Biplab Bikash Behera

ଆତ୍ମା ର ସମ୍ପର୍କ

ଏବେ ଏହି ଦେହ
ମୋ ପାଇଁ ସେତିକି ହିଁ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁର
ଯେତିକି ଶ୍ରାବଣର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ପରେ
ପଦ୍ମ ପତ୍ରରେ ଅଟକି ରହିଥିବା ଏକ କାକର ବିନ୍ଦୁ ।
କିନ୍ତୁ ତୁମେ...
ତୁମେ ଏବେ ବି ଶାଶ୍ୱତ ମୋ ଭିତରେ,
ଠିକ୍ ସେମିତି
ଯେମିତି ଜଣେ ସାଧୁଙ୍କ କାନରେ
ଗୁରୁଙ୍କ ଦେଇଥିବା ମନ୍ତ୍ର
ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥାଏ ।
ଏମିତି ଦିନେ
ଯେବେ ମୋର ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା
କ୍ଲାନ୍ତ ପଥିକଟିଏ ପରି
ତାର ଶେଷ ପଦାତିକ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେବ,
ମୁଁ ତୁମ ନାଁ ଡାକିବି ନାହିଁ—
ମୁଁ ନିଜେ ତୁମର ଡାକ ପାଲଟିଯିବି ।
ଯେମିତି ଗଙ୍ଗା
ହିମାଳୟରୁ ବାହାରି
ନିଜ ସାଗରର ନାମ ନିଏ ନାହିଁ,
ତଥାପି ପ୍ରତିଟି ମୋଡ଼ରେ
ତାହାରି ଆଡ଼କୁ ହିଁ ବହିଯାଉଥାଏ ।
ଏବଂ ଯେବେ
ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାର ଅଗ୍ନି
ମୋର ସମସ୍ତ ଅହଂକାରକୁ
ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ କରିଦେବ,
ତେବେ ବି ମୋ ପ୍ରେମର ଏକ କଣିକା
ଅଧାଜଳା ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧ ପରି
ତୁମ ଆତ୍ମା ସହ ଗୁଡ଼େଇ ହୋଇ ରହିବ ।
ମୁଁ ବହିବି
ସେହି ପାଉଁଶରେ ନୁହେଁ,
ସେହି ସ୍ମୃତିରେ
ଯାହା ତୁମ ସ୍ପର୍ଶ ପରେ
ମୋ ଭିତରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା ।
ଯେମିତି ଶିବଙ୍କ ଜଟାରେ
ଗଙ୍ଗା ନିଜର ବେଗ ଭୁଲିଯାଏ,
ଠିକ୍ ସେମିତି
ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ
ନିଜର ସମସ୍ତ ପୃଥକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭୁଲିଯିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ମୋତେ କୌଣସି ଶୋକଗୀତ ଦରକାର ନାହିଁ,
କୌଣସି ବିଳାପ ନାହିଁ,
କୌଣସି ଫୁଲ ନାହିଁ ।
ବସ୍, ଏକ ସନ୍ଧ୍ୟା ଦରକାର—
ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଗଙ୍ଗା କୂଳରେ ବସିଥିବ,
ଏବଂ ବହିଯାଉଥିବା ପବନ
ହଠାତ୍ ତୁମ କାନ୍ଧକୁ ଛୁଇଁ ଚାଲିଯିବ,
ଠିକ୍ ସେମିତି
ଯେମିତି କେବେ ମୁଁ
ତୁମର ନୀରବତାକୁ ଛୁଇଁଥିଲି ।
ତେବେ ବୁଝିଯିବ—
ମୁଁ ଜଳ ପାଲଟିନାହିଁ,
ମୁଁ ତୁମ ସ୍ପନ୍ଦନର ସ୍ୱର (ଲୟ) ପାଲଟିଯାଇଛି ।
କେବେ
କୌଣସି ଅଜଣା ସକାଳେ
ଯଦି ତୁମ ନିଦ
ବିନା କାରଣରେ ହସିଉଠେ,
ତେବେ ବୁଝିଯିବ,
ମୋର ସ୍ମୃତି
ତୁମ ଆଖିପତାରେ
କାକର ପରି ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଛି ।
କେବେ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ରାତିରେ
ଯଦି ଜହ୍ନ ତୁମକୁ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ନିକଟତର ମନେହୁଏ,
ତେବେ ବୁଝିଯିବ,
ମୁଁ ସେହି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ମିଶିଯାଇ
ତୁମ ଦେହକୁ ନୁହେଁ,
ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ଆଲୋକିତ କରିବାକୁ ଆସିଛି ।
ଏବଂ ଯଦି
କୌଣସି ଦିନ
ତୁମକୁ ଏମିତି ଅନୁଭବ ହୁଏ
ଯେ ତୁମ ଭିତରେ କେଉଁ ଏକ ନଦୀ ବହୁଛି,
ଯାହା ସବୁ କୂଳ,
ସବୁ ସୀମା,
ସବୁ ଦୂରତାକୁ ମେଣ୍ଟାଇ ଦେଉଛି,
ତେବେ ବୁଝିଯିବ—
ମୁଁ ସେହି ନଦୀର ଅଦୃଶ୍ୟ ସରସ୍ୱତୀ,
ଯିଏ ତୁମ ଗଙ୍ଗାରେ ଆସି ମିଶିଯାଇଛି ।
କାରଣ ପ୍ରେମର ଶେଷ ଇଚ୍ଛା
ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇନଥାଏ,
ଅଧିକାର ହୋଇନଥାଏ,
ସେ ତ ବାସ ...
ଏମିତି ଏକ ସଙ୍ଗମ ଚାହେଁ
ଯେଉଁଠି ଦୁଇଟି ଅସ୍ତିତ୍ୱ
କୁମ୍ଭର ତ୍ରିବେଣୀ ପରି
ଏକ ଅପର ମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ
ଅନନ୍ତ ହୋଇ ରହିଥାନ୍ତି ।
ଏବଂ ସେତେବେଳେ,
ଯେବେ ତୁମର ସମୟ ମଧ୍ୟ ଆସିବ,
ଏବଂ ତୁମର ପାଉଁଶ ମଧ୍ୟ
ସେହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଝରିପଡ଼ିବ,
ଆମେ ପୁଣି ଭେଟ ହେବା,
ନା ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇ ରହିବା,
ନା ପୁରୁଷ,
ନା ଦେହ,
ନା ନାମ।
ବାସ ଦୁଇଟି ପ୍ରାର୍ଥନା ହୋଇ ରହିଥିବା,
ଯାହା ଗୋଟିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଗରେ
ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଏକାଠି ମଥା ନତ କରିଥିଲେ ।
ଏବଂ ସେତେବେଳେ
ମୋର ଅନ୍ତ ହେବନାହିଁ
ମୁଁ ପୁଣିଥରେ
ତୁମ ଭିତରେ ଜନ୍ମ ନେବି |

