https://www.facebook.com/140626219342589/

New Baby Model High School Banur, Banur (2026)

28/08/2026

ਦਿਆਲ ਸਰ ਕਾ ਜ਼ੀਰੋ ਪੀਰੀਅਡ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਥਾ। ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ’ਚ ਜਾਣ ਖ਼ਾਤਰ ਇਹ ਪੀਰੀਅਡ ਜਲਦੀ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਥੇ। ਸਾਇੰਸ ਕਾ ਪੀਰੀਅਡ ਥਾ, ਦਸ ਮਿੰਟ ਹੋ ਗਏ ਥੇ, ਸਰ ਨੇ ਟੋਪਿਕ ਸਟਾਰਟ ਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾ 'ਸਧਾਰਣ ਲੂਣ'। ਸਰ ਨੇ ਛਾਤੀ ਤਾਣ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਇਆ, "ਈਹਦਾ ਸਾਇੰਸ ਨਾਮ ‘ਸੋਡੀਅਮ ਕਲੋਰਾਈਡ’ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਮਾਗ਼ ’ਚ ਫਿੱਟ ਕਰ ਲਓ!"

ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਬੱਕਰੀ ਵਰਗੀ ਪਤਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਮੈ ਆਈ ਕਮ ਇਨ, ਸਰ?"

ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਕਾ ਧਿਆਨ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਮਟੀ ਆਲੀ ਪੌੜੀ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅੱਗੇ ਮਠਿਆੜਿਆਂ ਕਾ ਛੋਕਰਾ ਝੋਲਾ ਗਲ਼ ’ਚ ਪਾ ਕੇ ਏਦਾਂ ਖੜ੍ਹਿਆ ਥਾ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ!

ਸਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਬੈਠ ਜਾ ਜਲਦੀ, ਨੀਂ ਤਾਂ ਥੱਪੜ ਗੈਲ ਸੋਡੀਅਮ ਬਣਾ ਦੂੰਗਾ! ਸੁਣ ਲੈਕਚਰ!"

ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ ਬਾਅਦ ਸਰ ਕੇ ਮਨ 'ਚ ਬੱਚਿਆਂ ਕੀ ਪਰਖ ਕਰਨੇ ਕਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਪਿਛਲੇ ਬੈਂਚਾਂ ਤੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਗਏ। ਨੰਬਰ ਆ ਗਿਆ ਊਸੀ ਛੋਕਰੇ ਕਾ। ਸਰ ਨੇ ਮੁੱਛ ਨੂੰ ਵੱਟ ਦੇ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬਈ ਲੂਣ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਕੰਮ ਆਵੈ?"

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਰੇ ਤਾਂ ਈਹਨੂੰ ਨੂਣ ਕਹੈਂ ਜੀ... ਅਰ ਯੋ ਤਾਂ ਸਬਜ਼ੀ 'ਚ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘਰ 'ਚ ਕਲੇਸ਼ ਕਰਾਣੇ ਕੇ ਕੰਮ ਆਵੈ!"

ਸਰ ਨੇ ਮੱਥੇ ਪਾ ਹੱਥ ਧਰ ਲਿਆ, "ਓਏ ਅਕਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੱਲ ਊਹੀ ਦੱਸ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਵਰਤਦੇ?"

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੀ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਰੋਟੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਚੋਪੜ ਕੇ, ਉੱਪਰ ਨੂਣ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਚਾਹ ਗੈਲ ਦੱਬ ਕੇ ਖਾਣੇ ਕੇ ਕੰਮ ਆਵੈ ਜੀ!"

ਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਿੰਡ ਕਾ ਢਾਬਾ ਨ੍ਹੀ! ਕੋਈ ਸਾਇੰਸ ਆਲਾ ਵਧੀਆ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਦੇ!"

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਨਾਲ ਆਲੇ ਨਿਆਣੇ ਕੇ ਕੰਨ 'ਚ ਫੂਕ ਮਾਰਨ ਤੇ ਓਹਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੇ ਰੋਅਬ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਜੀ... ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਬੋਲੇ ਤਾਂ ਓਹਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਪਾ ਛਿੜਕ ਕੇ ਓਹਨੂੰ ਨਚਾਣੇ ਕੇ ਕੰਮ ਆਵੈ ਜੀ!"

