Baliram Patil Vidyalaya, Aurangabad

Baliram Patil Vidyalaya is the most famous School in Aurangabad. valuable education and lots of apportunity for student is the quality of this school.

बळीराम हिरामण पाटील
बळीराम हिरामण पाटील (1898-1973) हे समाजसुधारक, विचारवंत व इतिहास संशोधक होते. साहित्य , समाज व संस्कृती या क्षेत्रात त्यांचे बहुमूल्य योगदान आहे. त्यांचे मुळ आडनाव राठोड असून वडिल कर्मयोगी हिरामण नायक -पाटील यांना 1913-14 च्या दरम्यान निजामांनी पाच हजार एकरची ईजारदारी व बावन गावाची पाटीलकी दिली होती. त्यामुळे ते पाटील म्हणून ओळखले जाऊ लागले.

1920-1936 या कालावधीत त्यांनी भा

रतभर दौरे करीत तत्कालीन बॉम्बे, मद्रास, म्हैसूर, कलकत्ता, पंजाब अशा वेगवेगळया गैझेटियरचा, जनगणनेचा अभ्यास केला.गोर बंजारा समाजाचा वैभवशाली इतिहासाचे संशोधन करून त्यांनी "गोर बंजारा लोकांचा इतिहास" या ऐतिहासिक ग्रंथाची त्यांनी निर्मिती केली. त्यामुळे ते बंजारा समाजाचे आद्य इतिहासकार म्हणून संबोधले जाते. बंजारा इतिहास, साहित्य व संस्कृती क्षेत्रात त्यांनी मोलाचे योगदान दिले. बंजारा साहित्य आणि संस्कृतीला गतवैभव मिळण्यास त्यांच्यापासून सुरुवात झाली. त्यामुळे 'प्रख्यात प्रागतिक विचारवंत व इतिहास संशोधक बळीराम पाटील ते आजच्या नव्या पिढीतील सर्जनशील साहित्यिक व गोर बंजारा साहित्य अकादमीचे शिल्पकार एकनाथ पवार ' हा बंजारा साहित्य, संस्कृतीला समृद्ध करणारा मौलिक कालखंड मानला जातो.

आधुनिक कृषिप्रधान भारताचे कृषीसंत म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या महानायक वसंतराव नाईक यांना समाजसुधारणांच्या कार्यात त्यांनी बहुमूल्य सहयोग केले. जलक्रांतीचे जनक, माजी राज्यपाल सुधाकरराव नाईक हे त्यांचे जावई होत. पुढे त्यांचे जेष्ठ पुत्र उत्तमराव राठोड यांनी आमदार, खासदार (1980-1991) म्हणून नावलौकिक मिळविला. स्वातंत्र्यपूर्व काळात 1935 साली स्वतःच्याच घरात थोर समाजसुधारक व विचारवंत बळीराम पाटील यांनी बहुजनांच्या शिक्षणासाठी शाळा सुरू केली. रंजल्या गांजल्या लोकांची सेवा सुश्रृषा व्हावी याकरीता दवाखाना उभारला. मांडवी, (आदिलाबाद तेलंगणा) येथे जिनिंग प्रेसिंगची स्थापना करून हजारो लोकांना रोजगार दिला. स्वातंत्र्यानंतर 1955 साली वडिलांच्या नावे हिरा वाचनालयाची स्थापना करून वाचन संस्कृती रूजवली. बहुजन समाजात शैक्षणिक व सामाजिक सुधारणा घडवून आणण्यात त्या़ंनी मोलाचे योगदान दिले. 17 जानेवारी 1973 रोजी त्यांची प्राणज्योत मालवली.

09/09/2025

या फोटोत कोण कोण आहे त्यांनी स्वतःला टॅग करा
आणि ज्यांच्या ओळखीचे मित्रा आहे त्यांनी कंमेंट करा

09/09/2025

प्रिय शाळेस...

ओळखलस का मला... एके काळी तुझ्याच अंगणात खेळलेला, बागडलेला मी तुझा एक माजी विद्यार्थी... तुझ्या सहवासात असतांना तुला खूपदा औपचारिक पत्र लिहिली... पण, आज मुद्दाम तुला हे अनौपचारिक पत्र लिहित आहे... कारण, मला येणारी तुझी आठवण औपचारिक पत्रात नीटशी व्यक्त करता येणार नाही...

