Milind College Of Science, Aurangabad.

मुक्तिदाता..🙏

तळागाळच्या मानसा तुला वरती काढलं,
तुला वरती काढलं तुझ वजन वाढल,
सुख दिनदुबळ्याच होत भीमाच्या हातीच,
भीमा मूळ ह्या जातीला बळ आलया हत्तीच,
भीम शंभर नंबरी सोन महुच्या मातीच...💙

गौतम बुद्धांकडे एकजण आला आणि त्याने विचारलं, भगवान, आत्मा आहे की नाही?

बुद्ध म्हणाले, स्वत:च्या आत उतरूनच याचा शोध घेता येईल तुला.

तो म्हणाला, ते मी करीनच. पण, मुळात आत्मा आहे की नाही, ते सांगा.

बुद्ध म्हणाले, मी तुला आत्मा आहे, असं सांगितलं तरी ते खोटं आहे आणि आत्मा नाही, असं सांगितलं तरी तेही खोटंच आहे.

तो माणूस म्हणाला, असं कसं होईल? दोन्ही खोटं कसं असेल? एकतर आत्मा आहे हे खोटं असलं पाहिजे किंवा आत्मा नाही हे खोटं असलं पाहिजे.

बुद्ध म्हणाले, मी यातलं काहीही एक खरं आहे, असं सांगितलं तर तीच धारणा घेऊन तू अंतरात्म्यात उतरशील आणि मग आत्मजाणीव झाली तरी नाकारशील किंवा ती झाली नाही, तरी ती खोटी खोटी करून घेशील.

माणसांना हव्या त्या गोष्टी ‘पुराव्याने शाबित’ करता येतात, त्याचं कारण हेच आहे. आपली धारणा हेच अंतिम सत्य आहे, यावर माणसाचा विश्वास पटकन् बसतो आणि तो त्यादृष्टीनेच सगळ्या विचारव्यूहाची मांडणी करतो, तसेच पुरावे त्याला सापडत जातात. तेवढेच 'दिसतात.'

माणसं ध्यानात, अंतरात्म्यापर्यंत उतरतानाही धारणांची ही वस्त्रं त्यागू शकत नाहीत, ती ‘स्व’च्या तळात उतरतानाही हिंदू असतात, मुसलमान असतात, ख्रिस्ती असतात, बौद्ध असतात...
मग त्या त्या धारणांनुसार त्यांना ‘स्वरूप’दर्शन घडतं आणि तीच त्यांना आत्मजाणीव वाटू लागते... तो त्यांच्या धारणांनी निर्माण केलेला एक आभास आहे, हे त्यांच्या लक्षातच येत नाही.

- ओशो

आज आपल्या मिलिंद महाविद्यालयाचा ७२ वा वर्धापनदिन.
या महाविद्यालयाने आजपर्यंत हजारो डॉक्टर, इंजिनिअर, वकील, प्राध्यापक, अर्थशास्त्री, वैज्ञानिक, लेखक, सरकारी अधिकारी, समाजसेवक, राजकारणी, खेळाडू घडवले.
मिलिंद महाविद्यालय म्हणजे डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी गोरगरीब विद्यार्थ्यांसाठी सुरू केलेले ज्ञानाचे भांडार च.

आज वर्धापनदिना निमित्त आपण सर्व डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर आणि मिलिंद महाविद्यालयात आजपर्यंत सेवा दिलेले सर्व शिक्षक आणि कर्मचारी यांच्या समोर नतमस्तक होऊयात.. 💐💐 🙏

मिलिंद महाविद्यालयाच्या वर्धापनदिनानिमित्त सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा..💐💐

बुद्धम शरणम गच्छामि..💐

वैशाखी बुद्ध पौर्णिमेच्या सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा..🙏💐

विश्वरत्न, बोधिसत्व, समतेचा प्रज्ञासूर्य, गुलामीची साखळदंडे तोडून ज्यांनी आम्हाला माणूस म्हणून जगायला शिकवले, असे भारतरत्न डॉ. भीमराव रामजी आंबेडकरांना जयंतीनिमित्त त्रिवार अभिवादन..💐🙏
।। जय भीम ।।

बुद्ध आणि आनंद एका ओढ्याजवळ थांबले. बुद्धांना तहान लागली होती. आनंद त्या ओढ्यावरून पाणी आणण्यासाठी गेला. नेमका तो तिथे पोहोचत असताना ओढ्यातून काही बैलगाड्या आणि घोडेस्वार गेले. पाणी ढवळलं गेलं. गदळलं. सगळी माती वर येऊन गढूळलं.

