Finding Inner Self. Earth has music for those who listen. Earth is the only planet known to support human and animal life. Why am I here? Where am I going?
First step is to stop a bit, smell the flowers, and appreciate the beautiful bounty that earth has given us. We came into this world with a blank slate. Our mind was clear, yet open to the most subtle impressions. As time passed, we unknowingly let these impressions shape our perceptions of who we think we are today. We let others - a parent, spouse, boss, teacher, define who we are....
Then it h
16/05/2026
https://youtu.be/KacrzFvf_Gk?si=H-yqX-aIkt2KfUWA
*Sale ! Sale ! Sale !* 🛒🛍️
Universe Offer: Buy 36 Months, Get 1 FREE! 🌍😱 Sounds funny… but this actually happens in our Hindu calendar through Adhik Maas / Purushottam Maas 🌕✨In this video, Dr. Savita Jayant Mulay explains the AM...
15/05/2026
आशा भोसले यांचे सुप्रसिद्ध गीत "जीवलगा राहिले रे" हे आधी हिंदी चित्रपट "प्रार्थना" मधे हिंदीत तयार झाले होते. संगीतकार अर्थातच हृदयनाथ मंगेशकर होते.
O Banwari Jaayegi Tu--Prarthana(1969)--Asha Bhosle This song is from the Movie Prarthana(1969), sung by Asha Bhosle..Music by Hridaynath Mangeshkar..Lyrics by Majrooh Sultanpuri..
देखिए कांग्रेस का एक और घिनौना चेहरा.
१९७८ की वो घटना जिसने पूरे देश को हिला दिया था, क्या था असली मकसद?
जब विमान के अंदर मची थी चीख-पुकार और बाहर चल रही थी राजनीति की बिसात.
चमचों इस वीडियो का तुम्हारे पास कोई जवाब है क्या?
जागो हिंदुओं जागो.
नवीन सुधारित पंडीत व नवीन जनरेशनची पूजा, कोणता धूर नाही, आणि कोणते साहित्यही नाही. आता पुढील पिढीसाठी कदाचित अशीच पूजा राहील.
14/05/2026
दरवळाच्या कथा सुगंधी माळून केसात हासते
मालिनी गं जखम कोणती ही अवेळी गंधाळते
कोणता हा ऋतू ज्याला बहराचे भान नाही
कंच हिरव्या रेशमाला जरतारीचा मान नाही
अबलख वारू हा अजाण शर्थ तरी ती करा कुणी
तळपायीचे शर सुगंधी वेचून भरा ही अत्तरदाणी
पायरव हा मुग्ध शरांचा सुमनांच्या राजस देशी
लक्ष जखमा साहल्यावर दरवळते ती चारकेशी
भ्रमभारल्या सुखाचा भ्रमर घुमतो अवतीभवती
वाट त्यास रे कुणी दाखवा त्या तिथे पल्याडची
इथे न कुणी दवडा वेळ नकोच फुंकरही कुणाची
स्वयंभू हा सुगंध आहे यास न विधा कुण्या कुळाची.
13/05/2026
अलीकडे शहरात जे काही घडतंय…
ते पाहताना एक प्रश्न नकळत मनात उमटतो — *आपण नेमकं कुठे चाललो आहोत?*
गोंगाट वाढतोय..वेग वाढतोय…
पण दिशा कुठे आहे?
अशा वेळी, थोडं थांबून… आपल्या संस्कृतीकडे, मुळांकडे वळून पाहणं, आवश्यक वाटतंय.
वेद, उपनिषद, रामायण, महाभारत- यातील अर्थबोध हा तसा क्लिष्ट नाही.फक्त सोप्या भाषेत, सहजरितीने समजून घेऊन रोजच्या जगण्यात आपण तो वापरायला हवा ....
महाकुंभ पर्वाच्या निमित्ताने,
*आयाम,नाशिक-भारतीय ज्ञान संवर्धन सभा*
घेऊन येत आहे.....
