MakhanBega

ਇੱਕ ਕੁੜੀ - ਜਿਸਨੇ ਇਟਲੀ 🇮🇹 ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ !

ਉਹ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ!
ਕਾਨੂੰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਸੀ—ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਦਾ ਲਈ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਗੈਂਗਸਟਰ ਨੂੰ , ਜਿਸਦਾ ਸਿੱਕਾ ਪੂਰੇ ਮੁਲਕ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ !

1965 ਵਿੱਚ, ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਵਿਓਲਾ ਸਿਸਿਲੀ ਦੇ ਅਲਕਾਮੋ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਮੁਟਿਆਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਜੋ ਇਤਾਲਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਰਹਿਣਾ ਪਿਆ।

ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਨੇ ਫਿਲਿਪੋ ਮੇਲੋਦੀਆ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੋੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਆਦਮੀ ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਫੀਆ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਇਨਕਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
26 ਦਸੰਬਰ 1965 ਨੂੰ, ਮੇਲੋਦੀਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਭਰਾ ਮਾਰੀਆਨੋ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਾਰੀਆਨੋ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਬਲਾਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ,ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਮਲਾਵਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਕਿਉਂਕਿ 1965 ਦੇ ਇਤਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਹੱਲ ਸੀ। ਇਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਸੀ। ਇਤਾਲਵੀ ਪੀਨਲ ਕੋਡ ਦੇ ਆਰਟੀਕਲ 544 ਨੇ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੀੜਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਨੂੰ "ਮੈਟ੍ਰਿਮੋਨੀਓ ਰਿਪੈਰੇਟੋਰੇ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ—ਸੁਧਾਰਕ ਵਿਆਹ। ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਵਿਆਹ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ "ਬਹਾਲ" ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਮਰਦ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ,ਅਜੇ 1965 ਸੀ—ਉਹ ਸਾਲ ਜਦੋਂ ਬੀਟਲਜ਼ ਨੇ "ਯੈਸਟਰਡੇ" ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਵੀਅਤਨਾਮ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਭੇਜੀਆਂ।

ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਬਲਾਤਕਾਰ ਪੀੜਤਾਂ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲਾਤਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਜਾਂ ਤਬਾਹ, ਅਵਿਆਹਯੋਗ ਬਾਹਰਲੇ ਵਜੋਂ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ।
ਜਦੋਂ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਨੂੰ ਅਖੀਰਕਾਰ ਰਿਹਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ—ਉਸ ਦਾ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਸਮਾਜ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕ—ਉਸ ਤੋਂ ਉਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ:
ਵਿਆਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਬਾਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਵਿਓਲਾ ਨੇ ਨਾ ਕਿਹਾ।
No means NO.

ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਲਿਪੋ ਮੇਲੋਦੀਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਦਾਇਰ ਕੀਤਾ।
ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ।

ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਤੁਰੰਤ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਿਸਿਲੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੋਡ ਡੂੰਘੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਾਫੀਆ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣਾ ਖਤਰਨਾਕ ਸੀ।

ਪਰ ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।

ਮੁਕੱਦਮਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਨਸਨੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਦੇਸ਼ ਭਰ ਦੇ ਇਤਾਲਵੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਚ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਜੋ ਬਲਾਤਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

ਅਖਬਾਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਵੇਰਵੇ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਸ਼ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਸਨ
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ "ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ" ਕਰਨ ਲਈ ਨਿੰਦਦੇ ਸਨ।

1966 ਵਿੱਚ, ਫਿਲਿਪੋ ਮੇਲੋਦੀਆ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।
ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਵਿਓਲਾ ਇਤਾਲਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ਤੇ "ਸੁਧਾਰਕ ਵਿਆਹ" ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਤੇ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਇਆ।

ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤਬਦੀਲੀ ਭੂਚਾਲ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਇਤਾਲੀ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੂਸੇਪੇ ਸਾਰਾਗਾਤ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਪੋਪ ਪਾਲ VI—ਖੁਦ ਪੋਪ—ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇ,ਚਰਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

