Shankardev Shishu Niketan, Bishnupur

05/03/2026

১. শাৰীৰিক স্বাস্থ্যৰ সুফল
ব্যায়ামে আমাৰ শৰীৰৰ ভিতৰৰ অংগসমূহৰ কাৰ্যক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে:
হৃদযন্ত্ৰৰ উন্নতি: নিয়মীয়া ব্যায়ামে তেজৰ চলাচল উন্নত কৰে আৰু হৃদৰোগৰ আশংকা হ্ৰাস কৰে। ই উচ্চ ৰক্তচাপ আৰু কলেষ্টেৰল নিয়ন্ত্ৰণত সহায় কৰে।
ওজন নিয়ন্ত্ৰণ: শৰীৰৰ অতিৰিক্ত চৰ্বি দহন কৰি ওজন সঠিককৈ ৰখাত শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমে সহায় কৰে।
হাড় আৰু পেশী মজবুত কৰা: বয়স বঢ়াৰ লগে লগে হাড়ৰ ক্ষয় ৰোধ কৰিবলৈ আৰু পেশীৰ শক্তি ধৰি ৰাখিবলৈ ব্যায়াম অতি জৰুৰী।
ডায়বেটিচ প্ৰতিৰোধ: ই তেজত চেনিৰ মাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰি টাইপ-২ ডায়বেটিচ হোৱাৰ সম্ভাৱনা কমায়।
২. মানসিক স্বাস্থ্যৰ উন্নতি
পৰিশ্ৰম কৰিলে কেৱল শৰীৰ নহয়, মগজুও সক্ৰিয় হয়:
মানসিক চাপ মুক্তি: ব্যায়াম কৰিলে শৰীৰত 'এণ্ডৰ্ফিন' (Endorphin) নামৰ হৰমন নিৰ্গত হয়, যিয়ে মনটো আনন্দিত কৰি ৰাখে আৰু মানসিক চাপ বা দুশ্চিন্তা কমায়।
উন্নত টোপনি: যিসকলে দৈনিক শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম কৰে, তেওঁলোকৰ টোপনি গভীৰ আৰু আৰামদায়ক হয়।
স্মৃতিশক্তি বৃদ্ধি: মগজুলৈ অক্সিজেনৰ যোগান বৃদ্ধি পোৱাৰ ফলত মনোযোগ আৰু স্মৃতিশক্তি তীক্ষ্ণ হয়।
৩. ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা
ইমিউনিটি বৃদ্ধি: নিয়মীয়া ব্যায়ামে শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে, যাৰ ফলত সৰু-সুৰা বেমাৰৰ পৰা হাত সাৰি থাকিব পাৰি।
হজম শক্তি: শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমে খাদ্য হজম হোৱাত সহায় কৰে আৰু কোষ্ঠকাঠিন্যৰ দৰে সমস্যা দূৰ কৰে।

28/02/2026

আজি হ'ল ২৮ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০২৬। ভাৰতবৰ্ষত আজিৰ দিনটো ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস (National Science Day) হিচাপে পালন কৰা হয়।
এই দিৱসটোৰ সৈতে জড়িত কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য:
উদ্দেশ্য: প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় বিজ্ঞানী ছাৰ চি.ভি. ৰমনৰ দ্বাৰা 'ৰমন প্ৰভাৱ' (Raman Effect) আৱিষ্কাৰৰ স্মৃতিত এই দিনটো উদযাপন কৰা হয়।
ৰমন প্ৰভাৱ: ১৯২৮ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ এই যুগান্তকাৰী আৱিষ্কাৰ কৰিছিল, যাৰ বাবে ১৯৩০ চনত তেওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞানত নোবেল বঁটা লাভ কৰিছিল।
লক্ষ্য: সমাজত বিজ্ঞানৰ গুৰুত্ব প্ৰসাৰ কৰা আৰু যুৱ প্ৰজন্মক বৈজ্ঞানিক মানসিকতা গঢ়ি তুলিবলৈ উৎসাহিত কৰা।

