10/09/2026
Με αφορμή την επικαιρότητα...
Χειροκροτούμε τους διάσημους εξαρτημένους όσο συνεχίζουν να λάμπουν και τους θεωρούμε ακραίους, ασυμβίβαστους, «καταραμένους».
Σχεδόν σαν να απαιτούμε από αυτούς να συνεχίσουν τη •χρυσή• τους πορεία...
Όσο δημιουργούν, τους αποθεώνουμε.
Όσο καταρρέουν, παρακολουθούμε...
Κι όταν πεθάνουν, τους μυθοποιούμε...
Μετά ψάχνουμε κάποιον να κατηγορήσουμε.
Την οικογένεια.
Τη μάνα.
Τον πατέρα.
Τα αδέλφια.
«Γιατί δεν τον έσωσαν;»
«Πώς τον άφησαν να φτάσει εκεί;»
Σαν να γνωρίζουμε τι συνέβη πίσω από κλειστές πόρτες, πόσες φορές προσπάθησαν, πόσα όρια έβαλαν, πόσες υποσχέσεις άκουσαν και πόσο εξαντλήθηκαν.
Υπάρχει κάτι παράδοξο εδώ ...
το κοινό μπορεί να χειροκροτεί έναν άνθρωπο ενώ αυτοκαταστρέφεται...
Η μουσική βιομηχανία μπορεί να συνεχίζει να κερδίζει από εκείνον...
τα μέσα οι θαυμαστές καταγράφουν κάθε πτώση του ...
και στο τέλος δείχνουμε με το δάχτυλο στους ανθρώπους που έζησαν δίπλα του.
Ο εξαρτημένος έχει ιστορία.
Η οικογένεια έχει πληγές.
Η κοινωνία έχει ευθύνη, όταν χειροκροτεί την καταστροφή και μετά παριστάνει τον δικαστή.
Ας ξυπνήσουμε.
Η εξάρτηση δεν χρειάζεται θεατές.
Δεν χρειάζεται δικαστές.
Δεν χρειάζεται άλλον έναν ένοχο.
Χρειάζεται αλήθεια.
Όρια...Ευθύνη...Θεραπεία...
Ανθρώπους αρκετά ξύπνιους ώστε να μη χειροκροτούν εκεί που κάποιος χρειάζεται βοήθεια.