1968 ਵਿੱਚ, ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਨੇ ਜੂਸੇਪੇ ਰੂਇਸੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪੱਖਪਾਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ "ਬੇਇੱਜ਼ਤ" ਔਰਤ ਵਜੋਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਸੀ:

ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਮਿਲਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਨ।

ਪਰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਆਰਟੀਕਲ 544 ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੰਦਰਾਂ ਹੋਰ ਸਾਲ ਲੱਗੇ। ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤਬਦੀਲੀਆਂ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਲੱਭੀ। ਅਖੀਰਕਾਰ, 1981 ਵਿੱਚ, ਇਤਾਲਵੀ ਸੰਸਦ ਨੇ "ਸੁਧਾਰਕ ਵਿਆਹ" ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਹੁਣ ਆਪਣੀਆਂ ਪੀੜਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਵਿਓਲਾ, ਸਿਸਿਲੀ ਦੀ ਇੱਕ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ "ਨਾ" ਕਿਹਾ, ਨੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।

ਉਹ ਕਦੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੂਸੇਪੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ ਸੀ—ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਗੱਲ ਲਈ ਨਿਆਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਅਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪੂਰੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰੀ ਸੱਤਾ ਤੇ ਬਣੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਵਿਓਲਾ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਉਹ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਕਾਨੂੰਨ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਪਰੰਪਰਾ, ਅਤੇ ਡਰ—ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਇੱਕ ਸਲਾਮ ਕੁੜੀ ਦੇ ਜਜਬੇ ਦੇ ਨਾਮ:
#ਮੱਖਣ #ਬੇਗਾ

ਕਲੰਬਸ,ਵਾਸਕੋ ਡੀ ਗਾਮਾ ਦਾ ਦੇਸੀ ਵਰਜ਼ਨ - ਨੈਣ ਸਿੰਘ ਰਾਵਤ

ਕੀ ਤੁਸੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਂ ਕਿ ਨੈਨ ਸਿੰਘ ਰਾਵਤ ਨੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਦ ਦੀ ਮੱਦਦ ਦੇ ਪੂਰੇ ਤਿੱਬਤ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਸਰਵੇਖਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਨਮਾਨ 'ਪੈਟਰਨ ਗੋਲਡ ਮੈਡਲ' ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੈਨ ਸਿੰਘ ਇਕੱਲੇ ਭਾਰਤੀ ਹਨ। ਪਰ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਦੇ ਸਰਹੱਦੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਅਨਪੜ੍ਹ ਮਜ਼ਦੂਰ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਰਵੇਅਰ ਬਣਿਆ?

ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਸਰਹੱਦ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ, ਤਿੱਬਤ ਵੱਲ ਨੂੰ ਨਿਕਲੇ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ ਤਿੱਬਤ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਸੰਦ ਤਾਂ ਸੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਮਾਲ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਿਆ!
ਪੰਡਤ ਨੈਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਲਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ 108 ਮਣਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਮਾਲੇ ਵਿੱਚ 100 ਮਣਕੇ ਸਨ। ਅਤੇ 100ਵਾਂ ਮਣਕਾ ਬਾਕੀ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਹਰ 100 ਕਦਮ ਚੱਲਣ ’ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਮਣਕਾ ਸਰਕਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 100 ਮਣਕਿਆਂ ’ਤੇ 10 ਹਜ਼ਾਰ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। 10 ਹਜ਼ਾਰ ਕਦਮ ਯਾਨੀ ਠੀਕ ਪੰਜ ਮੀਲ। ਹੁਣ ਹਰ ਕਦਮ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਪੰਡਤ ਨੈਨ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰੱਸੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਕਦਮ ਠੀਕ 31.5 ਇੰਚ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਤਲ ਰਾਹਾਂ ’ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤਿੱਬਤ ਦੇ ਪਠਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਬੜ-ਖਾਬੜ ਦਰਿਆਂ ’ਤੇ ਵੀ ਚੱਲਣਾ ਸੀ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਿਆਂ ਪੰਡਤ ਨੈਨ ਸਿੰਘ 31 ਲੱਖ 60 ਹਜ਼ਾਰ ਕਦਮ ਚੱਲੇ; ਅਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਿਆ।