*‘ज्ञानकुंभ’*
एक असा प्रयत्न, जिथे परंपरा समजेल…विचार उमजेल आणि त्याचा आजच्या आयुष्याशी संबंधही स्पष्ट होईल.
नाअध्यात्मिक....
ना उपदेशात्मक ....
सहज, सोपा अर्थ आणि एक नवी दिशा!
मे २०२६ ते नोव्हेंबर २०२६ पर्यंत, 'प्रत्येक महिन्याला - एक ' अशा व्याख्यान शृंखलेत नक्की सहभागी व्हा.
विद्यार्थी, तरुण वर्ग, पालक,ज्येष्ठ नागरिक सर्वांचे स्वागत आहे.
या व्याख्यान मालिकेतील *भारतीय ज्ञान संपदा*
हे पहिले पुष्प
*मा.डॉ.विनयजी सहस्त्रबुद्धे* गुंफणार आहेत.
*आयाम,नाशिक-भारतीय ज्ञान संवर्धन सभेचे पहिले छोटेसे पाऊल!!*
13/05/2026
संगीत ही देखील एक अध्यात्मिक साधना आहे, संगीत हे एक औषध आहे. मृदुलाताईंचा अभ्यास केवढा मोठ्ठा आहे, प्रत्येक गाणं, संगीत त्यांच्याशी बोलते, एकेक प्रसंग उभा करून काळजाचा ठाव घेणारा हा अभ्यास, पॉडकास्ट आहे. प्रत्येकाने एकदा शांतपणे हा पॉडकास्ट नक्की ऐकावे. आपण या रील्स च्या युगात कुठेतरी शांतपणा, अभ्यास करणे हरवत चाललो आहे.
"मी रात टाकली", "सुन्या सुन्या मैफिलीत माझ्या" अशी जुनी गाणी अजूनही आपल्या मनात का घर करतात? 'लग जा गले' सारखी गाणी ऐकताना आजही डोळे का पाणावतात? गाणी आपण फक्त ऐकतो, पण ती शास्त्र म्हणून समजून घेणं ही एक वेगळीच अनुभूती आहे. ५०-६० चा काळ 'गोल्डन एरा' का ठरला? १५ दिग्गज संगीतकारांच्या कामावर PhD केलेल्या डॉ. मृदुला दाढे-जोशी यांच्यासोबत या भागात आपण याच सुवर्णकाळाचा शोध घेत आहोत. नौशाद-रोशन यांच्या पलीकडचं संगीत, लता-आशा यांची गायकी, गाण्यातील ऑर्केस्ट्रेशनचं महत्त्व , दुःखी गाणी ऐकल्यावर हलकं का वाटतं आणि संगीतातील 'भाव' शोधण्याची श्रवणशक्ती अशा अनेक गोष्टींवर आपण चर्चा केली आहे डॉ. मृदुला दाढे यांच्याशी.
Amuk Tamuk 1.8K likes, 399 comments. "भारतरत्न लता मंगेशकर आणि Golden Era | Dr. Mrudula Dadhe | TATS with Shardul & Omkar "
दोन गोड़ शब्द, पाठीवरची थाप
समोरचाही ही करतो कष्ट,
जिथे दिसतो त्याचाही त्याग.
किम्मत जिथे माझ्यासोबत,
इतरही घरातील सर्वांची
घराला घरपण मिळते,
तिथे राहतो मनांचा वास.
नको पंचपक्वान
ज्यात अपेक्षांची ओझी,
प्रेमाने दिलेल्या साध्या फोडणीच्या स्पर्धेला
तेरा मसाल्याची भाजी उतरत नाही.
तक्रारीतच जर सुख असतं,
तर कोर्टाचं मंदिर झालं असतं,
कौतुक, जिव्हाळा, विश्रांतीने
आनन्दी घर सजतं.