ବିପ୍ଳବ ବିକାଶ ବେହେରା
ରାଣୀତାଲ ,ଭଦ୍ରକ,
+918338821097

ଅସମାପ୍ତ ସ୍ବପ୍ନ ର ମାନସୀ

ଭାଙ୍ଗିଗଲା ସେହି ବାଲିଘର ଆଜି,
ଲୁହର ସାଗର ତୀରେ,
ଆଉ ତୁମେ ନାହଁ ମୋ ସାଥେ ମାନସୀ,
ଚାଲିଗଲ ଧୀରେ ଧୀରେ ।
ଯେଉଁ ସପନକୁ ସଜାଇଥିଲି ମୁଁ,
ଆଖିର ପଲକ ତଳେ,
ସେ ସବୁ ଆଜି ଅଧୁରା ରହିଲା,
କାନ୍ଦୁଛି ନିରବ ପ୍ରାଣେ ।
ତୁମେ ତ ଥିଲ ଗୋ ମୋ ମନର ମୀନ,
ଭାବନାର ଆକାଶରେ,
ହେଲେ କାହିଁକି ଆଜି ଲୁଚିଗଲ ତୁମେ,
କଳା ମେଘ ଆଢୁଆଳରେ ?
ତୁମରି ସେ ମିଠା କଥା ଓ ଚାହାଣୀ,
ଆଜି କେବଳ ସ୍ମୃତି,
ଅସାହି ସେହି ସପନର ଚିତା,
ଜଳୁଛି ଦିନ ଓ ରାତି ।
ଖୋଜୁଛି ମୋ ଆଖି ତୁମରି ସେ ରୂପ,
ଚାଲିଥିବା ସେହି ପଥେ,
ଜାଣିଛି ମୁଁ ଆଉ ଫେରିବନି ତୁମେ,
ହେବନି ସାଥୀ ମୋ ସାଥେ ।
ତଥାପି ଏ ମନ ସାଉଁଟୁଛି ଆଜି,
ସେହି ଅତୀତର ଛାଇ,
ମୋ ଅସରା ସ୍ୱପ୍ନର ରାଣୀ ତୁମେ ମାନସୀ,
ରହିଲ ମୋ ଅଶ୍ରୁ ହୋଇ ।