21 ਅਕਤੂਬਰ 1830 ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਦੇ ਭਟਕੁਰਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਪੰਡਤ ਨੈਨ ਸਿੰਘ ਰਾਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ 6 ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਲੰਬਾਈ 42 ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੱਦਾਖ ਤੋਂ ਲਹਾਸਾ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ। ਲਹਾਸਾ ਦੀ ਉਚਾਈ ਨਾਪਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਹਾਸਾ ਦੇ ਅਕਸ਼ਾਂਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰ ਦੀ ਵੀ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗਣਨਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਸੰਗਪੋ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 800 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਚੱਲਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਸੰਗਪੋ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਪੁੱਤਰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਨ। ਨੈਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਤਲੁਜ ਅਤੇ ਸਿੰਧੁ ਦੇ ਸ੍ਰੋਤ ਵੀ ਖੋਜੇ।

16 ਸਾਲ ਤੱਕ ਘਰ ਨਾ ਮੁੜਨ ’ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਉਸ ਲਈ ਉੱਨ ਕੱਤ ਕੇ ਇੱਕ ਕੋਟ ਅਤੇ ਪਜਾਮਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ 16 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜਿਆ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕਠੇ 16 ਕੋਟ ਅਤੇ ਪਜਾਮੇ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ।

ਦੀਵਾਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਦੀਵਾ-
ਨੈਣ ਵਰਗੇ, ਹਜ਼ਾਰਾ ਰਾਹ ਦਸੇਰਿਆ ਦੇ ਨਾਮ!

#ਮੱਖਣ #ਬੇਗਾ

ਕ੍ਰਿਕਿਟ ਦੇ ਕਿੱਸੇ : #ਮੱਖਣ #ਬੇਗਾ

ਦਿਨ , ਇੱਕ ਅਕਤੂਬਰ, ਸੰਨ 2007, ਸਥਾਨ ਕਰਾਚੀ !

ਦੱਖਣੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚਾਲੇ ਕ੍ਰਿਕਿਟ ਸੀਰੀਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ! ਹਰਸ਼ਿਲ ਗਿੱਬਜ਼ ਅਤੇ ਗ੍ਰੀਨ ਸਮਿੱਥ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪਾਰੀ ਤੋ ਬਾਦ ਜੈਕਸ ਕੈਲਿਸ 118 ਰਨ ਬਣਾਕੇ, ਵਾਪਿਸ ਡਰੈੱਸਿੰਗ ਰੂਮ ਚ ਆਇਆ,ਪਾਕਿਸਤਾਂਨੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ,ਮੈਚ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਭਾਖ਼ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ! ਕਈਆਂ ਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ , ਮੋਟੇ ਸੰਤਰੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਪੈਗ ਮਾਰਕੇ, ਕਲੇਰ ਕੰਠ ਦੇ Sad Song, ਦੱਬ ਦਿੱਤੇ ਸੀ !

ਪਤਾ ਨੀ ਇਸ ਸੁਹਾਵਣੇ ਦਿਨ ਦੱਖਣ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਅਰਬਪਤੀ ਜੋਹਾਨ ਰੂਪਰਟ ਦੇ ਮਨ ਚ ਕੀ ਆਇਆ, ਉਸਨੇ ਜੈਕ ਕਾਲਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗੀ ਸਕੌਚ ਪੀਂਦਿਆਂ ਕਾਲ ਕੀਤੀ

“ਹੇ ਜੈਕ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,”ਜੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਡਬਲ ਸੈਂਚੁਰੀ ਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੀਓਪਾਰਡ ਕ੍ਰੀਕ ਗੋਲਫ ਕਲੱਬ ਦੀ ਉਮਰ ਭਰ ਮੁਫਤ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਦੇਵਾਂਗਾ।”

ਕਾਲਿਸ, ਜੋ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ 118 ਨਾਟ ਆਊਟ ਤੇ ਬੈਟਿੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, “ਉਮਰ ਭਰ ਮੁਫਤ ਗੋਲਫ? ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਫਲੈਟ ਕਰਾਚੀ ਪਿੱਚ ਤੇ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਪਰ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ, ਉਹ 155 ‘ਤੇ ਆਊਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਹ ਡਬਲ ਸੈਂਚੁਰੀ ਅਤੇ ਗੋਲਫ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਜੇਮਜ਼ ਫਾਕਨਰ ਦੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਹ 2007 ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਲਿਸ ਆਪਣੀ ਆਦਤ ਮੁਤਾਬਕ ਰਨ ਅਤੇ ਸੈਂਚੁਰੀਆਂ ਠੋਕਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਾਦੂਈ 200 ਦੇ ਅੰਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ 189, 177, 160 ਸਕੋਰ ਸਨ , ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਉਹ ਇੱਕ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ।

ਟੈਸਟ ਦੇ ਸਿਖਰਲੇ 15 ਰਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕਲੌਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਡਬਲ ਸੈਂਚੁਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਲੁਭਾਵਨੇ ਗੋਲਫ ਆਫਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲਿਸ ਨੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸੈਂਚੁਰੀਆਂ ਸਕੋਰ ਕੀਤੀਆਂ;ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ 150 ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ,

ਕਿਸਮਤ ਕੰਨ ਚ ਫੂਕ ਮਾਰਦੀ

“ਅੱਜ ਨਹੀ ਚੋਬਰਾ ।” #ਮੱਖਣ #ਬੇਗਾ

ਫਿਰ ਆਇਆ ਦਸੰਬਰ 2010। ਦੱਖਣ ਅਫਰੀਕਾ ਬਨਾਮ ਭਾਰਤ। ਕਾਲਿਸ 102 ਨਾਟ ਆਊਟ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫੋਨ ਮੁੜ ਵੱਜਿਆ। ਰੂਪਰਟ ਵਾਪਸ ਸੀ। “ਜੈਕ, ਸੌਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਦੋ ਸੌ ਰਨ ਮਤਲਬ ਉਮਰ ਭਰ ਮੁਫਤ ਗੋਲਫ।”

ਇਸ ਵਾਰ, ਕਾਲਿਸ ਨੇ ਟੈਸਟ ਮੋਡ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਖੇਡਿਆ ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਹੋਣ ਦੇ,ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੱਕ, ਉਹ 182 ਨਾਟ ਆਊਟ ਸੀ।

ਉਸ 40 ਮਿੰਟ ਦੇ ਲੰਚ ਬਰੇਕ ਦੌਰਾਨ, ਕਾਲਿਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੇ 40 ਮਿੰਟ ਸਨ।”

ਤੁਸੀਂ ਲਗਭਗ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਇੰਜ ਸੰਭਾਲਦਾ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵਿਕਟ ਹੋਵੇ, ਸੋਚਦਾ , “ਸਾਲੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਲੱਗੇ।”

ਉਹ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਮੈਦਾਨ ‘ਤੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਨਦਕਤ ਦੀ ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਫਾਈਨ ਲੈੱਗ ਰਾਹੀਂ ਸੀਮਾ ਰੇਖਾ ਤੱਕ ਭੇਜਿਆ।

ਦੋ ਸੌ, ਸਕੋਰ ਬੋਰਡ ਤੇ ਸੀ ! 200

ਅਖੀਰਕਾਰ।
ਸਾਰੇ ਸਾਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਨੇੜਲੇ ਮੌਕਿਆਂ ਅਤੇ ਰੂਪਰਟ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਅਜੀਬ ਕਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੈਕ ਕਾਲਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ।