आनंदने मनोमन विचार केला, काहीतरी केलं पाहिजे. तो त्या पाण्यात उतरला आणि हळुवार हाताने माती खाली बसवू लागला. आपल्या पायांच्या हालचालींनीच ती वर येत आहे, हे त्याच्या लक्षात येत नव्हतं. अखेर त्याने संतापून तो नाद सोडला आणि तो बुद्धापाशी येऊन म्हणाला, बैलगाड्यांनी, घोड्यांनी पाणी गढूळ केलंय, मी प्रयत्न करूनही ते शांत झालेलं नाही. तुम्ही तहानलेले आहात. माझी फार चिडचिड होतेय.

बुद्ध म्हणाले, त्या ओढ्यापाशी जा आणि नुसता बस. फक्त बस. काही करू नकोस. सगळ्या गोष्टी काही केल्यानेच होतात असं नाही. काही गोष्टी काही न केल्यानेही होतात.

आनंद मनाशी म्हणाला, ही काय उफराटी शिकवण. काही न करता काही कसं होऊ शकेल?

पण, बुद्धांच्या सांगण्यानुसार तो ओढ्याच्या काठाशी जाऊन बसला. काही न करता बसणं फार कठीण होतं. तरीही त्याने तसा प्रयत्न केला. काही वेळाने जाऊन पाहिलं. खरोखरच ओढ्याचं पाणी आपल्या मूळ लयीला आलं होतं. शांत झालं होतं.

पाणी भरून तो बुद्धापाशी आला, तोवर त्याच्या लक्षात आलं होतं की ओढ्याच्या निमित्ताने बुद्धांनी मनाच्याच शांतीचा मंत्र दिला होता.

“I measure the progress of a community by the degree of progress which women have achieved.” “Unity is meaningless without the accompaniment of women. Education is fruitless without educated women and agitation is incomplete without the strength of women.”
“I strongly believe in movements run by women."
- Dr. B.R. Ambedkar 🙏

बुद्ध एकदा एका गावातल्या नदीजवळून चालले होते.

नदीच्या किनाऱ्यावर, वाळूपात्रात काही मुलं खेळत होती. त्यांचा खेळ पाहायला बुद्ध थबकले.

मुलांनी वाळूत घरं बनवली होती, त्यांना कुंपणं घातली होती. खेळता खेळता, एका मुलाचा पाय चुकून दुसऱ्या मुलाने बनवलेल्या घराच्या कुंपणात पडला आणि काहीतरी मोडलं. ज्याचं घर होतं तो भडकला. त्याने याची गचांडी पकडली आणि माझ्या घरात पाऊल ठेवण्याची तुझी हिंमत कशी झाली, असा सवाल केला.

त्यांची लठ्ठालठ्ठी पाहून, भांडण ऐकून बाकीची मुलंही गोळा झाली. घर'मालका'ने त्याची बाजू सांगितली. बाकीचेही आपापल्या घरांचे मालक होतेच. त्यांनी कायद्याचं राज्य प्रस्थापित केलं होतं. अतिक्रमण करणारा दोषी आहे आणि त्याने काही चिंचोक्यांचा दंड भरावा, असा निकाल दिला गेला, त्याची कार्यवाहीही लगेच करण्यात आली.

तेवढ्यात कोठून तरी शिटीचा आवाज आला. रखवालदाराने हाळी दिली. 'चला मुलांनो, खेळ संपला, आई बोलावतेय, घरी जाण्याची वेळ झाली.'

क्षणार्धात किनाऱ्यावरचे चित्र पालटलं.
आतापर्यंत ज्या घरांच्या रक्षणासाठी मुलांनी कायद्याचं राज्य प्रस्थापित केलं होतं त्या घरांवर घर'मालक'च उड्या मारू लागले, 'गुन्हेगार' आणि 'पोलिस' हातात हात घालून खिदळत पसार झाले, तेव्हा किनाऱ्यावर पुन्हा फक्त वाळूच उरली होती...
..
..
बुद्ध हसून पुढच्या मार्गाला लागले.

ओशो

"मले पुसू नको, महे नाव गाव,
माय माझी रमाई अन् बाप भिमराव.....!!"

Remembering epitome of sacrifices Mother on her birth anniversary.
She held her head high amidst the social injustices & atrocities that occurred & was a source of support & motivation to Dr. while fighting along with him to uplift the oppressed. 💐🙏

- कलेक्टर तुम्ही मेकअप का करत नाहीत..?-

मलप्पुरमच्या जिल्हाधिकारी श्रीमती. राणी सोयमोई यांनी महाविद्यालयीन विद्यार्थ्यांशी संवाद साधला.
....................................