21/02/2026

মোৰ আইৰ মুখৰ ভাষা

মোৰ আইৰ মুখৰ মিঠা সুৰীয়া মাত,
যিয়ে কঁপাই তোলে মোৰ বুকুৰ প্ৰতিটো তৰংগ।
শৈশৱৰ সেই প্ৰথম শব্দটো,
যি ভাষাই শিকাইছিল মোক পৃথিৱীৰ লগত মিত্ৰতা।
১৯৫২ চনৰ সেই তেজৰ চেঁকুৰা,
যিয়ে লিখি গ’ল এক নতুন ইতিহাস।
আজি সেই ২১ ফেব্ৰুৱাৰীৰ সোঁৱৰণত,
মূৰ দোঁৱাইছোঁ সেই ভাষাপ্ৰেমী বীৰৰ চৰণত।
বড়ো, মিচিং, কাৰ্বি বা অসমীয়া,
প্ৰতিটো ভাষাই আমাৰ গৌৰৱৰ এনাজৰী।
আহা আমি সকলোৱে হাতে হাত ধৰি কওঁ—
"আমাৰ ভাষা, আমাৰ অহংকাৰ।"

15/02/2026

শিবরাত্রি বা মহাশিবরাত্রি হলো সনাতন ধর্মাবলম্বীদের কাছে অত্যন্ত পবিত্র একটি উৎসব। অন্ধকার আর অজ্ঞতা দূর করে জ্ঞান ও আলোর পথে এগিয়ে যাওয়ার প্রতীক হিসেবে এই দিনটি পালিত হয়।
শিবরাত্রির বিশেষ মাহাত্ম্য নিচে আলোচনা করা হলো:
১. শিব-পার্বতীর মিলন
পৌরাণিক কাহিনী অনুসারে, মহাশিবরাত্রির এই তিথিতেই মহাদেব এবং দেবী পার্বতীর বিবাহ সম্পন্ন হয়েছিল। এটি পুরুষ (শিব) এবং প্রকৃতি (শক্তি)-র মহামিলনের দিন। তাই এই দিনটি আধ্যাত্মিক পূর্ণতা পাওয়ার জন্য অত্যন্ত গুরুত্বপূর্ণ।
২. সমুদ্র মন্থন ও বিষপান
অন্য একটি মত অনুসারে, সমুদ্র মন্থনের সময় যখন ভয়ঙ্কর 'হলাহল' বিষ উঠে আসে, তখন জগতকে রক্ষা করতে শিব সেই বিষ পান করেন। বিষের জ্বালায় তাঁর কণ্ঠ নীল হয়ে যায় (এজন্যই তিনি নীলকণ্ঠ)। শিবকে শান্ত ও সুস্থ রাখতে ভক্তরা সারারাত জেগে তাঁর মাথায় জল ও বেলপাতা দিয়ে সেবা করেন। এটি ত্যাগের মহিমা প্রচার করে।
৩. আধ্যাত্মিক মাহাত্ম্য
জ্যোতিষশাস্ত্র ও আধ্যাত্মিক বিজ্ঞান অনুযায়ী, শিবরাত্রির রাতে পৃথিবীর উত্তর গোলার্ধ এমনভাবে অবস্থান করে যে মানুষের শরীরে শক্তির এক স্বাভাবিক ঊর্ধ্বগতি দেখা দেয়। এই কারণে সারা রাত মেরুদণ্ড সোজা করে জেগে থাকা এবং ধ্যান করা আধ্যাত্মিক উন্নতির জন্য অত্যন্ত সহায়ক বলে মনে করা হয়।
৪. পাপ মুক্তি ও পুণ্য লাভ
ভক্তদের বিশ্বাস, ভক্তিভরে এই ব্রত পালন করলে জীবনের সমস্ত অশুভ শক্তি ও পাপ থেকে মুক্তি পাওয়া যায়। বলা হয়, শিব অত্যন্ত অল্পেই তুষ্ট (আশুতোষ), তাই কেবল গঙ্গার জল আর বেলপাতা দিয়েই তাঁর বিশেষ আশীর্বাদ পাওয়া সম্ভব।
শিবরাত্রির মূল আচারসমূহ:
উপবাস: সারাদিন ও সারারাত উপবাস থেকে সংযম পালন করা।
চতুঃপ্রহর পূজা: শিবরাত্রির রাতে মোট চারটি প্রহরে শিবলিঙ্গে জল, দুধ, দই, মধু ও ঘি দিয়ে অভিষেক করা হয়।
বেলপাতা অর্পণ: ত্রিদল বা তিনটি পাতাযুক্ত বেলপাতা অর্পণ করা হয়, যা সত্ত্ব, রজ ও তম গুণের ঊর্ধ্বে ওঠার প্রতীক।
মন্ত্র জপ: 'ওঁ নমঃ শিবায়' মন্ত্র জপ করে মনের একাগ্রতা বৃদ্ধি করা।

