10/04/2026
ਅਸਲੀ ਗਾਇਕ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਣੇ ਸਿਰਫ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਨੇ—ਪਿਆਰ, ਮਸਤੀ ਜਾਂ ਚੰਚਲਾਪਣ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਵਿਆਹ-ਸ਼ਾਦੀਆਂ ‘ਚ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ‘ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਾੜਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਗਾਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਨੇ ਉਹ ਗਾਣੇ ਨਹੀਂ—ਸਮਾਜ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਨੇ। ਇਹ ਰਿਵਾਜ਼ ਸਿਰਫ ਪਿਛਲੇ 10–15 ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਹੀ ਵੱਧਿਆ ਹੈ।
ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ 15–16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ‘ਚ ਹੀ ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਾਣਿਆਂ ਦਾ ਅਸਰ ਸਿੱਧਾ ਦਿਮਾਗ ‘ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਪੰਜਾਬ ‘ਚ ਜਿੰਨੀ ਰੰਜਿਸ਼ਾਂ ਵਧੀਆਂ ਨੇ, ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ‘ਤੇ ਕਤਲ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਸੇ ਸੋਚ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਗਾਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਹੀਰੋਗਿਰੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ—ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ‘ਤੇ ਆਪ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਪਰਚਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਦੌੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ‘ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਉਹ ਦਲੇਰੀ ਜਿਹੜੀ ਗਾਣਿਆਂ ‘ਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਸੀ?
ਹਰ ਗਾਇਕ 4–5 ਚੰਗੇ ਗਾਣੇ ਵੀ ਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਇੰਟਰਵਿਊਜ਼ ‘ਚ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਕਿ ਉਹ 10–15% ਕੀ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ 80–90% ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਿੱਸਾ ਗਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੀਰੋ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।
ਮੈਂ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਗਾਣੇ ਸੁਣੋ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ‘ਚ ਸੁਣੋ, ਭੰਗੜਾ ਪਾਓ, ਕੋਈ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲੇ ਗਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣਾ ਪੈਣਾ।
ਸੋਚ ਬਦਲੋ—ਤਾਂ ਹੀ ਸਮਾਜ ਬਦਲੇਗਾ।”**