ਸਰ ਕਾ ਪਾਰਾ 100 ਓਵਰ ਹੋ ਗਿਆ, "ਟੱਲ ਜਾ ਹੁਣ, ਨੀਂ ਤੇਰਾ ਜੁਗਾੜ ਲਾਊਂ!" ਅਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬਈ ਲੂਣ ਕਾ ਚੱਲ ਸਾਇੰਸ ਨਾਮ ਦੱਸ ਦੇ?"

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਸਿਰ ਖੁਰਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੀ... 'ਸੋਡੀ ਹਰ ਕਾਲਾ'... ਨ੍ਹੀਂ ਨ੍ਹੀਂ, 'ਸੋਡੀਅਮ ਕਾਲਾ ਥੈਲਾ'... ਕੁਛ ਈਹੋ ਜਿਹਾ ਈ ਨਾਮ ਏ!"

ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਈ ਸਰ ਕਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਘੁੰਮ ਗਿਆ! ਸਰ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਧੌਣ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਲਏ ਲਿਆ ਗੋਡਿਆਂ ਥੱਲੇ! ਧਾੜ-ਧਾੜ ਕੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਦ ਕਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਥਾ ਬਈ ਟੱਲ ਜਾਏਗਾ, ਪਰ ਨ੍ਹੀਂ! ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਕਾ ਹੈ, ਹਟ ਜਾਏਗਾ, ਪਰ ਨ੍ਹੀਂ! ਅਰ ਇਹ ਦੱਸ ਬਈ ਲੇਟ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਥਾ?"

ਮੁੰਡਾ ਗੋਡਿਆਂ ਥੱਲੇਓਂ ਈ ਕੁਰਲਾਉਂਦਾ ਬੋਲਿਆ, "ਜੀ ਛੱਡੋ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ... ਮਾਰੀ ਮੱਝ ਨੇ ਆਜ ਕੱਟਾ ਦਿੱਤਾ ਥਾ!"

ਸਰ ਨੇ ਦੋ ਮੁੱਕੇ ਹੋਰ ਜੜ ਦਿੱਤੇ, "ਬਈ ਕੱਟਾ ਮੱਝ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਥਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਓਹਦੇ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਿਆ ਧਾਰ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਥਾ?"

ਮੁੰਡਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਿਆ, "ਜੀ ਮੱਝ ਕਾੜ੍ਹਾ ਪੀ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇਵੈ! ਓਹ ਕਾੜ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣੇ ਕੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੱਨੂ ਦਿੱਤੀ ਥੀ ਘਰਕਿਆਂ ਨੇ! ਯਕੀਨ ਨ੍ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਲਓ... ਸਰ ਜੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਹੱਥ ਸੁੰਘ ਕੇ ਦੇਖ ਲਓ, ਜਵੈਣ ਅਰ ਗੁੜ ਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਇੱਬ ਤੱਕ ਆ ਰਹੀ ਏ!"