14/02/2026

বিদ্যা বা শিক্ষা মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী সম্পদ। ই কেৱল জীৱিকা উপাৰ্জনৰ পথেই নহয়, বৰঞ্চ এজন ব্যক্তিক প্ৰকৃত মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ মূল আহিলা।
​বিদ্যা সম্পৰ্কে কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ তলত উল্লেখ কৰা হ’ল:
​১. আন্ধাৰৰ পৰা পোহৰলৈ যাত্ৰা
​বিদ্যাই মানুহৰ মনৰ অজ্ঞানতাৰ আন্ধাৰ আঁতৰাই জ্ঞানৰ পোহৰ বিলায়। ই আমাক উচিত-অনুচিতৰ পাৰ্থক্য বুজিবলৈ শিকায় আৰু আমাৰ দৃষ্টিভংগী প্ৰসাৰিত কৰে।
​২. আটাইতকৈ সুৰক্ষিত সম্পদ
​ধন-সম্পত্তি চুৰ হ’ব পাৰে বা ভগাই দিলে কমি যাব পাৰে, কিন্তু বিদ্যা এনে এক ধন যিটো কোনেও চুৰ কৰিব নোৱাৰে। আশ্চৰ্যজনক কথাটো হ’ল যে বিদ্যা যিমানেই আনক বিলাই দিয়া হয়, সিমানেই ই বৃদ্ধি পায়।
​৩. চৰিত্ৰ গঠনৰ মূল আধাৰ
​প্ৰকৃত বিদ্যাই মানুহক বিনয়ী কৰে। কোৱা হয়— "বিদ্যা দদাতি বিনয়ং", অৰ্থাৎ বিদ্যাই বিনয় প্ৰদান কৰে। ই কেৱল কিতাপৰ জ্ঞানেই নহয়, বৰঞ্চ সমাজত আনৰ প্ৰতি থকা সন্মান আৰু সহানুভূতিও বিদ্যাৰেই অংশ।
​৪. সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ চাবিকাঠি
​এখন উন্নত সমাজ বা দেশ গঠনৰ বাবে শিক্ষিত নাগৰিকৰ প্ৰয়োজন আটাইতকৈ বেছি। কুসংস্কাৰ, অন্ধবিশ্বাস আৰু সংকীৰ্ণতা দূৰ কৰিবলৈ বিদ্যাই হ'ল একমাত্ৰ অস্ত্ৰ।
​সাৰাংশ:
বিদ্যাই মানুহক কেৱল পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’বলৈ সহায় নকৰে, ই জীৱনৰ কঠিন পৰীক্ষাসমূহৰ সৈতে যুঁজিবলৈ সাহস আৰু বুদ্ধি প্ৰদান কৰে। সেয়েহে বিদ্যা আহৰণ কৰাটো এটা নিৰন্তৰ প্ৰক্ৰিয়া হোৱা উচিত।

