
“এইটো এটা যন্ত্ৰ — গোপন কথা সাঁচি ৰাখিবলৈ।”
বিনীতা বৰা এতিয়াও চেতনাহীন —
তেওঁৰ মৌন মুখখন কিন্তু সময়ে-সময়ে চকুৰ কোণত কেঁচা চকুলো ওলাই আহিছিল।
দিব্যজ্যোতি তেওঁক চালে।
“এই মহিলাই বহুত কথা জানে, কিন্তু মনতে থমকি ৰখা এক ‘ঘড়ী’ই সেইবোৰ আঁতৰাই ৰাখিছে।”
তদন্তৰ ফৰ্মত এখন অদ্ভুত ফটো পৰিল।
১৯৬২ — দুখন ফটো একে — এটাত এজন জাৰ্মান ব্যক্তি ঘড়ীৰ কাষত থিয় আছে, আনটোত…
ঈশিতা হাজৰিকাৰ দেউতাক!
ঈশিতা ফটো দেখি অবাক —
“এইটো… এইটো মোৰ পিতাই? কিন্তু তেওঁ ১৯৮৮ত মৃত্যু হৈছিল। তেওঁ ১৯৬২ত জাৰ্মান লোকৰ লগত কি কৰি আছিল?”
ঘড়ী, গোপন তথ্য, আৰু একে সময়ত অতীতত উলটি যোৱা ঘটনাবোৰ।
“এই কেছটো কেৱল অপঘাট বা মনোৰোগৰ নহয়, এইটো ষড়যন্ত্ৰ!” — দিব্যজ্যোতি আত্মবিশ্বাসেৰে ক’লে।
আৰু চিঠিখনৰ শেষ কোণত এটা অদ্ভুত চিহ্ন —
∞ (অসীম)
#শূন্যঘড়ী #অসমঝংকাৰ
Follow and share কৰক

উপন্যাস: শূন্য ঘড়ী 🕰️ : অধ্যায় ২
আপোনালোকৰ মাজলৈ আগবঢ়াইছো।

Thanks all of you
Shout out to my newest followers! Excited
to have you onboard! Alam Khan, Subhoj Dass, Merajul Ali, Imraul Ansari Jun, Nur Salam, Nobi Khan, Mohidul Islam, Manowar Hussain, Johor Khan, Bul Bul Hoque, Shaddin Khan, Subahan Ali, Rukia Khatun

🔥 অসমত গৰু চুৰিৰ সমস্যাৰ গভীৰ ৰূপ:

🐄 ১. আর্থিক ভাঙনি

গাঁৱৰ গৰু পোহোৱা পৰিয়ালবোৰে বছৰে ৫০ হাজাৰ – ১ লাখ টকা খৰচ কৰি গৰু পুহে। যেতিয়া গৰু চোৰে নিশা আহি লৈ যায়, তেতিয়া সেই পৰিয়ালৰ আৰ্থিক ভিটাটোৱেই ভঙা হয়। দুধ বিক্ৰী, গোবৰ, হালচাষ – সকলো শেষ।

🐄 ২. আতংক আৰু হতাশা

মানুহে নিশা টান পোহৰ নিদিয়ে, গোহালিৰ ফালে চাই থাকে নাথাকে দিনত ঘাম বোৱাই কাম কৰে। ঘৰতে গৰু ৰাখিব নোৱাৰে। শিশুৰ মনতো ভয়। আতংকজনক সমাজ গঢ়ি উঠিছে।

🐄 ৩. বেকাৰ যুৱকবোৰ চুৰিত নামি পৰিছে

কিছুমান যুৱক যাৰ কাম নাই, টকা নাই – পাচাৰকাৰীৰ টোপত পৰি গৰু চুৰিত জড়িত হৈছে। এইয়া সমাজক ভিতৰৰ ফালৰপৰা পৰা ধ্বংস কৰিছে।

🐄 ৪. পাচাৰচক্ৰ, আৰক্ষীৰ দুৰ্বলতা আৰু ৰাজনৈতিক নিশ্চুপতা

– সীমান্ত অঞ্চলৰ পৰা গৰু পাচাৰ হয়।
– কিছুমান আৰক্ষীয়ে কেছ ধৰি আগবঢ়াব নোখোজে।
– বহু নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিয়ে কেতিয়াও গাঁওখনৰ গৰু চুৰি সমস্যাক বিষয় হিচাপে চোৱা নাই।

---

✅ এতিয়া কি কৰিব লাগে?