ਸਟੇਡੀਅਮ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।
ਡਰੈਸਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਕਿਤੇ, ਜੋਹਾਨ ਰੂਪਰਟ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਡੂਘਾ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਗੋਲਫ ਕਲੱਬ ਦੀ ਕਾਫੀ ਕਮਾਈ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਲਿਸ ਨੇ, ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ,
ਆਪਣਾ ਬੈਟ ਗੋਲਫ ਸਟਿੱਕ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕਿਆ
ਅਤੇ ਜਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੰਨੀ ਸਵਿੰਗ ਕੀਤੀ,
ਜਿਵੇਂ ਮੂਸੇ ਆਲੇ ਵਾਂਗੂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ

“ ਹੈ ਕੋਈ ਹੋਰ ? “

ਅਫਰੀਕੀ ਭੂਸ਼ਰੇ ਫ਼ਿਰਨ,

ਆਖਣ , “ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਓ,
ਹੁਣ ਕੌਣ ਮੁਫਤ ਖੇਡੇਗਾ ਸਦਾ ਲਈ?”

ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਚੋ ਇੱਕ , ਮੇਰੇ ਮਨ ਪਸੰਦੀਦਾ ਖਿਡਾਰੀ , ਕੈਲਿਸ , ਦੀ ਦੂਹਰੀ ਸੈਂਚਰੀ , ਅਤੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦੀ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰ ਫ਼ੋਟੋ !

#ਮੱਖਣ #ਬੇਗਾ

ਜਮਾਤ ਦੇ ਜੁਆਕਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਲਈ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੀ ਕੁਰਸੀ ਛੱਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਧਮਕਾ ਕੇ ਅਪਣੇ ਨਾਲ ਰਲਾ ਲਿਆ।

ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਨੇ ਜਮਾਤ ਚ ਵੜਨ ਸਾਰ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰਸੀ ਦੇਖੀ ਤਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਪਏ, ਫ਼ੇਰ ਉਹ ਬਲੈਕ ਬੋਰਡ ਵੱਲ ਗਏ,ਅਤੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ।

Surprize Test for Maths

ਸੁਆਲ ਇੱਕ -
ਕੁਰਸੀ ਅਤੇ ਛੱਤ ਵਿਚਲੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਵਿਚ ਲਿਖੋ (1M)
ਸੁਆਲ ਦੋ -
ਕੁਰਸੀ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਦੋਨੋ ਲੱਤਾ ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਹਨ ?(1M)
ਸੁਆਲ ਤਿੰਨ - ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਪਰ ਟੰਗਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖੋ। (98M)

ਅਗਲੇ ਦਿਨ , ਪੰਜਾ ਜੁਆਕਾਂ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ, ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਾਹਿਬਾ ਦੇ ਕਮਰੇ 'ਚ , ਮਾਸਟਰ ਜੀਂ ਤੋਂ ਅਪਣੇ ਬੱਚਿਆ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ!

ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ,
ਬਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ!

ਬ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜੇ। ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਵਾਰ ਉਹ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਹੈ।

ਘਟਨਾ ਉਸ ਮੂਸਲ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦਿਆਂ ਸਾਰੇ ਯਦੂਵੰਸ਼ੀ ਮਰ ਗਏ ਸਨ। ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੇਤਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਸੋਮਨਾਥ ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਦਿਰ ਦਾ ਸੁਸੱਜਣ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਸ ਦਾ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਭੂ-ਭਾਗ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ’ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਪੂਜਾ ਸਮਾਰੋਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਾਦਵ ਗਣਤੰਤਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੱਕ, ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਗੋਲੋਕ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਸੀ।

ਬ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ। ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਆਈ ਸੀ। ਇਸ ’ਤੇ ਸੂਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵਪੂਰਤ ਪਦ ਲਿਖਿਆ ਹੈ...

ਰੁਕਮਣੀ ਰਾਧਾ ਐਸੇ ਮਿਲੀਆਂ,
ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਿਛੜੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਿਓ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ। ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲੇ, “ਰਾਧਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਨ੍ਹਾ ਹੀ ਹਾਂ।”

ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਹੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਾਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈਂ।”

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ: “ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?”