तिने घड्याळाशिवाय कोणतेही दागिने घातले नव्हते.सगळ्यात जास्त आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे तिने फेस पावडर देखील वापरली नाही.

भाषण इंग्रजीत आहे. ती फक्त एक-दोन मिनिटेच बोलली, पण तिचे शब्द दृढनिश्चयाने भरलेले होते.
त्यानंतर मुलांनी जिल्हाधिकाऱ्यांना काही प्रश्न विचारले.

"प्रश्न: तुमचे पूर्ण नाव काय आहे?"

"माझे नाव राणी आहे. सोयामोई हे माझे कौटुंबिक नाव आहे. मी झारखंडची रहिवासी आहे."

"अजून काही विचारायचे आहे?."

प्रेक्षकांमधून एक सडपातळ मुलगी उभी राहिली.
विचार, मुली.

"मॅडम, तुम्ही तुमच्या चेहऱ्यावर मेकअप का वापरत नाही?"

कलेक्टरचा चेहरा अचानक फिका पडला. तिच्या पातळ कपाळावर घाम फुटला. तिच्या चेहऱ्यावरचे हसू ओसरले. श्रोते अचानक शांत झाले.

तिने टेबलावरची पाण्याची बाटली उघडली आणि थोडे प्यायले. मग तिने मुलाला बसायला इशारा केला. मग ती हळूच बोलू लागली.

मुलाने गोंधळात टाकणारा प्रश्न विचारला. "एका शब्दात उत्तर देता येणार नाही, अशी गोष्ट आहे. उत्तरात मला माझी जीवनकथा सांगायची आहे. माझ्या कथेसाठी तुम्ही तुमचे मौल्यवान दहा मिनिटे बाजूला ठेवण्यास तयार असाल तर मला कळवा.

तयार..?

माझा जन्म झारखंडच्या आदिवासी भागात झाला."

कलेक्टरने थांबून प्रेक्षकांकडे पाहिले.

"माझा जन्म कोडरमा जिल्ह्यातील आदिवासी भागातील 'अभ्रक' खाणींनी भरलेल्या एका लहानशा झोपडीत झाला".

माझे वडील आणि आई खाण कामगार होते. मला वर दोन भाऊ आणि खाली एक बहीण होती. आम्ही एका छोट्या झोपडीत राहायचो जिला पाऊस पडला की गळती व्हायची.

माझ्या पालकांनी तुटपुंज्या पगारावर खाणीत काम केले, कारण त्यांना दुसरी नोकरी मिळत नव्हती. हे एक अतिशय गोंधळाचे काम होते.

मी चार वर्षांची असताना माझे वडील, आई आणि दोन भाऊ विविध आजारांनी अंथरुणाला खिळून होते.

खाणीतील प्राणघातक अभ्रक धूळ चा श्वास घेतल्याने हा आजार होतो, हे त्यांना त्यावेळी फारसे माहीत नव्हते.

मी पाच वर्षांची असताना माझ्या भावांचा आजाराने मृत्यू झाला.

एक छोटा उसासा टाकून कलेक्टरने बोलणे थांबवले आणि तिने अश्रूंनी भरलेले डोळे बंद केले.

बहुतेक दिवस आपल्या आहारात पाणी आणि एक-दोन भाकरी असायच्या. माझ्या दोन्ही भावांनी तीव्र आजार आणि उपासमारीने हे जग सोडले. माझ्या गावात डॉक्टरांकडे किंवा शाळेत जाणारे लोक नव्हते. वीज नसतानाही, शाळा, दवाखाना किंवा शौचालय नसलेल्या गावाची तुम्ही कल्पना करू शकता का?

एके दिवशी जेव्हा मला भूक लागली, तेव्हा माझ्या वडिलांनी माझ्या सर्व कातडे आणि हाडासह पकडून, मला एका मोठ्या खाणीत ओढले, ज्यात नालीदार लोखंडी पत्रे होते.ही एक अभ्रक खाण होती, जी कालांतराने प्रसिद्ध झाली. ही एक प्राचीन खाण आहे, जी अंडरवर्ल्डमध्ये खणली गेली होती. माझे काम तळाशी असलेल्या छोट्या गुहांमधून रेंगाळणे आणि अभ्रक धातू गोळा करणे, हे होते. हे फक्त दहा वर्षांखालील मुलांसाठी शक्य होते.

आयुष्यात पहिल्यांदाच मी भाकरी खाल्ली आणि पोट भरले. पण त्या दिवशी मला उलट्या झाल्या.