১. "গাঁও গৰু সুৰক্ষা মঞ্চ" গঠন কৰক

– ৫-৭ জন চিৰসজাগ লোক, ৰাতি পালি পালি পহৰা কৰক
– ফোন নম্বৰ একেটা কৰি সকলোৰে লগত শ্বেয়াৰ কৰক
– সন্দেহজনক গাড়ী বা মানুহ দেখা মাত্র ভিডিঅ’ কৰক

২. সামাজিক মাধ্যমত চেঁচামেচি আৰম্ভ কৰক

– #গাঁও_বচাও #গৰু_বচাও #চোৰ_ধৰা হেচটেগ ব্যৱহাৰ কৰক
– যি গাঁৱত গৰু চোৰ ধৰা পৰে, সেইটো চুই-চুই ভাইৰেল কৰক
– ভিডিঅ’, ফটো আৰু সাহসী পোষ্ট আপলোড কৰক

৩. প্ৰতিনিধি আৰু আৰক্ষীক জবাবদিহি কৰাওক

– জিলা পৰিষদ, বিধায়ক, আৰক্ষীক সভাত বহাই সোধক:
“আমাৰ গাঁওৰ গৰু চোৰ ধৰা নহয় কিয়?”
কি উত্তৰ দিয়ে সকলো চচিয়েল মিডিয়াত ভিডিঅ’ শ্বেয়াৰ কৰক

---

উপন্যাস: শূন্য ঘড়ী 🕰️ :

এইখন কেবল এটা ঘড়ী নহয়...
এইখন এক গোপন সময়ৰ চাবিকাঠি।
এজন যুৱতী… আৰু হেৰোৱা অতীত।
'শূন্য ঘড়ী' আৰম্ভ হৈছে।
তোমাৰ স্মৃতি… কিমান সঁচা?"

অধ্যায় : ১

🕰️ অধ্যায় ১: বেজাৰত বাজে ঘড়ী

বৰপানী — এটা আধা নগৰীয়া, আধা গাঁওমুখী অঞ্চল। নলবাৰী, তেজপুৰ, আৰু যোৰহাটৰ সৰু-সৰু বৈশিষ্ট্যবোৰ মিশ্ৰিত এক ঠাই। বৰ্ষাকালত এনে একেটা ৰাতি আছিল, যেতিয়া বতাহৰ শব্দে গছজোপা কঁপাই তুলিছিল, আৰু আকাশটো যেন চিঙি পৰাৰ উপক্রম হৈছিল।

গাঁওখনৰ এটা প্ৰাচীন ঘৰৰ ভিতৰত বিনীতা বৰা বহি আছিল। ঘৰখন লোণাৰ পৰা কোৱা এটি পাথৰঘৰ। মাটিৰ ঢলা, কাষতে এটা এজাৰী বাঁহ আৰু মাটিৰে গঠিত ঘড়ী — যি ১৯৬২ চনৰ পৰাই বজাই আছিল... কিন্তু সেই নিশা, ঠিক ১২:০০ বজাৰ পাছত, ঘড়ীটো হঠাৎ থমকি গ’ল।

বিনীতা বৰা, ৬৫ বছৰীয়া বিধবা, তীব্ৰভাৱে কঁপি উঠিল।
"এয়ে? শূন্যত থমকি ৰ'ল নেকি?" তেওঁ ফিসফিচালে।

ঘড়ীখনৰ কঁপনি বন্ধ হ'ল, কিন্তু তাৰ সোঁতালিটো যেন এন্ধাৰৰ মাজত বাজি আছিল। টিক... টিক... টিক... আৰু তাৰ পিছত...
"ঢাং!"

একেজোপা বজ্ৰপাতৰ শব্দ। তেতিয়াই ঘৰৰ বাটেৰে খচ্ খচ্ শব্দ এটাই ওলাই আহিল — যেন কোনোবা বুটৰ গোঙনি।

তেওঁ চিঞৰি উঠিল—
“ঈশ্বৰ! সেই দিনটো আকৌ আহি পালেগৈ… শূন্য ঘড়ী!”
তাৰ পাছত বোৰাৰ চকু লৰাই গৈ, কঁপি-কঁপি মূৰটো ঢুকাই লৈ অজ্ঞান হ’ল।

পিছদিনা পুৱা।
দিব্যজ্যোতি বৰা, বৰপানী আৰক্ষী থানাৰ তদন্তকাৰী, এটা কল পাইছিল:
“ছাৰ, অতি গুৰুত্বপূর্ণ কেছ! গাঁওখনত এটা অদ্ভুত ঘটনা। এগৰাকী মহিলা চিঞৰি উঠি অজ্ঞান হ’ল — তেওঁ ক'লে 'ঘড়ী থমকি গ'ল' — আৰু আজিও জ্ঞানলৈ অহা নাই।”

দিব্যজ্যোতি বৰাৰ হাতত এটি চুপাৰ কফিৰ কাপ। তেওঁৰ চকুত অলপ অলসতা, কিন্তু মুখত স্পষ্ট দৃঢ়তা।
“ঘড়ী থমকি গ’ল… মানে সময় থমকি গ’ল? Interesting.”