13/02/2026

. জয় বিদ্যা (শিক্ষা আৰু জ্ঞানৰ জয়)
'বিদ্যা' শব্দই কেৱল কিতাপৰ জ্ঞানক নুবুজায়, ই অন্তৰৰ পোহৰ আৰু বিবেককো বুজায়।
তাৎপৰ্য: সমাজৰ পৰা অজ্ঞানতা আৰু অন্ধবিশ্বাস দূৰ কৰি জ্ঞানৰ পোহৰ বিলাই দিয়াটোৱেই ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য। "সা বিদ্যা যা বিমুক্তয়ে" অৰ্থাৎ বিদ্যাই আমাক সকলো বন্ধনৰ পৰা মুক্তি দিয়ে।
২. জয় সংস্কৃতি (ঐতিহ্য আৰু মূল্যবোধৰ জয়)
ভাৰতীয় সংস্কৃতি হৈছে বিশ্বৰ ভিতৰতে অন্যতম চহকী আৰু বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ সংস্কৃতি।
তাৎপৰ্য: আমাৰ কলা, সাহিত্য, পৰম্পৰা, আৰু আধ্যাত্মিক মূল্যবোধসমূহ জীয়াই ৰখাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। সংস্কৃতিয়েই এখন জাতিক বিশ্বৰ দৰবাৰত এক সুকীয়া পৰিচয় দিয়ে। ইয়াৰ দ্বাৰা আমি আমাৰ শিপাৰ সৈতে জড়িত হৈ থকাৰ সংকল্প লওঁ।
৩. জয় ভাৰতমাতা (মাতৃভূমিৰ জয়)
দেশপ্ৰেম হৈছে সকলোৰে ঊৰ্ধত। ভাৰতবৰ্ষক কেৱল এখন দেশ হিচাপেই নহয়, এগৰাকী 'মাতৃ' হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰা হয়।
তাৎপৰ্য: এই শ্লোগানৰ জৰিয়তে দেশৰ অখণ্ডতা, সাৰ্বভৌমত্ব আৰু সমৃদ্ধিৰ বাবে কাম কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হয়। দেশৰ প্ৰতি থকা আনুগত্য আৰু গৌৰৱ ইয়াত প্ৰকাশ পায়।
সামৰণি:
এই তিনিটা বাক্যই একেলগে এজন ব্যক্তিৰ মানসিক বিকাশ (বিদ্যা), সামাজিক দায়িত্ব (সংস্কৃতি) আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় কৰ্তব্যক (ভাৰতমাতা) বুজায়। ই এক অখণ্ড ভাৰত আৰু শক্তিশালী সমাজ গঢ়াৰ এক আহ্বান।

12/02/2026

'সা বিদ্যা যা বিমুক্তয়ে' (Sa Vidya Ya Vimuktaye) হৈছে সংস্কৃত ভাষাৰ এটি অত্যন্ত গভীৰ আৰু অৰ্থপূৰ্ণ নীতিবাক্য। ইয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হ’ল— "বিদ্যাহে সেয়া, যিয়ে মুক্তি প্ৰদান কৰে।"
​এই মহান বাণীটোৰ মূল ভাৱধাৰাক তলত দিয়া ধৰণে বুজিব পাৰি:
​১. মুক্তিৰ ধাৰণা
​ইয়াত 'মুক্তি' শব্দটোৱে কেৱল ধৰ্মীয় মোক্ষকে নুবুজায়। ব্যৱহাৰিক জীৱনত ইয়াৰ অৰ্থ বহুতো ব্যাপক:
​অজ্ঞানতাৰ পৰা মুক্তি: অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ আৰু অজ্ঞানতাৰ আন্ধাৰৰ পৰা জ্ঞানৰ পোহৰলৈ অহা।
​ভয়ৰ পৰা মুক্তি: যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে প্ৰকৃত জ্ঞান লাভ কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ মনৰ পৰা অনিশ্চয়তা আৰু ভয় আঁতৰি যায়।
​সংকীর্ণতাৰ পৰা মুক্তি: জ্ঞান মানুহৰ মনক বহল কৰে। জাতি, ধৰ্ম বা ভাষাৰ দৰে সংকীৰ্ণ গণ্ডীৰ পৰা মনক মুক্ত কৰি মানৱতাক গুৰুত্ব দিবলৈ শিকায়।
​২. শিক্ষা আৰু বিদ্যাৰ পাৰ্থক্য
​আমি সাধাৰণতে ডিগ্ৰী লোৱা বা তথ্য সংগ্ৰহ কৰাকে শিক্ষা বুলি ভাবো। কিন্তু এই শ্লোকটোৱে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে:
​যি শিকনিয়ে আমাক কেৱল টকা উপাৰ্জনৰ পথ দেখুৱায়, সেয়া 'উপজীৱিকা' হ’ব পাৰে, কিন্তু প্ৰকৃত 'বিদ্যা' নহয়।
​প্ৰকৃত বিদ্যাই মানুহক বিনয়ী কৰে আৰু তেওঁৰ চৰিত্ৰ গঠন কৰে।
​৩. আধ্যাত্মিক আৰু বৌদ্ধিক দিশ
​ভাৰতীয় দৰ্শন অনুসৰি, বিদ্যা দুই প্ৰকাৰৰ:
​অবিদ্যা (বা ব্যৱহাৰিক জ্ঞান): যিয়ে আমাক জগতত জীয়াই থাকিবলৈ সহায় কৰে।
​বিদ্যা (বা আধ্যাত্মিক জ্ঞান): যিয়ে আমাক অহংকাৰ আৰু মায়াৰ পৰা মুক্ত কৰি আত্মাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিয়ে।
​সামৰণি
​চমু কথাত ক’বলৈ গ’লে, যি শিকনি বা জ্ঞানে আমাক সংকীৰ্ণতা, স্বাৰ্থপৰতা আৰু ভুল ধাৰণাৰ পৰা মুক্ত কৰি এজন উন্নত মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলে, সেয়াই হ’ল প্ৰকৃত বিদ্যা।