मी इयत्ता पहिलीत असताना, मी विषारी धूळ श्वास घेत, अशा अंधाऱ्या खोल्यांमधून अभ्रक हुंगत होते.

अधूनमधून भूस्खलनात आणि अधूनमधून काही जीवघेण्या आजारांनी दुर्दैवी मुलांचा मृत्यू होणे, असामान्य नव्हते.

जर तुम्ही दिवसाचे आठ तास काम केले, तर तुम्हाला किमान एक भाकरी मिळेल. भूक आणि उपासमार यामुळे मी दररोज हडकुळी आणि निर्जलित ( शरीरात पाणी नसलेली) होत होते.

एका वर्षानंतर माझी बहीणही खाणीत कामाला जाऊ लागली. मी थोड बर होताच, माझे वडील, आई, बहीण आणि मी एकत्र काम केले आणि आम्ही अशा ठिकाणी आलो, जिथे आम्ही उपाशी राहू शकलो नाही.

पण नशिबाने दुसर्‍याच रूपाने आम्हाला पछाडायला सुरुवात केली होती. एके दिवशी खूप ताप आल्याने, मी कामावर जात नसताना अचानक पाऊस आला. खाणीच्या पायथ्याशी कामगारांसमोरच खाण कोसळून शेकडो लोकांचा मृत्यू झाला. त्यात माझे वडील, आई आणि बहीण होते.

जिल्हाधिकाऱ्यांच्या दोन्ही डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. प्रेक्षकांमधील प्रत्येकजण श्वास घेण्यासही विसरला. अनेकांचे डोळे भरून आले.

"माझ्या हे लक्षात आहे की, मी त्यावेळी फक्त सहा वर्षांची होते.

अखेर, मी शासकीय आगती मंदिरात पोहोचले. तिथंच माझं शिक्षण झालं. मुळाक्षरे शिकणारी, मी माझ्या गावातून पहिली होते. शेवटी, मी कलेक्टर तुमच्या समोर आहे.

मी मेकअप वापरत नाही, हे आणि याच्यात काय संबंध आहे ? असा प्रश्न तुम्हाला पडला असेल."

ती प्रेक्षकांकडे नजर टाकत पुढे सांगू लागली,

"तेव्हाच मला समजले की, त्या दिवसांत अंधारातून रेंगाळताना मी गोळा केलेला संपूर्ण अभ्रक मेकअप उत्पादनांवर वापरला जात होता.

अभ्रक हा फ्लोरोसेंट सिलिकेट खनिजाचा पहिला प्रकार आहे.

बर्‍याच मोठ्या कॉस्मेटिक कंपन्यांनी ऑफर केलेल्या मिनरल मेकअपमध्ये, सर्वात रंगीबेरंगी बहु-रंगीत अभ्रक आहेत, जे 20,000 लहान मुलांचा जीव धोक्यात घालून उच्च चिरडलेले त्यांचे मांस आणि रक्त आपल्या गालावर पसरते.

आपले सौंदर्य वाढवण्यासाठी,
लाखो डॉलर किमतीचे अभ्रक अजूनही खाणीतून लहान मुलांच्या हातांनी उचलले जाते.

आता तुम्हीच सांगा,

मी माझ्या चेहऱ्यावर मेकअप कसा लावू?. उपासमारीने मरण पावलेल्या माझ्या भावांच्या स्मरणार्थ मी पोटभर कसे जेवू शकते? नेहमी फाटलेले कपडे घालणाऱ्या माझ्या आईच्या आठवणीत मी महागडे रेशमी कपडे कसे घालू?."

तोंड न उघडता डोके वर करून, एक छोटेसे स्मितहास्य करून ती बाहेर पडताना नकळत सारे प्रेक्षक उभे राहिले. त्यांच्या चेहऱ्यावरचा मेकअप डोळ्यांतून टपकणाऱ्या गरमाश्रूंनी भिजू लागला होता.
....................................

स्त्रिया फेस पावडर, क्रीम, लिपस्टिकने भरलेले पाहून त्यांच्यापैकी काहींना किळस आली, तर त्यांना दोष देऊ नका.

(झारखंडमध्ये अजूनही उच्च दर्जाचे अभ्रक उत्खनन केले जाते. 20,000 हून अधिक तरुण मुले शाळेत न जाता तेथे काम करतात. काही भूस्खलनाने गाडले गेले आहेत, तर काही रोगामुळे मृत्यू पावले आहेत. )

(मल्याळममधून अनुवादित)