তেওঁ ওচৰৰ ডায়েৰীটোত লিখি ল'লে —
Case -00/Clock: ‘Zero Hour’
Location: বাটালিপাৰ গাঁও, বৰপানী

ঈশিতা হাজৰিকা, ‘ৰেঙণী নিউজ’ চেনেলৰ সংবাদিক, এই ঘটনাৰ খবৰৰ সন্ধানত আছিল। সি যেতিয়া ঘটনাস্থলীত আহিল, এজন বৃদ্ধক সুধিলে —
“ঘড়ীটো ক’ত আছিল?”

বৃদ্ধ জনে কঁপি কঁপি ক’লে —
“বাৰাণ্ডাৰ ওপৰত… আৰু তাৰ তলত এটা ছবি আছিল — এজন পুৰণি জাৰ্মান মানুহৰ। ক’ব নোৱাৰোঁ কেনেকৈ আহিছিল সেই ঘড়ী…”

ঈশিতাৰ চকুত একপ্ৰকাৰৰ আচৰিত অনুভূতি।
“জাৰ্মান ঘড়ী? অসমৰ গাঁৱত?”

বিনীতাৰ ঘৰত, তদন্ত চলি আছিল।
দিব্যজ্যোতি ঘড়ীটো চাই বহি আছিল —
একেবাৰে পুৰণি, ধূলিৰে ঢাক খোৱা। কিন্তু একে সময়তে, এটা কথা তেওঁৰ চকুত পৰিল।
ঘড়ীৰ সূঁচি ১২ বজাৰ ঠিকে ঠিকে…
শূন্যৰ ওপৰত থমকি আছে।

ঘড়ীখনৰ কাষতেই এটি কেৰমিচৰ বাকচ — আৰু তাত এটা চিঠি।
চিঠিখনমত লিখা আছিলঃ

> “ সময় যেতিয়া থমকি ৰয়, সেই সময়ই সত্যক ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে।
Zero Hour begins now
দিব্যজ্যোতি মুখেৰে অলপ মিঠা হাঁহি দিলে,
"চেলেঞ্জ গ্ৰহণ কৰা হ’ল… শূন্য ঘড়ী!"

পৰৱৰ্তী অধ্যয় কাইলৈ পাব

মন কৰিবলগীয়া কথা -

এখন উপন্যাস লিখা মাত্ৰ কিছুমান শব্দ লিখি থোৱা নহয়।
ই হৈছে দিনে-ৰাতি ভাবি থকা কাহিনীৰ পিচত থকা অগণন জাগৰণি ৰাতি, আত্মত্যাগ, মানসিক টান আৰু বহু সময়ৰ নিবেদন।

আমি, সৃষ্টিকাৰীয়ে কেতিয়াবা নিজৰ জীৱনৰ আনন্দ, বেদনা, স্বপ্নবোৰ কাহিনীৰ পাতত বাৰে বাৰে পুনৰ লিখোঁ — যেন আপুনি সেই অনুভৱবোৰ একেলগে অনুভৱ কৰিব পাৰে।

✒️ যদি মোৰ লিখা, মোৰ কথাৰে আপোনাৰ মনলৈ এটি স্পৰ্শ যায়...
✒️ যদি কাহিনীৰ মাজত আপুনি নিজক বিচাৰি পায়...
✒️ যদি এই সাহসিক পথচলাৰ অংশ হ’ব বিচাৰে...

তেন্তে মই বিনম্ৰ অনুৰোধ জনাওঁ —
👉 মোৰ ফেচবুক পেজটো Follow কৰক
👉 এই Post টো Like কৰক
👉 বন্ধুসকললৈ Share কৰক

আপোনাৰ এটি সৰু সহায়ে মোৰ দৰে বহু লেখকৰ মনোবল আগবঢ়াব পাৰে।

📖 সাহিত্য জীয়াই থাকক, অনুভৱবোৰে বাচি থাকক।

#অসমীয়া_উপন্যাস

#শূন্যঘড়ী #অসমঝংকাৰ

উপন্যাস: শূন্য ঘড়ী 🕰️ 🕰️ 🕰️

অপৰাধ | ৰহস্য | গোপনীয়তা | উত্তেজনাৰে সমৃদ্ধিশালী সামাজিক উপন্যাস
আপোনালোকৰ মাজত আগবঢ়াব খুজিছোঁ
আপোনালোকে আদৰি ল'ব বুলি মই আশাবাদী।