ਰਾਧਾ: “ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਾ ਦੱਸਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਿਆਮ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਕੋਲ ਤੂੰ ਖੁਦ ਜਾਂਦਾ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਤੂੰ ਵਨਮਾਲੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ ਸ਼ੋਭਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ—ਲਲਿਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਅਨੁਰਾਧਾ, ਕੁਸੁਮ, ਸ਼ੈਵਿਆ ਆਦਿ—ਬ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੱਤ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੁੱਲ ਚੁਣਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਹਾਂ ’ਤੇ ਝਰੀਟਾਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਆ , ਕੂਹਣੀਆਂ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਪਾੜ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਘਰੋਂ ਲਾਹ ਪਾਹ ਹੁੰਦੀ, ਮਾਰ ਪੈਂਦੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਹ ਵਨਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਬਣ ਗਏ। ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ ਉਹ ਵਨਮਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?

ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰ ਜੜੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਰਲੀ ਸ਼ੋਭਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੁਰਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀ ਵੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਲੈਂ ਰਿਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਗੀਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ:

*ਮੱਤਮ ਪਰਤਰਮ ਨਾਨਿਅਤ ਕਿੰਚਿਦਸਤਿ ਧਨੰਜਯ:*
*ਮਯਿ ਸਰਵਮ ਇਦਮ ਸ਼੍ਰੋਤਮ ਸੂਤਰੇ ਮਣਿਗਣਾ ਇਵ।*

ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਲ, ਮੁਰਲੀਧਰ ਸ਼ਿਆਮ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਗੁਆਲਾ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਇਸ ਰੂਪ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਤੂੰ ਉੱਧੋ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਗੁਣ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ। ਉੱਧੋ ਨੇ ਤਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ।

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ, “ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।”

ਰਾਧਾ: “ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਯਾਦ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਦੇ ਗਿਆ ਹੀ ਕਿੱਥੇ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਾਂ? ਰਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾ ਰੋਣ ਦੀ ਗੱਲ, ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਹਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋਈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੇ ਹੋਏ ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਂ।”

ਭਗਤ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਬੋਲੇ, “ਰਾਧਾ, ਤੂੰ ਜਿੱਤੀ, ਮੈਂ ਹਾਰਿਆ।”

ਰਾਧਾ: “ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤੂੰ ਅਧੂਰਾ ਰਹੇਂਗਾ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਨਾਲ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ (ਜਗਨਨਾਥ ਜੀ), ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮੰਦਿਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵਾਂ।

ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।”

ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ “ਏਵਮਸਤੁ” ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਗੱਲ ਕਹੀ, “ਰਾਧਾ, ਹੁਣ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਗ ਲੈ।”
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਨ੍ਹਈਆ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਅਮਰ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਇੱਕ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜੀਵਿਤ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਮੁਰਲੀ ਦੀ ਤਾਨ ਮੁੜ ਸੁਣਾ ਦੇ।”

ਭਗਵਾਨ ਭਗਤ ਦੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਟਾਲ ਨਾ ਸਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਰਵਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਬੰਸਰੀ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਨੋਖੀ ਤਾਨ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ।

ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤਰੰਗਿਤ ਹੋ ਉੱਠਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮੁਰਲੀ ਵਜਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਨ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ, ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਅਜਿਹੀ ਧੁਨ ਨਾ ਕਦੇ ਵਜੀ ਸੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਵਜੇਗੀ।

ਸੁਧ-ਬੁਧ ਗੁਆ ਕੇ ਰਾਧਾ ਬੰਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਦੀ ਹੋਈ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।

ਜੇ ਪੋਸਟ ਪਸੰਦ ਆਈ ਹੋਵੇ ਤਾ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਨਾ !

#ਮੱਖਣ #ਬੇਗਾ

🙏🙏🙏