25/08/2026

ਇਹ ਲਗਭਗ 1994 ਦੀ ਯਾਦ ਐ, ਸਕੂਲ ਮਾਂ ਨਵੀਂ ਗੱਡੀ ਆਈ। ਨਾਮਕਰਨ ਜਿੰਮੀ ਅੰਕਲ ਨੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਨਾੱ ਧਰਿਆ 'ਭੰਤੀ'। ਭੰਤੀ ਦੇਖਣੇ ਮਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਤੀ, ਪਰ ਚਾਲ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਕਿਸੇ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨੀ ਤੀ।
ਪਹਿਲਾ ਚੱਕਰ ਜਲਾਲਪੁਰ, ਰਾਮਪੁਰ ਤੇ ਮੋਹੀ ਆਲਿਆਂ ਕਾ ਤਾ। ਬਿੱਲਾ ਅੰਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਰੀ ਬਿਛਾ ਲਓ ਗੱਡੀ ਮਾਂ, ਸੀਟਾਂ ਨਹੀ ਹੈਗੀ।" ਜਦੀ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ—"ਨਹੀਂ ਓਏ!" ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਵਾਰ 'ਈਕੋ' ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ। ਆਵਾਜ਼ ਤੀ ਆਪਣੇ ਜਿੰਮੀ ਅੰਕਲ ਕੀ। ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਅੰਕਲ। ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਰੀ ਨੀ ਗੱਡੀ ਛ ਰੱਖਣੀ!" ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਿੱਲੇ ਅੰਕਲ ਆਲੀ ਸਾਈਡ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਫੇਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਜਿੰਮੀ ਅੰਕਲ ਵੱਲ। ਅੰਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭੰਤੀ ਛ ਬੈਂਚ ਰੱਖੋ, ਬੱਚੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਕੇ ਜਾਣਗੇ, ਦਰੀ ਪੇ ਨੀ।" ਨਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹਾਂ ਬਈ, ਠੀਕ ਐ ਬੈਂਚ?" ਬੱਚੇ ਪੂਰੇ ਚੀਅਰਜ਼ ਮੂਡ ਮਾਂ "ਹਾਂਜੀ" ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਨਾਲੇ ਅੰਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚੱਕਰ।" ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗੋਡੇ-ਗੋਡੇ ਚਾਅ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਬੈਂਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬੱਚੇ ਭੱਜ ਕੇ ਗਏ ਅਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਬੈਂਚ ਭੰਤੀ ਮਾਂ।
ਜਿੰਮੀ ਅੰਕਲ ਦੀ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਪਾਇਲਟ ਵਰਗਾ ਤਾ। ਪੂਰੀ ਅਲਰਟਨੈੱਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਥਰੋਟਲ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਤੇ। ਸਾਰੇ ਬੈਂਚ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਬੱਚੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਬੈਂਚਾਂ ਪੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਅੰਕਲ ਨੇ ਬਾਰੀ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸਟਾਰਟ ਭੰਤੀ। ਗੱਡੀ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਅਰ ਫੇਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਪੁਰਾਣੀ ਕਚਹਿਰੀ ਪੇ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਸਪੀਡ ਮਾਂ ਕੱਟ ਮਾਰਿਆ ਅਰ ਇੱਕ ਸਾਈਡ ਕੇ ਦੋ ਟਾਇਰ ਭੰਤੀ ਕੇ ਹਵਾ ਮਾਂ ਹੋ ਗਏ! ਬੱਸ ਫੇਰ ਕਿਆ ਤਾ, ਸਾਰੇ ਬੈਂਚ ਕੋਨੇ ਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਨਿਆਣੇ ਇੱਕ-ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਉੱਪਰ! ਸੁਨਾਮੀ ਜੀ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੀ ਗੱਡੀ ਮਾਂ!
ਫੇਰ ਗੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਕਲ ਨੇ ਫੇਰ ਗੱਡੀ ਰੋਕੀ, ਬੈਂਚ ਸੈੱਟ ਕਰਾਏ, ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਮੋੜ ਪੇ ਯਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋ ਜਾਏ ਕਰੇ। ਨਿਆਣੇ ਗੱਡੀ ਕੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ-ਫੜ ਕੇ ਬੈਠੇ। ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਉੱਤੇਜਿਤ ਤੇ ਇਸ ਸਾਰੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ। ਇੱਕ-ਅੱਧਾ ਤਾਂ ਮੋਹੀ ਪਿੰਡ ਆਲਾ ਰਾਮਪੁਰ ਈ ਉੱਤਰ ਗਿਆ ਤਾ, ਰਾਮਪੁਰ ਆਲਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਅਰ ਮੋਹੀ ਉੱਤਰਿਆ ਜਾ ਕੇ! ਭੰਤੀ ਦੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਸ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਤੀ ਅੰਕਲ ਨੇ। ਅੰਕਲ ਨੇ ਫੀਡਬੈਕ ਦਿੱਤਾ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਭੰਤੀ ਬਾਰੇ, "ਬਹੁਤ ਪਿੱਟੇਗੀ ਯੋ ਗੱਡੀ।" ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਕੜਾ ਫੀਡਬੈਕ ਤਾ ਕਿ ਓਹ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਭੰਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੀ!

23/08/2026

ਜਦ ਕਿਸੇ ਕਾ ਜਨਮਦਿਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਵਧੀਆ ਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਆਵੈਂ, ਅਰ ਇਸ ਦਿਨ ਮੁੰਡੇ ਕਿੰਗ ਆਲੀ ਫੀਲਿੰਗ ਲੈਂਦੇ ਅਰ ਕੁੜੀਆਂ ਐਂਜਲ ਆਲੀ। ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਮਾਂ ਟੋਫ਼ੀਆਂ ਵੰਡਦੇ,

ਪਰ ਮਾਰੀ ਕਲਾਸ ਮਾਂ ਇੱਕ ਛੋਕਰਾ ਜਮਾਂ ਈ ਅਲੱਗ ਬਿਰਤੀ ਆਲਾ ਤਾ। ਉਹ ਬਾਈ ਆਪਣੇ ਜਨਮਦਿਨ ਪਾ 3 ਕਿੱਲੋ ਪਤਾਸੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਕੀ ਸ਼ਾਮਤ ਕਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਏ।

