27/07/2026
যোৱা কেইটামান দিন ধৰি আমাৰ নিকেতনৰ আচাৰ্য-আচাৰ্যাসকলে বানত আক্ৰান্ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ঘৰলৈ গৈ কিছু খাদ্য সামগ্ৰী আৰু খোৱাপানী আগবঢ়াই আহিছিল৷ কিন্তু সেয়া কেৱল সাহাৰ্য বিতৰণৰ এটা কাৰ্যসূচী নাছিল- সেয়া আছিল জীৱনৰ এক কঠিন পাঠ।
যেতিয়া সৰু-সৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে বোকাৰে ভৰা চোতালত থিয় হৈ এটি হাঁহিৰে আমাক আদৰি ল'লে, অথচ সেই হাঁহিৰ আঁৰত লুকাই আছিল যোৱাকেইটা দিনৰ দুখ, অনিশ্চয়তা আৰু অভাৱ— তেতিয়াই অনুভৱ কৰিলো, সংগ্ৰাম আচলতে কিতাপৰ শব্দ নহয়; সংগ্ৰাম হৈছে জীৱনৰ কঠিন বাস্তৱ।
যি ঘৰখনত এদিন হাঁহিৰ শব্দে মুখৰিত হৈছিল, আজি তাত বানে কেৱল এৰি থৈ গৈছে- বোকা আৰু নীৰৱতা৷ বহু পৰিয়ালৰ হাতত নাই এহাতা ভাত, নাই বিশুদ্ধ খোৱাপানী, নাই কাইলৈৰ দিনটোৰ নিশ্চয়তা। তথাপিও তেওঁলোকৰ মুখত শুনিলোঁ—“আমি আকৌ আৰম্ভ কৰিম।” এই সাহসেই আমাক আচাৰ্য-আচাৰ্যাসকলক জীয়াই ৰাখে।
আমি হয়তো বেছি একো দিব নোৱাৰিলো। কিন্তু এই সংকটৰ সময়ত তেওঁলোকৰ কাষত থিয় হ'ব পাৰিলোঁ- সেইটোৱেই আমাৰ বাবে সৌভাগ্য। কাৰণ, বিপদৰ সময়ত সহায়ৰ হাতখন কেতিয়াবা খাদ্যতকৈও মূল্যৱান হৈ পৰে।
এই বানপানীয়ে আমাক এটাই কথা শিকাই গ'ল— মানুহৰ দুখ অনুভৱ নকৰালৈকে মানৱতা সম্পূৰ্ণ নহয়। আৰু আনৰ চকুলোৰ কাৰণ বুজি নোপোৱালৈকে “সংগ্ৰাম” শব্দটোৰ গভীৰতা উপলব্ধি কৰা সম্ভৱ নহয়।
Shishu Shiksha Samiti Assam