एकोप्याचा सुखाने कधी
धरला नाही एका छपराचा आग्रह,
समुद्र लांघून गेलेल्यालाही
बांधले तिने प्रेम व आदरासह.
कशाला कुणाचे हेवे दावे,
का शोधावे "चूक कोणाची?",
आनन्दाने जगावे, जगू द्यावे,
का बाळगावी भविष्याची भिती?
आयुष्याच्या वाटेवर
नको स्वकल्पित भिती,
मृत्यु, आजारपण, संकट
ज्यांचा अजुन अनुभव नही,
जीव लावू, सुखी राहू,
राहू आनन्दी जिथे
सुख आहे, समाधान आहे,
आनंद आहे तिथे
कशाला अशा सहवासाचा अट्टाहास
ज्यात कोणालाच आनन्द नाही,
तुमचं आमचं भलं व्हावं
हीच प्रार्थना बरी.
12/05/2026
आपली पारंपारिक गुरुकुल शिक्षा पद्धती आणि त्यातून तयार होणारे तेज:पुंज विद्यार्थी कसे असतात ते जाणून घ्या. एकदा अवश्य बघा....
Don't Choose a GURUKUL Before Watching This! | Hyper Quest Podcast Ft. Yogesh Bhardwaj As a parent, you have decided to send your child to a Gurukul, but now you have countless questions. Which Gurukul is right? At what age should children join...
*विवेक शर्मा. वय ३२.*
लोक जेव्हा विचारतात, तू काय करतोस, तेव्हा मी सांगतो, किराणा दुकान चालवतो. ते हसतात, कारण त्यांना माहितीये मी आयआयटी मुंबईचा कॉम्प्युटर सायन्समधला गोल्ड मेडलिस्ट होतो, आणि माझ्याकडे सॅन फ्रान्सिस्कोच्या एका कंपनीचं ऑफर लेटर आजही कपाटात ठेवलंय, ज्यावर पगार लिहिलाय २,४०,००० डॉलर वार्षिक.
ते लेटर मी कधी फाडलं नाही, पण कधी वापरलंही नाही.
गोष्ट १९९८ पासून सुरू होते, कानपूरच्या किदवई नगरात. दोन खोल्यांचं घर, वर पत्रा. बाबा रेल्वेत कारकून, आई शिकवण्या घ्यायची. मी एकुलता एक मुलगा. बाबांचा पगार ८,००० रुपये. आईच्या शिकवणीतून २,०००. आम्ही मिडल क्लासही नव्हतो, लोअर मिडल.
पण बाबांचं एक स्वप्न होतं, मुलाने मोठं व्हावं. त्यांनी कधी मला सांगितलं नाही डॉक्टर हो, इंजिनिअर हो. ते फक्त म्हणायचे, बाळा, जितकं शिकायचंय तितकं शिक, पैशाची काळजी करू नकोस.
मी शिकत गेलो. दहावीत ९५ टक्के, बारावीत ९७. क्लासची फी १ लाख होती. बाबांनी पीएफ काढला. आईने आपल्या बांगड्या विकल्या. मी कोट्याला गेलो. दोन वर्षे पंख्याखाली शिकलो, डास खाल्ले. २०१२ ला निकाल लागला, AIR 147. आयआयटी मुंबई, कॉम्प्युटर सायन्स.
ज्या दिवशी लेटर आलं, बाबा मिठाईचा डबा घेऊन आख्ख्या गल्लीत वाटत फिरले. आई रडली. म्हणाली, आता माझा मुलगा अमेरिकेला जाणार.
आयआयटीत मी भरारी घेतली. कोडिंग, हॅकाथॉन, इंटर्नशिप. तिसऱ्या वर्षी गुगल समर इंटर्न, १ लाख स्टायपेंड. पहिल्या पगारातून बाबांना फोन घेतला, आईला वॉशिंग मशीन. बाबा फोनवर म्हणाले, बाळा, आता रिटायरमेंटमध्ये आराम करेन.