ਗਲਤੀ ਇੱਕ ਯੋ ਕਰ ਲਈ ਬਈ ਡਰੈੱਸ ਈ ਪਾ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਸਕੂਲ ਆਲੀ, ਅਰ ਦੂਸਰੀ ਯੋ ਕਿ ਤਿੰਨ ਕਿੱਲੋ ਪਤਾਸੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੀਸਰੀ ਯੋ ਕਰ ਲਈ ਬਈ ਬਸਤੇ ਮਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੱਸ ਪਤਾਸੇ ਈ ਥੇ!

ਪੀਰੀਅਡ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਤਾ ਹਰਦੀਪ ਮੈਡਮ ਕਾ, ਉਪਰਲੇ ਫਲੋਰ ਪਾ ਥਾ ਕਮਰਾ ਮਾਰਾ। ਬਾਹਰ ਮੇਜ਼ ਪਾ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਕਾਪੀਆਂ ਚੈੱਕ ਕਰ ਰਹੇ ਥੇ। ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਕੀ ਨਿਗਾਹ ਗਈ ਇੱਕ ਕੀੜਿਆਂ ਕੇ ਭੌਣ ਪਾ। ਕੀੜੇ ਲਾਈਨ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਰ ਆਲੇ ਟੇਬਲ ਤੇ ਬਾਈਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੀ ਕਲਾਸ ਮਾਂ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਆਣੇ ਪ੍ਰੇਅਰ ਮਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋਵੈਂ। ਅਰ ਉਨਕੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਥੀ ਤਿੰਨ ਕਿੱਲੋ ਪਤਾਸੇ!

ਪਤਾਸੇ ਆਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਨੀ ਥਾ ਬਈ ਕੀੜੇ ਪਤਾਸੇ ਜੂਠੇ ਕਰ ਗਏ। ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਨੇ ਕੀੜਿਆਂ ਕਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਿਆ ਅਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਬਰਥਡੇ ਬੋਆਏ ਕੇ ਪਾਸ। ਪਰ ਸਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨੀ ਸੀ ਬਈ ਬਰਥਡੇ ਬੋਆਏ ਇਹੋ ਮੁੰਡਾ ਐ। ਕੰਨ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਮੁੱਕਾ! ਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਯੋ ਕੀੜੇ ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਬਸਤੇ ਮਾਂ ਵੜ ਰਹੇ ਅਰ ਮੂੰਹ ਚਿੱਟਾ ਕਰ ਕੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ, ਕੀ ਹੈ ਤੇਰੇ ਬਸਤੇ 'ਚ?"
ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਤਾਸੇ ਐ ਜੀ।"
ਸਰ ਨੇ ਫੇਰ ਮਾਰਿਆ ਮੁੱਕਾ ਅਰ ਕਿਹਾ, "ਕੱਢ ਕੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕਲਾਸ ਚੋਂ ਬੈਗ!"

ਅਜੇ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਨੀ ਥਾ ਬਈ ਬਸਤੇ ਮਾਂ ਕੱਲੇ ਪਤਾਸੇ ਈ ਐ। ਬਾਹਰ ਬਸਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਇੱਕ ਛੋਕਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਇੱਕ-ਅੱਧਾ ਪਤਾਸਾ, ਫੇਰ ਗੁੱਸਾ ਨੀ ਕਰਨਗੇ।"
ਬਈ ਉਹ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਗਿਆ, ਸਰ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਗੋਡੇ ਥੱਲੇ—"ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਕੇ ਜੂਠੇ ਪਤਾਸੇ ਖਵਾਉਂਦਾ ਏ!" ਬਰਥਡੇ ਆਲਾ ਦਿਨ ਘਾਤਕ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।

ਲਾਸਟ ਪੀਰੀਅਡ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਕਾ ਥਾ। ਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਥ ਕੱਢੋ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ।"
ਉਸ ਪਾ ਫੇਰ ਮੈਥ ਨੀ! ਪਤਾਸੇ ਵੀ ਖਵਾ ਦਿੱਤੇ ਥੇ ਕਲਾਸ ਨੂੰ, ਬਸਤਾ ਖਾਲੀ। ਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਮੈਥ ਕਿੱਥੇ?"
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਤਾਸਿਆਂ ਕੇ ਚੱਕਰ ਮਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਤਾ ਜੀ।"
ਸਰ ਨੇ ਫੇਰ ਕੁਟਾਪਾ ਚਾੜ੍ਹਿਆ...।