09/02/2026

. পৰিশ্ৰম আৰু প্ৰস্তুতিৰ গল্প: "বুধিয়ক চৰাই আৰু চিকাৰী"
​এখন হাবিত এটা অতি জ্ঞানী বুঢ়া চৰাই আছিল। সি তাৰ পোৱালিকেইটাক সদায় কহিছিল, "সদায় নিজৰ ডেউকা দুখন মজবুত কৰি ৰাখিবা আৰু নতুন নতুন কৌশল শিকিবা।" কিন্তু এটা এলেহুৱা পোৱালিয়ে ভাবিছিল, "এতিয়াটো খাবলৈ বহুত ফল-মূল আছেই, ইমান উৰাৰ অভ্যাস কৰাৰ কি দৰকাৰ?"
​এদিন হাবিলৈ এজন চিকাৰী আহিল আৰু চৰাইবোৰ ধৰিবলৈ জাল পাতিলে। সকলো চৰাই সেই জালত আৱদ্ধ হৈ পৰিল। বুঢ়া চৰাইটোৱে ক’লে, "ভয় নকৰিবা, সকলোৱে একেলগে ডেউকা কোবোৱা, তেতিয়াহে আমি জালখন লৈ উৰিব পাৰিম।" যিবোৰ চৰাইয়ে সদায় উৰাৰ অভ্যাস কৰিছিল, সিহঁতে সহজেই শক্তি প্ৰয়োগ কৰিব পাৰিলে। কিন্তু সেই এলেহুৱা চৰাইটোৰ ডেউকা দুখন দুৰ্বল আছিল বাবে সি শক্তি দিব পৰা নাছিল, যাৰ বাবে গোটেই দলটোৱেই বিপদত পৰিছিল। শেষত সকলোৰে চেষ্টাত সিহঁত বাচিল যদিও এলেহুৱা চৰাইটোৱে বুজি পালে যে— বিপদৰ সময়ত ভাগ্যই নহয়, পূৰ্বৰ পৰিশ্ৰম আৰু প্ৰস্তুতিহে কামত আহে।
​নীতিশিক্ষা: ছাত্ৰ জীৱনত পঢ়া-শুনা বা নতুন কিবা শিকাৰ ক্ষেত্ৰত এলেমি কৰিলে পৰীক্ষাৰ সময়ত বা ভৱিষ্যত জীৱনত তাৰ ফল ভুগিবলগীয়া হয়। সঠিক প্ৰস্তুতিয়েই হ’ল সফলতাৰ মূল মন্ত্ৰ।