शेवटच्या वर्षी प्लेसमेंट. मी रात्रंदिवस तयारी केली. डिसेंबर २०१५, माझा इंटरव्ह्यू झाला एका कंपनीत, नाव होतं स्ट्राइपसारखं पेमेंट स्टार्टअप, बेस सॅन फ्रान्सिस्को. चार राऊंड, शेवटी सीटीओ म्हणाले, वी वॉन्ट यू. ऑफर आली, २४०k डॉलर, H1B, रिलोकेशन.
मी हॉस्टेलमध्ये ओरडून मित्रांना सांगितलं. रात्री बाबांना फोन केला. बाबा गप्प राहिले, मग म्हणाले, बाळा, खूप मोठी गोष्ट आहे. आई म्हणाली, पासपोर्ट काढून घे.
मी तिकीट बघायला लागलो, ऑगस्ट २०१६ जॉइनिंग.
मार्च २०१६ मध्ये होळीला घरी आलो. बाबा अशक्त दिसत होते. खोकला. मी म्हटलं, डॉक्टरांना दाखवा. म्हणाले, काही नाही, थंडी लागली. आईही थकलेली. मला वाटलं, वय आहे.
एप्रिलमध्ये फोन आला, आईचा. बाबा पडले, हॉस्पिटलमध्ये. मी पळालो. डॉक्टर म्हणाले, फुफ्फुसात इन्फेक्शन, सोबत हार्टचा प्रॉब्लेम. अँजिओप्लास्टी करावी लागेल. खर्च, 3 लाख.
बाबांकडे मेडिकल होतं, पण अर्धंच कव्हर. मी माझ्या इंटर्नशिपचे पैसे, २ लाख, काढून दिले. ऑपरेशन झालं. बाबा वाचले.
मी परत मुंबईला गेलो, फायनल प्रोजेक्ट. मेमध्ये पुन्हा फोन, आईला चक्कर आली. तपासणी झाली, ब्रेस्ट कॅन्सर, स्टेज २. डॉक्टर म्हणाले, किमो सुरू करा, ६ सायकल, प्रत्येक सायकल ८० हजार. एकूण ५ लाख, प्लस सर्जरी.
मी सुन्न झालो. बाबा रिटायर झालेले, पेन्शन १२ हजार. घरातली बचत संपली. मित्रांकडून उधार मागितलं, १ लाख मिळाला. बाकी.
जूनमध्ये मी घरी बसलो होतो, ऑफर लेटर हातात. व्हिसा इंटरव्ह्यू १५ जुलैला होता. फ्लाईट १० ऑगस्टची. आईची पहिली किमो २० जूनला.
मी बाबांना म्हटलं, मी लोन घेतो. बाबा म्हणाले, कोण देईल, घर गहाण ठेवावं लागेल. मी म्हटलं, ठेवू. बाबांनी नकार दिला, म्हणाले, हे घर तुझ्या आईची आठवण आहे.
त्या रात्री मी गच्चीवर बसलो. आकाशात विमान जात होतं. मला वाटलं, हेच विमान मला घेऊन जाणार. दुसरीकडे आई खाली वेदनेत.
मी माझ्या मेंटॉरला मेल केला, जॉइनिंग पुढे ढकलता येईल का, ६ महिने. रिप्लाय आला, सॉरी विवेक, वी नीड पीपल नाऊ. यू कॅन रिअप्लाय नेक्स्ट इयर.
मी पुन्हा मेल केला, रिमोट पॉसिबल? नो.
१४ जुलैची रात्र. व्हिसा इंटरव्ह्यू उद्या. आईची दुसरी किमो परवा. बाबा औषधं आणायला गेले होते, परत आले तर चिठ्ठी पडली, वाकून उचलता आली नाही. मी उचलली. तेव्हा कळलं, मी जर गेलो तर हे दोघं कसे राहतील.