ବିପ୍ଳବ ବିକାଶ ବେହେରା
ରାଣୀତାଲ,ଭଦ୍ରକ
+918338821097

ତମେ ମାନସୀ

ତମେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ର ଅବଲୋକନ କରୁଛ ?
କେମିତି ଦେଖିବ ,
କଉଠୁ ପାଇବ ?
ହଜେଇ ସାରିଥିବା ଆଉ ହଜି ଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣତା କୁ ,
ଏବେବି ମନେ ଅଛି ତମେ କହିଥିବା କଥା ,
ଘଟେଇଥିବା ଘଟଣା ,
ଭୁଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ତ ଚାଲିଛି ହେଲେ
ତମେ ଭୁଲିବାକୁ ଦେଉଛ ଯେ କାହିଁ ,
ତମକୁ ଭଲପାଏ ବୋଲି ସମ୍ଭାଷଣ ରେ "ପାପ ଥିଲା ନା ପୁର୍ଣ୍ୟ ଥିଲା ",
ହେଲେ ଆଜି ସେଇ ସମ୍ଭାର ଭିତରେ ହଜିଯାଇଛି ,ଝୁରିହେଉଛି ,
ମୁଁ ନିଜେବି ଜାଣିନି ,
କେବେ ମୁଁ ଜୀବନ ଯୌବନ ର ତରଙ୍ଗାୟିତ ଭାବନା ଭିତରେ
ତମ ନାମ ରେ ଜୀବନ ର ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ ଲେଖିଥିଲି ମାନସୀ ,.
ହେଲେ ଆଜି ପ୍ରତିଟି ଅକ୍ଷର କୁ ଦଳି ମକଚି ରକ୍ତାତ କରିଦେଲ,
କରିପାରିଲେ ତମେ ?
କଷ୍ଟ ହେଲାନି ସ୍ମୃତିକୁ ଏମିତି ଛାରଖାର କରିବାରେ ,
ତମେ ପୁଣି ସାମାନ୍ୟ ଏକ ଶବ୍ଦ ର ପ୍ରହେଳିକା ଭିତରେ ଛନ୍ଦି ଗଲ ,
କେମିତି ଯେ ମାନସୀ ?
ଦୁନିଆରେ ସବୁ ଯାତ୍ରା ର ଶେଷ ପରେ ବା ଆମେ କାହାଣୀ ଲେଖୁଥିଲେ ,
ଆମ କାହାଣୀର ବଳିଷ୍ଠତା ପ୍ରତିପାଦନ ର ବଳିଷ୍ଠ ପାତ୍ର ତମେ ହିଁ ଥିଲ ,
ସତରେ ତମେ କଣ ଭୁଲିଗଲ ମାନସୀ
ପ୍ରିୟ ଆଉ ପ୍ରିତମର ଅଭିଳାଷୀ ମନ ର ବେଦନାକୁ .......
ସମ୍ଭାଷଣ ର ଉକ୍ତି ଆଉ
ତମେ ପାଉଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପରର ଯୁକ୍ତି କୁ ,
ଏବେ ମାନେ ଅଛିନା କହିଥିବା କଥା
ଅତୃପ୍ତ ଏ ପରିଚୟ ...ସୀମାହୀନ ଅତୃପ୍ତ ଏ ମନ
ହେଲେ ଆତ୍ମା ପଚାରେ ମୁଁ କାହାର ମାନସୀ ?