ਯੋ ਬਾਈ ਹੈ ਬਹੁਤ ਦਿਲਦਾਰ ਤਾ, ਕਲਾਸ ਮਾਂ ਗਾੜ੍ਹੀ ਜੀ ਲੱਸੀ ਲਿਆਵੇ ਤਾ ਅਰ ਹਰ ਗੈਲ ਆਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆ ਦੇਵੇ ਤਾ, ਅਰ ਫੇਰ ਅੱਧ-ਸੁੱਤੇ ਜੇ ਰਹੇ ਥੇ ਕਲਾਸ ਮਾਂ!

21/08/2026

BABY MODEL HALL OF FAME WALL

ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੀ ਫੇਅਰਵੈਲ ਦਾ ਉਹ ਦਿਨ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵੇੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਨੋਖੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਿਠਾਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਜਮਾਤਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹ ਸਨ।

ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਹੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਹਾਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਣਕਿਹਾ ਦਰਦ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰੰਗੀਨ ਦਿਨ ਹੁਣ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਬੋਝ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਂਟਾਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ-ਨਿੱਕੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ, ਖੌ ਖੌ ਦੀ ਗੇਮ,ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਦੀ ਚੁਗਲੀਆਂ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਗਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਪਾਂ ਮਾਰਨੀਆਂ—ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਗਰੁੱਪ ਫੋਟੋ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸੂਟਾਂ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਸੰਭਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਸਕੂਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਮੇਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਹੱਥ 'ਤੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲਿਆ—ਇਹ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦਾ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ ਜੋ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਰ ਜਮਾਤਣਾ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਗੇ।

ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਦੇ "ਸਮਾਈਲ" ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਮੁਸਕਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਕੈਮਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਬੀਤੇ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਨਮੋਲ ਦੋਸਤੀ, ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਟਿਫਿਨਾਂ,ਜਿੰਮੀ ਅੰਕਲ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਬਾਰੀਕ ਨਮਕੀਣ ਦੀ ਸਾਂਝ ਅਤੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਹਰ ਪਲ ਲਈ ਇੱਕ ਧੰਨਵਾਦ ਸੀ।

ਉਸ ਦਿਨ ਫੋਟੋ ਖਿਚਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਕੂਲੋਂ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਆਪਮੁਹਾਰੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਫੋਟੋ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਗਜ਼ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣੀ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਸੂਮਿਅਤ, ਨਿੱਘੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਮਰ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

20/08/2026

ਉਹ 'ਲਾਈਨਦਾਰ' ਸਵੈਟਰ ਵਾਲਾ ਕਿੱਸਾ (1985 ਦੀ ਜਮਾਤ, ਬੇਬੀ ਮਾਡਲ ਸਕੂਲ)
ਇਹ 1985 ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ। ਸਾਡੇ ਬੇਬੀ ਮਾਡਲ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਜਮਾਤ ਗਰੁੱਪ ਫੋਟੋ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਸੀ ਕਿ 'ਸਿਰਫ਼ ਸਕੂਲ ਦੀ ਵਰਦੀ' ਪਾ ਕੇ ਆਉਣੀ ਹੈ।
ਪਰ ਸਾਡੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੀ "ਹਰਨਾਮ", ਜਿਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮੰਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਕੂਲ ਦੀ ਵਰਦੀ ਵਾਲੇ ਸਵੈਟਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਈਨਦਾਰ (ਧਾਰੀਦਾਰ) ਉੱਨ ਦਾ ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵੈਟਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਹਰਨਾਮ ਨੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਗੇਟ 'ਤੇ ਤਾਂ ਉਹ ਉਤਾਰ ਕੇ ਬੈਗ 'ਚ ਪਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਟੀਚਰ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡ ਲੱਗਣ ਲਈ ਡਾਂਟਣਗੇ (ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਲਾਈਨਦਾਰ ਸਵੈਟਰ ਉਸਨੂੰ ਫੋਟੋ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਦਿਖਾਏਗਾ)।
ਜਦੋਂ ਟੀਚਰ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਰਨਾਮ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣਾ ਸਕੂਲ ਦਾ ਸਵੈਟਰ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਈਨਦਾਰ ਸਵੈਟਰ ਪਾ ਲਿਆ। ਟੀਚਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਦੂਜੀ ਪਾਸੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ "ਸਮਾਈਲ" (Smile) ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਟੀਚਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ! ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਲਾਈਨਦਾਰ ਸਵੈਟਰ ਵਾਲਾ ਹਰਨਾਮ, ਸਾਰੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਇੱਕ-ਰੰਗੇ ਸਵੈਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਅਲੱਗ ਹੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਟੀਚਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, "ਹਰਨਾਮ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਲਾਈਨਦਾਰ ਸਵੈਟਰ ਕਿਉਂ?"
ਪਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਡਮ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ! ਇਹ ਇੱਕ 'ਵੱਖਰੀ' ਫੋਟੋ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।" ਹਰਨਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦਿੱਤੀ।
ਜਦੋਂ ਫੋਟੋ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਸਾਦੇ ਸਵੈਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰਨਾਮ, ਉਸ 'ਲਾਈਨਦਾਰ ਸਵੈਟਰ' ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਇੱਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾ "Baby Model" ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹ ਫੋਟੋ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਉਹ 'ਲਾਈਨਦਾਰ' ਸਵੈਟਰ ਵਾਲਾ ਕਿੱਸਾ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

