28/09/2026
যেতিয়ালৈকে ল’ৰা-ছোৱালীয়ে উৎপাত কৰিলে মাক-দেউতাকে হাতত এচাৰি লৈ শাসন কৰিছিল, তেতিয়ালৈকে সকলো ঠিকেই আছিল।
যেতিয়ালৈকে বিদ্যালয়ত শিক্ষকৰ হাতত বেত আছিল, তেতিয়ালৈকে সকলো ঠিকেই আছিল।
যেতিয়ালৈকে গাঁৱৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলক দেখিলে ল’ৰা-ছোৱালীয়ে সমীহ কৰিছিল, তেতিয়ালৈকে সকলো ঠিকেই আছিল।
যেতিয়ালৈকে ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক মূল্যবোধক জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হিচাপে মানি চলিছিলোঁ, তেতিয়ালৈকে সকলো ঠিকেই আছিল।
যেতিয়ালৈকে ল’ৰা-ছোৱালীক অধিকাৰৰ লগতে দায়িত্ব, স্বাধীনতাৰ লগতে সংযম আৰু শিক্ষাৰ লগতে শিষ্টাচাৰ শিকাইছিলোঁ, তেতিয়ালৈকে সকলো ঠিকেই আছিল।
যেতিয়ালৈকে পৰিয়াল, সমাজ আৰু বয়োজ্যেষ্ঠসকলৰ প্ৰতি সন্মানক জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মূল্যবোধ বুলি গণ্য কৰিছিলোঁ, তেতিয়ালৈকে সকলো ঠিকেই আছিল।
কিন্তু যেতিয়াৰ পৰা সন্তানক শাসন কৰাটো ভুল বুলি ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা শিক্ষকে শাসন কৰিলেই থানাত এজাহাৰ দিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা বয়োজ্যেষ্ঠসকলে কিবা ক’লেই তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ তৰিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক মূল্যবোধক পুৰণি চিন্তাধাৰা বুলি ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা নিজৰ শিপা, পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতিৰ পৰা আঁতৰি যোৱাটোকেই আধুনিকতা বুলি ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা বাহ্যিক সাজ-পোছাক আৰু দেখনিয়াৰ পৰিৱৰ্তনকেই আধুনিকতাৰ মাপকাঠি বুলি গণ্য কৰিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা অধিকাৰৰ কথা কওঁতে দায়িত্বৰ কথা পাহৰিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা সমতাৰ কথা কওঁতে সকলো দোষ কেৱল পুৰুষৰ ওপৰত জাপি দিবলৈ ধৰিলোঁ,
যেতিয়াৰ পৰা প্ৰেম, বিবাহ আৰু ঘৰ-গৃহস্থালীৰ ক্ষেত্ৰতো পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰে সমান দায়িত্ব আৰু ভুলৰ ক্ষেত্ৰত সমান দায়বদ্ধতাৰ কথা পাহৰিবলৈ ধৰিলোঁ,
তেতিয়াৰ পৰাই সমাজত অধিকাৰ বাঢ়িল, কিন্তু দায়িত্ববোধ কমিল;
স্বাধীনতা বাঢ়িল, কিন্তু সংযম কমিল;
আধুনিকতা বাঢ়িল, কিন্তু মূল্যবোধ কমিল;
আৰু লাহে লাহে সন্তানৰ পৰা পৰিয়াললৈ, পৰিয়ালৰ পৰা সমাজলৈ আমাৰ নৈতিক ভেটিটো দুৰ্বল হ’বলৈ ধৰিলে।
অধিকাৰ যদি সমান হয়, দায়িত্বও সমান হ’ব লাগিব।
স্বাধীনতা যদি সমান হয়, দায়বদ্ধতাও সমান হ’ব লাগিব।
ভুল যদি ভুল হয়, তেন্তে পুৰুষে কৰক বা মহিলাই কৰক, ল’ৰাই কৰক বা ছোৱালীয়ে কৰক, ভুলক ভুল বুলিয়েই ক’ব লাগিব।
আধুনিকতা মানে নিজৰ শিপা পাহৰি যোৱা নহয়।
সমতা মানে এজনক দোষী আৰু আনজনক নিৰ্দোষী কৰা নহয়।
স্বাধীনতা মানে দায়িত্বহীনতা নহয়।
সন্তানক অধিকাৰ দিয়ক, কিন্তু দায়িত্বও শিকাওক।
স্বাধীনতা দিয়ক, কিন্তু সংযমো শিকাওক।
আধুনিক শিক্ষা দিয়ক, কিন্তু নিজৰ সংস্কৃতি, শিষ্টাচাৰ আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ প্ৰতিও সন্মান শিকাওক।
কাৰণ এখন সমাজ কেৱল অধিকাৰৰে শক্তিশালী নহয়,
দায়িত্ব, শিষ্টাচাৰ, সংযম আৰু মূল্যবোধৰ ওপৰতো এখন সমাজৰ ভেটি গঢ় লৈ উঠে।
👉 কিবা ভুল লিখিছোঁ যদি বিতৰ্ক নকৰি শুধৰাই দিলে কৃতজ্ঞ থাকিম। (মই মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা-ধাৰা হে প্ৰকাশ কৰিছোঁ, কাৰো ওপৰত মোৰ চিন্তা-ধাৰা জাপি দিয়াৰ চেষ্টা কৰা নাই।)