ବିପ୍ଳବ ବିକାଶ ବେହେରା
ରାଣୀତାଲ ,ଭଦ୍ରକ
083388 21097

ବିରହୀ ପୁରୁଷର ଆର୍ତ୍ତନାଦ

ମୋ ପୌରୁଷର ନିଶ୍ଚଳତା ଆଜି
ତୁମ ବିରହ ପ୍ରବାହରେ ନିମଜ୍ଜିତ,
ଅଶ୍ରୁଲୁହର ପ୍ରତିଟି ବିନ୍ଦୁ ଆଜି
ସ୍ମୃତିର ବଳିବେଦୀରେ ସମର୍ପିତ ।
ହୃଦୟର କ୍ଷତକୁ ଗୋପନ ରଖି
ହସିବାର ସେ ଚରମ ବିଡ଼ମ୍ବନା,
ତୁମ ବିନା ଏ ପ୍ରାଣ ସାଜିଛି କେବଳ
ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଶବର କଳ୍ପନା ।
ଲୋକେ କହନ୍ତି ପୁରୁଷର
ପାଷାଣ ହୃଦୟେ କ୍ଷତ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏନା,
ହେଲେ ଏ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ବକ୍ଷର ଆର୍ତ୍ତନାଦ
କେହି ତ ଶୁଣିପାରେନା ।
ତୁମେ ତ ସାଜିଲ ଅନ୍ୟ କାହାର
ସୁଖର ସେଇ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତ,
ମୋ ଭାଗ୍ୟେ ରହିଲା କେବଳ
ଏହି କାଳିମାଭରା ଅମାବାସ୍ୟା ରାତ୍ର ।
ସେହି ନିର୍ଜନ ମୋଡ଼ରେ ଆଜି ବି
ମୁଁ ସ୍ଥାଣୁ ସାଜି ଅପେକ୍ଷାରତ,
ଯେଉଁଠି ମୋ ହାତରୁ ତୁମ ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇଥିଲା
ଚିରଦିନ ପାଇଁ ବିଚ୍ୟୁତ ।
ଫେରିବାର ନାହିଁ ସମ୍ଭାବନା,
ଜାଣିଛି ଏ ଅବୁଝା ମନର ଚେତନା,
ତଥାପି ତୁମ ନାମରେ ହିଁ ସ୍ପନ୍ଦିତ ହୁଏ
ମୋର ଏ ଶେଷ ଶ୍ୱାସର ଭାବନା ।

ବିପ୍ଳବ ବିକାଶ ବେହେରା
ରାଣୀତାଲ ,ଭଦ୍ରକ
+918338821097

ଶୁଣିଛି ପ୍ରେମ ର କାହାଣୀ ଲେଖୁଛ !
ଶୁଣିଛି ପ୍ରେମ ର କାହାଣୀ,
ତୁମେ ଲେଖୁଛ।
କେଉଁଠୁ ଆରମ୍ଭ କରିବ,
କିପରି ଲେଖିବ?
ହୃଦୟ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଅଛି,
ତାକୁ କିପରି ଲୁଚାଇବ?
ସେହି ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଯିବ,
ତୁମେ ଯେବେ ଲେଖିବ।
ଆତ୍ମା ବିଷୟରେ ଲେଖିବ ସେହି କାହାଣୀରେ,
କାହାଣୀରେ ଲେଖିବ ସେହି ଶେଷ ଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ,
ଯାହା ଏବେ ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଦ୍ୱାରଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିଛି।
ସେହି ପୁରୁଣା ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ପୁଣିଥରେ ଆସି ମିଶୁଛନ୍ତି।
ଯଦି ତୁମେ ଏହି ସଞ୍ଜର ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲି ବସିଛ।
ସବୁ ଅଭିଯୋଗ ପୂର୍ବରୁ,
କାହାଣୀ ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ,
ଯଦି ପରିଣତି ପୂର୍ବରୁ କିଛି କରିବାର ଅଛି,
ତେବେ ଏହା ମଧ୍ୟ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଦିଅ କି ତୁମ ନାମ ପୂର୍ବରୁ କ’ଣ ଲେଖାଯିବ?
କେହି ଜଣେ ତ ନିଶ୍ଚୟ ବଖାଣିବ,
ପ୍ରେମ ସଜେଇ ହୁଏ...
ଶୁଣିଛି ପ୍ରେମ ର କାହାଣୀ,
ତୁମେ ଲେଖୁଛ।"
ବିପ୍ଳବ ବିକାଶ ବେହେରା
+918338821097