20/08/2026

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ 1985 ਤੋਂ 1995 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ... ਇਹ ਲੇਖ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਇਹ ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜੋ 1 ਰੁਪਏ ਦੀ ਕੀਮਤ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ 1, 2, 5, 10, 20, 25, 50 ਪੈਸੇ ਵੀ ਗੋਲਕ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਅੱਜ UPI ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਇੱਕ ਕਲਿੱਕ 'ਚ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਉਹ "ਬ੍ਰਿਜ ਜਨਰੇਸ਼ਨ" (Bridge Generation) ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਦੋ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਦੁਨੀਆ ਦੇਖੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਚਪਨ ਬੀਤਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਡਿਜੀਟਲ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ।
ਜਿਸਨੇ ਸਿਆਹੀ ਵਾਲੀ ਕਲਮ (Ink Pen) ਨਾਲ ਲਿਖਣਾ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਜ ਕੀਬੋਰਡ 'ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਚਲਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੈਂਡਲਾਈਨ ਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਮਾਰਟਫੋਨ ਦੇ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ ਇਸੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੇ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਕਦੇ ਸਾਈਕਲ "ਸਟੇਟਸ" ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਬਲੈਕ ਐਂਡ ਵਾਈਟ ਟੀਵੀ 'ਤੇ 'ਰਾਮਾਇਣ' ਤੇ 'ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ' ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੁਣ OTT 'ਤੇ 4K ਵੀਡੀਓਜ਼ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਰੰਗੀਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਝਿੜਕ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਤਲਬ।
ਇਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਰੀਦਣ ਨਾਲੋਂ "ਤਜ਼ਰਬੇ" (Experiences) ਬਟੋਰਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਘੁੰਮਣਾ-ਫਿਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਵਾਂ ਖਾਣਾ ਟ੍ਰਾਈ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੈਲਫ-ਕੇਅਰ।
ਇਹ ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸੀ ਹੋਈ ਹੈ... ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੀ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਧੁਨਿਕ।
ਇਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਵਰਕ-ਲਾਈਫ ਬੈਲੇਂਸ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦਰਦ ਛੁਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੌਲਾ ਪਾਏ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਦੇ ਚੰਚਲ, ਕਦੇ ਗੰਭੀਰ... ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਭਰੀ

15/08/2026

ਹਰਦੀਪ ਮੈਡਮ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੀ—ਕਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਲਾਈਟ (ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ) ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ। ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਪੀਰੀਅਡ ਅਕਸਰ ਅੱਧੀ ਛੁੱਟੀ (ਹਾਫ਼ ਟਾਈਮ) ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬੱਚੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨੀਂਦ ਵਾਲੇ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉੱਪਰੋਂ ਬੋਰਿੰਗ ਪਾਠ "ਗਊਮੁਖਾ-ਸ਼ੇਰਮੁਖਾ"! ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪਾਠ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਦੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨਿੰਗ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਕਰ ਸੀ ਕਿ ਮੈਡਮ ਉਸ ਦਿਨ ਲਾਈਟ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਸਾਰਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮੈਡਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ?" ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਹਾਮੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਡਮ ਨੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਮਝਾ, ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਗਊਮੁਖਾ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਮੁਖਾ?"
ਮੁੰਡਾ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਮੈਡਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਚੱਲ, ਮੈਂ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਪੂਰਾ... ਆਹ ਜਿਹੜੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਸ਼ੇਰਮੁਖਾ। ਹੁਣ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ... ਆਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਗਊਮੁਖਾ।"
ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਗੱਲ ਪੱਲੇ ਪੈਣ ਹੀ ਵਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਘੰਟੀ ਵੱਜ ਗਈ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਉਸੇ ਪਾਠ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਚੱਲੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਡਮ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਮੈਡਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆ ਗਿਆ ਸਮਝ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ?"
ਸਾਰੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਆ ਗਿਆ ਜੀ।"
ਮੈਡਮ ਨੇ ਉਸੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸ, ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?"
ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਲੂ ਜਿੱਡਾ ਮੂੰਹ ਅੱਡ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸ਼ੇਰਮੁਖਾ..." ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "...ਇਹ ਗਊਮੁਖਾ।"
ਇੰਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੀ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਸੱਜੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਮੈਡਮ ਦਾ ਥੱਪੜ ਪਿਆ ਅਤੇ ਮੈਡਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਸ਼ੇਰਮੁਖਾ!" ਫਿਰ ਖੱਬੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਗਊਮੁਖਾ!"
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਮੈਡਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਥੱਪੜ ਗਊਮੁਖਾ ਪਵੇਗਾ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰਮੁਖਾ!

12/08/2026

ਸਕੂਲ ਦੇ ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਕੀ ਦਿਨ ਸਨ!

ਜਦੋਂ ਗਣਿਤ (Math) ਦੇ ਪੀਰੀਅਡ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਘੜੀ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਸਾਡੀ 10ਵੀਂ 'ਬੀ' ਕਲਾਸ ਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਆਖਰੀ ਬੈਂਚ ਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ—ਯਾਨੀ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਜਿਗਰੀ ਦੋਸਤ 'ਹੈਰੀ' ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਅੱਧੀ ਛੁੱਟੀ (Recess) ਤੋਂ ਇੱਕਦਮ ਬਾਅਦ, ਸਾਡੇ ਮੈਥ ਵਾਲੇ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਦਾ ਪੀਰੀਅਡ ਸੀ। ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਦਾ ਨਾਮ ਜਿੰਨਾ ਰੋਅਬਦਾਰ ਸੀ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਐਨਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਬਾਜ਼ ਵਰਗੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ! ਇੰਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਬੈਂਚ ਥੱਲੇ ਚੱਲਦੀ ਹਰਕਤ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਕੈਮਰਾ ਫਿੱਟ ਹੋਵੇ!
ਪਰ ਸਾਡੇ ਹੈਰੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤਾਂ ਅੱਜ ਅਲੱਗ ਹੀ ਭੂਤ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਸਕੂਲ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਤੋਂ ਜਿਮੀ ਅੰਕਲ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤਾਜ਼ਾ-ਤਾਜ਼ਾ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਦੋ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਸਮੋਸੇ ਚੋਰੀਓਂ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ 'ਚ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੈਗ 'ਚ ਛੁਪਾ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਜਿਮੀ ਅੰਕਲ ਦੇ ਸਮੋਸਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪੂਰੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਫੈਲਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।

"ਯਾਰ, ਜਿਮੀ ਅੰਕਲ ਨੇ ਅੱਜ ਮਸਾਲਾ ਬਹੁਤ ਕਾਇਮ ਪਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਬੋਰਡ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨਗੇ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਬਾਈਟ ਮਾਰੀਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੈਂ," ਹੈਰੀ ਨੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਓਏ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਐਨਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਹੀ ਆਰ-ਪਾਰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਨੇ! ਜੇ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਬੋਰਡ 'ਤੇ 'ਥਿਊਰਮ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਸਮੋਸਾ ਥਿਊਰਮ' ਲਿਖਣੀ ਪਵੇਗੀ!"

ਪਰ ਹੈਰੀ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਬੈਂਚ ਦੇ ਥੱਲੇ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸਮੋਸੇ 'ਤੇ ਗੇਮ ਲਾਉਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਥ ਵਾਲੀ ਰਫ਼ ਕਾਪੀ ਦੇ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਮੋਸਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਥੱਲੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ:
"ਸਮੋਸੇ ਦੀ ਤਿਕੋਣ (Triangle) ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਕੋਣਾਂ ਦਾ ਜੋੜ 180 ਡਿਗਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ!"

ਹੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਡਰਾਇੰਗ ਦਿਖਾ ਕੇ ਹੱਸ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਨੇ ਬੋਰਡ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕੀਤੇ-ਕੀਤੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਘੁਮਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਪਾੜਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ— "ਹਰਪ੍ਰੀਤ (ਹੈਰੀ)! ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾ! ਬਿਨਾਂ ਐਨਕ ਤੋਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪਰਚੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ!"

ਪੂਰੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਸੰਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਹੈਰੀ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਛੁੱਟ ਗਏ। ਉੱਤੋਂ ਬੈਗ 'ਚੋਂ ਜਿਮੀ ਅੰਕਲ ਦੇ ਗਰਮ ਸਮੋਸਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਜ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘੂਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਰੀ ਬੈਂਚ ਵੱਲ ਵਧੇ।

"ਲਿਆਓ ਇੱਧਰ! ਕੀ ਖਿਚੜੀ ਪੱਕ ਰਹੀ ਹੈ ਇੱਥੇ?" ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਖੋਹ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆਂ ਕਿ ਅੱਜ ਤਾਂ ਹੈਰੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵੀ ਕੁੱਟਾਪਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।

ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਐਨਕ ਦੇ, ਇੱਕ ਝਲਕ 'ਚ ਹੀ ਪੰਨਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੋਅਬਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਹਾਸੇ 'ਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਬੋਲੇ, "ਹਰਪ੍ਰੀਤ... ਤੂੰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ— ਸਮੋਸੇ ਦੀ ਤਿਕੋਣ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਕੋਣਾਂ ਦਾ ਜੋੜ 180 ਡਿਗਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?"
ਪੂਰੀ ਕਲਾਸ ਠਹਾਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ! ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾ ਬਣਾ ਸਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਬੈਠ ਜਾ ਸ਼ੇਰਾ! ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੇ ਡਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤਿਕੋਣ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਕਾ ਜੋੜ ਤੋ ਯਾਦ ਰਿਹਾ! ਪਰ ਯੋ ਜਿਮੀ ਅੰਕਲ ਵਾਲੇ ਸਮੋਸੇ ਪੀਰੀਅਡ ਕੇ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਆਫ਼ਿਸ ਮਾ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਦੀਏ... 'ਚੈਕਿੰਗ' ਵਾਸਤੇ!"
ਉਹ ਦਿਨ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ, ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਸਰ ਦਾ ਰੋਅਬ, ਜਿਮੀ ਅੰਕਲ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਦੇ ਸਮੋਸੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਬੈਂਚ ਦਾ ਉਹ 'ਮਿਸ਼ਨ ਸਮੋਸਾ' ਅੱਜ ਵੀ ਦਿਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਕਰੀਬ ਹੈ!

(Credit:- Gurmeet Singh)

08/08/2026

ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਮੈਡਮ ਅਤੇ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਸਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਬਕ ਅਸੀਂ ਸਿੱਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਨ—ਉਹ ਉਹ ਨਿਯਮ, ਸੋਚ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਾ ਸੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਭਰਿਆ ਸੀ:
ਵੱਡੇ ਮੈਡਮ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਉੱਦਮੀ ਸੋਚ (Entrepreneurial Mindset): ਮੈਡਮ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਲੱਭਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਮ 'ਤੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਸਿਖਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।

ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਸਰ ਦਾ ਅਦਭੁੱਤ ਸਾਥ: ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਆਪਕ (Government Teacher) ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਸਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮੈਡਮ ਦੇ ਇਸ ਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਪੋਰਟ ਹੀ ਸਕੂਲ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਧਾਰ ਬਣੀ।

ਸਾਇੰਸ ਦੇ ਕਮਾਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ: ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਸਰ ਜਦੋਂ ਜ਼ੀਰੋ period ਵਿੱਚ ਸਾਇੰਸ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਔਖੇ ਤੋਂ ਔਖੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਰਲ ਅਤੇ ਰੋਚਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਇੰਸ ਦੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ!

New Baby Model High School Banur

28/08/2026

25/08/2026

23/08/2026

21/08/2026

20/08/2026

20/08/2026

15/08/2026

12/08/2026

08/08/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request