बाबा रिटायर्ड, आजारी. आई किमोवर. भावंड नाही. नातेवाईक मदत करत नाहीत. कोण हॉस्पिटलला नेईल, कोण औषध आणेल, कोण रात्री पाणी देईल.
मी सकाळी व्हिसा इंटरव्ह्यू कॅन्सल केला. कंपनीला मेल लिहिला, थँक यू फॉर ऑफर, ड्यू टू फॅमिली मेडिकल इमर्जन्सी आय अॅम अनेबल टू जॉइन.
मित्रांचे फोन आले, वेडा आहेस का, १.६ कोटीची नोकरी सोडतोयस. मी म्हटलं, हो.
आईला सांगितलं नाही. बाबांना सांगितलं. ते गप्प राहिले, मग म्हणाले, बाळा तुझं करिअर. मी म्हटलं, करिअर पुन्हा होईल, तुम्ही पुन्हा मिळणार नाही.
मी कानपूरमध्येच नोकरी शोधली. एका लोकल सॉफ्टवेअर कंपनीत, पगार ३५ हजार. मी जॉइन झालो. सकाळी ९ ते संध्याकाळी ६ ऑफिस, संध्याकाळी हॉस्पिटल. किमोमध्ये आईचे केस गेले, ती रडायची. मी विग आणला. बाबांची औषधं वेळेवर द्यायचो.
२०१६ ते २०१8, दोन वर्षे अशी गेली. आईची सर्जरी झाली, रिकव्हरी झाली. कॅन्सर रिमिशनमध्ये आला. बाबांची तब्येत स्थिर. पण पैसे संपले. मी लोन घेतलं, ७ लाख.
२०१८ मध्ये कंपनी बंद पडली. मी बेरोजगार. मुलाखती दिल्या, बंगळुरूहून ऑफर आली, 18 लाख. मी नकार दिला. बाबा म्हणाले, जा बाळा. मी म्हटलं, आता सोडू शकत नाही. आईला दर तीन महिन्यांनी चेकअप, बाबांना डायबिटीस. कोण बघेल.
मित्र म्हणाले, तू स्वतःचं करिअर संपवतोयस. मी म्हटलं, करिअर माझं आहे, आई-बाबा पण माझे.
मी घराखाली छोटंसं दुकान उघडलं, बाबांच्या नावावर, शर्मा जनरल स्टोअर्स. कॉम्प्युटर सोडून डाळ-तांदूळ विकायला लागलो. पहिल्या दिवशी लाज वाटली. आयआयटीचा मुलगा दुकानावर. मग एक काकू आल्या, म्हणाल्या, बाळा तुझ्या आईने मला शिकवलं होतं, तू दुकान उघड, आम्ही इथूनच घेऊ.
हळूहळू दुकान चाललं. मी सकाळी ६ ला होलसेल मंडईत जायचो, सामान आणायचो, दिवसा दुकान, रात्री फ्रीलान्स कोडिंग. ५०० डॉलरची वेबसाईट बनवायचो.
२०१९ मध्ये आई पूर्ण बरी. डॉक्टर म्हणाले, क्लिअर. त्या दिवशी मी दुकान बंद करून मंदिरात गेलो. प्रसाद चढवला. घरी आलो तर बाबा म्हणाले, बाळा, तू आमच्यासाठी सगळं सोडलंस. मी म्हटलं, सोडलं नाही, बदललंय.
२०२० लॉकडाऊन. दुकान एसेंशियलमध्ये उघडं. लोकांना रेशन हवं होतं. मी होम डिलिव्हरी सुरू केली. सायकलवर जायचो. बाबा हिशोब लिहायचे. आई पॅकिंग करायची. त्या लॉकडाऊनमध्ये आम्ही २ लाख कमावले. मी लोनचा अर्धा फेडला.