07/02/2026

06/02/2026

নেমু টেঙা আমাৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে এক আশীৰ্বাদস্বৰূপ। ইয়াত প্ৰচুৰ পৰিমাণে ভিটামিন C, এন্টি-অক্সিডেন্ট আৰু খনিজ পদাৰ্থ থাকে। তলত নেমু টেঙাৰ মুখ্য উপকাৰিতাসমূহ উল্লেখ কৰা হ’ল:
​১. ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি
​নেমুত থকা ভিটামিন C-এ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা শক্তিশালী কৰে। ই চৰ্দি, কাহ আৰু জ্বৰৰ দৰে সমস্যাৰ পৰা আঁতৰত থকাত সহায় কৰে।
​২. হজম শক্তি উন্নত কৰে
​পুৱা এগিলাচ কুহুমীয়া পানীত নেমুৰ ৰস মিহলাই খালে হজম শক্তি বৃদ্ধি পায়। ই কোষ্ঠকাঠিন্য দূৰ কৰে আৰু পেটৰ গেছ বা বদহজমৰ সমস্যা নিৰাময় কৰাত সহায় কৰে।
​৩. ওজন হ্ৰাস কৰাত সহায়ক
​নেমুত থকা পেকটিন (Pectin) নামৰ আঁহে ভোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সহায় কৰে। যিসকলে ওজন কমাব বিচাৰে, তেওঁলোকৰ বাবে নেমু-পানী এক মহৌষধ।
​৪. ছালৰ উজ্জ্বলতা বৃদ্ধি
​নেমুৰ ৰসে তেজ পৰিষ্কাৰ কৰে, যাৰ ফলত ছালৰ উজ্জ্বলতা বৃদ্ধি পায়। ই মুখৰ শালমইনা, ক'লা দাগ আৰু বয়সৰ সাঁচ আঁতৰোৱাত সহায় কৰে।
​৫. হৃদযন্ত্ৰৰ বাবে উপকাৰী
​নেমুত থকা পটাছিয়ামে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত সহায় কৰে। ই হৃদৰোগৰ আশংকা হ্ৰাস কৰে আৰু ষ্ট্ৰোক হোৱাৰ সম্ভাৱনা কমায়।
​৬. মুখৰ দুৰ্গন্ধ দূৰ কৰে
​নেমুৰ ৰসে মুখৰ ভিতৰৰ বেক্টেৰিয়া ধ্বংস কৰি মুখৰ দুৰ্গন্ধ দূৰ কৰে। ই দাঁতৰ আলুৰ পৰা তেজ ওলোৱা সমস্যাতো সকাহ দিয়ে।
​সতৰ্কতা: অত্যাধিক পৰিমাণে নেমু খালে ই দাঁতৰ ইনামেল (Enamel) ক্ষতি কৰিব পাৰে। গতিকে নেমুৰ ৰস সদায় পানীৰ লগত মিহলাই খোৱাটোৱে বুদ্ধিমানৰ কাম।

05/02/2026

দুটা কলহৰ কাহিনী
এজন মানুহৰ দুটা ডাঙৰ কলহ আছিল। তেওঁ সেই কলহ দুটাৰে নদীৰ পৰা পানী কঢ়িয়াইছিল। তাৰে এটা কলহ একেবাৰে নিখুঁত আছিল, কিন্তু আনটো কলহত এটা সৰু ফুটা আছিল।
নদীৰ পৰা ঘৰলৈ যাওঁতে নিখুঁত কলহটোৱে সম্পূৰ্ণ পানী কঢ়িয়াই আনিছিল, কিন্তু ফুটোৱা কলহটোৰ পৰা আধা পানী বাটেদিয়েই পৰি গৈছিল। ইয়াৰ বাবে ফুটোৱা কলহটোৰ খুব দুখ আছিল আৰু সি নিজকে বৰ বিফল বুলি ভাবিছিল।
এদিন ফুটোৱা কলহটোৱে মালিকক ক’লে, "মই বৰ লজ্জিত, কাৰণ মোৰ ফুটাটোৰ বাবে আপোনাৰ কষ্ট অথলে যায়।"
মালিকে হাঁহি মাৰি ক’লে, "তুমি ঘৰলৈ যোৱা বাটটোলৈ লক্ষ্য কৰিছানে? বাটৰ যিটো ফালে তুমি থাকা, সেই ফালে কেনেকৈ ধুনীয়া ফুল ফুলিছে দেখিছানে? মই জানিছিলোঁ যে তোমাৰ এটা ফুটা আছে, সেয়েহে মই সেই ফালে ফুলৰ গুটি সিঁচি দিছিলোঁ। তুমি প্ৰতিদিনে সেইবোৰত পানী দি গৈছিলা আৰু আজি তাৰ বাবে মই ধুনীয়া ফুলবোৰ ভগৱানক অৰ্পণ কৰিব পাৰিছোঁ।"
শিক্ষা: আমাৰ সকলোৰে কিবা নাপা কিবা খুঁত থাকে, কিন্তু সেইবোৰেই আমাক বিশেষ কৰি তোলে। আমাৰ দুৰ্বলতাৰ মাজতো কিবা নহয় কিবা ভাল গুণ লুকাই থাকে।