१० वी च्या परीक्षेनंतर तुझ्यापासून दूर जात होतो पण, त्यावेळी त्याच इतकसं दुःख मला जाणवलं नव्हतं कारण, ‘शाळा’ नावाच्या पिंजऱ्यातुन माझी आता एकदाची सुटका होणारं... आता आकाशात मी स्वच्छंद भरारी घेणार... या कल्पनेनच मी सुखावलो होतो...

पण तुला सांगू का... या धकाधकीच्या, धावपळीच्या जगरहाटीच्या आकाशापेक्षा तुझा तो पिंजराच खूप सुरक्षित होता याची आता मला जाणीव होतेय...

मला तुझ्या या पिंजऱ्यामध्ये पुन्हा एकदा अडकायचंय...
पाठीवर दप्तर घेउन तुझ्याकडे यायचंय...
ते राष्ट्रगीत, ती प्रतिज्ञा आणि प्रार्थना म्हणायचीय...
आणि फळ्यावर सुंदर अक्षरात एक सुविचारही लिहायचाय...

विज्ञानाचे प्रयोग कुतूहलाने पाहायचेत...
बैजिक राशी अन् भूमितीची प्रमेयं सोडवायचीत...
मंत्रमुग्ध करणारा इतिहास ऐकायचाय...
आणि हो मराठीचं व्याकरण, संस्कृतातली सुभाषितं सुद्धा शिकायचीत...

मधल्या सुट्टीतला पोषण आहार, आणि मित्रांचा डबा खायचाय...
पीटीच्या तासाला मनसोक्त कबड्डी, खो-खो खेळायचंय
ग्रंथालयातली गोष्टीची छान पुस्तक वाचायचीत...
आणि एखाद्या मोकळ्या तासाला बाकावर कान ठेवून तबलाही वाजवायचाय...

स्वातंत्र्य दिनाला स्वच्छ गणवेशात झेंडावंदन करायचंय...
वक्तृत्व स्पर्धेमध्ये भाषण करायचंय...
निबंध स्पर्धेतही पहिला नंबर मिळवायचाय...
आणि, नाट्यवाचनाच्या स्पर्धेत तुझ्यासाठी बक्षीस आणायचंय...

विज्ञान प्रदर्शनासाठी एक ‘भन्नाट’ प्रकल्प करायचाय...
शरद मल्हार महोत्सवात समूहगीत गायचंय...
वार्षिक स्नेहसंमेलनात नाच करायचाय...
आणि प्रजासत्ताक दिनाच्या संचलनात एकदो करतही चालायचय...

सहलीला जाऊन नुसती धम्माल करायचीय...
परीक्षेच्या आधी खूप सारा अभ्यास करायचाय...
आणि पुरवण्या जोडलेली उत्तरपत्रिकाही लिहायचीय...

खरतरं मला तुझ्या सानिध्यात घालवलेल्या एकूणच क्षणांची पुनरावृत्ती करायचीय... तुझ्या सोबत घालवलेले ते आनंदाचे क्षण पुन्हा एकदा अनुभवायचेत... यासाठी तू मला परत तुझ्याकडे बोलावशील का ?

निरोप समारंभाच्या वेळी मुख्याध्यापक सर म्हणाले होते “तुमचे शाळेतले दिवस हे सुवर्णाक्षरात कोरलेले दिवस आहेत.. कितीही किंमत मोजलीत तरी ते तुम्हाला आता पुन्हा मिळणार नाहीत...”
त्यामुळं तुझ्यासोबत घालवलेले ते मौल्यवान क्षण माझ्या वाटेला परत येणार नाहीत... याचीही मला अगदी पुरेपूर जाणीव आहे...

पण, मला तुझे मनापासून आभार मानायचेत... या समाजाच्या अथांग आकाशात झेप घेण्यासाठी तू माझ्या पंखांना बळ दिलेस... माझ्यातील नीतिमूल्यांचा तू आविष्कार घडवलास... माझ्यात जे काही चांगल आहे हे तुझ्याचं संस्कारांचं देण आहे... आणि याकरिता मी तुझा सदैव कृतज्ञ राहील...

माझ्या जीवनात येणाऱ्या प्रत्येक यशातून मी तुझे नाव उंचावण्याचा नक्की प्रयत्न करेल...

*तुझा आजन्म ऋणी असलेला एक माजी विद्यार्थी*🙏🏻😊 (वरील लेख कोणी लिहिलाय माहित नाही,पण अप्रतिम लेखन केलय,पुन्हा एकदा शाळेत जावस वाटल)