२०२१ मध्ये मी दुकानासोबत एक छोटा कॉम्प्युटर क्लास सुरू केला, मुलांना कोडिंग शिकवायला. फी ५०० महिना. २० मुलं आली. मला पुन्हा कोडिंगची मजा आली.
२०२२ मध्ये एक मुलगा, अंश, जो माझ्याकडे शिकायचा, त्याने नॅशनल ऑलिम्पियाड जिंकलं. न्यूजमध्ये आलं, 'कानपूरच्या किराणा वाल्या आयआयटीयनकडून शिकून जिंकला'. तो आर्टिकल व्हायरल झाला.
त्याच आठवड्यात मला मेल आला, स्ट्राइपच्याच सीटीओकडून. लिहिलं होतं, विवेक, आय सॉ युवर स्टोरी. वी आर ओपनिंग इंडिया ऑफिस. वुड यू लाईक टू लीड एज्युकेशन इनिशिएटिव्ह, रिमोट, पार्ट टाईम.
मी होकार दिला. आता मी सकाळी दुकान, दुपारी क्लास, संध्याकाळी यूएस टीमसोबत काम. पगार डॉलरमध्ये नाही, पण इज्जतीत खूप.
गेल्या महिन्यात बाबा ६८ चे झाले. मी छोटंसं फंक्शन ठेवलं. मित्र आले, तेच जे म्हणायचे तू करिअर वाया घालवलंस. बाबांनी माईक घेतला आणि म्हणाले, माझा मुलगा अमेरिकेला गेला नाही, पण माझ्याजवळ राहिला. जेव्हा मी हॉस्पिटलमध्ये होतो, त्याने माझा हात धरला. जेव्हा याच्या आईचे केस गेले, याने वेणी घातली. करिअर तर खूप जण घडवतात, मुलगा क्वचितच कोणी होतो.
आई हळूच म्हणाली, मला आजही ते ऑफर लेटर आठवतंय. तू कपाटात का ठेवलंयस. मी म्हटलं, आठवण राहावी म्हणून मी काय सोडलं. म्हणाली, तू सोडलं नाहीस, तू निवडलंस.
आज दुकानावर बसलोय. समोर शाळेची मुलं गोळ्या घेतायत. लॅपटॉपवर कोड चालू आहे. बाबा शेजारी पेपर वाचतायत, आई काउंटरवर बसलीय.
कधी कधी रात्री ते ऑफर लेटर काढतो. २,४०,००० डॉलर. मग आईचं हसणं ऐकतो, बाबांचा खोकला कमी झालाय ते बघतो. आणि लेटर परत ठेवून देतो.
लोक विचारतात, पश्चात्ताप होतो का. मी खरं सांगतो, आधी व्हायचा. जेव्हा मित्र बंगळुरूहून फोटो टाकायचे, यूएस ट्रिपचे. आता नाही. कारण मी करिअरचा त्याग केला नाही, मी करिअर रिडिफाइन केलं.
माझं करिअर आता फक्त कोड नाही, केअर आहे.
मी आई-वडिलांसाठी अमेरिका सोडली, पण त्यांच्यासोबत आयुष्य जगलो. बाबांना रोज सकाळी चहा देऊ शकतो, आईचे पाय चेपून देऊ शकतो. हे २.४ कोटीत मिळत नाही.
जर पुन्हा संधी मिळाली, तर मी पुन्हा तेच करेन. व्हिसा कॅन्सल, जॉब सोड, दुकान उघड. कारण काही त्याग तोटा नसतात, ते गुंतवणूक असतात, प्रेमात.
आणि आज जेव्हा एखादं मूल विचारतं, भैय्या तुम्ही आयआयटी करून दुकान का, मी हसून सांगतो, कारण माझे आई-वडील माझी सगळ्यात मोठी कंपनी आहेत, आणि मी त्यांचा फुल टाईम सीईओ आहे.